11-10-10

Halve Marathon van Eindhoven

Daar was ie dan, de magische datum 10/10/10. Ik had het resultaat van mijn halve marathon kunnen aflezen aan de weerberichten van de voorbije dagen. De temperatuur zat wel goed, maar die zon…die voorspelde weinig goeds.

De voorbije dagen had ik er op gelet genoeg koolhydraten te eten. Ik had zaterdag zelfs pannekoeken gebakken. Zondagmorgen had ik koffiekoeken van de bakker meegebracht maar na even te twijfelen, besloot ik dapper om de overheerlijk ruikende koffiekoek met noten en honing links te laten liggen. Geen risico’s op buikkrampen nemen.

Om kwart voor elf zaten we in de auto richting Eindhoven. Geparkeerd aan de TU, gezamenlijk picknick met rozijnen- en notenbrood, en dan te voet naar het beursgebouw om onze nummers af te halen. Bij de passage van elk toilet toch maar even voor alle zekerheid aanschuiven want als ik mezelf nog maar afvroeg of ik moest plassen, voelde ik de aandrang al. Dat is net zoals bij het slapengaan. Dan mag ik 2 minuten daarvoor nog naar het toilet ziijn geweest, vlak voor het slapengaan moet ik toch nog eens even. 

“En? In vorm?” Die vraag werd me meermaals gesteld. Ik maakte me er niet druk om. Met 3 trainingen per week moet je geen wonderen verwachten. Bovendien gooide de zon roet in het eten. Maar anderzijds had ik genoeg aanmoediging gekregen van geblesseerde thuisblijvers die in gedachten met me meeliepen en van wie ik de opdracht had gekregen om in hun plaats te genieten. Ook had mijn haas-uit-een-ver-verleden me nog bemoedigende woorden gestuurd in de voormiddag. Dat doet toch iets met een mens, als je weet dat er anderen aan je denken. 

Ik nam me voor om mijn uiterste best te doen, om letterlijk mijn beste beentje voor te zetten, maar ook om te genieten. Ik was niet van plan om mezelf aan flarden te lopen. 

Vlak voor we naar ons startvak gingen, had ik een meet-and-greet met de one and only Chris Rogghe! Maak dat mee! Zij heeft me al één en ander bijgebracht wat goede muziek betreft. En als ik zie welke vooruitgang zij de laatste jaren geboekt heeft, dan doe ik mijn hoed af. Zo’n snelheid! Je hebt weer een prachtresultaat neergezet, Chris!

De wedstrijd zelf dan. Nu kan je veel zeggen van die Hollanders, maar van wedstrijden organiseren kennen ze wel wat. Gesjoemel in de startvakken was niet mogelijk want aan de poortjes stond mensen te controleren die je terugstuurden als je daar niet thuishoorde. Ze creërden een flessenhals vlak voor je over de matten ging, zodat iedereen daadwerkelijk kon beginnen lopen eens je de matten gepasseerd was. Daar kunnen ze in ons Belgenlandje nog één en ander van leren, als ik denk hoe je in Brussel na 100 meter alweer stil staat omdat er een wegversmalling is, of omdat je een bocht moet nemen. En aan hoe je 20 km aan een stuk moet afremmen, voorbijsteken, optrekken. Hier kon je comfortabel je eigen tempo lopen, ookal liepen er overal mensen om je heen. 

De eerste kilometer stoven ze me langs alle kanten voorbij. In mezelf moest ik lachen. “Laat ze maar gaan, die gaan nog duizend doden sterven onderweg,” dacht ik. Dat gold natuurlijk niet voor iedereen. Ik heb namelijk vrij weinig mensen ingehaald, om het met een understatement te zeggen, haha.  Maar op de duur merk je dat je haasje-over aan het spelen bent met bepaalde mensen. Op één of andere manier duiken ze altijd terug in je buurt op.

Na 2 kilometer lag mijn gemiddelde snelheid op 10,6 km/u. Perfect. Als ik dit kon volhouden, zou ik die 2-uursgrens wel eens kunnen breken. De hartslag gedroeg zich keurig. Na 5 km was de gemiddelde snelheid teruggevallen naar 10,5 km/u. Oei. Trager mocht ik niet meer gaan. Het nadeel van lopen zonder dat je bij een groepje kan aanpikken, is dat je zelf tempo moet maken. Als je met iemand kan meelopen die een tempo loopt dat je mits enige moeite aankan, dan hou je dat vol. Als je alleen loopt, zakt je tempo ongemerkt in. Als je niet elke seconde geconcentreerd bent op je snelheid, kan je het vergeten. Zo zag ik de snelheid terugvallen naar 10,4 km/u. Dat ging al moeilijk worden om binnen de 2 uur te finishen. Mijn hartslag zat vooraan in de 170 wat eigenlijk heel goed was. Ik had echter niet veel kracht in mijn benen. Het draaide niet zo goed. Zou een gelletje helpen? Op km 9 nam ik een eerste gelletje. Toen ik de snelheid zag terugvallen naar 10,3 km/u wist ik dat het over was. Ach ja.

Ik zou deze halve marathon gewoon tot een goed einde brengen en met een goed gevoel verder lopen. Rond kilometer 13 werd ik pardoes uit mijn overpeinzingen opgeschrikt toen ik een man aan de kant van de weg hoorde brullen; “Kom op Sandy! (natuurlijk uitgesproken als Sendy) Je bent goed bezig! Zet ‘m op, meid!”  Ik was op zoek naar een bekend gezicht, maar toen viel mijn frank dat hij gewoon willekeurig supporterde en de naam van mijn startnummer aflas.

Vlak daarna bedacht ik me dat ik misschien wel erg moeizaam liep, dat die man het nodig vond om zo enthousiast aan te moedigen. Het zou kunnen, natuurlijk Lachen Nee, hoor. Het toverde onmiddellijk een glimlach op mijn gezicht om zo aangemoedigd te worden. Die supporters in Eindhoven verdienen trouwens een dikke pluim. Op het gehele parcours was er geen enkele meter die niet bezet was door toeschouwers. Het is me een raadsel het ze het voor elkaar krijgen om zoveel mensen op de been te brengen om een groep lunatics hun ding te zien doen.

Vanaf kilometer 15 begonnen er meer en meer mensen te wandelen. Ik stak ze voorbij, waarna ze na enkele minuten weer voorbij kwamen gevlogen, om daarna weer compleet stil te vallen.  Zelf heb ik deze halve marathon geen meter gewandeld. De volledige 21,2 km gelopen.

Op kilometer 17 had ik het wel gehad. De gedachte kwam ik me op om daar, op dat moment ermee op te houden. Wat zou dat een goed gevoel geven. Gewoon stoppen, zodat ik mijn schouders niet meer voelde trekken. Maar tegelijkertijd gaf ik mezelf naar mijn voeten en hoorde ik in gedachten de geblesseerde thuisblijvers vermanend zeggen: “wees blij dat je überhaupt kàn lopen!”  En dus ploegden we voort. Tenslotte waren we niet eens echt aan het afzien. Gewoon een beetje moe.

Wreed frustrerend om in het centrum van Eindhoven tussen de massa toeschouwers te lopen, net alsof het einde in zicht is, maar je toch nog 2 km moet lopen. Man, dat is lastig! Vooral mentaal. Ook al weet je op voorhand dat dat lastige moment gaat komen op die plek, toch valt het tegen. Elke meter wordt dubbel zo lang. De rijen toeschouwers worden minder dik na een tijdje en je weet dat je nog even moet doorbijten. Je bent er nog niet. Volhouden. Stoppen met denken. Gewoon lopen. De ene voet voor de andere. En dan… dan is daar de boog van de finish. Dan zijn daar de matten.

2uur en 7 minuten. Even nadenken. Dat is de slechtse prestatie ooit op een halve marathon. Was ik teleurgesteld? Nee. Was ik tevreden? Ook niet. Gewoon, er zat niet meer in. Zoals ik al zei, met 3 trainingen per week mag je geen wonderen verwachten. En de zon is voor mij ook een spelbreker. Sommige mensen hebben daar weinig last vast, maar ik kan nu eenmaal niet goed tegen de warmte. Ik heb hem gelopen met een aanvaardbaar gevoel. Het ging niet vanzelf, maar ik ben ook niet diep gegaan. 

Als ik zo even de resultaten op Facebook lees, merk ik dat er weinigen zijn die hun doel wel hebben behaald. Voor velen was de zon er te veel aan. Ach, we zijn alweer een ervaring rijker. Lopen is tenslotte de belangrijkste bijzaak in ons leven.

Vandaag voelen de beentjes een beetje stijf aan. Trappen afgaan is wat lastig, maar er zijn geen echte pijntjes. Buiten de schuurplekken van mijn sportbeha aan de zijkant van mijn romp, maar dat ligt allemaal binnen de lijn van de verwachtingen. Morgen lopen we waarschijnlijk alweer een volgende training.

Wat me gisteren wel opviel, is het typische terugkerende gevoel na een langere wedstrijd. Het zout dat overal op je gezicht hangt. De intense kou die je 2 minuten na de finish overvalt.  De deugd die het doet als je dan een vestje kan aanschieten. Het gebrek aan honger. 

Eens thuisgekomen direct de douche in. Het branden van de schuurplekken eens er water op komt. En kou, kou, kou. Warme douchestralen op mijn schouders om die spieren te masseren, want daar had ik echt wel last van. En na de douche een lekker warme maaltijd die mijn ventje voor mij had klaargemaakt. En daarna de zetel in met nog een extra vestje aan. Dikke warme sokken. En dan, na een uurtje, voelde ik mijn kaken beginnen rood te worden. Ik begon het warm te krijgen. Genieten van de rust en van het gevoel toch weer een serieuze lichamelijke inspanning gedaan te hebben. Hoe interessant House MD ook was, ik kon mijn ogen niet open houden. Dan maar naar boven gegaan en met een verhit lichaam mezelf tussen de zachte koele lakens gevleid. Ogen dicht. En binnen de minuut als een blok in een droomloze slaap gevallen.

21:52 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-09-10

Monumentenloop Vorselaar

Ik heb vandaag een wedstrijd gelopen. En daarmee is zo ongeveer alles gezegd. Ik gebruik bewust geen adjectief omdat ik niet goed weet welk gevoel ik er op moet plakken.

 We stonden slechts met 3 Dallers aan de start van de Monumentenloop in Vorselaar. De 14 km gingen we lopen.  Tijdens het warmlopen op de piste hoorden we de omroeper in enthousiaste termen over het stralende weer spreken. I beg to differ. Voor de lamme tamme toeschouwer is dat zonnetje natuurlijk heerlijk, maar als je fysieke arbeid moet gaan leveren denk je daar lichtjes anders over. Van mij had het gerust 10° frisser mogen zijn. 

Ja, ik weet het, ik ben aan het zagen. In augustus heeft de zon amper geschenen en dan is het vandaag zo’n mooie dag, en zit ik daarover te janken. Maar ik moet het minder goede resultaat toch op iets kunnen steken, zeker?

Ik heb de voorbije week geen meter gelopen wegens diverse oudercontacten. Ideale voorbereiding op een wedstrijd dus, haha. Nu ja, ik ben er al lang mee opgehouden om me in bochten te wringen om alles wat ik wil doen, te kunnen doen in een bepaald tijdsbestek. Soms moeten er dingen wijken. Niks aan te doen. En dus vielen de looptrainingen deze week weg. Zou wel handig zijn om soms wat minder te "willen", dat ook.

Vanaf de eerste kilometer scheen het zonnetje ongenadig op onze bolletjes. Hoogzomer was het. In het begin voel je dat nog niet zo hard, ik kon dan ook een snelheid van ongeveer 11 km/uur aanhouden. Perfect. Na een paar kilometers snakte ik echter al naar schaduw, het zweet liep er af, maar er was geen enkel boompje, geen enkel takje dat schaduw bood. Dirk en Nancy liepen zo’n 5 meter voor me. Al gauw hadden een paar mensen hun wagonnetje aangehaakt en vormden ze een groepje. Niet lossen, dacht ik, dus ik probeerde te achtervolgen. Wat me ook goed lukte. Ik zag de snelheid op mijn Forerunner echter met de kilometer zakken. Rond kilometer 8 dacht ik: “waarom doe ik dit eigenlijk?” Ik ken mezelf genoeg om te weten dat het vet van de soep is als dergelijke vragen zich spontaan in mijn geest aandienen. Ik probeerde mijn denken stop te zetten en mij op mijn muziek te concentreren, maar zoals onze trainer gisteren nog zei: “om het verstand op nul te zetten, moet de ene al verder terugdraaien dan de andere” :-) (voor alle duidelijkheid: ik moet nooit ver terugdraaien, hoor)

Op kilometer 8 was het voor mij genoeg geweest. Ik had wel willen stoppen. De benen hadden alle kracht verloren. De ademhaling ging nog vrij goed, maar ik had geen fut meer. Alle boterhammen met poepgelei van vanmorgen en vanmiddag ten spijt.  Zelfs een gelletje bracht geen soelaas. Maar toen dacht ik dat door te wandelen de strijd dan alleen maar langer zou duren en dat ik er niet vrolijker van zou worden. Dus heb ik maar dapper doorgelopen. Onderweg ben ik nog één keer gestopt om een vrouw mee recht te helpen die een buiteling had gemaakt. Ook waren Nancy en Dirk terug aangesloten – zij waren wat achterop geraakt doordat Nancy wat misselijk was. En zowaar, de laatste 2 kilometers ging het terug beter. Met z’n drieën zijn we vertrokken en met z’n drieën zijn we aangekomen. Na 1 uur en 26 minuten voor 14,2 km. Gemiddelde “snel”-heid 9,8 km/u. Volgens Sporttracks zelfs 9,9 km/u. Jawadde.

Eén troost: in de kleedkamers van de vrouwen was er niemand content. Alle vrouwen hadden blijkbaar een off-day gehad. Zou het dan toch aan het weer gelegen hebben?  En op de uitslagen waren Nancy en ik 10e en 11e vrouw in onze categorie. Dus echt slecht was het niet. Maar vertrouwen voor Eindhoven geeft het ook niet bepaald….

Nog 4 weken te gaan.

19:52 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29-08-10

Wortel, die schone

Het moet gezegd worden: het parcours van de Landlopersjogging in Wortel is echt wel heel mooi. Vrijdagavond was het de 3e keer op rij dat we gingen meedoen. Ik had in de archieven mijn tijden van de vorige 2 edities opgezocht. Vorig jaar was ik een minuutje trager dan 2 jaar geleden. Zou ik dit jaar de tijden van 48’31” en 49’23” kunnen evenaren? Ik vreesde van niet.

Hoe hard ging ik dan lopen? Die vraag werd me een paar keer gesteld. Mario had geschreven dat ik eens mocht doorlopen maar niet zodanig dat het zwart voor mijn ogen werd. Ik zou wel zien, niet te veel zorgen maken en gewoon lopen. Dat ik rustig en totaal niet zenuwachtig was, bewees mijn hartslag bij de start: die lag rond de 80. Dat heb ik ooit al anders geweten, om het eens met een understatement te zeggen :-).

De eerste kilometers was het een beetje zoeken naar een goed tempo, maar al gauw had ik een vaste cadans gevonden. Gemiddelde snelheid bijna 11 km/u maar niet helemaal. Oei, oei, een evenaring van de tijden van vorig jaar zat er op deze manier niet in. But who cares?

Op km 4 zat mijn hartslag nog altijd maar ergens in de 160. En dat voor een wedstrijd! Dus ik dacht: “Breugelmans, je moet gaan gaaaaaaaas geven!” Ik wilde geen stervenstempo aanhouden zoals op de Kapellekensloop in Minderhout, waar ik 5 km aan een stuk heb zitten vloeken, maar op een wedstrijd moet ik toch zeker wel hartslag 170 halen, vind ik. Anders heb ik het gevoel dat ik er met de klak naar heb gegooid.

Ik had niemand aan wie ik mijn wagonnetje kon vasthaken. Dirk en Lieve waren al uit het zicht verdwenen. Ik moest dus alleen het tempo maken. Af en toe liep ik samen met anderen, maar ofwel gingen zij mij na een tijdje voorbij, ofwel ik hen.  Maar met muziek in mijn oren was dat tempo maken geen enkel probleem. “Anything goes” van AC/DC kwam heel toepasselijk voorbij. Inderdaad, zo was het en zo is het. Als het moet, gaat alles.  Mijn gevoel zei me dat ik een vlot maar comfortabel tempo aanhield. Tussen 2 nummers hoorde ik mezelf echter hijgen, en toen kreeg ik prompt compassie met de mensen in mijn buurt. Geen aangenaam geluid, vrees ik.

De laatste kilometers had ik mijn wagonnetje wel kunnen aanpikken bij 2 vrouwen. Zij liepen een heel vast tempo en waren zo’n 10 meter voor mij. Stilaan kwam ik dichter en 2 km voor de streep had ik ze te pakken. Toen liep er echter niemand meer voor mij en plots voelde ik dat het toch wel makkelijker is om te volgen ipv zelf de snelheid te moeten bepalen. Toen we de laatste km ingingen gingen ze me terug voorbij. Het was ze gegund.

Ergens in de laatste kilometers ben ik Els nog gepasseerd want vlak nadat ik gefinisht was, hoorde ik haar naam afgeroepen worden. Dju toch. Dat ik haar onderweg niet gezien had! Het had leuk geweest om de laatste kilometers samen te lopen! Volgende keer, hé Els!

Resultaat: 50’53”. Dat is anderhalve minuut trager dan vorig jaar. Volgens de officiële uitslag een gemiddelde van 11 km/u, maar volgens mijn Garmin 10,8 km/u.

Had er meer ingezeten? Allicht wel. Gemiddelde hartslag was ocharmkes 168. Had ik dan contenter geweest? Waarschijnlijk niet. Ik heb nu een hele mooi en leuke wedstrijd gelopen, heb van elke kilometer genoten en altijd met een goed gevoel gelopen. Meer moet dat toch niet zijn?

paarse permanent.jpgOok na de wedstrijd was het als vanouds gezellig met de Dallers. Tussen pot en pint hadden we het over ouder worden, en of wij, vrouwen, er later ook als echte moemoe’s gingen uitzien. Ik zei mijn matekes dat wij allemaal moderne oma’s gingen worden met een pittig kapsel. Het is op dat moment dat we elkaar plechtig beloofd hebben om later niet rond te lopen met een paarse permanent en bloemekes schort. En dat we zéker géén plikses op ons haar zouden kappen! :-)

14:08 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-08-10

Rock 'n Roll Marathon

Ik zat vanmorgen bij mijn ouders thuis, toen Chris aanbelde om te zeggen dat ze niet mee kon doen met de Rock’n Roll (halve) Marathon van Viersel naar Antwerpen. Ze had haar betalingsbewijs meegenomen zodat iemand anders van haar inschrijving gebruik kon maken.

Mijn vader zou sowieso meedoen, hij had zich ook al vooringeschreven.

 

Ik had al getwijfeld of ik niet zou meedoen. Just for the fun of it. Maar gezien mijn trainingsintensiteit van de laatste 2 maanden, leek een halve marathon me net een brug te ver.

Een rustige duurloop in mijn eentje zou het worden. Tot Chris aanbelde dus. Tja, ik geloof niet in toeval, dus alles wees er op dat ik toch zou “moeten” meedoen J. Maar ik was gewillig slachtoffer, hoor.

 

boze blik.jpgToch nog even getwijfeld: ik had namelijk helemaal geen extra koolhydraten gegeten vandaag, eigenlijk alleen maar een kiwi vanmorgen….Ik had donderdag 16 km gelopen en vrijdag intervals gedaan op de piste en de laatste dagen ook nog eens alles tesamen 34 km gefietst. Niet echt uitgerust, dus. Ik zag Coach Mario al in gedachten met een kwade blik op me neerkijken. De vermanende vinger hoog opgestoken. Dus ik begon al te argumenteren:

  • “Ja maar, ik ga hem maar als training lopen, niet snel dus. Echt niet.”
  • “En ik moet nodig wat extra calorieën verbranden.”
  • “En ik moest toch sowieso een duurloop van 15 km doen volgens het schema, dus een paar km’s meer is toch niet zo erg?”
  • “Het is voor het goede doel, voor het Kinderkankerfonds.”
  • “Kid van Thienen organiseert ‘m, en er zullen onderweg diverse bandjes spelen, dus het lijkt wel een gezellige bedoening te worden.”
  • “Als ik niet mee ga, moet mijn vader alleen lopen” (ok, toegegeven, dat klinkt zwak)

 

Om 11 uur dus in allerijl pistolekes met poepgelei gegeten, in de hoop dat dat nog voor wat extra brandstof zou zorgen.

 

Omdat het de bedoeling was dat de mensen zich echt zouden amuseren, werden er ook fietsers op het parcours toegelaten. Dus ging Robin meefietsen in zijn bollekestrui en zijn koersfietske.

 

Roger_daltrey.jpgHet was wel te merken dat het een eerste keer was dat dit georganiseerd werd, omdat er verscheidene beginnersfouten werden gemaakt bij de inschrijving (en onderweg en bij de aankomst). Nu ja, het was geen stormloop van volk, dus niet erg. In de wachtrij bij de inschrijvingen merkte ik op een gegeven moment een man naast me op. Ik moest 2 keer kijken want hij was het evenbeeld van Roger Daltrey. In zijn jonge jaren wel te verstaan. Die krullekes! Om verliefd op te worden. ’t Is dat we in 2010 leven en Roger Daltrey er 30 jaar geleden zo uitzag, dus echt twijfelen moest ik niet doen.

 

Voor de eerste keer liep ik met een Datatag, zo’n chip in de vorm van een plastic bandje dat je tussen je veters moet steken en de uiteinden aan elkaar moet vastplakken.

Om 14.30 u mochten we vertrekken. Ik vreesde nog een beetje dat het wedstrijdvirus mijn tempo de hoogte in zou jagen, maar mijn verstand zegevierde vandaag. Rustig aan, Breugelmans!

 

Ik heb de hele tijd alleen gelopen. Soms wat haasje-over gespeeld met andere deelnemers, maar over het algemeen liep ik alleen. Het was genieten onderweg, omdat we altijd naast de vaart liepen en ik een comfortabel tempo liep, zo’n 9 km/u. Perfect loopweertje: geen zon, niet te warm en een beetje wind.  De hartslag bleef de eerste km’s rond de 150 hangen, wat ik meer dan behoorlijk vond. Daarna steeg hij wel, maar gemiddeld had ik 158 hartslag en 9,3 km/u. Totale afstand: 21,5 km. Nog nooit een halve marathon met dergelijk gemak gelopen.

 

Robin hield om beurten mij en mijn vader gezelschap.

“Vava heeft nu wel een grote voorsprong, hoor mama. Ik sta hier zeker al 10 minuten te wachten op jou.”

“Vava zegt dat je wat sneller moet lopen!”

Jaja.

Niks daarvan. Ik zou op mijn gemakske lopen en geen zotte kuren uithalen.

 

Onderweg heb ik inderdaad diverse bandjes horen en zien spelen. De toeschouwers waren niet talrijk, maar wel zeer fijn want ze moedigden ons aan met welgemeend applaus. Dat geeft toch altijd een boost(je).

 

Rijstpap.jpgDe laatste 2 km reclameerden mijn heupgewrichten wel wat, en ik was toch weer zo blij om de finish te bereiken. De laatste km’s liepen we tussen de industrie in Antwerpen Noord. Ik zag een toren met het logo van “Candico”. Dat kwam me bekend voor. Was dat niet een merk van bruine suiker? Bruine suiker deed me denken aan rijstpap, en plots overviel me een ongelofelijke goesting in rijstpap. Honger! Goesting! Het was tenslotte al van 11 u geleden dat ik gegeten had. Ik moest en zou rijstpap koken vanavond J 

 

Bij de finish spraken diverse mannen Robin aan. Ze deden alsof hij Lucien Van Impe was, met zijn bollekstrui, en vertelden hoe vaak ze hem onderweg hadden zien fietsen. Hij straalde. J

 

Zelf merkte ik allemaal zout op mijn gezicht, zelf op mijn armen en benen! Waarschijnlijk omdat de constante wind op het parcours het zweet direct liet opdrogen en er dus niks kon "weglopen".

 

Ik heb hem nog eens gelopen, die halve marathon. Ik weet weer hoe het voelt om 21 km in de benen te hebben. De motivatie is er 100% terug om er een goei lap op te geven de komende maanden, zodat die tijdsbarrière van 2 u op de halve marathon van Eindhoven eindelijk eens gebroken wordt.

 

Oh ja, ik zou het nog vergeten: de rijstpap was geweldig lekker!

23:19 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-07-10

Estafettemarathon

Voorbije zaterdag zouden we met 3 ploegen van onze club aan de afslossingsmarathon in Rijkevorsel deelnemen. Eén snelle ploeg en 2 euhm…minder snelle ploegen. Nancy had de 12 mensen op zo’n manier ingedeeld, dat we aan elkaar gewaagd waren.

Ik maakte deel uit van de “Daltons XXS”, en zou het 3e traject lopen, het kortste van 4,3 km.. Dat wilde zeggen, kort maar hevig. Zoals ik hier onlangs had geschreven vind ik dat niet leuk. Ik heb het liever lang en langzaam J, maar met deze weersomstandigheden vond ik het helemààl niet erg om maar een kort stuk te moeten lopen.

Ik had mijn auto bij mijn zus thuis geparkeerd, en zij ging met de fiets meerijden. Eerst ging ik in tegengestelde richting “warmlopen”. Op die manier had ik toch al enkele kilometers in de benen voor ik aan het echte werk moest beginnen. Ik had daar goede ervaringen mee toen ik haasje speelde voor Marjo bij haar triathlon.

Tijdens het warmlopen was het natuurlijk een kwettersessie tot en met. Daarvoor ben je zussen, hé? Onderweg kwamen we Guy nog tegen, mijn Eindhoven-halve-marathon-haas uit een ver verleden. Hij was ook aan het warmlopen want hij behoorde tot de snelle explosieve lopers van Dal Qaida. Even een praatje gemaakt, succes gewenst en verder gelopen. Het parcours dat ik moest lopen was heel rustig: een asfalt baantje tussen de weien dat daarna overging in een zandpad onder een beschermend bladerdak van bomen.

Op de wisselpost waren alle lopers al gearriveerd, waaronder ook Inge, mijn tegenstandster van de andere ploeg.  Al gauw kwamen de eerste estafette- en marathonlopers voorbij. Waaronder ook Rosita en Patrick, die de marathon liepen. Een beetje later passeerde Dirk, de meest doorgewinterde marathonloper van onze club, die de foto van zijn pas overleden broer Peter op zijn wedstrijdnummer had gespeld, zodat ze samen de marathon zouden lopen.  Er arriveerde een vrouw die net haar deel van de estafette tot een goed eind had gebracht. Tijdens het uitblazen kwam ze naar mij en het bleek Els te zijn, die mijn blog onlangs ontdekt had! Leuk om kennis met je te maken, Els!

Ondertussen hadden Luk en Nancy het eerste stuk gelopen, waarbij Luk zo’n 1 à 1,5  minuut voorsprong had genomen op Nancy. Annelies wist die voorsprong nog groter te maken op Marjo. Dat wilde zeggen dat mijn tegenstandster, Inge, 4 minuten vroeger kon vertrekken dan ik. Pfft, en ik had maar 4,3 km om dat proberen goed te maken!!!

Marjo kwam eraan gestoven en duwde de nummer in mijn handen waarna ik letterlijk mijn beste beentje mocht voorzetten. Ik had ons Vanessa gewaarschuwd dat mijn ademhaling enigszins anders zou klinken dan in het warmlopen, om het zacht uit te drukken. Maar ze heeft me de hele tijd bemoedigend toegesproken. Dikke merci, Vaneske!! Ik probeerde 12 km/u aan te houden. Eens ik het bos achter mij gelaten had, zag ik een mannelijke loper die ik wilde inhalen. Ik kwam maar heel moeizaam dichterbij. Heel traagjes.

In de verte zag ik een rode stip. Zou dat Inge zijn? Ons Vanessa dacht van wel, maar ze was zo ver weg, dat zou ik nooit inhalen. Tenslotte stond zij niet bepaald stil, hé! Ik liep vlak achter de loper die op een gegeven moment zich al lachend naar mij omdraaide. Ik excuseerde me voor mijn gehijg, maar wat bleek? Hij kende mij! Van Facebook nog wel. Leuk om je eindelijk eens in real life te zien, Sven! Na een kort hijg-babbeltje ging ik hem voorbij en probeerde ik hem voor te blijven. Maar ik was wat overmoedig geweest want een beetje later ging hij mij terug voorbij.

Ik was ondertussen genaderd op Inge, maar dacht niet haar nog te kunnen inhalen. Ik zag het bruggetje over het kanaal dichter komen. Een 100 meter daarachter lag de wisselpost. Verdorie, ik moest en zou ze pakken, dus ik ging ongemerkt sneller lopen. Na het bruggetje was de wisselpost in zicht. Ons Vanessa zei me: komaan, nog een spurtje! En zowaar, dat wist ik nog uit mijn benen te persen. Vlak voor de wisselpost ging ik haar voorbij en gaf de nummer door aan May. Ik had 11,6 km/u gemiddeld gehaald. Content.

In normale omstandigheden zou ik nooit een clubgenoot de laatste meters inhalen, want dat vind ik eigenlijk vrij laf. Dat soort rivaliteit leeft bij ons gelukkig niet. Maar ik liep om onze ploeg een zo goed mogelijk tijd te geven, dus vond ik dat ik alles moest geven.

Aan het plaatje hieronder is goed te zien dat ik de laatste honderden meters een tandje heb bijgestoken:

  Hardlopen Aflossingsmarathon Rijkevorsel (Merksplas - Beerse) 3-07-2010, Snelheid - Afstand

 Raar maar waar: dit vond ik wel leuk om te doen. Kwam het omdat ik nu goed was warmgelopen? Kwam het omdat ik niet voor mezelf liep, maar voor de ploeg? Eén ding staat vast: in het vervolg zorg ik ervoor dat ik altijd voldoende kan warmlopen! Het verhaal van de ezel en de steen, weet je?

Ik wandelde terug naar de auto en vertrok naar Oostmalle. Daar zouden May en Walter aankomen. Tot mijn verbazing was Walter maar 1 minuut 40 seconden vroeger daar dan May! Nu was het aan Dirk om het langste stuk van 9 km te gebruiken om Gerd in te halen. Dat zou hem ongetwijfeld lukken. In Oostmalle maakte ik nog kennis met Hild, die onlangs ook op mijn blog gereageerd had. Leuk zeg, zovele mensen die ik vandaag leerde kennen! Rosita en Patrick passeerden ook net in Oostmalle, die waren nog lang niet moe!

Wij reden vlug met de auto naar Rijkevorsel, met de bedoeling om alle aankomers van onze ploegen al jubelend in te halen. We hoorden echter dat Dirk had moeten opgeven door ziekte. Dju zeg, en net nu hij deze marathon voor zijn broer had willen lopen. Hij had last van diarree en bleek achteraf zelfs koorts te maken. Dan moet je inderdaad je verstand gebruiken. Knap van hem dat hij de beslissing om te stoppen heeft kunenn nemen, want ik kan me voorstellen dat de emoties in dergelijke omstandigheden toch de overhand krijgen op het verstand.

We kregen nu een 3 kwartier extra tijd voor we de eerste mensen van onze ploegen verwachtten, dus placeerden we ons op een terrasje met een Kriek. En smaken dat die deed! Guy, Tom, Luk en Inge, May en Annelies hielden ons gezelschap. In tussentijd passeerde de grooooote Bart op de fiets die na mijn roepen terugkwam om een praatje te maken. Even later kwam Tinne en Anita in vliegende vaart voorbijgelopen. Die dames waren er al! Het deed deugd om Tinne te zien vliegen lopen na alle miserie met haar been van de voorbije jaren. Ook Ilse van den bakker liep voorbij, dus die moedigde ik ook even aan.

Wij waren ondertussen zo ongeduldig geworden, dat we ons in de bocht hadden gezet waar we de lopers al van ver zagen aankomen. Wie zou er eerst te zien zijn? De zwart-grijze krullenbol van Theo (onze ploeg) en de blonde haren van Lieve (Luk zijn ploeg)? Plots zagen we een rood truitje komen aanlopen. Was dat Theo? Nee, het bleek Dirk te zijn die zijn auto net had geparkeerd en al lopend naar ons toe kwam. Hij had Gerd niet kunnen inhalen, vertelde hij, dus Lieve was met voorsprong vertrokken op Theo. Goh, wat zou ze content zijn, want er was al een fameuze woordenstrijd vooraf gegaan tussen die twee J

Plots zagen we weer een rood truitje opduiken. Met blonde haren boven. Dju toch, Lieve hing nog altijd eerst! Maar sportief als we waren, hebben we haar al joelend binnengehaald en liepen we de laatste 200 meter met haar mee richting finish. De trek op haar gezicht sprak boekdelen. Zelden zo’n vastberadenheid gezien! Het was duidelijk dat ze het vertikte om Theo dichter te laten komen J Eens Lieve over de finish was gegaan, keerden wij direct terug om Theo binnen te halen. Die kwam maar een minuutje later. Gelukkig moesten wij niet al te veel meer lopen, want de Kriek zat al duidelijk in mijn benen. Amai!

We hebben iedereen een dikke proficiat gekust! De strijd werd beslecht met maar een goeie minuut verschil. Toch geweldig om het tot de laatste moment zo spannend te kunnen houden! We hebben er allemaal van genoten en ’s avonds werd de strijd nog eens mondeling overgedaan bij een pakje friet op een terras en de nodige pintjes natuurlijk. Leuk!

Onze snelle ploeg werd tweede bij de estafettelopers. Knap gedaan, heren! Ook de Lucky Lukes mochten nog een prijs gaan afhalen van de gemeente Malle.

Bij het leegmaken van mijn sportzak ’s nachts, vond ik mijn loopschoenen niet. Het is niet waar, hé? Laten staan in de kleedkamer? ’s Morgens maar direct gebeld, en inderdaad, mijn getrouwe Asics stonden nog braaf op mij te wachten. Oef!

11:31 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-06-10

Haaswerk

Ik kwam gisteren compleet groggy van het werk thuis. Echt moe. Gewoon op. Na het eten zat ik achterovergeleund in een terrasstoel met mijn ogen dicht en wilde daar gewoon blijven liggen voor de komende uren. Onbeweeglijk.

 

Ik had echter een belofte gemaakt aan een vriendin, en beloftes kom ik na. Ik had Marjo aangeboden om haar mentale ondersteuning te zijn in het laatste deel van haar minitriathlon, ik ging de 4 km meelopen en onderweg alle soorten oppeppende onzin uitkramen.

Eerlijk gezegd was ik gisterenavond zenuwachtiger dan ik me kan herinneren het laatste jaar geweest te zijn. Wat als ik haar niet zou terugvinden in de hoop mensen? Wat als Marjo mij voorbij zou vliegen? (complete afgang!!!) Wat als ze mij van het parcours zouden halen omdat ik zonder nummer liep? Wat als ik op dat moment geen inspiratie had om haar op te peppen? Wat als ik mijn benen voelde leeglopen terwijl de finish nog niet in zicht was? Marjo rekende wel op mij!

 

Brrr, vragen genoeg om mijn hartslag te laten pieken nog voor ik één stap gezet had.

Ik besloot om naar het park te lopen als opwarming. Dan zouden de beentjes toch als iets soepeler lopen. Na 4 km was ik daar en kwam ik Tracy en Lars tegen met de fiets. Tracy gaf me nog goede raad over hoe zij het haaswerk vorig jaar had aangepakt. We stonden op een punt te wachten waar we de fietsers zouden zien aankomen en waar de deelnemers een beetje later voorbij kwamen gelopen. Vanaf daar zou ik met haar meelopen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig heeft mijn inspiratie me niet in de steek gelaten onderweg. En mijn benen ook niet, en zelfs mijn adem niet. Ik heb geprobeerd haar mee te trekken en hield wat in als ik zag dat ze achterop geraakte. We zijn nog verschillende mensen voorbijgestoken, ook al was ze aan het doodgaan, zoals ze zei. Ze heeft dat keigoed gedaan en ik doe mijn hoed voor haar af! Na dat zwemmen en fietsen en alle hectiek onderweg nog meer dan 11 km/u lopen….pfff. De gedachte aan de wisselposten alleen al ontneemt me alle moed om zoiets ooit te proberen. Ik voel de adrenaline al razen!

 

Ik was vóór de finish van het parcours gegaan omdat ik vond dat dat niet gepast was. Ik was dus geen tafel met drankjes gepasseerd. Ondertussen had ik al wel 8 km gelopen in warm weer. Ik had geen geld bij (niet aan gedacht) en had zelf geen drinken meegenomen (niet bij stil gestaan). Na wat bijgepraat te hebben besloot ik dus om richting thuis de lopen om mijn dorst te lessen. Maarrrrr, ik kwam onderweg vrienden tegen. Ik denk dat we zo’n anderhalf uur op straat hebben staan kletsen, waarbij ik natuurlijk mijn bijdrage meer dan voldoende heb geleverd. Je bent een kletskous of niet, hé? Mijn tong voelde ondertussen als een echte lap leer aan. Eenmaal thuisgekomen heb ik de fles water bijna helemaal leeggetutterd.

 

Zo, en na dit geschreven te hebben, ga ik eens aan de voorbereidingswerken van de barbecue beginnen. Vanmorgen heb ik met mijn zonen gaan winkelen in de Delhaize. Nee, niet in de Colruyt, niet in de Carrefour, maar het moest en zou de Delhaize zijn. Ze zijn helemaal in de ban van het kaarten verzamelen. “Kijk eens mama, chocolade met nootjes, lekker!” (2 pakjes kaarten bij aankoop van 2 blokken chocolade). “Mama, zie hier, 7 pakjes kaarten bij deze scheerschuim, voor de papa of zo?” (tja, met scheerschuim is de mama niet veel, hé) Allé vooruit, 2 stuks scheerschuim in de kar. Het werkt dus, hé, dat systeem van die kaarten. Ik heb op aanraden van mijn zonen chocolade, scheerschuim, douchegel, nog méér cornflakes en wat weet ik nog allemaal gekocht, dat ik NIET nodig had.

Aan de kassa stonden we naast vriendjes van ons mannen die met hun ouders ook gewinkeld hadden. Ik liet de scheerschuim zien. 7 pakken kaartjes!!!,  bood ik aan. De papa nam de afwastabletten uit zijn kar, 9 kaartjes !!!, repliceerde hij al lachend.

 

Eens we in de auto zaten, passeerden we die mensen terug. Ik deed mijn raampje open en riep dat de buit 26 pakjes kaarten bedroeg. “Wij hebben er 36!” riep de papa. “OK, jullie hebben gewonnen!”, gaf ik al lachend toe.

Goed gevonden, Delhaize.

13:53 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-06-10

Kapellekensloop Minderhout: IK VIND DIT NIET PLEZANT!!!!

Nee, ik heb gisteren gedurende 26 minuten en 13 seconden geen lol gehad.  Niet een beetje, niks, noppes, nul, nada, niente!

Ik verklaar me nader: We gingen met een hele hoop van onze club meedoen aan de Kapellekensloop in Minderhout. Ik wist totaal niet welke afstand ik zou lopen. 5km? 10km? 15km? 21km?

Ik had eigenlijk het meeste goesting in de halve marathon, zoals Klisoor me voorgesteld had, maar ik besefte al vrij vlug dat ik een goede kans zou maken om helemaal als laatste over de streep te komen. En nu weet ik best wel dat ik nooit onder de noemer ‘snelle lopers’ geklasseerd zal worden, maar om helemaal laatst aan te komen….mmm, daarvoor is mijn trots dan net iets te groot J Dan loop ik liever een halve marathon op een groot evenement waar ik ergens in de massa verdwijn.

Wat zou het dan worden? Als ik terugkeek op de trainingskilometers van de laatste weken, zou ik beter thuisblijven. De laatste 4 weken heb ik 6 keer gelopen, waaronder Brussel. Niet om over naar huis te schrijven, hé? Wreed triestig eigenlijk. Een snelheidstraining of interval heb ik al maanden niet gedaan. Ok, de bruggentrainingen die ik deed voor Brussel kunnen misschien wel doorgaan voor een soort interval, maar kom.

Toen ik mijn inschrijvingsstrookje moest invullen besloot ik maar voor de korte pijn te gaan: de 5 km. Ik had gezien dat er buiten een gezellig groot terras lonkte, en het zonnetje was van de partij dus met het vooruitzicht om daar wat van te genieten, zou de korte afstand het snelst achter de rug zijn.

Er was nog weinig tijd om in te lopen. Eén keer de straat over en ’t weer en dat was ‘t. Plots zag ik aan de zijkant van de weg bekende gezichten. De kleine fijne Anita en de groooote Bart. Hey, die kende ik! Natuurlijk gestopt om een praatje te maken. Anita vertelde dat ze de 15km ging lopen, en ik wist dat ze die ging winnen. En dat deed ze ook. Proficiat Anita!


Bart maakte me blij door me het compliment te geven dat ik er minder zwaar uit zag dan hij gedacht had (altijd leuk om dat te horen) maar een beetje later schoot er van mijn blijheid nog weinig over toen één van onze eigenste clubleden nota bene, mijn loopstijl ging analyseren.
Hij ging met zijn lichaam van links naar rechts om na te doen hoe ik liep. Ik ging er spontaan van kwaken. De eendenloopstijl, dus J

running_duck

Voor de start nog vlug een foto genomen van onze hele kliek:

P6120005

En toen was het moment daar om te vertrekken. Vanaf de eerste meter was het volle gas geven. Ik was nog maar 100 meter ver toen ik wist dat ik dat tempo niet zou volhouden. Marjo en Tracy liepen vlak bij mij en ik wilde proberen om hen bij te houden. De volle 5 km heb ik lopen vloeken in mezelf. Eigenlijk was er maar één zin die in me opkwam: ‘IK VIND DIT NIET PLEZANT!” Echt, ik heb er niet van kunnen genieten. Niks ook niet. Ik ben vanaf het begin ‘in het rood’ gegaan, en heb de volledige 5 km in het rood gelopen. De laatste honderden meters zag ik Tracy weglopen van Marjo, maar ook Marjo kon ik niet bijhouden. We zaten niet ver van elkaar maar er vielen toch gaten.

Ik ben zeker wel tevreden met mijn tijd , hoewel het geen PR is. Maar ik vind er niks aan om 5 km aan een stuk dood te gaan. Mijn gemiddelde snelheid is 11,6 km/u. Niet slecht, vind ik zelf, maar ik loop liever een halve marathon tegen mijn grens dan 5 km over mijn grens. Een plaatje ter illustratie:

 samenvatting

Na de wedstrijd hebben we echter wel een leuke tijd gehad. We zijn vlug vlug gaan douchen om onze andere maatjes te kunnen zien binnenkomen. Toppunt van al was Dirk, die de halve marathon had gelopen en op 1u 22 minuten of zoiets binnenkwam. Zijn commentaar vlak na de aankomst: “ik heb zeker 10 km helemaal alleen gelopen. Dat is geen echte wedstrijd, hé, zo kan je niet diep gaan. Brr, ik krijg kou, ik ga maar vlug douchen”. Wij waren verdorie na de douche nog niet uitgezweet van ocharmkes 5 km te lopen, en Dirk loopt dan met de glimlach efkes een halve marathon tegen zo’n snelheid. Dat noemt men “talent”, zeker?

Onze papa liep ook de halve marathon en de hele meute had zich ondertussen aan de eindstreep verzameld om hem naar binnen te schreeuwen. Op 1uur 52 minuten kwam hij aan onder luid gejoel van ons. Zou ik op mijn zestigste er al in geslaagd zijn om de halve marathon binnen de 2 uur te lopen, vraag ik me dan af? Als ik zijn loopgenen toch maar eens geërfd had J

Eens we op het terras zaten met z’n allen, kon het echte genieten beginnen met een Kriekje en een pakje friet. Ik kreeg de vraag of ik onderweg de kappelekens had gezien. Of de molen? Ik heb onderweg niks gezien! Helemaal niks! Behalve de zijkant en achterkant van Marjo en Tracy. En Tinne, die kwam ik onderweg tegen toen ze met haar hondje aan het wandelen was en gelukkig had ik nog genoeg tegenwoordigheid van geest om haar te herkennen. Van het parcours herinner ik me ook niks, behalve een smal paadje naast een betonnen wal. Dat irriteerde me behoorlijk omdat ik vond dat die wal zoveel warmte afgaf.  Moet je niet vragen hoe ik met oogkleppen op gelopen heb. Enkel bezig met overleven.

Langs de ene kant maak ik me de bedenking dat niemand me zegt dat ik over mijn grens moet gaan. Dat ik die 5 km evengoed tegen mijn grens had kunnen lopen. Maar daarvoor dient de korte afstand eigenlijk toch, hé. Om eens flink kapot te gaan. En feit is dat ik het heb gedaan, dus ik kan het eigenlijk wel.

Anderzijds gaat het er toch maar om dat je plezier beleeft aan de sport. Niet? Daarvoor doen we het toch. Eigenlijk is dit nogmaals een bevestiging voor mezelf dat ik beter voor de lange afstand kies. Mark zei me anders gisteren nog dat hij niet snapte waarom ik altijd maar lange afstand wil doen. “Kies eens voor de 5 km en ga eens voluit! Dat zal je lichaam leren om met verzuring om te gaan.” Verzuring, verzuring….ik zal op training wel in de verzuring gaan J

Volgende week doe ik misschien mee in Brecht, dat is nog niet zeker. Daarna volgt zonder twijfel de aflossingsmarathon in Rijkevorsel, maar ik helaas weer een kortere afstand zal moeten lopen tegen volle snelheid. Het ziet er namelijk naar uit dat we binnen onze club verschillende ploegen gaan kunnen maken die het tegen elkaar gaan opnemen. Spannend!

En daarna gaat elke training in functie van het grote najaarsdoel gedaan worden: de halve marathon van Eindhoven. En hoe ga ik dat aanpakken? Met een schema van coach Mario, natuurlijk!

11:30 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

31-05-10

20 km Brussel

Fred FlintstoneJabbedabbedoe! Zou Fred Flintstone geroepen hebben J

 

Ja, het is me eindelijk nog eens gelukt om de magische 2uursgrens te doorbreken.

Om een goei wedstrijd te lopen moet het koppeke meezitten, moet de fysiek meezitten en moeten de omstandigheden meezitten. Laat nu net die 3 voorwaarden gisteren vervuld worden.

 

Wat de omstandigheden betreft: het weer was perfect om in te lopen. Kon niet beter. 15° en een fris windje. Bovendien had mijn rots in de branding, Dirk, had voor een perfecte omkadering gezorgd in de vorm van parking voor de auto’s, een pendelbus naar de start en later ook weer terug. Mét achteraf gelegenheid tot douchen en broodjes en dessertjes en drankjes. Dat de douche min of meer in het water viel (what’s in a name?) kon de pret toch niet meer drukken. Deodorant en droge kleren kunnen wonderen doen. Merci voor alles, Dirk!

 

Omdat er regen voorspeld was, had ik mijn voor-éénmalig-gebruik-voorzien-doch-reeds enkele-malen-gebruikt regenjasje van bij den Blokker meegenomen. Een stuk plakband repareerde de scheur in de kap, en voilà, zeg nog eens dat we niet aan recyclage doen.

Maar hoewel dat jasje de regen redelijk goed tegenhoudt, zou het ook wel koud worden.

In een uitzonderlijke bui van helderheid viel mijn frank dat ik boven in de kast nog oude werktruien van Mark had liggen, van in zijn Corus-periode. Die kon ik gebruiken om mij warm te houden en die mocht weggegooid worden aan de start (tot zo ver de groene gedachte).

Toevallig was dat net een XL-trui. En hoewel ik ook wel XL-vormen heb, moest ik toegeven dat er eigenlijk nog wel iemand bij in paste. En dat het zeker lang genoeg was. En dat het eigenlijk op niks trok. Soit. Het zou me warm houden en daar ging het om.

Dat het op niks trok werd direct door Luk bevestigd toen hij we kwam ophalen, want één blik om mijn lange rode XL-trui resulteerde in de sarcastische commentaar dat hij er helemaal wild van werd. Jaja. J

 

We hadden afgesproken met de bende aan de Park&Ride. Met 3 auto’s vertrokken we richting Brussel. Eens de auto’s veilig en wel geparkeerd waren, volgden de traditionele toiletbezoekjes, het zenuwachtige gegiechel tijdens het opspelden van de nummers en aanverwante voorbereidingen, voor alle zekerheid nogmaals een toiletbezoekje en dan bracht de bus ons naar de start.

Dju toch, de vrouwen moesten wéér naar ’t toilet. Gezien de lange wachtrijen aan de mobiele toiletten, doken we de bosjes in. Het zal een schoon zicht geweest zijn, want je moet je voorstellen dat er een muur van 4 vrouwen half in de struiken staat, allemaal met de rug naar de struiken en als een standbeeld onbeweeglijk naast elkaar. Om de zoveel tijd hoorde we de kreet: “Klaar! De volgende!” en mocht de volgende in rij achter “de muur” plaatsnemen. Voorbijgangers wist wat er aan de hand was, en konden een glimlach niet onderdrukken.

De pret werd later nog groter toen we midden op een grasvlakte stonden en Isabelle wéééér moest. Onder het motto “wat moet, dat moet!” maakten de vrouwen een cirkel met de ruggen naar elkaar, en Isabelle hurkte in die cirkel. Midden op het plein. Zeg nu nog eens dat vrouwen niet dapper zijn!

 

In ons startvak was het bang afwachten tot het kanonschot….dat niet kwam. En ik tegen alle anderen maar zeggen hoe erg ze wel zouden verschieten. Niet dus. De trui was ondertussen al weggegooid maar het jasje zat aan mijn drankengordel achteraan vastgeknoopt. Dat zou nog van pas komen na de finish. De eerste kilometers gingen vrij vlot. Tot aan de tunneltjes. De eerste tunnel was wreed benauwend en ik was blij dat ik boven was. Amai. Nog 2 te gaan. Die vielen gelukkig beter mee. Nu konden we terug tempo maken.

Mijn hartslag bleef verbazend laag want regelmatig zag ik hem terugvallen naar vanachter in de 160. Hé? Dit was toch de 20 km van Brussel met hellingen en afdalingen?

Reden te meer om er een lap op te geven. Ik had blijkbaar nog wat reserve.

 

Ik probeerde een snelheid van tegen de 11 km/u aan te houden op de vlakke stukken. Wat sneller in de afdalingen, wat trager bergop. En eigenlijk liep ik vrij comfortabel. Op km 8 nam ik een eerste gelleke. Nergens pakte ik een flesje water want ik had zelf sportdrank bij in mijn drankengordel, dus bij de waterposten kon ik netjes middenin de links- en rechtsgraaiende meute doorlopen. Op km 12 zat ik op 1u en 8 minuten. Dat was maar 1 minuutje meer dan mijn laatste wedstrijd! Toen was ik o zo blij dat ik na 12 km mocht stoppen omdat het me niet echt makkelijk afging, maar nu had ik een veel beter gevoel. Nog maar 8 km te gaan.

Soms voelde ik mijn dijen protesteren. Dat loopt hier precies zo moeilijk, zeg? Ah ja, vals plat. Je ziet dat dus niet altijd, hé. Voelen des te meer.

Een beetje later ging het plots een pak beter, eens we terug op vlakke weg zaten.

Op km 14 nam ik een volgend gelleke. Ik dacht dat tegen dat dat begon te werken, de fameuze Tervurenlaan zich wel zou aankondigen. Op km 16 had ik 1u en 33 minuten. Ik begon er in te geloven. Als ik nu niet meer zou terugvallen, zat een tijd binnen de 2 uur er wel in!

In de verte zag ik de bocht naar links. Aiai. Daarachter begon de klim.

Eens ik daar was begonnen mijn dijspieren echt te protesteren. Zo zou ik niet boven geraken. Ik besloot om heel even te wandelen. En dat deed me goed. Het was maar 20 meter, maar daarna ging het stukken beter. “Don’t think, run!” was de slogan van Nike, en dat probeerde ik toe te passen. Op één of andere manier geraakte ik boven en zag ik de boog. Uit ervaring weet ik dat die dichtbij lijkt maar nog ver weg is. Ik nam vaak de goot om mensen voorbij te kunnen steken. Ik moest en zou binnen de 2u binnenkomen. En op 1u en 57 minuten en 45 seconden ging ik de matten over. Met de glimlach, wat had je gedacht? En met “slechts” een gemiddelde hartslag van 169. Straf.

 

Zeer tevreden gezichten te zien, want de meeste mensen hadden goed gelopen. Het weer is echt wel een zeer bepalende factor. Al gauw gingen we de bus opwachten die ons terugbracht. Er volgde een gezellige nabespreking tussen de broodjes, chocoladecake, koffie en cola.

 

Als ik er zo op terugkijk heb ik eigenlijk met een vrij comfortabel gevoel gelopen. Dat vertaalt zich ook in de relatief lage hartslag. Ik had toch zo’n 10 slagen hoger verwacht. Had ik dan harder kunnen lopen? Misschien wel, maar ergens tussen mijn grijze hersencellen ligt een ervaring opgeslagen van een halve marathon die te snel gestart werd, en die op een grote teleurstelling afliep, en waarin ik afgezien heb als de beesten. Het verhaal van de ezel en de steen indachtig, ben ik toch liever wat voorzichtiger J

 

Ik ben zeer tevreden dat ik het toch nog eens gekund heb, binnen de 2 uur finishen. Ooit moet die halve marathon er aan binnen de 2 uur. Ooit. Zeker weten.

21:54 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

31-03-10

Zandvoort Circuit Run met het A-team van de Runner's World

Het is al woensdag. Hoog tijd om een verslagje te schrijven over de wedstrijd in Zandvoort met het A-team van de Runner’s World en de voorafgaande maanden!

Sinds Ramiro van de Runner’s World mij half oktober belde, had ik één doelstelling: 10 km afvallen en 12 km/u lopen op de Circuit Run einde maart 2010. Dat afvallen ging moeilijk. Zeer moeilijk. Niet omdat ik mijn best niet deed, maar –naar ik vermoed- omdat het dieet en het lopen op zich geen prikkel betekende voor mijn lichaam. Lopen doe ik al 8 jaar. Bovendien waren de schema’s van Rob Veer helemaal niet zwaar.

Gezond eten hebben we hier thuis altijd al gedaan. Alleen durf ik me al eens te laten gaan in de chocolade en de koekjes.  Dus lukte het afvallen bijna niet. Zeker niet met hindernissen als Sinterklaas en een jaarwisseling.  Bij de bijeenkomst eind januari stelde Carlien me voor om maaltijdvervangers te proberen. Medisch verantwoord spul dat enkel bij dokters en diëtisten in Nederland te verkrijgen is. En kijk: het werkt! Ik zie bij momenten scheel van de honger maar ik heb tenminste resultaat.

Natuurlijk had ik afgelopen zondag de pech om op het allerslechtste moment van de maand op de weegschaal te moeten. Vrouwen hebben al eens last van het vasthouden van vocht. Bovendien wilde ik voorkomen dat ik halverwege de wedstrijd met knikkende knieën 2 vitessen lager moest schakelen, dus had ik de laatste dagen mijn best gedaan om koolhydraten in voorraad te nemen. Dit festijn voor mijn vetcellen werd echter onmiddellijk opgemerkt door de weegschaal.  Alles opgeteld was het niet bepaald een goed moment om gewogen te worden, wetende dat dit gewicht als “resultaat” in het tijdschrift zou komen maar ach. Het bunkeren had echter wel resultaat qua loopprestatie, want geen enkele keer heb ik mijn benen voelen leeglopen, dus ik heb geen spijt van dat extra eten. 

De wedstrijd zelf dan. Ik was samen met mijn makkers Dirk, Luk, Isabelle en Tracy om 7 u ’s morgens (zomertijd!) vertrokken. We wilden alle risico’s van file en bijkomende stresstoestanden uitsluiten.  Na 2 uur vlot verkeer en gezellig gezwans onderweg waren we ter plaatse en konden we de andere teamgenoten ontmoeten in de bungalows van Sunparks. Omdat we wat tijd over hadden, waren wij met z’n vijven een stukje gaan wandelen richting strand.  Een beetje van het weer proeven om te kunnen beslissen welke kleren we gingen aandoen tijdens de wedstrijd. Lange broek? Korte broek? T-shirt? Lange mouwen? De straffe wind en vrij koude temperatuur deden mij besluiten om voor de lange broek en lange mouwen mèt Miep Miep Zoef-singletje te kiezen. Op het strand zagen we een vlag met “Sandy Hill” op. Toepasselijk J

Rond 12 u vertrokken we met z’n allen te voet naar het circuit. Het zag daar zwart van het volk. Wij mochten als echte VIP’s boven in de loge blijven tot 2 minuten voor de start. Dan werden we naar het allereerste startvak geleid. Luxe tot en met. Een fotograaf zou onderweg foto’s van ons trekken. We gingen direct de Tarzanbocht in, waarover we op voorhand al druk gespeculeerd hadden. Een naam die tot de verbeelding spreekt en sommigen hun fantasie prikkelde J Wel bijzonder om zo eens op een Formule 1-circuit te lopen. Het is lopen van binnenbocht naar binnenbocht als je de een schuine voetstand wil vermijden. Bovendien was er weinig tot niets vlak. Dus toch wel wat gas geven! Met Dirk en Luk als tempovaste hazen en Isabelle en Tracy als laterale bescherming was ik helemaal geflankeerd en in een perfecte positie gebracht.

Na 5 km gingen we het strand op. De eerste km ging nog redelijk goed maar toen…man, man, man. Vanaf dan was het 1,5 km ploeteren in los zand. Het was springtij dus er was geen strook hard zand meer over. Je kon totaal niet afzetten, enkel maar proberen er voor te zorgen dat je je voeten niet omsloeg en dat je er in slaagde om je been hoog genoeg op te heffen om de volgende stap te kunnen nemen. Bovendien was het opboksen tegen een hele straffe wind die pal op kop zat. Af en toe keek ik naar de sliert mensen voor me in de hoop dat ze al stilletjes naar links opschoven, wat zou willen zeggen dat het einde van dat verdomde strand eraan zou komen, maar niks hoor. Ze bleven rechtdoor gaan. Dirk keek op tijd achteruit om te zien of ik nog volgde. Op een gegeven moment voelde ik mijn dijspieren trekken van aan mijn knie tot aan mijn heupen. Hard labeur. De hele tijd dacht ik: “aan alles komt een einde, dus aan dit vervloekte zand ook. Volhouden. Nog efkes.”  Toen begonnen de mensen naar links uit te wijken. Yes! Echter, voor ik vaste grond onder mijn voeten voelde, was het toch nog lang ploeteren. Ten langen leste was het einde daar. We moesten een kort zeer steil stuk omhoog. Om even te bekomen besloot ik dat stukje te stappen. Gezien het “looptempo” van de meeste deelnemers daar, zou ik met dat wandelen niet veel tijd verliezen. Als je dan terug op stenen mag lopen, gaat het precies vanzelf.  Opnieuw ging de snelheid richting 11 km/u en er over. In Zandvoort zelf was het weer klimmen en dalen . Veel horizontale stukken waren ons niet gegeven, buiten het strand. Na een kleine versnippering op het strand, waren we opnieuw in ons groepje van 5. En zo liepen we richting finish. 2 km voor het einde kwamen we Herman tegen, een ander A-team-lid. Na wat wederzijdse aanmoedigingen werd het tempo opgedreven. De laatste honderden meters gingen we sneller en sneller. Ik kreeg precies vleugels. Op een gegeven moment keek ik naar mijn Forerunner: 13,5 km/u. Ik kreeg er bijna de slappe lach van. Hoe ongeloofwaardig en hoe absurd. Maar het ging. Nee, het liep!  Na exact 1u en 7 minuten liepen we de matten over. Zeer tevreden. Allemaal.

Zonder strand en op een vlak parcours hadden we daar zonder twijfel nog een paar minuten kunnen afdoen! Achteraf zag ik dat mijn gemiddelde hartslag verbazend laag was (voor mijn doen): slecht 172.

We gingen direct door naar de loges, waarna ik snel naar de bungalows wilde gaan om te douchen. Echter de fotograaf wilde nog foto’s maken van alle A-team-leden tesamen, dus moest ik blijven wachten. Ondertussen was ik al danig afgekoeld en was ik waarschijnlijk zo hard aan het bibberen dat René van de Runner’s uit medelijden een banaan bracht, zijn jas aanbood en bezorgd een kop thee aanraadde. Na de foto’s (waarbij ik onder andere in horizontale positie voor de anderen op de koude ondergrond moest gaan liggen) mochten we dan richting bungalows gaan, waar het aanschuiven was voor de douche, maar ondanks het feit dat het snel moest gaan, deed het ferm deugd.

Dan nog even bij Carlien op de pijnbank, uitgebreid afscheid nemen van alle andere kandidaten en dan konden we terug richting thuis.

Zandvoort liet ons niet snel gaan, want het was 1 uur filerijden voor we aan de snelweg waren. Dan nog 2 u voor we echt thuis waren.

Ik heb me reuze geamuseerd met mijn vrienden. Het was een supergezellige dag met veel gelach en veel plezier. Helaas zijn niet alle grappen voor publicatie vatbaar, anders had ik jullie kunnen laten meegenieten J

Ben nu wel eens benieuwd naar de foto’s. Die zullen pas in de mei-editie van de Runner’s verschijnen. En daar stopt dan mijn bescheiden BV-schap J

Oh ja, ik kwam als 3e A-teamlid over de streep, en als eerste vrouw. Zonder al te veel te verklappen mag ik volgend tabelletje wel laten zien:

Afstand: 12 km

A-team lid 1 (M)

59 min

A-team lid 2 (M)

1u 06 min

Ikke

1u 07 min

A-team lid 3 (M)

1u 08 min

A-team lid 4 (M)

1u 17 min

A-team lid 5 (V)

1u 18 min

A-team lid 6 (V)

1u 25 min

 foto14

 

14:20 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-01-10

Natuurloop Lier: 10 km een kopje kleiner gemaakt!

Ik hoorde de vogeltjes fluiten….nee, niet waar. Ik hoorde geen vogeltjes fluiten. Ik hoorde The Black Eyed Peas, Faithless, The Rembrands, Neil Young…, en last but nog least: The Who. Dat hoorde ik allemaal tijdens mijn 10 km-wedstrijd in Lier vandaag.

Lag het aan het goede weer? Lag het aan de reebruine kijkers van Marathon Geert die ik voor de start ontmoette? Lag het aan het totale gebrek aan stress? Ik weet het niet, en eerlijk gezegd, I don’t give a shit, want….. IK LIEP EEN PR!!!

Echt waar, totaal out of the blue liep ik zomaar mijn beste tijd op de 10 km: 52 min. 56 sec. zei mijn Forerunner. En alsof dat nog niet genoeg is, liep ik met een heel goed gevoel.

Ik snap er de ballen van, maar dat is niet belangrijk. Ik heb het toch maar gedaan.

 

Toen we in Lier aankwamen zagen we al dat er veel volk was opgedaagd. Het was dan ook drummen in het kleine tentje waar wij stonden aan te schuiven voor een stempel op ons abonnement. “Vorige keer de 5 km meegedaan? Dan moet je nu opnieuw een briefje invullen”. Allé hop, wij terug drum drum naar de tafeltjes en een papierke ingevuld. Ineens vroeg iemand “Sandy?” Inderdaad, dat ben ik. Het was Marathon Geert die me herkend had. Leuk!

Een beetje later kwam ik mijn nicht tegen, die daar in Lier de halve marathon al eens durft winnen. Respect, hoor meid. Spijtig dat die winnaarsgenen niet aan mij werden doorgegeven J

 

Na wat inlooprondjes op de piste, vertrokken we richting start, samen met de halve marathonlopers. Zij werden als eerste weggeschoten. 5 minuten later was het onze beurt, natuurlijk net toen ik de 2 oortjes van mijn koptelefoon in mijn handen had. Verdoemme. Al lopend heb ik die dan aan mijn oren gehaakt, de Forerunner gestart en hopla, we waren vertrokken.

De eerste meters kreeg ik visioenen à la 20 km van Brussel, omdat het drummen was om een plaatsje te vinden op het jaagpad. Dan maar ernaast in het gras. Eens we het bruggetje gepasseerd waren had ieder ongeveer zijn plek gevonden en kon het echte werk beginnen. Al snel liep ik in een groepje met een goed tempo. Een schuine blik op de Forerunner zei meer dan 11 km/u. Straf, want het lopen ging me heel goed af. Zo goed zelfs dat ik bij momenten wilde versnellen. Maar gelukkig had ik mijn verstand meegenomen naar Lier want dat riep me direct toe om niet te zot te doen. Uiteindelijk was het nog ver naar de finish. En ik weet uit ervaring hoe je onderweg 10 keer kan doodgaanJ.  Tot en met km 6 ging het als een fluitje van een cent. Ik kreeg zowaar vleugels door dat goede gevoel en het ongeloof van mijn tempo. En dan begon het wat zwaarder te worden. Ik zag dat mijn hartslag 180 was. Ik weet dat mijn grens rond de 178 ligt, dus niet verwonderlijk dat het wat begon te sputteren. Maar verdorie, ik had al zo goed gelopen en zat zo goed in dat groepje, dat ik me niet wilde laten kennen. Volhouden tot aan de finish, dat was mijn plan. Foert met die hartslag, concentreren op de muziek en lopen!

Er lagen 2 grote plassen op de weg. De loopster voor mij hield plots in om opzij te gaan, dus ik vertraagde ook. Dju dat was lastig. Toen viel het me op hoe ik in mijn ritme zat en dat ik zo’n plotse vertragingen niet kon hebben. Tegen dat de volgende plas in ’t zicht kwam, had ik me al aan de zijkant gemanoevreerd, want ik moest en zou die snelheid aanhouden. De tijd had ik totaal niet in het oog, maar met die gemiddelde snelheid wist ik dat er een dik PR in zou zitten. Redelijk euforisch liep ik richting piste, net toen Roger Daltrey mijn favoriete nummer aan het zingen was.

 

Sally, take my hand
We'll travel south cross land
Put out the fire
And don't look past my shoulder.

The exodus is here
The happy ones are near
Let's get together
Before we get much older
.

 

Mmm, zalig! Muziek die energie geeft!

Tijdens het laatste stuk op de piste hoorde ik mijn naam roepen. Een vroegere klasgenoot van mij passeerde me vlakbij, hij was al aan het uitlopen. En een beetje later riep Geert ook nog (zei hij, maar ik heb hem niet gehoord, Roger Daltrey, weet je wel?)

Resultaat: 11,2 km/u gemiddeld. Ik was wreed content!

 

Dan nog wat bijpraten met mijn matekes, en met Geert (die praat zoals hij schrijft, maw je lachspieren krijgen de kans niet om te ontspannen), en met Elastimam die jammer genoeg haar knie terug gevoeld had na een pijnloze week.

 

Dames en Heren, voor U zit een tevreden vrouw!

17:43 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

19-12-09

2e Natuurloop in Lier

Geen kat die het gelooft, maar toch is het waar. Ik heb vandaag een wedstrijdje gelopen. Wel voor de 5 km gekozen ipv voor de 10, gezien de toestand van de wegen.

 

Ondanks de vrees dat de weg niet beloopbaar zou zijn, viel het lopen zelf reuze mee. Daar waar we liepen was de sneeuw vastgetrapt of vastgereden en lag er niet echt ijzel, dus je kon wel doorlopen mits de nodige voorzichtigheid. Als je iemand voorbijstak moest je even de losse sneeuw in, en dan voelde je dat je niet echt kon afzetten. Je weet dat het overal glad kan zijn, dus je loopt sowieso “op eieren”.

In tegenstelling tot vorige maand, had ik mijn muziekje bij. Dat is voor mij echt een WERELD van verschil. Als ik mezelf niet hoor hijgen, word ik bijlange niet zo snel moe. Echt waar. We waren amper op gang geschoten en Faith No More kwam voorbij met Midlife Crisis. Dat geeft energie, jong! Daarna Metallica met Master of Puppets. Nummers die je adrenaline doen stijgen, die je aanzetten om dóór te gaan. In een pauze tussen 2 liedjes hoorde ik mijn ademhaling. Omgekeerd evenredig met mijn gevoel. Alles zat goed, het lopen ging vlot, ik heb amper op mijn Forerunner gekeken om de afstand te checken. Het ging vanzelf.

 

Ik zie dat ik een gemiddelde van 10,8 km/u gehaald heb. Niet om over naar huis te schrijven, maar veel beter dan ik verwacht had met die sneeuw. Dus we zijn weeral content. Soms ben ik echt wel makkelijk tevreden te stellen J

 

Na het douchen zijn we met de vrienden een warm soepke gaan eten in hetzelfde etablissement als waar we vorige maand zijn geweest. Zoals verwacht was het reuzegezellig met onze kliek. We hebben goed gelachen en veel plezier gemaakt. Kan ook niet anders als je in zulk goed gezelschap bent.

 

Bij thuiskomst heb ik het mezelf makkelijk gemaakt en ben met ons mannen met de slee naar de frituur geweest. Tja, ik weet dat dat eigenlijk niet mag, maar laat ons zeggen dat ik vandaag een SAS-dag inlaste: een Schijt-aan-het-Stickertje-dag, zoals één van de andere A-teamleden het zo mooi omschreef.

Dit gezegd zijnde, ga ik dadelijk een praline in mijn mond stoppen. Ah ja, als we iets doen, doen we het goed ;-) Smmmmmmmmmmakelijk!

19:18 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-12-09

Trop is teveel

Zucht, zucht, zucht. Ik ben moe. Ik heb er daarstraks moeten over nadenken van wanneer het geleden was dat ik nog eens 5 minuten rust heb gehad: dat was vorige week donderdagnamiddag.  Sindsdien was elk moment opgevuld met één of ander activiteit. Leuke dingen, dat wel, maar soms wordt het gewoon te veel. En trop is teveel, zei Vandenboeynants, nietwaar?

Zaterdag heb ik meegedaan aan een 5 km-wedstrijdje in Lier. De eerste km’s liepen we naast het water met de sterke wind pal op kop. Daarna hadden we gelukkig wind mee en ging de snelheid ook een beetje omhoog. Resultaat: 26 min en 23 sec. Daar was ik niet ontevreden mee. Ik had totaal geen idee wat te verwachten, na 1 maand training met enkel trage loopjes en nul komme nul interval. Ik ben –op aanraden van Rob Veer- niet tot het uiterste gegaan maar heb wel goed doorgelopen. Ik kon nog lachen aan de aankomst. Stond dus niet bijna kotsend aan de finish zoals vorig jaar (toen liep ik wel 25 min).

Sandy Lier 28nov09

Voor de wedstrijd viel de regen met bakken uit de hemel. Het waaide hard, wat maakte dat de gevoelstemperatuur ook zakte. Al koukleumend vraag je je dan wel af, wat je daar toch staat te doen. Ik kon alleen maar denken: straks sauna, straks sauna, straks een héérlijk warme ontspannende sauna.

En die sauna – die al ettelijke weken gepland stond, maar waar altijd iets tussenkwam – heeft ook enorm veel deugd gedaan. Tijdens de 2e opgietsessie in de Finse sauna moest ik op een gegeven moment mijn handen tot vuisten maken, omdat de hitte pijn deed aan mijn vingernagels toen de man mijn zijn handdoek mijn richting uitwapperde. Kan je je wel voorstellen dat er nog andere lichaamsdelen beschermd moesten worden J. Het was amper uit te houden en het zweet gutste er af. Maar we zijn geen watjes, en zaten de sessie helemaal uit. Al stomend en snakkend naar lucht werden we dan buiten gelaten, waar ik me plat in een stoel legde en de regen verwelkomde. Elke druppel voelde als een speldeprik, maar de verkoeling deed deugd.  Dat opwarmen en afkoelen is inspannend maar tegelijk ook geweldig ontspannend. De nacht na een sauna slaap ik dan ook altijd ontzettend diep.

Spijtig genoeg was er mij geen lange nacht gegund, want Robin had zondagmorgen een volleybalmatch. Na de middag ben ik nog gaan lopen met Lieve. Rob had op de planning geschreven: “niks of een half uurtje loslopen”. Ik heb er 1,5 uur van gemaakt. Maar op ’t gemakske, hé. Ik wilde wat extra calorieën verbranden want de weegschaal was sinds vrijdag niet meer vriendelijk voor mij. Verdorie toch. Doe ik nog zo mijn best en toch geen resultaat. Tenminste,  niet het gewenste resultaat. J

Sinds begin november heb ik elke week gemiddeld 4,5 uur gelopen. Ik hou me braaf aan het eetschema. Ik geef toe dat er af en toe een zonde wordt begaan, maar vaak ook eindig ik de dag met minder opgegeten calorieën dan toegestaan. We zullen maar volhouden, zeker? Maar het is toch ferm frustrerend om te merken dat je inspanningen niet beloond worden.

Voilà, ik heb mijn gal weer even kunnen spuwen, het hart is weer wat lichter geworden, en dan kunnen we er weer tegen, hé. Dadelijk nestel ik mezelf in de zetel en ga ik een hele avond niks doen. Hebben jullie dat goed gelezen en begrepen? IK GA NIKS DOEN! Hééééélemaal niks! Noppes! Nul! Nada!

See you!

19:38 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-10-09

Net niet!

Inderdaad, het is me wéér niet gelukt. Officiële tijd: 2 u 01 min 52 sec. Maar toch ben ik niet ontevreden. Ik heb gelopen wat ik waard was. Ik kwam dicht in de buurt maar….net niet.

Ik ben de hele tijd bij bewustzijn gebleven ;-) Heb zelfs de omgeving in me kunnen opnemen en dit jaar heb ik de vele toeschouwers opgemerkt, en heb ik ook gezien dat we naast het stadion van PSV liepen. Dat was vorig jaar even anders.

De laatste km’s had ik het zwaar. Ik heb echt geprobeerd om te versnellen omdat ik zag dat er een goede kans was dat ik het zou halen, maar mijn dijspieren leken van beton.  Net toen ik de piep van 21 km hoorde, keek in naar mijn horloge en zag dat ik binnen de 2 u was, dus eigenlijk was mijn eigen doel behaald. Als je het grafiekje vanuit Sporttracks echter bekijkt, zie je dat ik op km 21 net bóven de 2 u zat. Ik heb ook 21 km 350 meter geregistreerd...

 Hardlopen Eindhoven, Halve marathon 11-10-2009, Snelheid

Hoe het ook zij, ik heb echt gelopen wat ik waard was. Ik heb geen fouten gemaakt, niet als een zot gestart, geen ene meter gewandeld –zelfs niet bij de drankposten, voldoende op voorhand gegeten, geen man met de hamer tegengekomen. Het enige dat niet ideaal was, was mijn gewicht, maar daar valt op de dag zelf nog weinig aan te doen, hé J

Dus alles in acht genomen ben ik heus wel tevreden. Ooit, ooit, ooit lukt het me vast wel eens om binnen de 2 uur te eindigen.

Morgen volgt een uitgebreider verslag. Nu kruip ik onder de wol, slaapwel.

22:21 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-09-09

foto's Wortel

Een paar fotokes van in Wortel

wortel 1

Vlnr: Nancy, ikke, Dirk

wortel 3

Samen met Luk vóór de wedstrijd

wortel 13

Pas gefinished. Was ik content of was ik content? :-)

18:43 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-08-09

Landlopersjogging Wortel

Ik moest toch even bekomen van ons avontuur aan zee. Niet alleen van de gebeurtenissen zelf, maar ook van de commentaar die ik achteraf van mijn matekes heb gekregen. Plots kreeg ik bijnamen als “de redder”, moest niemand zich nog zorgen maken als ik in de buurt was, en kreeg ik zelfs vragen om me Pamela-Anderson-gewijs in een oranje badpak te hijsen. De fantasie van sommigen is niet te schatten J

 

Wat hebben we de voorbije weken zoal gedaan op sportief vlak?

Vorige week dinsdag de bergjes, woensdag een 9 km-wisselloop in de hitte – puffen geblazen!-, vrijdag piramide-interval, en zondag een traaaaage duurloop van 14 km.

 

Vorige zaterdag waren we met onze kliek Antwerpen gaan onveilig maken op het Bollekesfeest. Al gauw hadden we gezien dat we onze buikjes niet konden vullen met de proeverijen, dus zijn we tapas gaan eten bij de Spanjaard, waar zelfs echte flamenco-danseressen hun kunsten toonden. Olé! Tegen alle verwachtingen in, heb ik geen last gehad van het late (vroege) aankomstuur. Meestal moet ik dat de volgende 3 dagen bekopen. “Je wordt ouder, mama!” J

 

Deze week hebben we dinsdag ook de bergjes gedaan, maar een stukje aan de uitloopronde aangebreeën, zodat we 13 km in totaal hadden gedaan. Woensdag een klein toerke van 5 km loslopen, om dan vrijdag te knallen in de Landlopersjogging in Wortel.

Vorig jaar heb ik daar mijn snelste wedstrijd met het beste achteraf-gevoel gelopen. Een dikke 9 km aan 11,3 km/u.  Aangezien in nu 5 kg meer moet meedragen in vergelijking met vorige zomer, was ik absoluut niet zeker om die snelheid te halen. Of zelfs maar in de buurt te komen.

De coach had op het schema geschreven dat deze wedstrijd het hoogtepunt was om naartoe te werken qua snelheid deze zomer:  5’ 10” tot 5’ 20” per minuut, zijnde 11,5 tot 11,3 km/u.

Samen met Dirk en Inge zou ik de 9 km doen. Luk, Nancy en May hadden de 6 km gekozen.

Vanaf het begin zag ik dat mijn hartslag zich keurig gedroeg: ik haalde zelfs nog geen 170, en dat terwijl we toch boven de 11 km/u liepen. Ik was blij dat Dirk voor mij liep, want hij is een perfecte haas, en kan perfect een gelijkmatig tempo lopen. Ook nu ging de wedstrijd heel goed, niet te warm, maar wel veel wind. In het bos hadden we daar nog niet zo veel last van, maar toen we in meer open vlaktes liepen wel. Ik hoorde aan mijn ademhaling dat ik voluit aan het gaan was, maar geen enkele keer heb ik gedacht: “dit hou ik niet vol, ik wil stoppen”, nee, het liep goed. Eens halverwege liepen we in een groepje van een man of 7, waarbij we soms haasje-over speelden. Toen de wind meer vat op ons kreeg, hing ik met Inge en nog een man zo’n 2 meter achter het groepje. Ik wist dat ik moest aansluiten om de invloed van de wind te minimaliseren, dus zo gezegd zo gedaan. Mijn gehijg moet toch goed te horen geweest zijn, want ik zag een man af en toe bezorgd achterom kijken J.

Dirk keek ook op tijd en stond achterom om te checken of Inge en ik nog volgden. Ik weet zeker dat als ik alleen het tempo had moeten maken, ik trager was gaan lopen. Maar nu wist ik mezelf elke keer op te peppen om te volgen. Resultaat: 49’23” ofwel 11,2 km/u , ofwel 5’22”/km. Dat is 52 seconden trager als vorig jaar. Gezien het gewichtsverschil van 5 kg, kan ik daar best mee leven. Ben ik daar eigenlijk wreed content over J

 

Half september wil ik de Monumentenloop in Vorselaar meelopen, dat is 14 km die ik tegen halve marathontempo wil lopen, zijnde 10,6 km/u. Moet lukken. Als dat effectief lukt, hoop ik op die manier genoeg vertrouwen te hebben om die halve marathon in Eindhoven eindelijk eens onder de 2 uur te lopen. We zullen zien….

13:03 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-07-09

Estafettemarathon Rijkevorsel

Om nog even terug te komen op mijn trouwkleed:

@Wendy: hierbij een foto van 13 jaar geleden

trouw 96 sandy3

 @ Guy: mijn kleed zat toen effectief een beetje losser, maar hierbij een close-up foto om te bewijzen dat ook toen de rug van het kleedje “open” was, en dat dat dus niks te maken heeft met het feit dat ik de knopjes niet zou dicht krijgen. J

 trouw 96 sandy 2jpg

Ook nog een geweldige foto van onze bruidskindjes….in de regen.

trouw 96 bruidskindjes 

Gisteren was het dan zo ver: de estafettemarathon. Er zouden 2 ploegen van onze club deelnemen die qua snelheid aan elkaar gewaagd zouden zijn. Spannende strijd dus. Echter, door ziekte moest één van onze loopsters vervangen worden. Guy werd als chinese vrijwilligere gekozen en prompt omgedoopt tot “Lilietje”. Ah ja, je bent een “Mall’se Dame” of niet, hé.  Omdat Guy een snelle loper is, hadden we er goede hoop in dat hij ons op een voorsprong zou brengen en we de andere ploeg de loef zouden kunnen afsteken.  Maaarrrrr….’s Morgens had Luk me al verwittigd dat in zijn ploeg Inge zou vervangen worden door haar man, Dirk, ook een wreed snelle loper. Maar bij Luk weet je nooit of die een grap maakt of serieus is. Achteraf zei hij mij dat het een grap was, maar wie zag ik in looptenue in Oostmalle staan ’s avonds? Dirk verdorie! Daar gingen onze kansen!

Guy had me telefonisch verwittigd dat hij ons op 10 minuten voorsprong had gezet. Die voorsprong bleef behouden toen ik moest vertrekken. Mark en ons mannen en onze vaste begleidster, Karin, fietsten met me mee. 7 km in volle zon, op één lange rechte baan…pfff, het was afzien. Mijn hartslag steeg al snel tot boven de 180. Mijn snelheid zag ik gestaag naar beneden gaan….dat ging niet goed komen. Bijna in St-Lenaerts verwittigde Robin me: “mama sneller, hij komt eraan!” Robin was zelfs van plan om, zoals we al lachend hadden gedreigd, Dirk wat te gaan hinderen met zijn fiets. Plots voelde ik een hand op mijn schouder: “Sorry hé mateke” en daar ging Dirk me vlotjes voorbij. Ik kon alleen maar eens luid vloeken. Mijn hartslag zat inmiddels aan 190, ik kon echt niet meer sneller. Dus toen ik aan de wisselplaats aankwam was Luk al kunnen vertrekken. Ik kon nog net “sorry” tegen Nancy zeggen en ze stoof weg… Ik vond het echt spijtig dat ik onze voorsprong zo uit handen moest geven, maar zelfs al had ik 12 km/u gelopen, dan nog had Dirk me ingehaald met zijn 17 km/u.

Samen met Dirk ben ik dan naar Rijkevorsel gereden met de auto, waar we Luk en Nancy konden binnenhalen. Luk had een knappe 13 km/u gelopen, en Nancy kwam enkele minuten later al aangestormd. Onze eindtijd: 3u 40min. Dus 5 minuten sneller als vorig jaar, allemaal dankzij Guy, ik bedoel Lilietje, die ons een geweldige start had gegeven.

Achteraf hebben we nog een paar uur met een goei pint gezellig op terras gezeten, beetje gediscussieerd, maar vooral héél véél gelachen. Leuke afsluiter van een leuke avond.

Ik was van plan om morgenavond met onze papa mee te lopen in Tessenderlo, maar ik ga moeten passen. Vrijdagavond in het park in Halle heb ik een steek gehad van één of ander insect. Ik dacht een gewone mug, maar zaterdag reageerde mijn been nogal extreem. Grote rode gloeiend hete vlek rond de beet, en een trekkerig gevoel in mijn kuit. Ik kon er zeker nog mee lopen, maar vreesde dat dit weer op “wondroos” ging uitdraaien, zoals vorig jaar. Na de douche gisterenavond heb ik mijn been aan de mensen van het rode kruis laten zien, die me aanraadden om zo vlug mogelijk een dokter te bezoeken. Vanmorgen was de rode vlek uitgebreid naar mijn enkel toe, voelde de plek nog altijd gloeiend heet en was de zwelling nog erger. Dan maar naar de dokter van wacht geweest die me antibiotica heeft voorgeschreven, omdat het anders zonder twijfel weer op wondroos zou uitdraaien.  De huid van mijn kuit staat nu zo gespannen en is zo warm, precies of de kuit staat op ontploffen. En jeuken dat dat doet, maar als ik er dan aankom doet het zeer…Ik heb deze namiddag maar veel ijs gelegd en dat verlicht wel wat. Ach, er zijn erger dinges in ’t leven, hé? Hopelijk is het tegen dinsdagavond al een pak beter zodat ik toch kan gaan trainen.

See you!

 

19:06 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-06-09

Nieuw leven

Vrijdag heb ik met mijn matekes de stratenloop in Brecht meegedaan. Net als vorig jaar koos ik voor de 3 km. Dat is een korte doodstrijd. Duurt maar een kwartierke. Ik had gehoopt toch nog een snelheid van 11 km/u te halen. Met het weinig trainen de laatste weken, en vooral omwille van weinig kwaliteitsvolle trainingen, zou er niet méér in zitten. Voor de start kwam ik Elastimam, Homer, Stefke en coach Mario tegen. Ik was blij om Mario eindelijk aan onze Miep-Miep-Zoef-meute te kunnen voorstellen, want velen hebben vorig jaar mijn schema mee gevolgd. Daar hoorde natuurlijk een foto bij J 

MMZ2

Om 7 uur werden we weggeschoten. Ik zag Elastimam en één van haar zonen voor mij lopen. Ik dacht nog: “als ik die kan volgen, ben ik verdomd goed bezig”. Eén kilometer lukte me dat inderdaad. Ik trapte al op mijn adem, maar Elastimam zag ik nog vrolijk tateren. Toen moest ik ze laten gaan. Mijn matekes liepen wel in mijn buurt. Nancy en Marjo voor mij, Isabelle en Tracy achter mij. Het laatste stukje in het park vind ik wreed lastig: veel bochten dus telkens vertragen en terug optrekken. Dat is ook duidelijk aan mijn snelheid te zien: 

snelheid

Maar al bij al ben ik toch tevreden dat ik nog 11,8 km/u gehaald heb. Exact dezelfde snelheid als vorig jaar. En als je dan ziet waar ik eindig in het klassement, is dat toch nog niet zo slecht, hé.

uitslag sandy

Na de douche mochten we onze andere matekes gaan aanmoedigen die voor de 9,5 km gekozen hadden. We kozen een plekje in het park waar ze ons 2 x passeerden. Zoals gewoonlijk liepen de meesten schitterende tijden. Ze zijn dan ook niet voor de niks de echte “snelle” van onze club. Maar ook Lieve, Theo en Dirk zetten een prestatie van formaat neer: zij haalden meer dan 12 km/u! Dikke proficiat mannen en vrouw! Ik doe het jullie niet achterna! Na de wedstrijd verzamelden we voor een welverdiend fritje met stoofvlees en een goei frisse pint.

Normaal gezien ben ik zaterdag- of zondagmorgen niet makkelijk uit bed te krijgen, maar deze zaterdag was dat anders: ik ging namelijk met mijn allerliefste frindinneke Nancy shoppen in Breda! Een hele dag winkel in, winkel uit. Wij vrouwen vinden dat zálig! ’s Avonds wachtte er mij thuis nog een aangename verrassing want ik kreeg totaal onverwacht een boeketje rozen van mijn 3 mannen! Wat een thuiskomst!

Deze namiddag gingen we met zijn vieren fietsen. Mark wist nog een ijsjesboerderij enkele dorpen verder, en dat is toch altijd een plezant doel voor ons mannen om naartoe te fietsen. Onderweg waren we getuige van een uiterst vertederend tafereel: in een wei was een koe net bevallen. We stopten en zagen het kalfje moeite doen om voor de eerste keer op zijn 4 pootjes te gaan staan. Wankelend en bibberend is het hem toch gelukt. De wonderen der natuur…. Op de terugweg wilden ons mannen natuurlijk opnieuw stoppen om het kalfje te bewonderen, maar het tafereel was iets minder vertederend toen ze merkten dat de koe op de nageboorte aan het knabbelen was, die ze af en toe omhoog zwiepte zodat het hele geval duidelijk te zien was. Tja, ook dat is de natuur…

Na 33 km waren we thuis, waarvan we toch 14 km windop hebben gefietst.

Ik had gepland om vanavond met mijn voetjes omhoog in de zetel te gaan zitten maar vlak na het eten vroeg onze kleinste patat of ik nog eens met hem wilde gaan lopen.

-“Mama, wanneer gaan wij nog eens samen lopen?”

-“Binnenkort zullen we dat nog eens doen, hoor Wouter.”

-“Sebiet?”

-“Nee Woutertje, ons mama is moe, ik heb daar nu echt geen zin in.”

-“Jij zegt altijd wel dat we eens gaan lopen, maar als ik dan vraag om te gaan lopen heb jij geen zin of geen tijd…het is altijd hetzelfde!”

Ik keek eens met een vermoeide blik naar Mark aan de overkant van de tafel, maar die kon  nog net al lachend achter zijn tijdschrift wegduiken. En wat doet de mama in dat geval? Juist: de loopkleren aantrekken en vertrekken. We hebben 6 km op het gemakske gelopen. Hij wilde zijn “afstandsrecord” verbreken en stond erop om hier thuis nog een toerke rond het pleintje te doen, dan wist hij zeker dat hij verder had gelopen als de vorige keer.  Onderweg vertelde hij me dat hij volgend (school)jaar toch niet gaat voetballen, maar liever op atletiek wil blijven. Daar ben ik heel blij om, want hij kan ook echt wel lopen.

Dus vandaag heb ik 33 km gefietst en 6 km gelopen. Ik hoop dat ik op die manier genoeg boete heb gedaan voor de 2 bollen ijs die ik vanmiddag gegeten heb J

21:31 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-05-09

PAREL DER KEMPEN - zondag 24 mei

Dan heb ik een eigen blog, dan heb ik een eigen medium om iets aan de wereld kenbaar te maken en wat merk ik juist?.....ik ben altijd al vergeten om reclame te maken voor onze eigen jogging! SHAME ON ME! Dus dat gaan we hier en nu rechtzetten.

Bloggers, Lezers, Lopers, Joggers, Start-to-Runners, … neem uw agenda erbij en noteer volgende wedstrijd:

 strooibrief 2009

11:48 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-04-09

10 Mijl Antwerpen: TEVREDEN!

1u 32 minuten. Dat is mijn zelfgeklokte tijd op de 10 mijl in Antwerpen en daar ben ik zéér tevreden mee. Ik heb de hele wedstrijd constant een goed gevoel gehad, ik heb geen enkel moment afgezien. Het ging als het ware als een fluitje van een cent.

 

Achteraf denk je dan: er had misschien meer in gezeten? Misschien had ik wel een PR kunnen lopen? Maar het is altijd balanceren op de grens van je belastbaarheid. Vorig jaar was ik 4 minuten trager en ben ik onderweg 1000 keer doodgegaan. Hoe komt het dan dat ik nu sneller liep met een totaal ander gevoel?

 

* Beter getraind sowieso. Sinds ik de schema’s van onze coach volg ben ik er duidelijk op vooruit gegaan.

* Door de sportmedische testen bij Nottebohm en het advies om de aërobe basis uit te breiden, heb ik de voorbije maanden altijd op hartslag gelopen. Dat had vandaag resultaat.

* Het weer was heel goed, van mij mocht het zelfs nog wat frisser zijn. Maar de zon was niet zo vaak van de partij.

* En ook een héél belangrijke reden: ik heb leren doseren! Ik kende het parcours van de vorige jaren; vorig jaar heeft de klim na de Kennedytunnel mij de das omgedaan. Dus dit jaar was ik voorzichtig: in kleine pasjes naar boven lopen, proberen een constant tempo te houden, niks forceren. Ik werd op die plek bijgehaald door Nancy, Marjo, Tracy en Isabelle van onze club. Eens we op de kaaien waren heb ik een tandje bijgestoken en geprobeerd om 10,7 – 10,8 aan te houden en dat lukte zonder één enkel probleem. Er staken mensen mij voorbij, maar ook ik heb er vele voorbijgestoken. Ik liep toen samen met Marjo. De anderen waren we kwijtgespeeld in de drukte.

In tegenstelling tot vorig jaar heb ik echt kunnen genieten onderweg, ik was me goed bewust van de omgeving en de toeschouwers. Ik heb echt geen enkele keer gedacht: is dat hier nog niet bijna gedaan?

De Konijnepijp afdalen duurde wreed lang. Maar omhoog viel dit jaar echt reuze mee. Opnieuw kleine pasjes en een constant tempo kunnen aanhouden. Geen enkele seconde voelde ik behoefte om te gaan wandelen. Marjo vertelde me dat ze me constant in het vizier had, maar dat het klimmen haar zwaar viel. Eens we uit de tunnel waren, heb ik de laatste km zelfs nog 11,6 km/u kunnen lopen! Ook mijn andere matekes hadden de laatste kilometer nog kunnen versnellen! Gemiddeld had ik een hartslag van 172 en een snelheid van 10,5 km/u.

 

Moraal van het verhaal: door te doseren kan je finishen met een goed gevoel EN een goede tijd!

 

We waren vanmiddag op tijd vertrokken om de files voor te zijn. Luk had brood en choco en dergelijke meegebracht, Dirk een heuse picknicktafel en zo konden we het ons nog gezellig maken voor de start. Ook na de wedstrijd tijdens de wandeling terug naar de auto was het vooruitzicht van een boterham heel aanlokkelijk. Een simpel boterhammeke met choco heeft me zelden zo goed gesmaakt J

 

En om de dag in schoonheid af te sluiten, mochten we vanavond nog een Trappist gaan drinken bij Dirk en Inge die 2 communicanten hadden. Gezellig napraten met allemaal tevreden lopers. Dus dadelijk kruip ik- zoals dat heet- “moe maar tevreden” in mijn bedje.

22:42 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

20-12-08

Natuurloop Lier - 10 km

Omdat vandaag een wedstrijd op de planning stond, werd er gisteren niet getraind, maar woensdag wel. Ik wilde het al rustig aan doen met het oog op vandaag, maar onze trainer zei dat het NOG maar woensdag was, dat we dus best nog voluit mochten gaan. Uitzonderlijk heb ik niet naar het schema van onze Coach Mario gekeken, maar nog eens de training met de rest van de groep meegedaan: 3 x 600 snel – 400 traag – 400 snel – 400 traag. Dat was best pittig. Het leuke pittige training is, dat je achteraf het gevoel hebt dat je tenminste iets gedààn hebt.

Gisterenavond was het feestje met het werk. Veel te lekker eten, veel te veel eten, en crimineel lekkere desserts. Een ramp voor mijn gewicht, dat deze dagen toch al de pan uitswingt. Ik heb me gisteren de laatste maal laten gaan en vanaf vandaag gaat de rem er op.  Met de feestdagen in het vooruitzicht denken de meesten misschien dat dit wel een erg slecht moment is om te starten, maar geloof mij, voor mij is dit het ideale moment. Ik voel nu al enige affiniteit met de zwangere olifantenmoeder in de zoo – wat formaat betreft, bedoel ik dan, niet wat zwanger zijn betreft! – dus echt wel hoog tijd om er iets aan te doen!

Als straf en als motivatie is er niks beter dan een wedstrijd te lopen, zodat je 10 km aan een stuk kan vloeken op die extra kilo’s en op je gebrek aan karakter de voorbije weken.

Ik had totaal geen zin om een wedstrijd te lopen vandaag. Helemaal niks. Ik kon me dan ook niet uitspreken over een tijd. In Eindhoven heb ik tijdens de halve marathon mijn beste tijd op de 10 km gelopen: 54 min 30 sec. Dat PR zou vandaag niet gebroken worden, vreesde ik.

De eerste km ging traag wegens te veel volk op een te smalle weg. Zeker 30 seconden verloren. Daarna ging het beter. Enkele km’s kon ik Lieve, Luk en Dirk bijhouden, maar al snel moest ik ze laten gaan. Op een gegeven moment is Luk omgedraaid om me weer op te halen zoals vorige keer maar ik maande hem aan zijn eigen tempo te lopen. Ik heb bijgevolg het grootste deel van de tijd alleen gelopen, met de wind dus pal op kop. Zo naast het water voel je dat wel. En zeker als je jezelf dan niet kan wegsteken in een groepje. Ik was niet als een zot gestart en hield de hartslag wat in het oog. Als ik het moeilijk begon te krijgen, leerde een schuine blik op de FR dat ik op 180 zat. Laten zakken tot 177 en het ging weer goed. Dit herhaalde zich een paar keer, dus ik weet nu dat 180 echt wel een grens voor mij is. Ongemerkt ben ik de laatste 2 km toch nog versneld. Ik heb zelfs nog kunnen lachen bij de aankomst. Hopelijk heeft de fotograaf op de juiste moment op de knop gedrukt. Geen slaapgevoel dit keer, geen maag die zich wilde omdraaien. Ik was moe, maar niet kapot. Veel leuker om een wedstrijd op deze manier te lopen dan dat je je grens voorbij gaat.

Ah ja, de tijd: 55 min 29 sec. Ik ben daar niet ontevreden mee.
Ronden 10 km 20dec08

 We hadden vandaag de allereerste keer onze miepmiepzoef-truitjes aan. Zo allemaal hetzelfde truitje geeft toch een bijzonder gevoel. Heel tof. Bovendien hoorden we onderweg verscheidene positieve reacties van andere lopers. Misschien dat ik later nog een fotootje vind om hier te plaatsen. Het weer was ideaal: niet koud maar wel een lichte motregen. Dat koelde heerlijk af. En het water in de douches was warm. Echt warm. Eigenlijk wreed heet, maar ik klaag niet. Liever dat dan ijskoud water zoals de vorige keer.

UPDATE: ik merk net dat ik vandaag de 1.500 km gepasseerd ben dit jaar! Nogal een verschil met de vorige jaren...

UPDATE 2: zie je wel dat ik nog kon lachen bij de aankomst:

Aankomst Sandy 10 km zoom

19:51 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

29-11-08

Natuurloop Lier: 5 km - een PR!

smiley happyNieuw PR: 5 km in 25 min en 1 of 2 seconden!

Dubbel gevoel: enerzijds wreed content omdat het gelukt is aan 12 km/u te lopen, anderzijds wat gemengde gevoelens omdat het moeilijk ging. Maar laat ons bij het begin beginnen.

 We waren goed op tijd in Lier om ons in te schrijven en wat warm te lopen. Met “we” bedoel ik Nancy, Lieve, Marjo, Luk, Dirk en ik. Er werden geen tijden genoemd, noch snelheden. Enkele van ons waren pas ziek geweest dus iedereen was voorzichtig in zijn uitspraken. We gingen lopen wat we waard waren en zouden wel zien wat het resultaat was.

We zouden wat warmlopen op de piste. Daar waar de aankomst zou zijn, had men al enkele nadarhekken geplaatst om zo een smalle doorgang te creëren. 2 keer ben ik er zonder problemen doorgelopen, de 3e keer lag ik tegen de grond. Toen ik met mijn voet achter de uitstekende poot van een nadarhek bleef haken, voelde ik me uit evenwicht vallen, maar dacht mezelf nog te kunnen corrigeren, maar niks van. Ik lag op mijn snufferd. Enkel mijn knie wat pijn gedaan en mijn rechterheup.  Niks erg.  Ik zit nogal goed in het vlees daar, dus buiten wat blauwe plekken hou ik daar niks van over. Maar op het moment dat je daar op de grond ligt, voel je je wel lullig, natuurlijk.

Mijn Forerunner had me al de boodschap gegeven “batterijspanning laag”. Straf, want dat overkomt me nooit. Echt nooit. Nu dus wel. Een beetje later was het scherm leeg. Ik kon hem wel terug opstarten voor een paar minuutjes maar dan schakelde hij zichzelf uit. Dedju, vandaag zouden we het dus zonder hartslaggegevens, zonder afstandmeting, zonder snelheidsgegevens en zonder tijd moeten doen.  Luk bood aan om bij mij te blijven zodat ik alvast een korrekte tijd zou hebben. Merci Luk, heel attent van je!

Nadat we op de juiste plek verzameld hadden, gingen we in groep naar de startplaats. Een beetje later waren we vertrokken. Luk ging er van uit dat 12 km/u haalbaar moest zijn voor mij, dus daar richtte hij zich op. De rest “zou wel volgen” zeiden ze,  alsof het vaststond dat wij het snelste gingen lopen.  Niets was minder waar. De eerste kilometers bleven we wel samen, maar na 2.5 km begon ik echt wel af te zien en was het vet van de soep. Dirk, Luk, Lieve en Marjo gingen gestaag door. Nancy hing ook al voor mij, ik liep laatst. Luk had dit op een gegeven moment in de gaten en draaide terug om bij mij te blijven. Wat een opoffering! Als hij wilde had hij een véél betere tijd kunnen neerzetten, maar hij kwam zijn belofte na. Nogmaals dikke merci Luk! Op een gegeven moment kreeg ik weer last van mijn maag en was ik echt aan het vechten om door te blijven gaan. Gelukkig is 5 km vrij snel voorbij. Ik was dan ook blij dat de piste in zicht kwam. Daar moesten we nog een lus maken. Luk spoorde me aan om efkes dóór te gaan, maar ik kon echt niet meer sneller. Daar was de finish dan eindelijk. Ik zag de klok nog net op 25 minuten springen, vlak voor ik over de meet ging. moe1 Ik was kapot. Mijn maag had de neiging om zich om te draaien, maar gelukkig kon ik alles binnenhouden. Ook overviel me weer dat slaapgevoel vlak na de aankomst. Toch vreemd, hoor. Iedereen moest me efkes gerust laten, en vooral niks vragen. Mij gewoon laten doen. Na een paar minuutjes was ik wat bekomen.

Mijn overige loopmaatjes hebben het prima gedaan met een tijd iets boven de 24 minuten!

Na wat uitgerust te hebben in een stoel gingen we onze sportzakken halen bij de auto om te gaan genieten van een warme douche. Die hadden we wel verdiend! Maar wat denk je? We stonden met onze douchegel en shampoo in de aanslag klaar, maar er kwam alleen ijskoud water uit de kraan. Geen nood, sebiet zou dat wel warm worden. Dachten we. Ja, tarara, het water bleef koud.  Van pure miserie hebben we dan ons sterk karakter nogmaals getoond: ons ingezeept en onder het ijskoude water gaan staan!

Achteraf zijn we een lekker warm soepke gaan drinken en hebben we nog wat nagepraat.

Merci Dallers, voor de fijne namiddag! Het was – zoals altijd - weer heel leuk om in jullie aangename gezelschap te mogen vertoeven!

UPDATE: IN DE OFFICIËLE UITSLAG STAAT MIJN TIJD OP 24:55. JIHAA!

18:48 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

13-10-08

Eindhoven: het verslag.

Om alle onnodige stress te vermijden, waren we goed op tijd vertrokken naar Eindhoven. Nog een boterhammeke gegeten, onze nummers afgehaald, wat gewandeld, groepsfoto getrokken, wat warmgelopen en op tijd in het startvak gaan staan.

De hele morgen had er een mist gehangen, die voor mijn part gerust had mogen blijven hangen, maar toen we in het startvak stonden te wachten, verscheen de koperen ploert. Dan kies je een westrijd in het najaar in de overtuiging dat het weer koel genoeg zal zijn….weer een illusie rijker.

De hartslag ging al boven de 100 terwijl ik stilstond. Zenuwen? Belachelijk, maar toch.

Om 14.13 u konden we eindelijk starten. De eerste kilometers gingen goed, we zaten perfect op schema. Ik liep samen met Dirk en mijn haas. Wat een luxepositie. Rond km 8 vertelde ik hen, dat ik toch al ferm aan het afzien was. Mijn haas zorgde regelmatig voor een verkoelende spons, hij wees me op voorhand langs welke kant van de baan ik best kon lopen als er een bocht aankwam, als we mensen voorbij moesten steken maakte hij de weg voor mij vrij, hij begleidde me naar de schaduwkant van de weg, en onderweg kreeg ik regelmatig een aanmoediging te horen. Wat kan een mens zich meer wensen?

En toch…op km 12 ging pardoes het licht uit. Nu moet je weten dat ik nog nooit zo goed voorbereid aan de start van een wedstrijd heb gestaan, ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest als gisteren, ik heb tijdens de trainingen vaak genoeg het gevoel van afzien mogen ervaren, dus als ik zeg dat het niet meer ging, dan bedoel ik echt dat het niet meer ging. Ik moest wandelen, mijn benen waren leeg, alle fut was weg, ik wilde zelfs uitstappen. Ik wist dat ik bij mijn haas een compleet belachelijk figuur aan het slagen was, maar ook hij kreeg me niet meer in gang. Ik sprak mezelf streng toe dat ik niet moest zeveren, dat nu het moment van de waarheid was, maar het hielp niet. Ik wilde maar één ding doen, en dat was…slapen. Heel, heel raar. Mijn ogen vielen dicht. Had je me op een stoel gezet, ik had één seconde later in dromenland geweest. Ik heb het ooit nog eens ervaren, vlak na de finish van de 20 km van Brussel. Waardoor dat slaapgevoel veroorzaakt wordt, is me een raadsel. Is mijn lichaam zo over zijn fysieke grenzen aan het gaan dat alle bloed naar de spieren wordt gepompt en er te weinig overschiet voor het koppeke? Ik weet het niet, maar leuk is anders.

Ik heb dan maar gewandeld, en na een tijdje terug beginnen te lopen. De sportdrank deed zijn werk en na een paar km dacht ik dat ik terug goed vertrokken was. Ik had een ruime overschot om nog altijd binnen de 2 uur te kunnen eindigen. Maar een beetje later was het weer van dat. En daarna nog eens. Eindtijd 2 u 04 minuten. Pff…

Ik heb afgezien als de beesten. Op één of andere manier heb ik toch de finish kunnen bereiken, maar om een medaille en drinken te krijgen moest je wandelen, en blijven wandelen. In mijn belevenis heb ik nog kilometers moeten wandelen. Elke meter was te veel. En ik wilde alleen maar zitten en slapen. Op een gegeven moment heb ik me op de grond gezet en mijn ogen dicht gedaan. Alles en iedereen kon de boom in.

Een beetje later had één clubgenootje me gevonden en ze zette zich naast mij, en zo druppelden één voor één onze lopers binnen. De meesten waren tevreden met hun tijd, maar vonden het weer vooral tegenvallen. Te warm.

Na het inleveren van onze chip zijn we op zoek gegaan naar de rest van onze club. Mijn haas had toch wel een cadeau voorzien, zeker: overheerlijk chocolade met rozijntjes en nootjes. Als je zo volledig aan de grond zit en het gevoel hebt van compleet leeg te zijn, is dat gewoonweg puur goud dat je in je mond mag stoppen. Het moment kon niet beter gekozen zijn. En eigenlijk was het een onverdiend cadeau. Als er iemand beloond moest worden, was hij het wel.

Thuis zijn we nog met enkelen een pintje gaan drinken als afsluiter. Daarna heb ik iets gedaan wat al jaren geleden was, nl. een lekker warm bad gepakt. Ik had een vermoeden dat een douche niet genoeg soelaas zou bieden. En na het bad ben ik direct in bed gekropen. Ik ging liggen, deed mijn ogen dicht en ben als een blok in slaap gevallen. Vanmorgen viel dan mijn frank dat ik gisteren gewoonweg vergeten te eten ben. Ook vandaag is er nog altijd geen  hongergevoel, wel een algemeen diepgaand vermoeidheidsgevoel. En stijve benen.

 

Als ik er nu zo over nadenk, kan ik niet echt zeggen wat er is misgegaan. Dat is verdorie nog een ergste van al. Niet genoeg karakter? Te snel gestart? Mijn gemiddelde hartslag is absurd hoog, zo hoog dat ik het niet durf te vertellen. Tja, en dan verzuur je op een gegeven moment helemaal.

Als ik de gegevens van de Forerunner uitlees, zie ik dat als ik op km 12 niet had gewandeld, ik wel binnen de 2 uur had gefinished. Zelfs inclusief die andere wandelpauzes.

Maar ja, als, als….Als ons kat een koe was, konden we ze melken. Het heeft geen zin daar over te leuteren.

 

Nu, niet alles is kommer en kwel geweest, hoor. De voorbereiding voor deze wedstrijd is heel erg leuk geweest. We zijn als club weer een beetje een hechter groepje geworden. Deze halve marathon is vaak het onderwerp van grappen en grollen geweest, en mijn weegschaal bereikte vanmorgen een (bijna historisch) dieptepunt.

 

Misschien dat het binnen een paar dagen terug opflakkert, maar voorlopig is de liefde voor het lopen efkes over. Ik zal wel zien wanneer ik de loopschoentjes terug aantrek.

In elk geval wil ik mijn coach, Mario, en mijn haas uit het diepst van mijn hart bedankt voor de begleiding. Aan hen heeft het vast niet gelegen.

Wat zullen we zeggen als afsluiter? Volgende keer beter?

16:38 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Helaas, pindakaas!

Efkes vlug:

Nee, het is me niet gelukt. Tijd: 2u 04 min.

Goed gestart, helemaal op schema, maar op km 12 ging het licht uit. De benen wilden totaal niet meer mee. Ik wilde zelfs uitstappen. Eigenlijk wilde ik gewoon slapen. Als ik met mijn ogen knipperde, en ze dus efkes dichtdeed, had ik zo in slaap gevallen. Heel raar. Dan maar een tijdje gewandeld en toch terug beginnen lopen. Daarna nog een paar keer moeten wandelen.

Mijn haas heeft alle moeite van de wereld gedaan om me terug te laten lopen, maar het hielp niet. Dikke merci voor alles, meneer haas! Je was super!

Gisterenavond om 21.00 u in bed gekropen en als een blok in slaap gevallen. Ben zelfs vergeten te eten! (gebeurt mij niet makkelijk :-))

Uitgebreid verslag volgt straks!

07:52 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

31-08-08

Wortel: het verslag

Zo, nu dan het verslagje.

We hadden met enkelen van de club afgesproken om samen richting Wortel te rijden.

“Ben jij zenuwachtig?” “Ja begot, ikke wel,  gij ook?” “Bwah, ik ga dat als een doorgedreven training bezien.” En zo volgden nog meer van die typische pre-wedstrijd uitspraken.

 

Ik had me vrijdag in een rood t-shirt gehesen, met in het achterhoofd de belofte dat je daar sneller van gaat lopen. We zouden dat eens uittesten. Na het warmlopen zetten we ons tussen de rest van het volk aan de startlijn. De zon scheen ongenadig op onze hoofden, dat beloofde voor onderweg…

Maar uiteindelijk viel dat goed mee, zo tussen de bomen. Het parcours is werkelijk heel mooi. Je loopt altijd in volle natuur, op zandpaden. Af en toe zijn er stukken met mul zand maar die duren niet lang. Ook moet de springtechniek bij tijd en wijle eens geoefend worden als er een grote plas ligt, maar over het algemeen valt dat goed mee.

 

We hadden direct een goed tempo te pakken: 11.3 km/u.  

Aan de eerste drankpost heb ik eens in stilte gevloekt, want ze moesten de drinkbekers nog klaarzetten en het water er in gieten. Allemaal verloren tijd. Eén minuut heb ik daar zeker verspeeld.

Maar de keel was zo droog dat ik echt wel een beetje water wilde binnengieten.

May, Dirk, Luk en ik liepen in elkaars buurt. Vanuit mijn ooghoek zag ik May haar oranje t-shirtje steeds opduiken, dus ik wist dat ze volgde. Op een gegeven moment riep ik haar toe dat we het 5-km punt gepasseerd waren. Ik hoorde een zware mannenstem “Huh?” brommen. Verschrikt keek ik achteruit. Het was niet May maar een man die me op de hielen zat! May was ik kwijtgespeeld. Ik had onderweg al gedacht “May ademt nu zo vlug, ik heb haar nog nooit op die manier horen ademen”, maar ja, ieder beleeft een wedstrijd op zijn eigen manier, en het kon best zijn dat May enorm aan het afzien was.  Op dat moment levert ieder zijn eigen strijd.

 

De kilometers gleden voorbij. De benen voelden krachtig aan, geen pudding-gevoel. En de ademhaling was heel regelmatig. Ik slaagde er in om de automatische piloot op te zetten, hoewel ik aan de hartslag kon zien dat ik in hoogste versnelling zat.

Maar om het verstand op nul te zetten….dat blijft toch moeilijk. Hoewel ik naar het schijnt maar 2 hersencellen moet uitschakelen, blijf ik daar problemen mee hebben. In mezelf zong in het liedje van Armand Van Helden, de grootste brol maar een uptempo-nummer met een wederkerend refrein: “my my my, oh oh oh, how we’re gonne make it work, what's it gonna take to do it, my my my, oh oh oh,…” Een goed mantra om kilometers aan een stuk te herhalen. En de tekst is nog van toepassing ook.

Luk nam een kleine voorsprong, maar bleef in het zicht. Ik liep samen met Dirk. 1 km voor de finish schakelden we nog een klein tandje hoger. Ik had gehoopt binnen de 50 minuten de 9 km af te leggen. Het werd 9.2 km in 48 min en 35 seconden. Dat is een gemiddelde snelheid van 11.3 km/u. Rode truitjes hebben effect! J

Volgens onze coach moet dit het halve marathontempo zijn, maar coach, jong, ik weet niet of ik dat 21 km aan een stuk kan volhouden…

Sterker nog, gisteren heeft mijn haas gezegd dat hij voor niets minder gaat dan een tijd van 1u55. Wat kan ik anders doen dan braafjes knikken en heel bang zijn? Hij is baas en ik heb hem nodig. Sowieso. Zonder hem loop ik die halve marathon niet, echt niet.  Ik weet dat alles kwestie van motivatie is, en ik ben echt wel supergemotiveerd, maar ik weet nu al dat het ENORM afzien wordt. 

De tijden die ik de laatste 2 maanden lopen zijn stuk voor stuk PR’s, ik train zoals ik de voorbije 6 jaar nog nooit getraind heb, maar het zelfvertrouwen is nog niet zo groot dat ik kan zeggen: ik loop 1u55 in Eindhoven.  Ik hoop dat mijn haas onderweg toch een beetje compassie zal tonen. Aub, haas? Ik bedoel, mijnheer haas?

 

Onze club heeft het trouwens uitstekend gedaan: we hebben de 6 km en de 9 km gewonnen. Lees het verslag maar op onze miepmiepzoef.


Snelheid Wortel
Hartslag Wortel

12:28 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

30-08-08

Landlopersjogging Wortel

Al vlug efkes het resultaat meedelen:

9.2 km in 48 min 35 seconden. Ik was zeer tevreden! Dat is 11.3 km/u.

Na de wedstrijd zaten we een welverdiende pint te drinken, toen iemand opmerkte: "Zeg, ge zijt 3e vrouw!" Ik kreeg bijna een attack. Maar gelukkig was het niet waar. Ik was vierde vrouw.  Gisteravond laat heb ik hier thuis de uitslag eens goed bekeken. 3 plaatsen voor mij is een zekere Katrien gefinisht, die als "M" geregistreerd staat ipv als "V". Dus in realiteit ben ik 5e vrouw. Toch wreed content.

Zit nu wat in tijdnood, dus uitgebreid verslag volgt later!

15:38 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-07-08

Estafettemarathon: we did it!

estafette
In tegenstelling tot de andere Mall’se Dames ben ik lange tijd rustig en zenuwen-vrij gebleven. Luk kwam me rond 6 uur halen en samen reden we naar St-Lenaerts. We gingen beide de laatste etappe lopen in de estafettemarathon. Ik voor mijn ploeg De Mall’se Dames, hij voor zijn ploeg Miep Miep Zoef. In St-Lenaerts zelf was nog weinig beweging te zien. Op de wisselplaats waren een paar mensen de bevoorrading aan het klaar zetten. Voor de rest geen enkele loper te zien.

Ik ben met Luk al wandelend het begin van ons parcours gaan verkennen. Tot aan de vaart gewandeld en terug. Nog altijd rustig, maar af en toe vroegen we onszelf toch al af waarom we ook al weer wilden meedoen?

Toen we terugkwamen had de pendelbus een lading estafettelopers afgezet. Er kwam wat leven in de brouwerij. We zagen ook Greet, een hele snelle dame, die het zou moeten afmaken voor onze ploeg De Daltons. Zij ging al snel warmlopen want via de GSM werden we op de hoogte gehouden van de vorderingen van haar collega-lopers. Toen hingen de Daltons tweede.

De eerste marathonlopers passeerden en kregen een applausje. Dan begonnen ook de eerste estafettelopers aan te komen. Het begon al fameus te kriebelen toen ik telkens een loper zag wegstuiven. Dan arriveerde Desmond, die Greet kwam aflossen.

Ondertussen passeerde Dirk, de enige van onze club die de individuele marathon ging lopen. Ik had hem de dag ervoor nog wat turbokoeken bezorgd. Dat had ik al zwanzend beloofd, en ik wilde het niet op mijn geweten hebben dat hij een slechte marathon zou lopen. Dirk passeerde het 35km-punt in 2u en 26 minuten, dus het was nog altijd mogelijk om binnen de 3 uur te finishen.

Daarna kwam Guy aan. En een beetje later ook Liliane. Van onze 4 ploegen zou er nog eentje moeten komen, en dat was Nancy. Ik zou van haar de nummer overpakken.

Lieve had me al een sms gestuurd dat ze 11.8 km/u had gelopen. Mijn hart ging tekeer. Jongens, dat zou ik nooit kunnen! Dan nog efkes met Nancy gebeld. Die wist te vertellen dat ook de andere Mall’se Dames May en Leen keigoed hadden gelopen en dat ook Marjo fel bezig was. Theo begleidde onze vrouwenploeg met de fiets. Hij had me een sms gestuurd dat we op 20 km aan een tijd van 1u 52min zaten. Dus er zat een goei kans in dat we onder de 4 uur zouden eindigen. Dat was uiteindelijk ons doel.

Ik wist dat Nancy rond 19.30 u zou vertrekken. Guy vertelde me dat hij met mij mee zou lopen tot in Rijkevorsel. In eerste instantie dacht ik: “verdorie, niet doen, ik wil geen pottekijkers die me zien afzien, me zien strompelen, me zien naar adem happen.” Het was al erg genoeg dat Theo dat allemaal zou zien. Ik probeerde hem te overhalen om samen met Nancy met de auto naar Rijkevorsel te rijden, maar nee hoor, hij ging samen met mij lopen. Shiiiit!

Het was hoog tijd dat ik ging warmlopen, dus ik heb mijn vestje en Luk zijn autosleutels in Guy zijn handen geduwd en vertrok. De benen voelde goed aan. Alles zat snor. Alleen begonnen de zenuwen mij parten te spelen. Zowel Guy als ik waren erg nieuwsgierig naar de resultaten van onze snelle ploeg. Omdat ik mijn GSM bij had, kon ik wel efkes bellen, maar met zenuwachtige vingers ging dat toch een beetje minder vlot. Bleek dat de Daltons gewonnen hadden! Dikke proficiat! Greet had de voorsprong die Wouter bijeengelopen had, kunnen handhaven.

Plots kwam Theo eraan gefietst. Nancy was er bijna. Het eerste wat hij zei was: “alle Mall’se Dames hebben tussen de 11 en 12 km/u gelopen.” Ik bestierf het bijna. Dat zou ik nooit kunnen! De zenuwen die me de dagen ervoor vreemd waren geweest, sloegen in alle hevigheid pardoes toe. Veel tijd om na te denken had ik niet want daar was Nancy al! Ik nam de nummer over en hop, weg waren we. De nummer zat aan een elastiek dat je kon dicht clipsen. Het lukte me niet direct om die nummer goed te krijgen. Guy zei me de nummer aan hem te geven, hij zou dat wel in orde brengen. Kon ik me concentreren op het lopen. Bleek dat de nummer aan 1 kant was losgekomen, dus dat zou lastig lopen. Guy heeft de hele tijd mijn nummer vastgehouden, de lieve schat! Dus daar liep ik dan. Links van mij Guy die mijn nummer droeg en me op tijd aanmoedigde (en ook wat uitlachte), rechts van mij fietste Theo die voor mij drinken ging halen aan de drankpost. Wat een luxe! Ik moest niks anders doen dat lopen! De heren zorgden voor alles!

Guy merkte op een gegeven moment op dat het wel heel stil was, dat enkel mijn ademhaling (hij bedoelde vast “gehijg”) te horen was. Ik had nog net genoeg adem om hem te zeggen dat hiermee het bewijs was geleverd dat ik mijn klep wel dicht kon houden als het echt moest.

Een meter of 50 voor mij liep een vrouw met begleider. De mannen zeiden dat ik die nog wel kon “pakken”. Ik vroeg me af hoe. Sneller kon ik niet. Maar beetje bij beetje kwam ik dichter. En voor ik halverwege was, heb ik ze toch kunnen pakken. Guy zei dan weer: “zeg, dit is voor mij geen uitlopen meer, hoor, dat gaat te snel”. Ik kon alleen maar antwoorden: “lach me niet uit!”

We sloegen af richting Rijkevorsel. Op een gegeven moment was de kerktoren te zien. “Komaan Sandy,” zei Theo, “de kerktoren is in zicht. Tijd om er een lap op te geven”. “Wacht nog maar efkes” zei de Guy “het is nog te vroeg”. Ik liet de mannen maar zeggen, maar vroeg me af of die echt dachten dat ik nog rapper kon?

Dan kwamen we op de grote baan. Er stond een beetje volk aan de kant. Sommige riepen bemoedigingen toe en applaudiseerden. Wel leuk. Guy stopte me de nummer toe. In de bocht zag ik ineens Nancy en Marjo staan. Nancy was door het dolle heen en stond te roepen en te dansen! Samen liepen ze met me mee, het dorp in. Automatisch ging ik nog wat sneller. Adrenaline, zeker? Ik liep geflankeerd door Nancy, Marjo, Guy en Theo het dorp binnen. We passeerden de andere estafettelopers die –al gedouched en wel- aan de kant stonden te kijken. Ze moedigden me nog aan en zo liep ik de tijd van 3u 45 min en 35 sec. tegemoet. Toen ik de laatste 50 meter liep, had ik echt “kiekevel” op mijn armen. Wat een beleving! Wat een feest! De Mall’se Dames waren allemaal héél content met die tijd. We hadden bijna een kwartier op overschot! Bleek dat ik toch nog 11.4 km/u heb gehaald. Ik kon het toch!

Na de douche hebben we nagepraat op een terraske. Ik zag de vrouw van Dirk ineens zitten. Bleek dat hij 2u 55 min had gelopen! Een nieuw PR voor hem! Even later kwam hij aangelopen en kreeg ik een kus, als dank voor de turbokoeken die hun effect blijkbaar niet gemist hebben! Chique gedaan!

Als ik me goed herinner zijn onze Daltons gewonnen met een tijd rond 2u 41min. Onze Miep Miep Zoeffers hadden een tijd van 3u 24 min en onze Dappere Dalliërs finishten rond de 3u en een paar seconden.

Allemaal heel knap gelopen, hoor!

Ruth en Julie en Koen heb ik niet meer gezien. Er had waarschijnlijk een grotere kans geweest als ik ook voor de start naar Rijkevorsel was gekomen. Maar dan had ik daar nog een paar uur moeten koekeloeren in mijn eentje. En had ik waarschijnlijker nog zenuwachtiger geweest.

 

Een woord van dank aan alle Mall’se Dames die de ziel uit hun lijf hebben gelopen om een mooie tijd te behalen! Dank aan Luc voor de rit heen, dank aan Stef voor de rit terug!

 

Ik wil ook een speciaal dankwoordje richten aan mijn begleiders, Guy en Theo! Theo omdat hij 42 km aan een stuk aan een slakkegangetje heeft meegefietst met de Mall’se Dames, omdat hij ons van drinken heeft voorzien, omdat hij onze zakdoekjes en vestjes wilde bijhouden, omdat hij ons op de hoogte heeft gehouden van de vorderingen van de andere dames en niet in de laatste plaats: omdat hij er in geslaagd is de totale eindtijd op de FR305 correct te registreren ;-)

En Guy omdat hij mijn nummer de hele tijd heeft vastgehouden, omdat hij plaats liet zodat ik de bochten kort kon aansnijden, omdat hij de dingen altijd zo weet te zeggen dat ik niet weet of hij me aan het uitlachen of aan het aanmoedigen is, omdat hij me ondanks alles toch wist te motiveren. Kortom, dank voor jullie toffe gezelschap! Ik heb er van genoten!

15:01 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22-06-08

Foto's stratenloop Brecht

 Nancy & Sandy aan start 3

 

Voor de start. Een lach vol vertrouwen... 

Ik ben degene met het roze T-shirt. Die met het witte T-shirt is Nancy, mijn allerliefste "frindinneke".

 

 

   Nancy & Sandy aankomst

 

 De aankomst.

 

 

 

 

 

 

 Nancy & Sandy vlak na aankomst blog

Vlak na de aankomst. Nancy lijkt opgelucht te zeggen: "Hè hè, we zijn er!", terwijl op mijn gezicht het ongeloof te lezen staat "goh, gewoonweg keigoed gelopen!"

 

 

16:22 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-06-08

Stratenloop Brecht

Gisteren waren we met een 20-tal van onze club in Brecht present om er een lap op te geven. Ik liep de kortste afstand: 3.14 km. Ik was van plan om er alles uit te halen wat er uit te halen viel.

Na een mislukt startschot, vertrokken we. De dames vlak voor mij waren precies van plan om er een rustig loopje van te maken dus de eerste slalom was vlug een feit. Zoals gevreesd vertrok ik weer veel te vlug. De eerste 300 meter gingen aan 13 à 14 km/u. Wel leuk dat de heren van onze club al vlak na de start hun opwachting maakten en ons toejuichten. Ik moest al snel vaart minderen want ik kreeg pudding in de benen. 3 km is natuurlijk niet lang en eigenlijk in een wip voorbij. Ik was er niet rouwig om want uiteindelijk heb ik 11.9 km/u kunnen aanhouden. Maar het had niet veel langer moeten duren.

3.14 km - 15 min 54 sec - 11.9 km/u - gem. hartslag 175

Vlak voor de start zag ik Elastimam en Homer hun plaatsen innemen. Er was iemand bij die ik van de foto's herkende. Dat moest Mario zijn. En inderdaad, na de aankomst van de 6 km ben ik even gaan kennismaken. Leuk om de coach eens in levende lijve te zien! Ik denk niet dat zijn frank direct viel bij het horen van mijn naam, maar hoe kan dat ook anders. Zoveel mensen die om een schema komen vragen...

Bij de 9 km deed het overgrote deel van onze club mee, dus was het voor ons supporteren geblazen.  Gelukkig konden we via een klein straatje over en weer lopen, zodat we op verschillende plaatsen kon aanmoedigen. Achteraf alleen maar tevreden gezichten gezien. Iedereen was kontent van zijn prestatie. De 2e en 3e vrouw waren clubleden, dus we waren best een beetje fier! 

Foto's volgen morgen.

Achteraf zijn we met ons kliekje een frietje gaan eten en een pintje gaan pakken. Mooie afsluiter van een leuke wedstrijd.

Dan nog een anekdote. Vanmorgen echt gebeurd in de badkamer. Het is nogal eens voorgevallen, en vanmorgen was het dus weer van dat:

Ik was mijn tanden aan het poetsen, zegt de ene zoon (6 j)  doodserieus en met een uitgestreken gezicht tegen de andere (8 j): "Kijk broer, als je op mama's poep kletst, dan bibbert alles..."

Nu ben ik er mij best van bewust dat het bij mij nogal eens wil bibberen, maar om dat nu 's morgens op een nuchter maag, halfwakker te horen te krijgen van 2 snotneuzen.... :-)

15:13 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |