28-02-11

De meeste dromen....zijn bedrog!

dream.jpgOnlangs las ik de blog van een sympathieke dame, en wilde een reactie plaatsen. Echter, dat wat ik wilde zeggen is zo lang dat ik er beter zelf een blogje van maak.

Het gaat over dromen. Niet over dromen van je toekomst, of over dat wat je heel graag zou willen maar over nachtelijk dromen, dat wat je doet als je slaapt.

 In onze familie is er een historie van slaapwandelaars. En even zoveel verhalen, natuurlijk. Het ene al spectaculairder dan het andere. Ik zal me tot mijn eigen fratsen beperken hieronder.

Een voorbeeld: toen ik nog niet getrouwd was en thuis woonde, heb ik ontelbare keren ’s nachts gedacht dat het morgen was. Ik stond dus op, kleedde me aan, maakte voorbereidingen om te ontbijten,…. Voor ik in de keuken was, passeerde ik diverse klokken: mijn wekkerradio, de klok in de living, mijn polshorloge, de klok aan de muur in de keuken, de klok op de microgolfoven, noem maar op. Aanwijzingen genoeg dus om de frank te laten vallen. Gek genoeg dacht ik iedere keer, maar werkelijk IEDERE KEER, dat iemand mij beet wou nemen en de klokken had verzet. Alle klokken natuurlijk. Op één of andere manier werd ik me toch bewust van het feit dat ik eigenlijk in bed hoorde te liggen en “dat ik weer bezig was”. Ok, lichten uit, terug naar de kamer, kleren uit en proberen om verder te slapen.

fluitketel.jpgIedere keer gebeurde de volgende morgen hetzelfde: ik werd wakker met het besef dat ik ’s nachts weer op pad was geweest. Maar, had ik de fluitketel wel van het vuur gehaald? Had ik het vuur wel uitgedraaid? Want dat behoorde ’s morgens tot mijn standaardtaken: thee maken. Elke keer bekroop me de vrees dat ik het vuur had laten branden, dat de ketel ondertussen wel leeggekookt zou zijn en dat er brand zou zijn ontstaan. Dat, bij uitbreiding, de keuken al wel afgebrand zou zijn. Dus stond ik op en ging met een klein hartje naar de keuken, in de hoop dat die er nog was. Oef! Vuur uitgedraaid, niks aan de hand.

 Die gedachtengang van ’s nachts (in slaaptoestand) en die gedachtengang van ’s morgens (toch al wakker) waren dus elke keer hetzelfde. Zo ontzettend vaak ben ik wakker geworden met de gedachte dat ik het halve huis had laten afbranden. 

Toen ik mijn rijbewijs al had, had mijn vader een keer dubbele shift moeten werken. Hij had echter aan moemoe beloofd dat hij haar de volgende dag zou wegbrengen naar het centrum van het dorp, want moemoe ging op bedevaart naar Leuven met de bus. Dat deed ze elk voorjaar. Ik liet mijn goed hart spreken en had gezegd dat hij maar wat langer moest slapen en dat ik moemoe wel zou wegbrengen. Ik ging dus slapen met de gedachte dat ik zeker niet mocht overslapen, want moemoe rekende op mij.

’s Nachts was het weer van dat: ik stond op, in de volle overtuiging dat het tijd was om te vertrekken. Door het raam van de hal zag ik dat het nog pikkedonker was buiten, maar hey, niet lang geleden was het uur verzet dus dat was de reden. Ik passeerde de klok in de living en zag dat het 3u10 was. Ik vroeg me af wie me nu weer voor de zot aan het houden was. Idem dito voor de klok in de keuken. Er was geen tijd voor ontbijt, dus ik nam de autosleutels en ging naar buiten. Ik zat in de auto en ook daar was het 3u10. Ik vond het toch wel verdacht dat alle klokken hetzelfde uur aanwezen. Zelfs die in de auto. En toen, pas toen, viel mijn frank “dat ik weer bezig was”. Nog net op tijd, ik was nog niet vertrokken…

claustrofobia.jpgEen ander voorbeeld:  Ik heb nogal snel last van claustrofobie. Altijd al gehad. Op mijn 18e was ik met mijn toenmalig vriendje gaan kamperen in Zuid-Frankrijk. We sliepen in een tent. Op vakantie zelf heb ik weinig tot geen problemen gehad, maar eens ik thuis was….man, man. De volgende weken heb ik heel vaak midden in de nacht recht in mijn bed gestaan met mijn handen in de lucht en was ik “het tentzeil naar boven aan het duwen omdat ik geen lucht kreeg.”

 Hoe vaak heb ik niet aan het raam van mijn slaapkamer gestaan, op zoek naar de deur. En maar zoeken, en tasten,  en niks vinden, tot huilens toe. 

Niet verwonderlijk dat ik heel vaak ’s morgens hondsmoe wakker werd, met het gevoel alsof ik een hele nacht had liggen vechten, ipv slapen. 

Eigenlijk is mijn slaap en vooral het dromen een goede graadmeter. Dat mag ik wel besluiten na 40 jaar. Als ik merk dat ik een paar nachten achter elkaar heel levendige dromen heb, dan is dat meestal een teken dat er iets wringt in 't koppeke.  

Oh ja, en moemoe? Die heb ik ’s morgens mooi op tijd aan de bus afgezet.Stoer

21:02 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-02-11

66666

The number of the beast is in aantocht!!!!

arrow-blue-rounded-left.jpg

14:59 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

16-12-10

Wat flauwe zever

afvoer.jpgSoms zijn er zaken waarvan ik me afvraag wie er ooit op dat idiote idee is gekomen. Soms voel ik een ergernis ontstaan en zou ik ze Goedele-gewijs graag door de afvoer gooien. Met de glimlach, weliswaar. 

Een kleine opsomming:

 -         Ik heb mijn hele leven speculAAs gegeten. De Sint bracht vroeger een pakje speculAAs en in de winkel lag er speculAAs in het schap. Tegenwoordig bestaat dat koekje niet meer, nee nee, tegenwoordig eten we speculOOs en smeren we speculOOspasta op onze boterham. Staat dat wat hipper of wat is de belachelijke redenering hierachter?

 -         De feestdagen komen eraan en we worden bedolven met richlijnen hoe we ons feestelijk moeten aankleden. Nu ben ik de eerste om er vreugde in te vinden om mezelf op te taloren, zoals ze dat bij ons zeggen, maar bij temperaturen van rond het vriespunt ga ik mezelf echt niet in een mouwloos kleedje hijsen. Wie verzint het om een kleedje zonder mouwen aan te doen en met blote armen wat te staan bibberen? Het mag er nog zo feestelijk uit zien als het wil, ik doe warme LANGE mouwen aan. Ik ken wel andere truukjes om mijn outfit net dat beetje meer te geven Stoer

 -         Nee, ik koop geen looprokje omdat dat “in” schijnt te zijn. Dan mag ik de grote uitzondering zijn, het zal me worst wezen. Ik doe een broek aan om te lopen. Punt.

 -         Ik zeg het nog eens voor de honderste keer: ik ben NIET geboren op de dag van de onnozel kindekes! Echt niet! Ik ben de dag ERNA geboren, om half tien in de voormiddag, dus ik ben GEEN randgeval. Gesnopen? LachenLachenLachen

 

 Maar evengoed zijn er zaken die ik verheerlijk. Evenzeer met de glimlach:

 

 -         Degene die van die zakjes heeft uitgevonden die warm worden als ze met lucht in aanraking komen, en die je lekker in je handschoenen kan steken. Zàlig! Ik heb de voorbije dinsdag met warme vingers kunnen lopen. Zeer uitzonderlijk in de periode tussen september en mei.

 -         Aan degene die mij getrokken heeft voor Kerstmis: met de heruitgebachte CD-box van “The darkness on the edge of town” kunt ge mij heel blij maken! Maar ik ben ook content met “The Promise”. Zeg nu nog eens dat ik een moeilijke ben.

 -         Ik “moet” de laatste tijd niks van mezelf. En dat is een geweldig gevoel. Ik “moet” niet gaan lopen, ik “moet” niet kuisen, ik “moet” niet lachen als ik niet vrolijk ben. Zo simpel. Waarom ben ik daar nog niet eerder op gekomen?

 -         Alle dokters en medicijnen die mijn vriendjes, vriendinnetjes en familie helpen om weer gezond te worden, zij het dmv een spuit, een operatie of chemo. Ik duim voor jullie! Toi, toi, toi!!

 

Oef. Dat luchtte op.

15:02 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-09-10

Mist

Als ik ’s morgens de gordijnen open trek en ik merk dat er mist buiten hangt, kondigt dit niet altijd een seizoenswissel aan. Nee, meestal wil dit gewoon zeggen dat het tijd is om mijn ramen te kuisen.

Zo ook vandaag. Het was een lekker weertje, ik voelde een opstoot van energie en had mijn huis vanmorgen al onder handen genomen. Tijd voor de ramen dus. Nu moet je weten dat ik vroeger bij mijn ouders thuis altijd de ramen kuiste met spons en zeemlap. Ik was niet beter gewoon. Trapladdertje mee naar buiten, klimmen en kuisen.

ramenreiniger.jpgSinds ik getrouwd ben, heb ik me een spons/aftrekkertje-in-één aangeschaft. Zo’n ding met een handvat waar je een steel in kan steken, en aan één kant een soort spons hebt om mee te wassen, en als je een knopje indrukt kan je het draaien en verschijnt het aftrekkertje aan de goede kant. Als je enkel spons en zeem gewoon bent, lijkt dit wel high-tech.

Ik heb dat ding sinds we in ons huis wonen, dus sinds 1998. Om de zoveel maanden trok ik met trapladder, emmer met zeepsop, doekje en spons-aftrekkertje naar buiten. Niet dat kuisen in het algemeen, of ramen kuisen in het bijzonder, tot mijn geliefde bezigheden hoort, maar zoals reeds gezegd, spreekt de mist soms boekdelen en zet die aan tot actie.

Met mijn 1m65cm ben ik net niet groot genoeg om aan de bovenkant van de ramen te geraken. Bij de grote schuifraam los ik dat op, door op de arduin te gaan staan, maar dat kan bij de andere ramen niet. Dus sleurde ik dat trapladdertje altijd mee. De emmer zette ik vanboven op het plateautje. Eigenlijk was de emmer net iets te breed. Hij stond er maar voor drie vierde op. En eigenlijk was dat plateautje net iets te hoog. Als ik mijn doekje wilde uitwringen, dan wrong dat wat tegen.

In plaats van de emmer elke keer van dat trapladdertje te pakken, de ladder naar de volgende raam te brengen en de emmer er terug op te zetten, had ik daar iets op gevonden. Iets tijdsbesparend: gewoon de emmer laten staan tijdens het heffen en verplaatsen. Dat vereiste enige evenwichtsoefenening, maar meestal ging dat zonder problemen. Meestal.

Net toen ik de ramen aan de voorkant van het huis aan het doen was, dus in het zicht van de buren, besloot de emmer met water tijdens het verplaatsen te wankelen en te vallen. Recht in mijn décolleté. Omdat ik niet elke dag vuil water met natte spinnenwebben in mijn décolleté gegoten krijg, sloeg ik een gil(letje). Toch was het luid genoeg voor de buurman die natuurlijk net op dat moment ook in zijn voortuin bezig was. Hij hoorde me, hij keek, en hij zag me druipen. En hij lachte.

Soit, ik wijk af. Waar ik eigenlijk naartoe wilde is het volgende: soms is een mens zo lomp, zo ontzettend lomp dat het beschamend is. Weet je welk lumineus idee me namelijk ergens in de loop van dit jaar binnenviel? Waarom draai ik geen stok in dat handvatje? Dan heb ik dat verdomde trapladdertje helemaal niet nodig! En ik kan toch overal bij! De oplossing is zo vreselijk simpel, dat mijn kaken spontaan rood worden bij het besef dat ik 11 jaar met dat trapladdertje gezeuld heb, terwijl ik gewoon een stok nodig had.

Waarom ik er dan een blogje aan wijd? Omdat ik mijn trouwe lezertjes ook iets gun. Laat ze nog maar eens lachen met de stomme fratsen van ondergetekende. Ik kan er zelf ook mee lachen. Hoe loemp kan ne mens toch zijn?

In elk geval, als ik nu naar buiten kijk zie ik blauwe lucht, groene bomen en helder groen gras. De mist is opgetrokken. Lachen

19:33 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01-09-10

Lessen in genetica

-  “Mama, zeg nu eens jouw definitieve antwoord: Wil je dat ik mijn fuif alleen geef of samen met een vriendje?”

-  “Samen met een vriendje vind ik beter. Vraag eens aan papa wat hij denkt.”

-  “Dat is niet nodig, dat weet ik zo ook wel.”

-  “Waarom? Jij weet toch niet wat papa denkt?”

-  “Jawel. Luister: Mijn genen zijn een combinatie van jullie genen. Jij zegt dat je wil dat ik samen met een vriendje een fuif geef, maar ik wil eigenlijk liever alleen een fuif geven, dan kan het niet anders dan dat papa ook wil dat ik alleen een fuif geef. Ik heb ook zijn genen, hé!”

Tegen zoveel kinderlogica kon ik niet meer tegenop.Lachen

22:41 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (3) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

05-08-10

Conversatie

Een conversatie tijdens het eten.

Robin vertelt over zijn namiddag die hij bij een vriendje heeft doorgebracht.

 

-         Robin: “Ik ben met Jan op het voetbalveld gaan spelen, samen met nog een jongen uit zijn straat. Weet niet juist hoe hij heet.”

-         Ikke: “Seppe?”

-         Robin: “Zou kunnen. Waarom? Ken jij die?”

-         Ikke: “Ik ken Seppe zelf niet zo goed, maar zijn papa wel.”

-         Robin: “Van waar dan?”

-         Ikke: “Dat was vroeger eens mijn lief.”

-         Robin: “Jij was zijn lief, en hij dat van jou?”

-         Ikke: “Ah ja, natuurlijk.”

-         Wouter: “Dus jullie waren een koppeltje?”

-         Ikke: “Inderdaad, voor efkes toch.”

-         Wouter: “En waarom was het dan gedaan geraakt?”

-         Ikke: “Hij had er genoeg van, denk ik.”

-         Robin: “Dus hij maakte het uit, wil je zeggen?”

-         Ikke: “Ja, hij maakte het uit.”

-         Robin: “En? Bleiten, bleiten, bleiten, zeker?

 

Natuurlijk reageerde ik verontwaardigd op zijn uitspraak met een luide “Zèèèèèg!”.  

Ons mannen vonden het nochtans wreed grappig, en hoewel Mark zijn uiterste best deed om zijn mond in de plooi te houden, zag ik lachrimpeltjes rond zijn ogen verschijnen.

 

Zouden ze de mama kennen, die 3 mannen van mij?

20:22 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-07-10

Waardigheid

Ik stond vanmiddag na het werk bij de beenhouwer aan te schuiven. Er waren een paar mensen voor mij. Ik was de uitgestalde waren aan het inspecteren en vroeg me af waar mijn buikje vandaag zin in had. Plots werd mijn aandacht getrokken naar de schoenen van de mevrouw voor mij. Mijn wenkbrauwen gingen de hoogte in. Toen bekeek ik de mevrouw helemaal en kon mijn ogen niet geloven.

 

Ik schatte haar een jaar of 50 - 55. Ze had een zomers jurkje aan, met flodderende stroken. Tot zo ver nog niks aan de hand. Spijtig was wel dat het kleedje eigenlijk een maat te klein was, waardoor haar romp er eigenlijk bijna uitbarstte, maar kom. Haar duidelijk geblondeerde haren had ze opgestoken. Haar staart was niet zomaar een staart, maar elke lok was een zorgvuldig gedraaide krul. Net een Barbie met een permanent. Haar ogen had ze opgemaakt met felle blauwe eyeliner, zowel op het onderste als bovenste ooglid. In haar ene oor droeg ze een bluetooth-apparaatje, zodat ze zeker geen enkel gsm-gesprek zou missen.

Haar voeten had ze in sandaaltje gestoken met uiterst fijne stiletto-hakken van minstens 12 cm hoog! Die hakken waren transparant, ze leken van glas. Ze steunde dus volledig op haar tenen die er erg krampachtig en verdrukt uitzagen. De sandaaltjes waren vastgemaakt door middel van blauwe linten die tot halverwege haar kuit gedraaid waren. Haar teennagels en de nagels van haar handen waren groen(!) gelakt. Niet zomaar een kleurtje opgezet, neenee, er zaten overal versieringen in de vorm van glittertjes en figuurtjes op, dus dat was werk van een manicure.

 

Ik vroeg mij af of die vrouw echt dat dat ze er goed uit zag? Waarschijnlijk voelde ze zich heel hip met haar groene nagellak, blauwe eyeliner en dat bluetooth-ding in haar oren.

In mijn ogen was ze een overjaarse karikatuur van wat ongetwijfeld ooit een mooie vrouw is geweest.

Ik vind niet dat je je als een moemoe moet kleden eens je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, absolúút niet, maar het is toch een mooi ding als je je waardigheid kan behouden.

19:07 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-05-10

Rolo

roloNostalgie troef gisteren. Een collega verjaarde en trakteerde. Ik mocht in de zak met lekkernijen grabbelen en wat haalde mijn onschuldige hand boven? Een Rolo!

Al wie in de jaren 70 geboren is kent dat vast wel. Ik was vroeger een hevige fan van Rolo. Dat die Rolo’s zich door de jaren heen op mijn heupen hebben vastgezet is een andere zaak, maar soit. Ik wist niet dat dat nog te verkrijgen was! Bij onze Noorderburen blijkbaar wel.

Ik werd helemaal melancholisch bij het vooruitzicht om de chocolade cilindervormige snoepjes nog eens in mijn mond te kunnen steken.  Eens ik op mijn bureau aankwam, heb ik me eerst een tasje koffie gehaald, want bij chocolade hoort koffie, hé. En toen heb ik het pakje Rolo voorzichtig opengedaan en het eerste pralinetje met een glimlach er uit geprutst en in mijn mond gestoken. Lekker, lekker, lekker!

De chocolade smolt van de binnenste kern van caramel. Die caramel is wat moeilijker weg te krijgen. Dat plakt een beetje. Met wat tegenslag blijft dat aan een tand hangen en moet je gekke-bekken-trekkend je tong als schraper gebruiken.

Zo was de caramel gisteren aan mijn gehemelte blijven plakken. Ook een manier om lekker lang van één snoepje te genieten.  Ware het niet dat net op dat moment mijn telefoon ging…. Een buitenlijn….. Van het verschieten alleen al schoot de caramel terug tegen een tand.

Nu weet ik niet of je dat al een geprobeerd hebt, maar met een plakkerige caramel in je mond praten is niet gemakkelijk. Zeker niet als verwacht wordt dat je een beetje professionele taal bezigt. Met wat geluk heb je een Duitser of een Fransman aan de lijn zodat je je “r” onopvallend kan laten rollen en je keel al het werk kan doen. Een gewone nederlandse “r” met een caramel in je mond….dat komt echt niet goed.

Hoe dan ook, ik moest op 2 à 3 beltonen tijd er voor zorgen dat de caramel verdwenen was. Gelukkig kon ik me wat achter mijn scherm wegsteken zodat geen enkele collega mijn gekke bekken heeft kunnen moeten zien. Hap, slik, weg. Dju toch.

Gelukkig waren er nog genoeg Rolo’s over om wél met volle teugen van te genieten :-)

14:33 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-01-10

Het licht

Ik heb het licht gezien! Echt waar, een hele wereld is voor mij open gegaan. Ik ben vandaag namelijk mijn allereerste bril mogen gaan afhalen bij de opticien. Niet dat ik zo’n zware afwijking heb (toch niet aan mijn ogen J) maar jongens, wat sta ik er versteld van hoe goed ik nu zie, nu ik aan de pc zit. Ik heb al het hele seizoen van de Slimste Mens moeite met de woorden van de puzzelronde. Ik heb mijn brilletje dus net op tijd voor de finale vanavond.

Bij thuiskomst kon ik hem niet rap genoeg opzetten, zo nieuwsgierig waren Robin en Wouter. Maar eens ik hem op had hoorde ik het volgende: “Lelijke kleur! Rare vorm! Te vierkant! Valt te hard op!” Er was dus weinig goed aan. Mark vond hem in eerste instantie wel goed, maar toen hij beter keek vond hij hem wat te breed.

Soit, ik heb hem met mijn allerliefste frindinneke Nancy gaan kiezen, en als zij zegt dat het mooi is, geloof ik haar! Ik zie er in elk geval toch een beetje slimmer uit, niet? J

 Sandy met bril

Over foto’s gesproken: de Runner’s van deze maand al gezien? Er staat een megagrote foto van ons in toen we op de spinningfietsen zaten bij de eerste bijeenkomst eind oktober. Ik zit als eerste in de rij. En ik zie er uit als een echt Michelin-manneke! Echt afgrijselijk! Ik weet dat ik niet van de magerste ben, maar op die foto lijk ik wel 150 kg! Niet te doen. Als je goed ziet, zie je wel dat die foto “uiteen” is getrokken omdat mijn gezicht ook helemaal breed is en de verhoudingen niet helemaal goed zitten, maar toch…

Dinsdagavond hadden Marjo en Tracy me al gewaarschuwd dat de foto niet flatterend was, maar ik had niet kunnen vermoeden dat het zo erg was. Na de training liet Marjo me de foto zien, en ik werd er gelijk slechtgezind van.  En als ik dan eens was afgevallen, zou ik nog kunnen zeggen: wacht maar tot de volgende editie, dan kan je vergelijken! Maar helaas zal er niet veel verschil zijn.

Ik zal het de fotograaf zaterdag bij de volgende bijeenkomst wel inpeperen dat ik niet meer vooraan wil staan, of dat hij minstens een andere lens moet gebruiken J

Ach ja, ik heb daarnet nog in het hoogwaardige literaire tijdschrift “Flair” gelezen dat als je verhoudingen goed zitten het niet uitmaakt of je maat 36 of 46 hebt. En als het in de Flair staat, is het waar, hé!

19:35 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-12-09

Midwinternight

Vanaf morgen beginnen de dagen te lengen. ’t Is maar dat U het weet.

Lang leve het licht! Lang leve de zon!

zon 2

20:55 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-11-09

Vanmiddag. Echt gebeurd.

Vanmiddag zaten we aan tafel. Mark zette zichzelf net een Senseo-kopje toen ik hem vertelde dat ik vanmorgen op de weegschaal was gaan staan en ik gezien had dat er nu x kg af was. Zonder op te kijken gaf Wouter een kurkdroge reactie: “Dat werd wel eens tijd, hé zeg”.

Ik kon alleen maar sprakeloos naar hem kijken en vroeg me af of ik echt wel gehoord had wat ik dacht gehoord te hebben. Mark lag bijna onder tafel van het lachen.

Dat is begot nog maar nen turf hoog en zal de mama de les eens lezen. Waar gaat dat heen?

Wouter

16:10 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-08-09

Filosofie? Of zever?

putIk heb daarjuist met een tante en een nichtje van mij aan het filosoferen geweest. Hoe hard het leven soms kan zijn, en dat het er - hoe dan ook- altijd op neer komt dat je het zelf moet doen. Je kan nog zoveel steun ondervinden en er kunnen nog zoveel vrienden een ladder in de put zetten als je er diep in zit, maar uiteindelijk zal je zelf actie moeten ondernemen om uit de put te kruipen. Mijn nichtje vond dat maar bitter en cynisch. Ze is dan ook nog maar 21….

Klinkt dat echt bitter en cynisch? Ik vind van niet. Het is gewoon de naakte waarheid.

Dan schakelden we over op het onderwerp dat je enkel jezelf kan vertrouwen. Daar was ik niet mee akkoord. Ik vind dat je inderdaad niet iedereen kan vertrouwen, maar ook jezelf niet J Ik heb het toch al voorgehad dat ik dacht: “dit gaat me heus geen tweede keer overkomen”, om een beetje later verschrikkelijk kwaad op jezelf te zijn omdat je er weer ingetuind bent.

Niet dat wij vanavond bitter gestemd waren, absoluut niet. We hebben zelfs goed gelachen! Maar sommige mensen krijgen al op jonge leeftijd de nodige levenslessen, anderen pas later, en sommigen zelfs nooit. Of ze willen niet leren, maken altijd opnieuw dezelfde fouten.

Voordeel van wat tegenslag, is dat je het geluk naar waarde leert schatten. Ik ben er van overtuigd, dat als je nooit echt verdrietig bent, je ook nooit echt blij kunt zijn.  

Dit gezegd zijnde, zullen we het nog eens over het lopen hebben.  Vrijdag = intervaldag. Een paar reeksen van 500m – 1000 m – 2000 m tegen wedstrijdtempo hebben we gedaan. Ik had de training keurig geprogrammeerd, maar bij het overschakelen naar een volgende stap, liet de Forerunner op een gegeven moment een constant gepiep horen. Een vrij rustig gepiep, ongeveer 1 x per seconde. Hij geeft geen speciale foutmelding op het display. Ik heb het vorig jaar ook eens aan de hand gehad. Heeft iemand een idee wat de oorzaak is? Ik heb de training maar afgebroken en alles handmatig geregistreerd, want van dat gepiep kreeg ik het danig op mijn heupen.  Ik heb elke interval tussen de 10,5 en 10,9 km/u gedaan, en dat ging vlotjes. Na de training ben ik in mijn uppie naar huis gefietst. De lichten van de fiets moesten absoluut aan want het was al ferm donker aan het worden. Niet leuk L

 Gisteren heb ik met mijn maatjes een duurloop van 14 km gedaan aan een traag tempo.

Ik had me op voorhand niet ingesmeerd en sta dus weer vol schuurwondjes. Ai, ai, ai. Tijd om een nieuwe sportbeha te kopen, denk ik.  Dat doet me er aan denken, dat Hubert op één van de vorige trainingen had gezegd dat we rechtop moeten lopen, schouders achteruit en borst vooruit. Mijn eerste reactie was: “ Ja dat zal! Ik zal eens met mijn borst vooruit gaan lopen! Het is zo al erg genoeg om alles in bedwang te houden, ik zal er eens mee in de kijker gaan lopen, zeker!” Maar ik moet hem gelijk geven. Als je er op let, vergemakkelijkt dit het lopen. Zicht of geen zicht, ik loop met de borst vooruit, nah! J

 borst vooruit

Zoiets als dit ongeveer, alleen ligt het zwaartepunt bij mij een beetje op een andere plek J J J

20:59 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |