30-01-11

De Forerunner 305

 overzicht sporturen.png

 

’t Zijn geen gewichtsschommelingen die je in bovenstaand grafiekje ziet, hoewel dat best had gekund, want ik ben een fameuse jojoër.

Neenee, wat je ziet is een overzicht van het aantal uren sport per maand, sinds ik eind 2007 Sporttracks ben beginnen te gebruiken. Deze maand heb ik net geen record gebroken: ik kom 4 minuten tekort tov maart 2010 Lachen. Maar toch ben ik wreed content dat er opnieuw een goede regelmaat zit in mijn sportactiviteiten. Bovendien zal het aantal sporturen de komende tijd enkel maar toenemen, maar daar vertel ik later wel eens meer over. Qua gelopen kilometers kom ik deze maand slechts aan 114 km, maar toch is dat beter dan de voorbije maanden.

Vandaag heb ik een toerke van 18 km gelopen. ’t Was wreed koud maar daar kan je je tegen kleden. Ik had nog eens een toerke in Sporttracks uitgetekend en dat naar de Forerunner gestuurd, en op die manier op GPS gelopen. Toch een geweldig ding, die Forerunner.

garmin-forerunner-305.jpgIk ben het net eens gaan nakijken: ik heb hem sinds januari 2007, dus 4 jaar. In deze 4 jaar heb ik hem bij quasi elke training en wedstrijd gebruikt. Enkel als ik hem vergeten was of als hij een platte batterij had, maakte dat hij mijn sportieve uitspattingen niet kon registreren.

In heb begin gebruikte ik hem vooral voor de registratie. Kunnen zien hoe hard je aan het lopen bent en welke afstand je al had gedaan, dat was een fantastische vooruitgang! En later alle gegevens in grafiekjes en tabelletje terugzien, we voelden ons een echte prof Stoer.  Gaandeweg leerde ik om intervaltrainingen via Training Center te programmeren, of minder uitgebreide trainingen konden zelfs op de Forerunner zelf geprogrammeerd worden. En sinds vorig jaar leerde ik dankzij de hulp van mijn ventje en Jess om een route te programmeren en deze tijdens het lopen af te lezen, net als een echte GPS.

 Ik heb hem destijds nog 340 € betaald, en dat was een koopje want de gangbare winkelprijs was toen 475 €. Nu is hij voor een goei 130 € te krijgen.

Hout vasthouden, maar eigenlijk heeft hij nog maar zelden dienst geweigerd. Het is al eens een paar keer voorgevallen dat hij geen teken van leven meer gaf, maar op de blog van Running Ronald heb ik een keer volgend lijstje gekopieerd. Iets om bij te houden, zeer handig in tijden van nood:

 

FR305 Shortcuts : 

  • Mode + Lap = soft reset: geheugen en instellingen blijven gehandhaafd.
  • Mode + Power = hard reset: (vraagt om bevestiging) geheugen en instellingen worden gewist.
  • Mode + Enter + Power = hard reset: (zonder bevestiging) geheugen en instellingen worden gewist.
  • Pijltje omhoog + Power = Nieuwe software upload; ingeval de FR helemaal dood is. Zet de FR in de cradle en verbind ‘m met de PC; start update-programma op de PC en druk dan deze toetscombinatie in.
  • Pijltje omlaag + Power = Opstarten zonder te proberen satellieten van de vorige keer te vinden.
  • Enter + Power = Service Menu. Kom je alleen weer uit met een hard reset ( PAS OP Doe dit alleen als je weet wat je doet; je kan de FR hiermee flink om zeep helpen)

Volgens Sporttracks zou mijn toerke 18 km lang zijn. Toen ik op de oprit kwam gelopen, gaf hij mij een uitgebreid muziekje met de melding dat de training er op zat. Kon niet nauwkeuriger zijn.

18:51 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-01-11

XCO

xco.jpgIk weet uit ervaring dat ik voorzichtig moet zijn met het introduceren van nieuwe loopschoenen. Ik weet dat. Ik weet dat ik met een klein aantal kilometers moet beginnen, anders wacht mij één of andere blessure. Maar het liep zondag zo goed, dat ik 14 km met mijn nieuwe vriendjes heb gelopen. Stom, stom, stom. Maandag had ik pijn aan de buitenkant van mijn schenen. Allé, pijn is een groot woord, maar het was toch gevoelig. Dat komt er van als je denkt het beter te weten. Eigen schuld, dikke bult.

Dus lieten we het verstand toch maar spreken, en besloot ik om dinsdag niet te gaan lopen. In de plaats daarvan zou ik gaan spinnen. Zo gezegd, zo gedaan. Iets voor half acht stond ik paraat, samen met één van mijn zussen. Toen we op weg waren naar de zaal en ik daar veel vrouwen maar geen enkele spinningfiets zag, bekroop mij de twijfel. ’t Was toch wel om half acht spinnen? Of om half negen? Even gaan navragen en wat denk je? Om half negen, natuurlijk! Dat komt er van als je het uurrooster niet grondig nakijkt. Stom, stom, stom.  Alweer.

De brave man achter de toog raadde ons aan om gewoon mee te doen met de ‘sport’-sessie die om half acht werd gegeven. We overwogen even: nog een uur wachten of toch maar meedoen? Iets nieuws proberen? We besloten onze kans te wagen en gewoon mee te doen. 

De sessie die gegeven werd heette “XCO”. Je hebt daarvoor een soort koker nodig, die gevuld is met wat zand. Het ding is zo’n 30 cm lang en je kan uit verschillende diktes kiezen. Het is de bedoeling dat je dat ding in je armen houdt en heen en weer schudt. Niet zomaar wat zwaaien, neenee, je moet er strakke welomlijnde bewegingen mee uitvoeren. En dat alles op het ritme van muziek.. De instructeur was een bevallige jongeman wiens spierencorset veel XCO-sessies deed vermoeden. Tot zo ver nog geen probleem. De aanwezigen waren allemaal vrouwen, wat bij mij al een zeker vermoeden deed rijzen, maar kom, ik heb al geleerd dat het soms beter is af te wachten ipv altijd een oordeel klaar te hebben. 

We begonnen er aan. Hoog tijd, vond ik, want ik had het ferm koud. Eerst een opwarming. Benen lichtjes uiteen en wat gebogen, heupen stil en schudden maar. Van links naar rechts en van rechts naar links. Soms traag, soms snel. Soms met een pauze, soms zonder pauze. Soms 2 keer snel en 1 keer pauze. Soms links pauze houden, soms rechts pauze houden. Dan moesten we diagonaal gaan schudden, van links boven naar rechts onder. Tot overmaat van ramp werd van ons verwacht dat je er nog huppelpasjes ging bijdoen. Op het ritme van de muziek wel te verstaan. Linkerarm omhoog wil zeggen rechterbeen omhoog, en vice versa. Dit ging mijn motorisch vermogen te boven. Er schortte blijkbaar iets aan mijn arm-been-coördinatie, om het zachtjes uit te drukken. Meerdere keren lag ik plat van het lachen omdat noch ik, noch mijn zus konden volgen.

Na 5 minuten wist ik het al: dit is niks voor mij. Als ik sport, wil ik me moe maken. Ik wil zweten, ik wil het gevoel hebben dat mijn lichaam moet werken. Ik wil niet moeten nadenken welk huppelpasje ik moet maken, of ik mag doorgaan of pauze moet houden. Ik wil kunnen stoempen of stampen – lees: kunnen fietsen of lopen. Verstand op nul en afzien.

Na elke 10 minuten stopten we even om “te bekomen”. Ik hoorde de vrouwen rondom mij zuchten en zag hen gretig drinken. Ik snapte er niks van. Ik zweette nog geeneens. Ik had het niet meer koud, maar daar was ook alles mee gezegd. 

Op een gegeven moment lachte ik naar mijn zus, alsof ik me aan het amuseren was. Maar zoals gewoonlijk moet mijn gezicht echt boekdelen gesproken hebben, want ze zei me vlakaf: “als je kon, was je nu weg, hé?” Helemaal goed geraden. Nogmaals het bewijs dat ik echt geen komedie kan spelen. Maar dat wist ik al langer, haha.

En wat hebben we nu geleerd, na al dat motorisch geklungel, na de duidelijke manke arm-been-coördinatie, na die buikspieroefeningen met zwaaiende heupen en benen, met andere woorden, na de eerste XCO-sessie? 

DAT DE SPINNING OM HALF NEGEN BEGINT!!!!

19:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-12-10

Het effect van lopen

winter.jpgToch raar wat lopen met een mens doet.

 

Het was zondagvoormiddag. Ik had lang in bed gelegen, eens goed uitgeslapen en was een poging aan het doen om echt wakker te worden met een tas koffie. Buiten zag het er witter dan wit uit. Koud. Glad. Nat aan de voeten. Geen loopweer, vond mijn nog-niet-wakkere brein.

Ik had al plannen gemaakt om in de namiddag met een vriendin weg te gaan. En eigenlijk moest die tussenliggende tijd opgevuld worden. En aangezien mijn ventje de zondagse tocht naar de bakker al ondernomen had, had ik nog echt weinig excuses om niet te gaan. Als ik me NU zou omkleden was ik nog op tijd terug om te douchen, te eten en op tijd op de afspraak te verschijnen. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik zocht mijn warmste loopbroek uit, een dikke trui, Mark zijn fietshandschoenen EN mijn warmhoudkussentjes. Muziekje op, en wegwezen. Ik besloot mijn gebruikelijke toerke in de omgekeerde richting te lopen. Dan kon ik de ondergrond uittesten en rapper een lusje huiswaarts maken ingeval het tegensloeg.

Eens ik onderweg was, was het echter PRACHTIG om te lopen. Alle takken van de bomen zagen wit, alle contouren van de natuur werden benadrukt door een laag sneeuw. Gewoonweg magnifique om te zien! Onderweg bedacht ik me dat het wel handig was dat er af en toe een reliëf zichtbaar was waar een beek zat, of dat er weipalen de afgrenzing van een landgoed aanduidden: hoe zou ik anders moeten zien waar de weg liep? Alle normale herkenningspunten waren verdwenen. 

In plaats van glad was het heerlijk knisperend knerpend lopen in de verse sneeuw. Af en toe trad ik – letterlijk- in de voetsporen van wandelaars of liep ik op de sporen van fietsbanden, maar meestal mocht ik mijn voeten planten in een maagdelijk effen sneeuwoppervlak. Ik kwam één andere loper en 3 mountainbikers tegen. En de laatste 2 kilometer ook 3 auto’s. That’s it.

Het is toch een speciaal gevoel om jezelf in het midden van de natuur te bevinden in zo’n feëriek landschap en het ook te ZIEN en er van te GENIETEN! Ik betrapte mezelf er op dat ik constant met een glimlach op mijn gezicht liep. Hoe onnozel. Maar het bewees wel hoe blij ik was dat ik mijn zogenaamde excuses om niet te gaan lopen opzij had gezet. 

Eenmaal thuisgekomen en gedoucht, vroeg mijn kleine wijsneus me plots: “Mama, waarom ben jij zo blij?” Blijkbaar zat die glimlach op mijn gezicht gebeiteld.  

Wat lopen toch met een mens kan doen….

21:52 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-09-10

Nog efkes!

Wat een drukte de voorbije dagen.

Vrijdag verjaarde Robin. Hij werd 11 jaar, en sprak al een heel jaar van “de fuif” die hij ging geven als hij in het zesde leerjaar zat. Vrijdagavond was het dan zo ver. In het zaaltje van zijn school stond de DJ (een 15-jarige dorpsgenoot) klaar om de mannen bezig te houden. Niet alleen de kinderen van de 2 zesde leerjaren waren er, maar ook familie, zijn vriendjes van de volleybal, en zelfs vriendjes van het CM-kamp! Dat was een leuke opsteker, want zij moesten toch van een paar dorpen verder komen.

Op een gegevan moment draaide de DJ een slow (de enige van die avond). Keigrappig om te zien wie wel en niet durfde. De koppeltjes die het wel aandurfden om op de dansvloer te gaan staan hadden elkaar bij de schouder vast. Met gestrekte armen. Zoals mijn schoonbroer uitdrukte: “dat was geen slow maar een safety dance! “ :-)

Hij wordt groot, mijn kleine jongen. Deze morgen vroeg ik hem of hij in het dorp bij de kraam een gebraden kip wilde gaan kopen. Hij ging in de garage mijn fiets halen.  “Wat ga jij met mijn fiets doen?” vroeg ik hem. “Naar het dorp rijden,” zei hij. “Jouw fiets heeft zakken achteraan dus dat is makkelijk”. En weg was hij. Toen moest ik toch even slikken. Mijn kleine jongen past al op mijn fiets….

Gisteren was het pistemeeting. Ik werd verondersteld, net als vorig jaar, om mee de deelnemerslijsten op te maken en de resultaten te verwerken. Op een gegeven moment hebben we gegierd van het lachen. Guy zat naast mij de resultaten van werpnummers voor te lezen, en ik was ze ijverig op de laptop aan het intikken. Ineens schoot hij in de lach. Omdat ik geen tijd had om op te kijken, ging ik er vanuit dat hij iets grappig zag. We deden verder, maar hij moest nog harder lachen. “Zeg, wa hedde gij eigenlijk?” vroeg ik hem. “Je zou eens moeten horen hoe jij elke keer “ja” zegt, dat gaat altijd maar in stijgende lijn!” Ik snapte ‘m. “Nog efkes, Guy!” kon ik niet laten om te roepen, “nog efkes!” Lachen

Dat is toch niet te onderschatten, hoor, zo’n pistemeeting. Na een paar uur geconcentreerd resultaten intikken, ben je groggy en dansen de cijfertjes voor je ogen.

Hieronder een foto van Robin bij het hockeybalwerpen:

Robin 2.JPG

Vandaag moest ik zelf nog eens aan de bak. Een duurloop van 15 km met hartslag onder de 145. Ik had een vroegere zwerftochtroute wat aangepast in Sporttracks en deze naar mijn Forerunner gestuurd. Het zou 18 km worden ipv 15. Een paar km extra is niet zo erg. Maar goed dat de hartslag niet onder de 135 moest zijn, want het lukte me niet om hem naar omlaag te krijgen, hij bleef rond de 140 hangen.

Een nieuwe omgeving om te lopen kan toch deugd doen. Ik was er in het voorjaar al wel eens geweest in voorbereiding op Brussel. Ook nu liep ik op een gegeven moment helemaal in the middle of nowhere in een onbekend bos. Alleen maar bomen rondom mij. En blauwe lucht en zonnestralen. En langpootmuggen. Ik denk dat het bevolkingsaantal van de langpootmuggen op dit moment aan haar hoogtepunt zit. Ze vlogen werkelijk overal! Ik kon de route perfect op mijn Forerunner volgen en ben niet verloren gelopen. Zelfs nergens getwijfeld.

In tegenstelling tot de wedstrijd van vorige week, had ik krachten op overschot in mijn benen. Ik besloot op 4 km van huis om een trukjes van mijn coach na te apen. Ik had namelijk op zijn blog al een paar keer gelezen dat hij soms de laatste kilometers van een lange duurloop in hoger tempo doet.  Zou ik dat ook kunnen? Hij zou me dit folieke wel vergeven.

Ik ging proberen om mijn HM-tempo aan te houden tot ik thuis was. Ja, dag Jan! Het voelde alsof ik 11 km/u liep, maar in werkelijkheid zat ik maar aan 10,3 km/u. Mijn hartslag bleef onder de 170, de benen waren krachtig, maar om één of andere reden ging ik niet harder. Toch heb ik die 4 km in hoger tempo kunnen volhouden. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik 8 km had gelopen ipv 18 km. Hoe onvoorspelbaar is dat lopen soms toch?

De laatste kilometers hebben me doen beseffen dat mijn grote droom voorlopig een droom zal blijven. Ik denk niet dat ik in Eindhoven onder de 2 uur ga kunnen duiken dit jaar. Toegegeven, met 3 trainingen per week (waarvan er dan soms nog één wegviel) mag je geen wonderen verwachten.

Ik vind het niet erg, hoor. Ik blijf de ambitie houden om die halve marathon ooit eens onder de 2 uur te lopen. Wie weet, als ik ooit eens een superdag heb en zonder enige stress aan de start zal staan…misschien dat het me dan wel lukt. We zullen wel zien. Zo lang ik plezier in het lopen heb, is voor mij elk resultaat goed.

 

19:25 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-08-10

Nieuw record

heartbeat-graphic.jpgIk kwam daarnet redelijk enthousiast binnengewaaid na mijn duurloop. Ik had namelijk een record verbroken. Niet wat afstand betreft, niet wat tijd betreft en zeker niet wat snelheid betreft, maar wel wat de hartslag betreft: 15,5 km gelopen aan een gemiddelde van 128! Nog nooit gebeurd.

Toen ik dit dolenthousiast aan Mark vertelde, zette die mij onmiddellijk met mijn voetjes op de grond: “Ja maar jij had daarstraks gezegd dat je je zo moe voelde? Dan ben je gewoon nog niet gerecupereerd, hé. Daarom dat je hartslag zo laag is.”

Waarop ik quasi teleurgesteld zei: “Zeg dan toch gewoon dat ik in blakende conditie ben, dat wil ik horen”.

“Je bent pas in goede conditie als je hartslag heel snel kan stijgen en ook heel snel weer kan dalen, dat en alleen dat is de juiste parameter”.

Ik moet eerlijk toegeven dat er onderweg ook al een piepklein stemmetje in mijn achterhoofd fluisterde dat het feestje van gisterenavond, de wijn en de relatief korte nacht wel eens de oorzaak van die lage hartslag konden zijn.

Maar het was toch gaaf om eens met zo’n lage hartslag te lopen en om even, heel even te geloven dat er vooruitgang in zat. Lachen

18:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-08-10

Op mijn snufferd

’t Begint er een beetje op te trekken: vorige week heb ik 44 kilometerkes gelopen. Maandag de duurloop die eigenlijk de dag ervoor had moeten gebeuren.  Dinsdag het gebruikelijke toerke op de bergskes. Donderdag interval, en gisteren de trage duurloop. 

Dinsdag ben ik nog eens op mijn snufferd gegaan. Letterlijk. Bij het uitlopen waren we bijna aan de abdij van de Trappisten toen ik het ene moment nog aan het babbelen was met May, en het volgende moment in het zand beet. Vaak heb je nog een fractie van een seconde dat je beseft dat je gaat vallen en kan je je nog proberen recht te houden, maar nu was het boem patat, tegen de vlakte. Ik was zelfs met mijn armen voor mijn buik gevallen en heb mijn val niet kunnen breken waardoor ik de schok met mijn hoofd heb opgevangen. Resultaat: een gedeukt ego en een gedeukt oog. Maar nu is het allemaal al weggetrokken. Onkruid vergaat immers niet.

Donderdag had ik de Forerunner geprogrammeerd om 200+400+600m te lopen tegen 13 km/uur. Eerlijk gezegd, die intervallen alleen lopen is niet gemakkelijk. Als je met een groepje samen loopt, gaat het net iets beter om de snelheid aan te houden. Telkens ik aan een versnelling moest beginnen, begon de Forerunner te piepen, maar dat gepiep hield ook tijdens de versnelling aan. Ik had dat ooit nog eens voorgehad. Je kunt dat gepiep wel verdragen voor 200m meter, mits wat beheersing van de irritatie. Tijdens de 400 meter begon het danig op mijn systeem te werken, maar tijdens de 600m heb ik het klereding uitgezet. Om zot van te worden. Ik heb de rest van de intervallen gelopen door op de ouderwetse manier regelmatig op het klokje te kijken.

En….heb ook de reden van dat gepiep gevonden: als je in Training Center 0,2 km in geeft, dus nul komma twee in plaats van nul punt twee, herkent hij dat cijfer niet, en werd er met andere woorden geen afstand geprogrammeerd. Onthouden dus!

De training gisteren verliep volgens goede gewoonte met trage hartslag (AVG 137), ondanks een voortdurend en onophoudelijk gekwebbel.

 Vrijdag heb ik weer wat voorgehad: mijn handtas is verdwenen. Vermoedelijk gestolen in de sauna. Ja, hij zat achter slot en grendel maar het heeft niet mogen baten. Portefeuille weg, identiteitskaart weg, rijbewijs weg, bankkaart weg, mijn SIS-kaart en die van ons mannen weg, ne kortingsbon van den Delhaize van 5€ weg :-), geld weg, GSM weg…. Ik wist zaterdag dus wat doen. Wist je trouwens dat je ook een pasfoto nodig had enkel en alleen om de diefstal van je identiteitskaart nog maar aan te geven? 

Dat alles is niet leuk, maar kom, er zijn erger dingen. Toen ik echter vanmorgen mijn bril wilde pakken om mee te nemen naar het werk, zag ik die niet direct liggen. En toen viel mijn frank: die zat ook nog in mijn handtas. Toen heb ik wel eens ferm gevloekt. Niks aan te doen, ik zal er een nieuwe moeten gaan kiezen…

20:49 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-06-10

Smart and sexy

’t Is hot in the city. Dat is het minste wat je kan zeggen.

De zomer geeft mij een dubbel gevoel: ik hou niet van dit soort temperaturen, maar wel van de zon en van het licht.

 

Vorige week had ik dinsdags niet kunnen gaan trainen. Dat moest woensdag goedgemaakt worden. Rond een uur of 8 ’s avonds was ik klaar met mijn klusjes, en kon ik me nog op ’t gemakske klaarmaken voor een wisselloopje. Dat is het voordeel van die lange, lichte avonden. Je krijgt zoveel meer tijd om dingen te doen.

 

Gisteren twijfelde ik ook: eigenlijk vond ik het geen weer om te lopen, maar aangezien het zomer is, kunnen we deze temperaturen beste gewoon worden. Dus niet zagen, maar omkleden en wegwezen! Ik heb de bergskes wel gedaan maar niet echt snel. Tijdens het lopen viel de temperatuur eigenlijk heel goed mee, stelde ik verbaasd vast. Alleen het stoppen was lastig, dan brak het zweet me uit en viel de hitte op mijn lijf.

 

Omdat we zaterdag met 3 ploegen aan de aflossingsmarathon in Rijkevorsel gaan meedoen, werd er gisteren al volop gestrooid met onderlinge bedreigingen allerhande. Dat ging van een duwke geven tot in je het kanaal valt, over het inschakelen van een geheim wapen, tot het loslaten van blaffende honden. Er werd met spek geschoten dat het niet meer normaal was. Voorpret is ook pret J

 

logoSSRestte ons nog de kwestie van de ploegnamen. Er is één supersnelle ploeg. Een briljante ingeving van Nancy resulteerde in Dal Qaida. Dat zijn dus euh…explosieve lopersStoer.

De naam “Mall’se Dames” die ik even schitterend vind, kunnen we helaas niet meer gebruiken aangezien de 2 minder snelle ploegen gemengd zijn.

Vanmorgen werd dan beslist om de ploeg van Luk “The Lucky Lukes” te noemen en de ploeg van Nancy “The Daltons XXS”. Guy (die zelf in de snelle ploeg zit) had er op eigen initiatief XXS aan toegevoegd, omdat dat Daltons enkele jaren geleden de naam was van onze supersnelle ploeg. We moeten een onderscheid maken, hé, zodat er geen foute verwachtingen gecreëerd worden.

Waarvoor staat XXS nu? Volgens Guy staat dit voor “extra extra slow”. Volgens mijn interpretatie moest dat zijn “extra extra smart”. En Nancy maakte het helemaal goed door er “extra extra sexy” van te maken. Smart en sexy? Akkoord. Slow? Wacht maar af. We zullen er daar eens een lap op geven, se!

13:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-06-10

De eend

mama duckVrijdagavond kwam ik met de auto van het werk naar huis. Het laatste stuk rijd ik altijd binnendoor op een klein baantje. Plots kwam aan de rechterkant tussen het riet mama eend tevoorschijn, gevolgd door 2 kleine duckies. Heel parmantig stak ze de straat over, waggel waggel. Ik was ondertussen met de auto gestopt, helemaal vertederd door het tafereel voor mijn neus.

Mama eend was net halverwege toen van de andere kant een wielertoerist aankwam. Hij had een vragende uitdrukking op zijn gezicht maar begreep al vlug waarom ik stil stond. Mama eend besloot dat het wat te druk naar haar goesting werd en ze maakte pardoes rechtsommekeer. Haar 2 kleintjes volgden braaf. Waggel waggel terug. De wielertoerist had net als ik een even grote glimlach op zijn mond. Mooi begin van het weekend in elk geval!

 

Hoewel het vrijdagavond was, dus loopavond, moest ik passen want we werden verwacht op het trouwfeest van onze buren. We zagen een heleboel mensen terug van vroeger, van “in onze jonge tijd”. Ook kwam er iemand naar mij die dacht mij te herkennen uit de Runner’s World. Natuurlijk hebben we in het lang en breed over onze favoriete hobby gehad.

 

Zaterdagmorgen ben ik al vlug achter de pc gekropen om te resultaten van de Toeroetlopers op te vragen. Daar zijn nogal PR’s gesneuveld, zeg! Amai mijn botten. Dikke proficiat, Katrien en Chris en Veerle! Ik doe het jullie in geen honderd jaar na!

 

Vandaag was het tijd om zelf de eendenpas nog eens in te oefenen. Op het splinternieuwe schema van Coach Mario, stond een duurloop van 1 uur met hartslag onder de 135.

Ik vertrok hier thuis en zag de hartslag al snel tot 166 stijgen. Dat zijn normale verschijnselen in putteke winter. Door de vrieskou en andere natuurfenomenen registreert mijn FR305 altijd  hoge hartslagen de eerste kilometer. Maar met een temperatuur van 15 ° vond ik dat nogal raar. Soit, het komt wel meer voor, en ik wist dat hij wel zou zakken eens ik 1 kilometer van huis onder de hoogspanningslijn was gepasseerd.  En inderdaad ik zag hem dalen tot 133 op een paar seconden tijd. Daar is hij het volledige uur blijven hangen. Ik heb mezelf echter wel bij momenten moeten beheersen omdat er swingende platen voorbijkwamen die aanzetten om een vitesse hoger te schakelen. De White Lies bijvoorbeeld, geweldige bass met een opzwepend, beloftevol ritme. Of Anouk, en natuurlijk de Foo Fighters.

Al bij al heb ik me goed kunnen inhouden en kwam op exact 1 uur en 1 minuut thuis aan met een gemiddelde hartslag van 133. Perfect volgens schema. Braaf meisje, hé?

16:48 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-10

Zwerftochtje (bis)

In plaats van intervallen op de piste, heb ik vrijdag weer een bruggentraining gedaan. Ik had thuis geen kandidaten gevonden om me te vergezellen. Wouter wilde eerst wel, maar na een woordenwisseling tussen de mama en haar jongste spruit, kon ik in de hoogste boom. Hij zei het niet met zoveel woorden (gelukkig maar!), maar daar kwam het wel op neer J

In totaal 11 km gelopen, en 6 keer in hoog tempo de brug opgevlamd. Oef.

 

Het weekend was gevuld met opendeurdagen van middelbare scholen (Robin moet pas volgend jaar kiezen, maar aangezien hij volgend jaar rond deze tijd al ingeschreven moet zijn, is het nu het moment om de opendeurdagen te doen). Zondagvoormiddag moest Robin de finale van de Beker van Turnhout spelen met zijn volleybalploeg. Zoals ik verwacht had, heeft hij niet mogen meedoen. 8 spelers voor 3 plaatsen op het veld….dan mogen alleen de besten spelen. Tijdens de gewone competitie is dit niet altijd het geval, maar als zoals zondag de match echt wel gewonnen moet worden, tja…De eerste set was hij gewoon aan het kijken. De tweede set kon er geen lach meer af, en de derde set keek hij ronduit sip. Begrijpelijk, natuurlijk. Hij wilde zo graag iets laten zien….Gelukkig hebben ze de titel wel binnengehaald en bracht de medaille een beetje troost.

 

garmin-forerunner-305Om een lang verhaal kort te maken: we kwamen zondag om 17 u thuis. En ik moest nog gaan lopen…. Ik had echt, echt, echt, écht geen zin om te vertrekken. Ik wilde veel liever in de zetel ploffen en niks doen. Maarrrr, de 20 km van Brussel komen er aan! Bovendien had ik met de hulp van Jessica en van mijn ventje geleerd hoe ik een route in Sporttracks kon uittekenen en die naar de Forerunner kon sturen, zodat ik hem als een echte GPS kon gebruiken. Zo moeilijk is het zelfs niet. Ik heb die Forerunner al een jaar of 4 en dacht het apparaatje wel van binnen en van buiten te kennen….niet dus! Soit, ik zou net als vorige week een zwerftochtje ondernemen. Onbekend terrein gaan verkennen. In totaal een 20 km.

 

Ik vertrok in lange broek en shirt met lange mouwen. Ik had al snel spijt van die lange broek, een korte was beter geweest. Na een 8-tal kilometer sloeg ik rechtsaf waar ik vorige week linksaf de onbekende wereld introk. De Forerunner gaf heel keurig de te volgen route weer. Dat marcheert dus echt goed, hé! Leuk. Op een gegeven moment dook ik het bos in. Na een dikke kilometer keek ik eens rond. Ik zat op volstrekt onbekend terrein. Nergens huizen te bespeuren. Nergens een levende ziel te vinden. Midden in de natuur. Even besloop me de gedachte dat als er op dat moment ene uit de struiken zou springen, ik echt wel een vogel voor de kat zou zijn. Zou iets voor Lieve of Nancy geweest zijn (sorry, meiden J). Nee, hoor, ik heb echt wel genoten onderweg. Het viel me op hoe lekker het rook in het bos.

Bovendien kreeg ik stilaan honger. Slim als ik was (nou ja…) had ik een Sultana-koekje meegenomen in mijn drankgordel. Het was tenslotte bijna etenstijd. Op een kruispunt heb ik een minuutje of 2 gepauzeerd en wat gegeten. Om daarna weer mijn weg te vervolgen.

Stilaan kwamen er terug huizen in zicht. Ik liep een straat door met nogal een ver zicht. Aan de overkant van een wei herkende ik in de verte 2 huizen: daar woonde mijn tante Stien! En daarnaast stond het vroegere huis van mijn moemoe zaliger! Haha, terug bekend terrein! Maar voor ik daar passeerde, moest ik nog een omweg maken. Nog 7 km voor ik thuis was…ondertussen was ik al helemaal blij geworden met mijn keuze voor een lange broek. Mijn rechterhand begon lastig te doen. Zo koud, jong, zo koud. Brrr. Kan je het eigenlijk maken om in mei nog met handschoenen te lopen?

Het was een goeie mentale training, want hoewel ik er eigenlijk genoeg van had, moest ik blijven lopen. Ik was tenslotte nog niet thuis, hé.

 

Yes I canHelemaal stijf van de kou kwam ik thuis, waar ik gelukkig maar hoefde aan te schuiven om wat verloren energie bij te eten. Ik hoef vast niet te vertellen dat het douchke ook deugd deed. Ik was eigenlijk wel fier op mezelf dat ik toch karakter had getoond om die 20 km te gaan lopen, zelfs al had ik geen sikkepit goesting. Klopke op mijn eigen schouder. Yes, I can! J

 

En de Forerunner? Die heeft perfect gedaan wat ik verwacht had. Nogmaals een dikke merci om mij wat slimmer te maken, Jess!

 

19:53 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-05-10

Zwerftochtje

bospadIk wilde minstens 16 km lopen, maar in een zotte bui besloot ik een ander pacours te doen. Ergens waar ik nog nooit gelopen had. Spannend…

Omdat ik mijn (gebrek aan) oriëntatievermogen maar al te goed ken, had ik aan Mark gevraagd als ik zo en zo zou lopen, waar ik dan zou uitkomen. Hij wist mij perfect te antwoorden, dus dat parcours zou ik doen. Ik had geen idee hoeveel km dat zou zijn, maar dat was eigenlijk bijzaak, thuiskomen zou ik toch wel. Een zwerftochtje door de omliggende dorpen zou het worden.

Vlak voor ik vertrok had ik toch maar snel een kopietjes uit de wegenatlas genomen, het stukje dat ik nodig had uitgeknipt en dat in de zak van mijn drankgordel gestoken. You never know, hé.  En weg was ik. Gewapend met 2 flesjes water en exact één druivensuikertje. Mijn GSM liet ik thuis, zoals altijd. Avontuur is avontuur, en in geval van nood kan ik mijn plan wel trekken. Ik ben een grote meid J

De eerste kilometers waren nog bekend terrein tussen de velden. Ondanks het vrij koele weer moest ik door zwermen vliegen lopen. Het waren geen gewone vliegen, ook geen dazen denk ik, maar het waren er in elk geval vééél, bah! Ik stak de brug over de autostrade over, en bij de afdaling kwam ik 3 mannen tegen die aan het wandelen waren. Zoals verwacht kwam de nodige commentaar: “nog een sprintje en je bent thuis!” riepen ze me toe. “Nog niet bijna!” antwoordde ik al lachend. Nog wat verder liep ik een stuk naast de autostrade. Een vrouw alleen nodigt blijkbaar uit tot getoeter van sommige auto’s… Ik sloeg af richting velden en genoot van de omgeving. Het was nog bekend terrein voor mij, hier kwamen we al wel eens met de fiets. Dan ging ik terug richting autostrade; hier was ik nog nooit geweest. Op de brug kwam ik een gevaarlijk uitziende man tegen, hij wandelde in de berm ipv op de brug zelf, droeg een zonnebril en een buff op zijn hoofd, had een lange grijze baard, en had alle soorten zakken bij. Van uitzicht een echte Harley-fan. Er kon geen glimlach vanaf, integendeel, hij gunde me geen blik. Na 50 meter heb ik me voor alle zekerheid toch maar eens omgedraaid om te zien of hij zijn weg wel vervolgde J

Ik liep verder richting het volgende dorp. Ergens moest ik links af gaan slagen, dus ik nam mijn plannetje erbij. Maar het was nog te vroeg. Plots werd de lucht heel donker en ineens begon het te gieten. Niet te regenen, maar werkelijk pijpestelen gieten. Tja, dan werden we maar nat, hé. Ik vond het straatje waar ik moest afslagen en liep een smal bospad in. Ik kwam daarna in een woonwijk terecht en toen ik wist ik het even niet meer. Ik moest met mezelf lachen, hoe is het toch mogelijk dat ik er weer in slaagde om verloren te lopen? Soit, de regen doorweekte mijn plannetje helemaal dus ik liep gewoon verder en zou wel zien waar ik uit kwam. Een beetje verder zag ik een straatnaambordje dat ik kende. Jeuj! De regen was er ondertussen ook mee opgehouden maar ik was wel zeikende nat geworden, en ongetwijfeld zag ik er uit als een verzopen kieken.

Ik kwam op een T-kruispunt. Mijn ahum…oriëntatiegevoel zei me naar links te gaan, dus dat heb ik dan maar gedaan. In de verte zag ik wandelaars. ‘Nog moedige mensen op pad’, dacht ik. Toen we elkaar naderden zag ik dat het 3 mensen waren. Mijn frank viel. Dat kan niet waar zijn, hé! Inderdaad, het waren opnieuw die 3 mannen die ik in het begin was tegengekomen. Ze moesten al van ver lachen toen ze me zagen komen. “Nog een sprintje, en dan ben je echt, echt thuis!” riepen ze me toe. Ik keek op mijn Forerunner en zei : “Ik schat nog een km of 6 en dan pas ben ik thuis.” – “En hoeveel km zal je dan gelopen hebben?” – “20 of 21” riep ik hun na, en na de nodige “amai”-uitroepen vervolgden we beide onze weg. Toch wel grappig en een ongelofelijk toeval.

Ik was redelijk gerust dat ik de juiste weg aan het volgen was, maar helemaal zeker was ik niet. Niet erg. Het was een wondermooie omgeving. Links en rechts van mij waren enkel bossen te zien, en kilometers aan een stuk zag ik geen levende ziel. Zalig lopen. De kilometers telden ondertussen op en ik wist dat ik op 20 km nog niet thuis zou zijn. Ok, dan zou ik vandaag een afstandsrecord lopen J

Op een gegeven moment passeerde ik de hangars van het vliegveld. Op deze achteraf-straatjes had mijn vader me leren autorijden, herinnerde ik me. Zie je wel dat ik op de juiste weg zat! Het begon terug te regenen. Zachte regen maar ook wel wat wind.  Ik kwam op een punt waar mijn gewone tochtje altijd passeerde, en wist dat het van daaruit nog 4 km tot thuis was.  Gek genoeg had ik nergens last van, alleen mijn schouders voelden wat stijf aan. Ik had dan ook altijd op mijn gemakske gelopen en me niet moe gemaakt. Onderweg genoten van de omgeving en mijn muziek.

De laatste kilometers begon ik echt last te krijgen. Last van…..bevroren handen. De wind en de regen maakten mijn handen gevoelloos. Na 23 km kwam ik thuis aan. Supertevreden over deze training, maar koukleumend.  Schoenen uitdoen, de Forerunner uitdoen zijn dan handeling die heel moeizaam verlopen omdat mijn vingers niet wilden doen wat ik ze opdroeg.

In de douche moest ik aan Geert denken. Misschien nogal een rare associatie, hoor ik je al denken, maar ik verklaar me nader: mijn middel- en ringvinger en pink van beide handen waren lijkbleek. Dode vingers. En omdat Geert daar ook last van heeft en er eens een blogje over geschreven heeft, moest ik dus aan hem denken. Eigenlijk is dit iets typisch voor de wintermaanden, maar het is verdorie al mei…

Deze eerste mei van 2010, heb ik gisteren gedoopt tot de dag van de TRAININGsarbeid J

13:32 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-05-10

Motivatie

puzzelEr zijn dagen dat ik niks te vertellen heb, dat ik totaal geen behoefte voel om iets aan de wereld mee te delen. En soms zijn er dagen dat ik elke dag iets wil posten, hoe pietluttig het onderwerp ook mag zijn. De voorbije weken was vooral het eerste het geval.

Nochtans, voor wat hoort wat, want blogjes lézen doe ik nog altijd en heel graag zelfs. En dus heb ik me voorgenomen om terug wat beter mijn best te doen.

De voorbije weken zijn er wat troubles geweest hier thuis: Mark heeft enkele dagen in het ziekenhuis gelegen met een hevige buikgriep, die hij daarna aan mij heeft doorgegeven. Bij mij was het gelukkig minder erg (vrouwen zijn nu eenmaal een sterk ras, hé) maar toch heb ik een dag of 10 niet gelopen. De laatste dagen voor de 10 mijl in Antwerpen had ik wel bij de club kunnen gaan trainen, maar ik wilde het risico niet nemen om daar iemand te besmetten. Stel je voor. Ze zouden er niet mee kunnen lachen hebben. Ach, soms moet je gewoon je verstand gebruiken, zelfs al heb je daar maar een klein beetje van.

De 10 mijl heb ik niet kunnen lopen hoewel mijn naam wel in de uitslag staat. Ik had me net ingeschreven en betaald, toen ik hoorde dat ik die dag op een communiefeest verwacht werd. Nancy heeft dan met mijn nummer gelopen.

Het volgende doel is Brussel einde mei. En daar wil ik er een lap op geven. Vorig jaar kon het me allemaal niet interesseren, maar dit jaar wil ik nog eens een poging wagen om onder de 2 uur te duiken. Het zit allemaal in het koppeke. Dat weet ik 100% zeker. Natuurlijk moet je er ook voor trainen, maar waar een wil is, is een weg.

De allereerste keer dat ik in Brussel liep, finishte ik na 2u en 36 seconden. Die 36 seconden hebben me een heel jaar dwars gezeten, en dus moest en zou ik dat het jaar later goedmaken. Wat ik ook heb gedaan.

Eens je een wedstrijd één keer hebt gelopen, weet je wat je te wachten staat. Waar de moeilijke stukken zitten, waar je een beetje snelheid kan maken, en vooral, hoe je je wedstrijd moet indelen. Iedereen zei me op voorhand: “hou nog maar wat over voor op de Tervurenlaan” en inderdaad, de Tervurenlaan is nog iets anders dan eender welke tunnel.  Je hebt dan namelijk al 17 km in de benen zitten, je hebt al wat tunneltjes en heuveltjes en vals plat achter de rug, en vooral: je hebt al 17 km aan een stuk moeten inhouden, voorbijsteken, optrekken, opzijspringen. Dat kruipt in je kleren.  En als je tegenslag hebt, schijnt de zon die dag, dus heb je ook nog eens last van de warmte. 20 km aan een stuk.

Waar was ik gebleven? Oh ja, op de Tervurenlaan bij mijn 2e deelname. Mijn dijen voelden als 2 blokken beton, ik gaf mezelf even tijd om aan de laatste drankpost een bekertje naar binnen te gieten en toen zei ik tegen mezelf: “Luister, Breugelmans, je gaat naar boven lopen zonder te stoppen. Zelfs al maak je amper nog snelheid, toch blijf je lopen!” En dat deed ik. Mijn benen stonden op ontploffen toen ik boven aan kwam, maar één blik op mijn horloge zei me dat het nog mogelijk was. Die laatste km heb ik nog meer dan 11 km/u gelopen. En ik finishte in 1u 57 min. Spijtig genoeg is dat niet officieel geregistreerd geweest omdat de organisatie de medailles vlak na de matten uitdeelde, waardoor het aanschuiven was vooraleer je over de matten kon gaan. Maar ik had het gehaald en was reuzefier op mezelf.

Daarna is het me nooit meer gelukt om onder de 2 uur te duiken. Waarom zou het me dit jaar wel lukken? Zoals ik al zei: het zit in het koppeke. Motivatie is oh zo belangrijk, zoniet alles.

Qua training zit het wel goed: ik loop nog altijd 3 keer per week. Gisteren bij het inlopen had ik een hartslag van 128 voor een tempo van 8,6 km/u. Dat is niet slecht voor mij. Ons mannen waren met de fiets meegereden naar de brug. Daar zouden ze met mij koerske gaan doen om om het eerste boven te geraken. Ik wilde niet enkel de bruggen lopen om de heuvels wat in mijn benen te hebben, ik wilde vooral ook leren al lopend te recupereren. Dat is wat Mark me zo vaak zegt, en af en toe luister ik wel eens naar de goede raad van mijn ventje. Af en toe, hé, niet altijd J

Zo gezegd, zo gedaan.  We liepen de brug in hoog tempo op, en bovenaan liet ik het tempo wat zakken om verder naar beneden te lopen, maar ik ben niet gestopt. Blijven lopen. Zo hebben we dat 6 keer gedaan. De hartslag ging ferm de hoogte in, maar dat mag hé.

En heb ik kunnen winnen? Natuurlijk niet. De laatste keer ging ik alleen tegen Wouter lopen. Ik was echt van plan om hem “er af” te lopen. Ik gaf alles wat ik had, liep tegen 14 km/u de brug op, maar hij bleef mij al lachend voor.  De mama kan niet meer winnen tegen de kindjes!

Straks trek ik er nog alleen op uit: minstens 16 km wil ik op mijn gemakske afleggen. Mijn muziekje op en lopen maar!

De volgende weken zal het vooral werken, lopen en feesten zijn. Er staan nog 2 communiefeesten en 1 trouwfeest op het programma. Een drukke maand mei.

Zeg, enneuh, lopertjes….als jullie in mei nog een wedstrijdje willen doen, vergeet onze Parel der Kempen niet op zondag 23 mei.

Afstanden: jeugdlopen + 4km + 8 km + 16km

 DAL_affiche_120110 A

 

09:58 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-02-10

Sport? Sport!

Het hele weekend stond in het teken van sport: volleybal, lopen en veldrijden. In die volgorde van tijdsbesteding.

Vrijdagavond was het nog eens tijd voor een ouderwetse intervaltraining op de piste, zij het wel lange intervallen en niet zo snel: 6 x 1 km tegen 11 km/uur. We waren net op tijd klaar toen de piste glad begon te worden door aanvriezende mist. Toch weer goed voor 10,5 km.

Zaterdagmorgen was het volleybal voor Robin in Booischot, en ik was chauffeur van dienst. Tegen half twee waren we terug thuis, met een ticket voor de finale van de Beker van Antwerpen op zak. Als dat geen goed nieuws is! Ze hebben de ouders nochtans laten zweten, want het was bij momenten superspannend!

We waren amper thuis of Mark vroeg of ik zin had om mee naar de Krawatencross in Lille te gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Indrukwekkend hoe die mannen voorbijgefietst komen. De adrenaline spat er zo van af! Die gaan echt een uur aan een stuk in het rood!

Ongeveer halfweg koers begon ik een voze vinger te voelen. Ik had nochtans mijn dikste fleece handschoenen aan. Een beetje later 2 vingers van de andere hand. En tot overmaat van ramp kreeg ik last van mijn voeten. Mijn rechtervoet werd gevoelloos. Dansjes en huppeltjes ter plaatse hielpen niet. Na afloop hebben we 40 minuten stevig moeten doorstappen naar onze auto, dus dan is je bloed toch wel een keer rondgeraakt, zou ik denken, maar niet het mijne. Op een gegeven moment tijdens de wandeling bekeek in mijn vingers. Overal blauw-purpere nagels! Niet blauwig, maar echt blauw! En dat in combinatie met geel witte vingers, een schoon zicht, zene! Bovendien blééf mijn rechtervoet gevoelloos.  Enfin, alles hangt er nog aan en het is goedgekomen, maar plezant is anders. Zeker als je met zo’n vingers patatten wil schillen.

Na het avondeten overviel mij hetzelfde allesoverheersende vermoeide gevoel dat ik vorige zaterdagavond ook had. Ik kon me niet wakker houden. Vorige week ben ik er om 20 u ingedoken, gisteren was het toch al 20.30u... Komt misschien door die laatavondfilms van vrijdag. Gisteren ben ik met Robin naar King Kong blijven kijken tot na 12 u, en vorige week was het Armageddon. Niet dat ik die film nog niet gezien had (nog maar een keer of 3 denk ik J) maar ik vind hem zo geweldig van de pot gerukt. Bovendien zitten er een paar pakkende scènes in, en ook al weet ik op voorhand wat er gaat komen, toch biggelen de tranen elke keer weer over mijn wangen. Maar toppunt van al, de scène waarop ik elke keer weer zit te wachten, de scène die de hele film goed maakt, is het moment waarop ze hun tuig niet aan de praat krijgen om terug naar de Aarde te keren, en de kosmonaut met zo’n lekker russisch accent gefrustreerd uitroept: “American components? Russian components? All components made in Taiwan!” Elke keer weer rol ik over de zetel van het lachen. Echt gieren!  Een lach en een traan liggen soms dicht bij elkaar. Bij mij althans ;-)

Vanmorgen was het dan weer volleybal voor Robin, dit keer thuis in Zoersel. En was ik van corvée voor de tap van 10 tot 13 u.  Ook nu hebben ze gewonnen en keerden we tevreden naar huis.

Om 14 u hadden een resem dames van onze club bij mij afgesproken om aan de wekelijkse lange duurloop te beginnen. Vandaag was het 1,5 uur in Z2, met enkele versnellingen op het einde.  En om af te sluiten zijn we om 18 u nog naar de volleybalmatch van Heren 1 gaan kijken.

Voorlopig even genoeg sport gezien…

Ik sluit de week trouwens met een mooi weektotaal af:

Sport januari 2010

21:30 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-01-10

't Is koud!

Ik schrik er van als ik zie dat het alweer 10 dagen geleden is dat ik iets geschreven heb. Wat gaat de tijd snel.

De eerste dinsdagtraining van 2010 werd afgesloten met een knapperend vuur in de open haard van ons clublokaal, jenevertjes allerhande, en chipkes en nootjes. En het goede gezelschap van mijn matekes. Van het snoepgoed ben ik kunnen afblijven. Van mijn matekes ook J, maar van de jeneverkes niet. Zo op een doordeweekse avond moet je niet overdrijven, de volgende ochtend is het namelijk gewoon werkendag. Maar iets mag het hebben, hé?

Ik moet verdorie al in Sporttracks gaan kijken wanneer ik vorige week gelopen heb, de leeftijd begint echt zijn sporen na te laten. Mijn Alzheimer neemt gestaag uitbreiding, pfff. Of ik zal het anders formuleren: ik ben ondertussen al zó vaak gaan lopen dat ik de trainingen niet meer uit elkaar kan houden. Klinkt al beter, hé? En is eigenlijk niet gelogen want:

jan2010

Elke vetgedrukte datum is een looptraining. Zo heb ik deze maand alweer 84 km in de beentjes zitten. Daar is bibi redelijk content mee. Zeker als ik dat pokkeweer in acht neem.

Vorige vrijdag hadden onze trainers één baan op de piste vrijgemaakt. Daar kon je perfect op lopen, zelfs al was het toen berekoud door de snijdende wind. Zondag ben ik in mijn eentje 16 km gaan lopen en omdat het BK Veldrijden aan de gang was in de buurt van mijn vaste zondagsrondje, ben ik maar uitgeweken naar mijn vaste rondje van jaren terug: het park van Oostmalle. Dat is een 4 km van mijn huis, en in het park zelf doe ik toerkes van 1,7 km. Het voordeel van dat parcours is dat elke keer ik op het punt kom waar ik moet beslissen om huiswaarts te keren of er nog een toerke bij aan te breien, ik al gemakkelijk denk: och kom, nog één toerke en dan is het genoeg. En 10 minuten later denk ik weer: allé, nog eentje. Om het af te leren. En dan, als je beslist dat het echt goed is geweest, krijg je er als bonus nog 4 km bovenop. Je moet immers nog naar huis lopen. En zo rijg je de kilometers aan elkaar zonder dat je het beseft.

Rob Veer heeft het schema een ietsiepietsie pittiger gemaakt: ik mag af en toe al eens versnellen tijdens de LSD. Dus dat heb ik zondag met plezier gedaan.  Zaterdagavond had Carel van de Runner’s mij nog gebeld voor een interview. Over het gewicht kon ik kort zijn: een ramp na de feestdagen. Maar wat mijn trainingen betreft ben ik wel tevreden: de sneeuw heeft mij geen enkele training doen overslaan.

Gisteren en eergisteren was het nochtans het moeilijkst lopen van alle afgelopen weken, vond ik. Echte ijzel op de weg. Gisteren was zelfs de piste terug helemaal ondergesneeuwd. Ik snapte er niks van. Vrijdag was één baan helemaal proper, en gisteren lag daar opnieuw zo’n dik pak op, dat het letterlijk ploeteren was. Het leverde me wel een compliment van de trainer op: “Aha, nu heft Sandy haar knieën wel hoog genoeg op, sé!” Ik moest wel, of anders lag ik op mijn snufferd. Nog een paar weken sneeuwtraining en mijn “techniek” gaat met sprongen vooruit J.

Nee, eerlijk gezegd, ik heb het hélemaal gehad met dit weer. Kan je je voorstellen: een blik naar buiten en je ziet bloemetjes in alle mogelijke kleuren, helder groen gras, de kinderen die in de zandbak een kasteel aan het bouwen zijn. Je doet de vliegendeur open en stapt naar buiten, je zet jezelf op een terrasstoel, de zonnetent tempert de felle zonnestralen, je voelt een warme bries over je blote armen strijken, je doet je sandalen uit en legt je blote voeten op een andere stoel te rusten. Je sluit je ogen. In de verte hoor je het zomerse geluid van een buur die zijn gras aan het afrijden is, wat dichterbij geniet je van het gezang van de vogeltjes die er lustig op los kwetteren, en je maakt plannen voor een gezellige barbecue het komende weekend.

Niet slecht, hé? Ik vrees dat ik toch nog eventjes geduld zal mogen oefenen voor het zo ver is.

Maar hoop doet leven. Ooit wordt het echt wel lente.

Ondertussen probeer ik mijn handjes warm te houden. Mark had me aangeraden mijn handen met een vettige zalf in te smeren voor ze in mijn handschoenen te steken. Door het feit dat je zo je poriën sluit, zou de koude minder vat hebben op je huid. Dat heb ik dinsdag geprobeerd, en het eerste half uur dacht ik echt dat ik de oplossing had gevonden. Maar de laatste 10 minuten van de training waren de ergste van deze winter. Ik had zo’n zeer aan mijn vingers. Echt zeer. May en Nancy wilden mijn vingers warm wrijven, maar ook dat deed zeer. Dju toch.  Wat ook helpt, is snel lopen. Als het tempo hoog genoeg is, blijf ik de kou ook de baas, maar dat kan natuurlijk niet elke training.

Soit, als het binnen 6 maanden 30° is, denk ik vast met heimwee terug aan de wintertijd toen ik elk vetrolletje kon verstoppen in een dikke trui, toen een interval enkel een warm gevoel gaf in plaats van een bonzend hoofd, toen ik een douche kon pakken en mezelf kon afdrogen zonder direct terug nat te zijn van het zweet, toen ik ’s nacht lekker diep in de lakens kon wegkruipen in plaats van puffend te wachten op verkoeling….

Als we kunnen zagen, leven we, hé ;-)

20:11 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-12-09

Feesten

FEEST-dagen zijn bij mij inderdaad FEEST-dagen. Dit wil zeggen: er wordt gedronken. En gegeten. Lekker gegeten. Soms te veel gegeten. Gelukkig is de volgende weging nog een dikke maand van kant, zodat ik nog wat tijd heb om ’t één en ’t ander goed te maken.

Donderdag was ik 2 uurkes gaan lopen. Halverwege kreeg ik vermoeide dijspieren, waarschijnlijk toch van het gespannen lopen door de sneeuw en ijzel. Op zich viel het genoeg mee, hoor.

Ook gisteren heb ik 2 uurkes gaan lopen. En op beide dagen deed zich hetzelfde fenomeen voor. Ik heb me gedoucht, kon mijn benen onder tafel schuiven omdat mijn ventje het eten had klaargemaakt, zat daarna met een warm tasje thee in de zetel en ….mijn blaffetuurkes vielen dicht. Een dik uur heb ik geslapen. Niet dat de loopjes zo intensief waren, maar blijkbaar was ik er wel moe van. Resultaat vannacht was dat ik niet in slaap geraakte. Logisch natuurlijk. Om 2 u vannacht was bibi nog wakker. Ben dan maar opgestaan en wat tv gekeken.

Lezen ging niet meer want ik had ’s avonds mijn boek uitgelezen: “Ik heb een mens vermoord” van Machteld Libert.  Zeer interessant boek. Het geeft je een blik op de mens achter de moordenaar, en doet je nadenken over ons strafsysteem en (het gebrek aan) begeleiding van gevangenen. Ik was altijd nogal categoriek in die dingen maar dit boek zet echt aan tot nadenken.

Omdat het vakantie is, heb ik wat meer tijd om mijn leeshonger te stillen. Dus vandaag ben ik opnieuw bij de Standaard binnengewipt en heb er enkele boeken gekocht. Nu ben ik begonnen in “Mijnheer Doktoor”, waarvan onlangs de tv-documentaires op Canvas te zien waren. En daarna ligt een volgend boek van Alan en Barbara Pease klaar: “Waarom mannen sex willen en vrouwen liefde nodig hebben”. Ik heb al verschillende boeken van deze mensen gelezen en vind ze elke keer de moeite waard. Zo herkenbaar en daarom vaak zo grappig. In “Waarom mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze eigenlijk niet willen vertellen” doen ze alles uit de doeken over lichaamstaal. Bij momenten hilarisch.

Oh ja, ik heb nog wat fotokes om te laten zien:

 KSC_4340

Aankomst bij de Natuurloop in Lier op zaterdag 19 december.

 PC220012

Het feestcomité bij de jeneverdrink vorige week. Vlnr: Nancy, Luk, ikke, Dirk

 

Kerstmis 2010 026

 Kerstfeestje - met mijn nichtje Elise

Kerstmis 2010 032

 

 

 

23:31 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

24-12-09

Kerst

Om al een beetje in de Kerstsfeer te komen, was Luk op het lumineuze idee gekomen om de dinsdagavondtraining voor onze loopmaatjes wat aangenamer te maken. We zouden dit doen door ze onderweg te verrassen met een borreltje jenever. Omdat de besneeuwde wegen niet echt uitnodigden tot trainen, had ik een mailtje rondgestuurd met de oproep om toch te komen lopen, zonder te zeggen waarom.

Zo gezegd, zo gedaan. Rond 19.45 u waren we volledig geïnstalleerd. Allemaal brandende kaarsjes naast de weg, juist in een pikdonker gedeelte van het parcours, een tafeltje met borreltjes en enkele flessen jenever. Plots hoorden we in de verte stemmen. Straf hoe ver je onze groep hoort komen aanlopen. Lawaai dat die bij hebben! En dan waren wij vier (ik, Nancy, Luk en Dirk) en nog geeneens bij J

In de verte zagen we onder een straatlicht wat beweging. Inderdaad, daar kwam de bende aangelopen. Ze waren blij verrast. Ter plekke ontstonden ideëen om 3 toeren te lopen ipv de gebruikelijke 2 toeren, kwestie van zo vaak mogelijk de jenever te passeren.

We hebben zelf ook nog de rest van de toer meegelopen, maar al bij al was het maar een korte training. Daar wil ik deze namiddag verandering in brengen, want dan wil ik een laaaange duurloop doen. Ik heb er echt zin in om nog eens helemaal alleen met mijn muziekje op uit te trekken.

Prettige Kerstmis iedereen!

merry-christmas-friends

11:03 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-12-09

Koude handen

Ai. Ai. Ai. Ai. Ai. Die vingers toch. Ondanks dikke (loop)handschoenen. Ondanks een hoger tempo.

Ik vreesde gisteren op een gegeven moment dat mijn duim en mijn pink van mijn linkerhand er zouden gaan afvriezen. Zo’ne kou, jong. Ik heb mijn vingers dan uit de vingers van mijn handschoen getrokken en vuisten gemaakt in mijn handschoen. Het hielp om het afvriezen te voorkomen, maar warm werden ze niet. 
Wat is dat toch met die bloedsomloop van mij? Pompt mijn hart niet genoeg om het bloed tot in mijn vingers te krijgen? Na het lopen wordt het nog erger. Als ik dan niet onmiddellijk in een douche kan stappen, trekt het bloed helemáál weg uit mijn vingers. Syndroom van Reynaud, of zoiets. Dan worden mijn vingers helemaal wit en voos. Alle gevoel weg.

reynaud

 Dit is geen foto van mijn hand, maar zo ziet het er ECHT uit

Zo heb ik gisteren mijn haren gewassen en voelde ik aan mijn hoofd wel dat er handen zaten te frunniken. En aan mijn vingers voelde ik de aanraking met mijn hoofd wel, maar toch voelde ik niet wat ik aan het doen was. Snapt ge’t nog?  In de douche was op een gegeven moment elke vinger ontdooit, behalve mijn pink. Mijn handen zagen roze/rood met uitzondering van een spierwitte dode pink. Vies zicht maar ook wel grappig. Ik riep ons mannen er bij om het te tonen. “Wa’s da?!” “Jakkes!” en zo meer J

En ondanks de vrieskou had ik geen koude oren. Vorig jaar toen het -16° vroor, wel, TOEN heb ik een buff op mijn hoofd gezet tijdens het lopen, maar anders is dat niet nodig. En ik loop altijd met een staartje, dus de oren zijn helemaal bloot. Daar marcheert de bloedsomloop blijkbaar wel.

Vorige maand stond in de Runner’s een artikel over loopwanten. Misschien moet ik mij die eens aanschaffen. Dan zitten blijven alle vingers tesamen, zou kunnen dat dat helpt.


Om in schoonheid af te sluiten, wijs ik graag op de uitdrukking: “koude handen, warm hart” ;-)

warm hart

22:13 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-12-09

Ik ben GEEN watje!

geen watje
Nochtans twijfelde ik daar deze namiddag even over.

We waren met de collega’s vanmiddag bij de Pizzahut gaan eten. Néé, ik heb geen pizza gegeten maar een slaatje. Dus ik was een half uurtje later thuis dan gewoonlijk.

Wat zou ik deze namiddag gaan doen? Gisteren heb ik tot 21 u staan schrobben en wassen en plassen, maar mijn huisje is weer piekfijn in orde. Omdat ik zelfs de garage geschuurd had, vond ik dat ik daar geen vuile auto in kon zetten, dus ben ik deze namiddag voor de allereerste keer in mijn leven naar de carwash gereden. Ik zat daar als een echte kleuter al glimlachtend te genieten van de grote borstels die mijn auto proper maakten. En aangezien onze auto een glazen dak heeft, kon ik de borstel zelfs vrij lang volgen. Na een paar minuten was de klus al geklaard! En anders duurt het uren als ik het zelf doe. En zijn mijn kleren meestal natter dan de auto. Dit is voor herhaling vatbaar, amai nog niet!

Toen kwam ik thuis. Ik wist dat mijn schema een half uurtje lopen voorschreef, maar ik had ab-so-luut geen zin om te vertrekken. Ok, auto van binnen stofzuigen dan. De hele tijd was ik in gesprek met mezelf. Waarom ik eigenlijk wel moest gaan, maar ook waarom ik eigenlijk vond dat ik ook wel eens mocht thuis blijven. Dat ik dat wel verdiend had na al dat gejakker de laatste dagen. Maar ook dat ik mezelf dan echt een loser zou vinden, een watje, een flauw bees. En dat dat hoogstwaarschijnlijk dagen aan een stuk schuldgevoel zou teweegbrengen in mijn koppeke. Dus heb ik de knop omgedraaid, mijn verstand op nul gezet en de loopkleren aangedaan. Muziek in de oren en lopen maar!

Als eerste nummer kwam AC/DC voorbij met “Anything goes”. Dat kon geen toeval zijn.  Eens ik aan het lopen was, genoot ik met volle teugen van het opboksen tegen de wind, en natuurlijk was ik ook wel een beetje fier op mezelf dat ik toch weer karakter had getoond. 40 minuutjes lopen zijn weer in the pocket.

Ik was net op tijd thuis om vlug te douchen alvorens ik ons mannen van ’t school moest gaan halen, daarna nog boodschappen doen en dan….de kerstboom zetten. Ik heb geholpen om alle spullen van zolder te halen, hem ineen te zetten en de lichtjes er in te hangen. Het overige versierwerk heeft Robin grotendeels op zich genomen. ’t Is mooi dat hij er staat, en ik kan de gezelligheid wel appreciëren die die boom en zijn lichtjes met zich mee brengt, maar evengoed ben ik altijd wreed, wrééd content als ik hem terug mag afbreken. J

19:33 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-11-09

De trein der traagheid

De dinsdagavondtraining bij onze atletiekclub is in de winter altijd hetzelfde parcours. De eerste ronde is een warmloopronde van 3 km. Ik heb van dit rondje een overzichtje gemaakt van de laatste weken:

 

Datum

AVG HR

Snelheid

20/10/2009

151

9,4

27/10/2009

147

9,1

3/11/2009

149

8,9

10/11/2009

138

8,9

17/11/2009

137

9,1

  

Blijkbaar begint het trage lopen resultaat op te leveren want met de hartslag gaat het de goede richting uit. Nu had ik nooit gedacht dat ik het ooit hardop zou zeggen maar ik doe het toch: ik ben de trage loopjes stilaan beu aan het worden. De LSD was en is mijn absolute favoriet, maar ik ben toch blij dat er meer afwisseling zit aan te komen. Meer nog: volgende week ga ik een 5 km-wedstrijdje lopen! En dat zonder één intervaltraining de voorbije 4 weken…het zal vast geen PR worden J

11:13 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-11-09

Overcome

Wouter moest deze namiddag enkele testen afleggen in Hoogstraten. Deze zouden 2 uur in beslag nemen. Wat doe je ondertussen? Over en weer naar huis rijden is te zot voor woorden. Eens je fatsoenlijk thuis bent kan je terug vertrekken. Bovendien is dit brandstofverspilling. Gaan shoppen? Mmm, laat me nog maar even wachten. Misschien kan ik dan een maat kleiner kopen J Lopen? Ja, lopen! Natuurlijk! Het nuttige aan het aangename koppelen, heet dat. Op het schema stond een half uurtje Z-. Dus heerlijk relaxed lopen.

Ik besloot vanuit Hoogstraten richting Wortel te lopen, en daar de mooie omgeving van de kolonie te verkennen. Voor alle zekerheid had ik een plannetje uit Google Maps afgedrukt. Eens ik bijna in Wortel was, besloot ik een mooi rustig straatje in te lopen. Tot mijn verbazing kwam ik toch in het dorp uit. Daar wat rondgetoerd, maar nergens vond ik een aanknopingspunt met mijn plannetje. Ach ja, wat maakte het uit? Het was lekker zonnig, niet koud, niet warm. Perfect loopweer.

Op een gegeven moment liet ik het dorp achter me en liep richting bos. Ik kwam een wandelaar tegen en vroeg hem uit waar hij vandaag kwam, dan wist ik tenminste waar ik naartoe ging. Hij was echter niet van de streek maar wees me op een bospad dat uiteindelijk terug op de grote baan zou uitkomen. Daar liep ik. Eenzaam en alleen in de zon, links van mij uitgestrekte velden, rechts van mij het bos. In de wijde omtrek geen enkele mens te bekennen. Ed Kowalczyk van Live zong “I am overcome” in mijn oren, en ik genoot met volle teugen. Echt met volle teugen. Soms kan het leven zo simpel en zo mooi zijn.

Die grote baan kwam maar niet. Wel een betonnen straatje. Waar zat ik toch?  Even overwoog ik om een poging te doen me te oriënteren aan de hand van de zon. Maar ik ben een vrouw, oriënteringsvermogen nul komma nul. Laat mij 3 bochten nemen en ik weet niet meer wat mijn voor- of achterkant is, dus ik liet de zon met rust en liet haar braaf schijnen. Ik besloot het kruispunt over te steken, omdat ik in de verte huizen zag staan. Dat leek me verstandiger. Na een tijdje passeerde ik een kapelletje. Hé, dat herkende ik! Hier heb ik in de zomer een wedstrijd gelopen, en dit kapelletje was het herkenningspunt om nog een tandje bij te steken in de laatste recht lijn naar de finish! En zo kwam alles toch nog goed. Een goed uur en 730 kcal later stond ik weer aan de auto. Training perfect volbracht, zij het ietsje langer. Maar wel heerlijk relaxed. J

blushOh ja, de hollandse Runner’s is er al. Dirk was zot genoeg om speciaal de grens over te steken om hem al te gaan kopen. Vrij confronterende foto’s, maar dat is nog niet echt een ramp. Wacht. Ergens staat een kadertje gedrukt met daarin de kilo’s vermeld. En tot overmaat van ramp ook nog het BMI én het vetpercentage. Ik ga volgende week, als hij hier in België verschijnt, maar wat blush opdoen ’s morgens. Dan vallen mijn rode kaken minder op J

21:23 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-11-09

Herfst

Zijn er nog mensen die problemen hebben om op mijn blog te geraken? Chris meldde me dit al enkele keren. Ik heb zelfs niets gewijzigd, dus ik zou niet weten waar het probleem zich situeert.

 

Ondertussen zijn we alweer enkele dagen verder. Vrijdagavond geen intervallen, zoals gewoonlijk, maar nog altijd een rustig loopje van 45 minuten. Ja, het schema neemt een heel zacht aanloopje. Niks intensief, niks interval, niks gepuf, niks gehijg J

Ook vandaag was het 1 u15 min. lopen in Z2, in mijn geval tussen de 140 en 150 hartslag. Piece of cake.

We hadden met enkele Dallers afgesproken om het parcours van onze zomertoer nogmaals te lopen, zonder de bergjes echter want die drijven de snelheid en dus ook hartslag, altijd op.

Gelukkig was onze gids, Dirk, erbij. Die kent niet alleen alle achterafstraatjes in zijn eigen dorp, blijkbaar ook elke boom en elk paadje in het bos want we zijn niet verloren gelopen. Merci Dirk!

 

De eerste km bleef mijn hartslag rond de 135 zitten. Ik checkte mijn hartslagmeterband want dat leek me vrij onwaarschijnlijk. Ons tempo was wel vrij rustig, maar het was al efkes geleden dat ik nog ergens in de 130 had gelopen. Tja, dan zat er niks anders op dan het tempo wat op te drijven, hé? Eens we in het volle bladertapijt aan het lopen waren en de knieën dus sowieso wat hoger gehoffen moesten worden om onzichtbare wortels te vermijden en om niet in het bladertapijt weg te zakken, ging de hartslag automatisch wat hoger. Maar het bleef binnen te perken.

 

herfst4Het was trouwens zalig weer om te lopen. En mooi! Het zonnetje scheen ons vriendelijk toe en in het bos met al zijn herstkleuren was dat echt prachtig. Zo heeft elk seizoen zijn charmes, als je maar hard genoeg zoekt J en als je het wil zien, natuurlijk.

Ik kan er trouwens ook geweldig van genieten als het buiten pijpestelen regent, en ik zalig warm knus in mijn bed lig. Als ik de druppels op ons dak hoor beuken, en de regen zachtjes in de goten naar de afvoerpijpen hoor lopen (dat maakt zo’n kabbelend geluidje)…mmm, dat vind ik echt fijne momenten.

 

Dat doet me denken aan mijn zesde jaar middelbaar. Ik zat altijd met een jongen uit mijn klas in de bus. Als het vrijdagavond regende terwijl we naar huis reden, dan maakte mij dat altijd blij. Vraag me niet waarom, maar ik vond dat echt zalig. Regen op een andere weekdag deed me niks, maar vrijdagsavonds vond ik dat zo…tja, ik weet het niet. Precies of alle puzzelstukjes vielen ineen. Hij heeft me zo ongeveer elke keer zot verklaard en me in alle talen duidelijk gemaakt dat ik iets mankeerde, maar ik kon alleen maar lachen. Ik vond dat magnifique, regen op vrijdagavond J

Tja, wat kan ik ter mijner verdediging aanvoeren? Dat er ook toen al een hoek af was bij mij. Volstaat dat? J Waarschijnlijk niet, zeker? Allé, kom, laat jullie maar gaan, zeg het maar J

 

chocolade1Sebiet ga ik nog een stukje fruit eten en mezelf een lekkere warme tas thee maken. En dan, voor ik me in de zetel nestel om Witse te gaan zien, ga ik in de berging naar het pak chocolade. Pure chocolade. Zo’n lange blok waar je reepjes van kan afbreken. En dan breek ik daar zo’n zalig lange reep af en geniet van het knakkend geluidje. En dat installeer ik me in de zetel, mijn tasje thee in de buurt en de chocolade bij de hand. En dan knabbel ik minuscule stukjes van die reep af en laat elk stukje in mijn mond smelten. En genieten dat ik dan doe!! Dat heeft gene naam. Het duurt zeker een half uur voor die reep op is. Lekker, lekker, lekker!

 

Ja, het mag!! Het mag van Carlien! Het mag zelfs elke dag! Nogal een A-team waarin ik verzeild ben geraak, hé! ;-)

20:45 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-11-09

Dapper

rainingWat zijn wij toch dappere mensen! Het was vanavond pokkeweer. Echt pokkeweer. En toch zijn we daar in gaan lopen. Iedereen was het er over eens: 1) wij zijn goed zot, 2) als je nu niet in clubverband zou trainen, bleef je gewoon thuis. Lekker warm in de knusse zetel. Maarrrrr, wij zijn geen watjes! Dus hopla, loopkleren aan en vertrekken.  Ik had mijn pas gekregen blitse Adidas-shirt en bijpassende loopbroek al gebruikt, dus die waren in de was, maar het regenjasje had ik nog wel om te showen. Mooi, mooi, mooi!

Ik had ook mijn handschoenen meegenomen en een pet. En die kwamen beide goed van pas. Het heeft van de eerste tot de laatste minuut geregend. Bij momenten pijpestelen gegoten. Maar wij lieten ons echter niet van de wijs brengen, en liepen het voorgeschreven tempo. Vanavond hebben we zo toch weer 9,5 km soldaat gemaakt. Ik was heel dankbaar om te merken dat er 4 van mijn matekes mijn schema mee willen volgen, op mijn tempo. We verschillen niet zoveel van hartslag en/of niveau, dus dat is een meevaller. Mijn tempo en mijn hartslag wordt op die manier ons tempo en onze hartslag.  Ik kijk al uit naar de gezamenlijke trainingen, matekes!

Gisteren was ik thuis en in de voormiddag had ik tijd en zin om een klein toerke te lopen. Gewoon een half uurke de beentjes strekken. Na 1,5 km warmlopen dacht ik om een paar versnellingen te doen. 3 keer heb ik ongeveer 1 minuut versneld naar 11 km/u. Na die 3e keer was de suiker op. Pudding in de benen. Ik was wel 3 km van huis, dus moest hoe dan ook lopend thuis zien te geraken. Op een heel rustig tempo ging dat nog wel. Toch straf dat je direct voelt dat er gesnoeid is in de calorieën.

Gelukkig zijn de eerste weken van het trainingsschema vrij rustig, dus die suikerdipjes zullen niet al te vaak voorvallen. Nu ja, ik heb nog geen echt voedingsschema gekregen van Carlien, dus het is een beetje freewheelen op dit moment.

Blue_eyeOh ja, was ik nog vergeten te vermelden: vorige vrijdag hebben we allen ook een hartslagmeter van Polar gekregen. Alsook een sporttas en drinkebus en een soort Buff. Ja, de cadeautjes bleven maar komen! Die jongeman van Polar had trouwens de lichtste blauwe ogen die ik ooit gezien had. Raar. En nee, zo diep heb ik hem niet in de ogen gekeken :-) Het viel gewoon op.

Ik zal maar stoppen met mijn commentaar, want nav mijn vorige postje heb ik nogal wat commentaar gekregen, hoor! Niet op de blog zelf want dat durven de meesten natuurlijk niet, maar wel face-to-face. Blijkbaar waren mijn zinnen soms voor interpretatie vatbaar en redelijk dubbelzinnig. Een mens moet soms nogal wikken en wegen J. Ik heb één groot voordeel: het is mijn blog, dus ik zeg het zoals ik wil ;-)  I rest my case!

22:45 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-10-09

Staying alive

Het einde is in zicht. Van de halvemarathontraining, bedoel ik dan. J Vrijdag nog lange intervallen gedaan tegen wedstrijdtempo, waarbij mijn hartslag net onder mijn omslagpunt bleef. Zondag was een zalige trage duurloop van een dikke 15 km en gisteren een 10 km met 4 x 1 km tegen wedstrijdtempo. Ik dacht dat ik 11 km/u aanhield maar mijn Forerunner bewees achteraf dat dat niet overeenstemde met de realiteit. ’t Was nen dikke halve km/u trager… Geeft niet echt vertrouwen voor zondag, maar ach, ik ga me er niet druk in maken. Ik ga mijn uiterste best doen en we zien wel waar het schip strandt. Ik zou het grandioos vinden mocht ik die 2u-grens eindelijk kunnen doorbreken, maar in het andere geval is er geen man overboord, hé. Gewoon zorgen dat we "alive" blijven.

Het wordt tijd dat de wedstrijd nadert, want bij ons in de club vallen ze als vliegen. Als er geen griep of snotvalling zijn ronde doet, duiken de blessures her en der op. Ik heb in de week een opsomming gemaakt: van de 14 mannen en vrouwen die mee naar Eindhoven gaan, zijn er op dit moment een 2-tal die niks mankeren. Ik hoop alsnog dat iedereen mee aan de start kan staan EN gezond en wel kan finishen natuurlijk. Mijn voet houdt zich redelijk koest, al voel ik hem wel als ik ’s morgens uit bed stap of op mijn blote voeten loop. Maar tijdens het lopen zelf is hij braaf.

Het weekend na Eindhoven staat ons ledenfeest op het programma. Ook dit jaar hebben we een quiz ineengestoken. Bovendien gaan we proberen om iedereen op de dansvloer te krijgen. Dat is pas een uitdaging! Vooral omdat ik er een paar ken die halstarrig weigeren te bewegen. Daar moeten we op één of andere manier verandering in brengen. Ik zal er nog eens een nachtje over slapen hoe we dat gaan aanpakken J

SaturdayNightFever
Well, you can tell by the way I use my walk,
I'm a woman's man, no time to talk.
Music loud and women warm.
I've been kicked around since I was born.
And now it's all right, it's O.K.
And you may look the other way.
We can try to understand
The New York Times' effect on man.
Whether you're a brother
Or whether you're a mother,
You're stayin' alive, stayin' alive.
Feel the city breakin'
And ev'rybody shakin'
And we're stayin' alive, stayin' alive.
Ah, ha, ha, ha,
Stayin' alive.
Stayin' aliiiiiiiiive

:-) :-) :-)

15:18 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-09-09

Frustratie? Frustratie!

frustration“Het kan verkeren,” zei Bredero. Hij moest eens weten.

 

Ik schrijf dit stukje met het schaamrood op mijn kaken. Enerzijds omdat ik een mooi compliment heb gekregen van Geert, en van complimentjes word ik altijd verlegen. Ik citeer: De eerste reactie was van Sandy, iemand wiens blog ik nog maar zeer recentlijk volg en dus eigenlijk niet echt ken, maar evengoed iemand met een zeer scherpe en duidelijke visie die ik zeer kan waarderen.”

Wel spijtig dat die Sandy tegen een ander altijd vinnig kan zeggen hoe het zit, maar als ze zelf met moeilijke zaken geconfronteerd wordt, is die scherpe en duidelijke visie vaak mijlenver weg. En dat is de andere reden dat mijn kaakjes roodgekleurd zijn.

 

Ik verklaar me nader: ons groepje had vanmorgen afgesproken voor de lange duurloop. Ik zou niet mee kunnen gaan omdat Mark zondagsmorgens altijd gaat fietsen en ik babysit van dienst ben. Na veel vijven en zessen lukte het me toch om mee te gaan.

Al na 200m liep er een kopgroepje weg. Mijn stekels gingen al vlug omhoog staan. Een duurloop dient tráág afgelegd te worden, ttz tegen trage hartslag. Het is een feit dat sommige onder ons de laatste maanden ferme vooruitgang hebben gemaakt, waaronder mijn beste frindinneke Nancy (gisterenavond nog 2e dame op de 5 km bij de Stratenloop in Halle!!). Zij kunnen nu dus makkelijker een sneller tempo aan met behoud van die lage hartslag. Ik kan dat niet. Toen we de abdij van de Trappisten passeerden overwoog ik om rechtsomkeer te maken, mijn auto thuis te zetten en in mijn eentje een toerke te gaan doen. Op mijn gemak. Maar ja, ik was nu daar, dus toch maar meelopen.

We volgden ons zomerparcours, op de bergskes. Mooi parcours, maar niet ideaal om traag te lopen. Op één of andere manier kan je bergjes niet traag doen, dat gaat altijd een tandje sneller. Bovendien was de oneffen ondergrond in het bos evenmin ideaal voor mijn broze voet. Laat ons zeggen dat het monster van de frustratie zijn kop op stak onderweg, om het zacht uit te drukken. Tot overmaat van ramp sloeg ik op een gegeven moment mijn voet om op een boomstronk. Mijn slechte voet. Pijn! Pijn!  Ik kon wel janken. Waarom nu? Eindhoven is binnen 14 dagen! Waarom die voet weer? Waarom had ik mijn intuïtie niet gevolgd en vanaf het begin teruggedraaid en op mijn eigen parcours gaan lopen? Ik was zo kwaad op mezelf. Ik heb op mijn tanden moeten bijten om niet de flauw mie uit te hangen. Ze zullen aan mijn gezicht wel gezien hebben dat ze niet al te veel moesten vragen, en anders waren er nog mijn snauwen die verdere vragen overbodig maakten.

Aan de auto aangekomen ben ik ingestapt en weggereden. Zonder uitleg. Zonder pottekijkers kon ik mezelf in de auto even laten gaan Schamen

 

En waarom al die frustratie, Geert? Wel, ook dat draait allemaal om een paar minuten en een paar seconden. Ik probeer al enkele jaren om de halve marathon binnen de 2 uur te lopen. Vorig jaar heb ik 5 maanden het schema van Mario tot op de letter gevolgd. Zonder uitzondering 4 keer per week gelopen ipv de gebruikelijke 3 keer. Mijn snelheid ging vooruit, de kilo’s vlogen er af, ik dacht echt dat het me zou lukken daar in Eindhoven. Tarara boem. Ik heb afgezien als nooit tevoren en dat allemaal voor een tijd van 2u en 4minuten. Daar had ik dan een hele zomer voor getraind… Pas op, ik heb die dag verscheidene fouten gemaakt. Na analyse achteraf heb ik veel geleerd, dus het is niet allemaal voor niks geweest.

 

Dit jaar wilde ik revanche nemen. Om één of andere reden blijven de kilo’s echter plakken dit jaar, doet de voet de laatste weken lastig en wil het niet vlotten. En dan steekt de frustratie natuurlijk de kop op. Zeker als je het hechte groepje medelopers wel vooruitgang ziet maken en je zelf achter blijft.

 

Dus Geert, die scherpe en duidelijke visie ….ook dat is allemaal maar relatief. Het is altijd makkelijk om tegen iemand anders te zeggen waar het op staat, maar als je zelf geconfronteerd wordt met gelijkaardige zaken, klinkt het plots helemaal anders.

 

Ach, zelfkennis is het begin van wijsheid, zeker?

 

Ik besef natuurlijk wel dat er veel erger dingen zijn in de wereld. En dat als het nu niet lukt, er nog andere halve marathons zijn. Maar het is geen fijn gevoel om te merken dat je inspanningen geen vruchten afwerpen, en dat je het doel dat je voor ogen had, stilaan ziet verdwijnen.

 

22:43 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

24-09-09

twijfel

In navolging van het succesloopje van maandagavond, besloot ik dinsdagavond de clubtraining mee te doen. Als het niet ging kon ik nog altijd rechtsomkeer maken. Ik heb mijn voet niet gevoeld, noch mijn hiel. Driewerf hoera! Het enige dat ik goed voelde was mijnen tikker. 10 dagen niet lopen werpt direct “zijn vruchten” af, zij het ditmaal geen begerenswaardige vruchten. Tijdens het lopen heb ik mezelf zelfs de vraag gesteld wat ik in godsnaam in Eindhoven kan gaan doen? De moraal zat een beetje in de put, maar ach, dat betert wel weer. Ik was al content dat ik mijn 10 kilometerkes kon malen zonder pijn te voelen.

 Eindhoven nadert met rasse schreden. Diep vanbinnen zit er een duveltje dat die 2-uren grens e-i-n-d-e-l-i-j-k eens wil breken, maar het meer realistische engeltje fluistert me in om de voetjes op de grond te houden en de vorm van de dag af te wachten. Misschien, héél misschien als alles meezit, als dame Fortuna me goed gezind is, bestaat er een waterkansje dat…. Vorig jaar had ik nog een haas waar ik op kon rekenen, maar dit jaar zal ik het in mijn uppie moeten doen. Tenzij er zich een chinese vrijwilliger aanbiedt. Iemand?

PS: met 1u 59’59” ben ik content J

16:27 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-09-09

All we need is just a little patience

Vorig jaar, ergens in september, ben ik eens een blogje begonnen met de woorden: “doemme, doemme, doemme!” Aanleiding was het loopverbod dat de dokter me wegens wondroos aan mijn been. We zijn nu 1 jaar verder en ook nu zeg ik: DOEMME, DOEMME, DOEMME!!!Vrijdag ben ik wakker geworden met een pijnlijke voet. Zomaar out of the blue.

2 weken daarvoor werd er ruim 50 km gelopen op 7 dagen tijd.  De duurloop van 18 km werd er onverwacht eentje van 21 km, en wel aan een behoorlijk tempo maar dat ging goed. Ook de interval van vorige woensdag en het loslooprondje van donderdagavond gingen vanzelf. Woensdag na de interval voelde ik precies iets protesteren in mijn linkerkuit, maar dat was donderdag weg. De wedstrijd die ik zaterdag gepland had, zag ik helemaal zitten. Maar de pijnlijke voet besliste er anders over. In een ultieme poging heb ik mijn loopschoentjes zaterdagmorgen toch aangedaan om van aan onze achterdeur tot de garage in onze tuin te lopen, maar nee hoor, dat ging echt niet. Ik heb dan tijdens de wedstrijd maar met mijn maatjes meegefietst en waterdrager gespeeld.

Ik had in het begin nog goede hoop dat de pijn zou weggaan zoals ie was gekomen, namelijk “vanzelf”, maar helaas. En dat 4 weken voor de halve van Eindhoven! Dju toch. De dokter vermoedt een ontsteking ergens laag in het enkelgewricht, dus sinds vanavond ben ik aan de ontstekingsremmers. Nu maar hopen dat die goed en snel hun werk doen. In het andere geval dacht de dokter aan een stressfractuur maar dat leek hem eerder onwaarschijnlijk gezien de locatie van de pijn. Afwachten dus…en NIET LOPEN. Grrr.L

Als ik nu nog op een boomwortel was getrapt, of mijn voet had omgeslagen, zou ik het nog kunnen begrijpen. Maar ik herinner me niets speciaal van die trainingen. Gaan slapen met een gezonde voet en opstaan met een pijnlijke voet, daar is mijn verstand te klein voor. Ok, ik beschik ook niet over veel hersencellen ;-) maar dan nog. Ook heb ik geen historie van een blessure aan die voet, buiten het teengewricht dat af en toe was protesteert wegens het syndroom “hallux valgus”, maar dat gewricht is al maanden braaf.

Dus wat is de oorzaak? Yo no lo se, I don’t know, nescio, je ne sais pas, ich weiss es nicht. Met andere woorden: ik weet het niet. Maakt ook niet veel uit, het resultaat blijft hetzelfde: gedwongen rust en geduld. En laat dat laatste nu net iets zijn dat ik niet echt heb….

patience

19:42 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-08-09

Slecht gevoel versus goed gevoel

Ik snap er niks van.

Zondag moesten we 14 km lopen tegen 9,6 km/u. Het werd 9,4 km/u. Voor mij is dit een tempo dat kan tellen.

Het ging langs geen kanten. Vanaf het begin voelde het alsof ik keihard aan het lopen was. Ik had geen adem over om iets te vertellen. Als Nancy en Tracy er niet bij hadden geweest had ik op km 5 gewoon gestopt, even gerust en dan op mijn gemakje verdergelopen. Maar ja, zo komen we er niet, hé. Dus ik heb tegen mezelf gezegd: “Breugelmans, niet zeveren maar lopen! Dit kan je nog niet ‘afzien’ noemen. Op een wedstrijd zie je af. Dit is nog maar spielerei.”  En vanaf km 7 begon het te beteren, ik kwam er door. Raar.

Ik had wel vrijdag, zaterdag en zondag elke dag 20 km aan een goei tempo gefietst, maar dat is toch niet echt om over naar huis te schrijven, hé. Veel invloed mag dat toch niet hebben?

Het was zondag bovendien de laatste dag van 3 weken verlof, dus ik wat goed uitgerust en goed uitgeslapen.

 

Dinsdag was het een gewone training met de club op de bergjes. Niets speciaals te vermelden, buiten bibberende knieën aan de rustpauze wegens suikertekort. Een druivensuikertje hielp.

 

Vandaag moest ik 8 km tegen 9,2 km/ lopen. Toen ik me aan het omkleden was, moest ik constant geeuwen. Ik dacht nog dat ik beter in bed kon kruipen ipv te gaan lopen. De eerste werkweek en het opnieuw vroeg opstaan begint zijn tol te eisen. Ik liep deze keer alleen, met mijn muziekje op. Het liep als een fluitje van een cent!

Ik haalde met gemak een gemiddelde van 9,6 km/u. En dat terwijl ik bij wijze van spreken half slapend ben vertrokken. De late avondzon scheen over de maïsvelden. De weiden hadden een mooie groene kleur. En ik liep helemaal alleen op achterafpaadjes, genietend van elke seconde, van de prachtige omgeving, … Ik weet niet waarom, maar op dergelijke momenten krijg ik een echte energieboost. Op die momentjes bekruipt me de gedachte “dat het allemaal wel in orde is met deze wereld” J Pas op, dat duurt meestal niet lang…als ik weer thuis ben en de mand strijk zie staan, sta ik terug met beide voetjes op de grond en kan ik alleen maar een diep zuchten J

 

Soit, ik snap niet waarom het lopen soms zo slecht gaat en soms zo goed. En dat terwijl de omstandigheden net het tegenovergestelde doen verwachten.

Het is omdat er morgen langere intervallen op het programma staan, dat ik me vandaag wijselijk aan de 8 km heb gehouden, anders had ik er met plezier nog een paar km bijgelapt.

 

Nu is het bedtijd. Sloppel!

 

23:33 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-08-09

Wie is er hier enthousiast?

smiley happyMijn grote jongen is terug thuis. Oef. Wat een geruststelling toch. Hij zag zo zwart als een hoge hoed, op de terugweg naar huis (+/- 1 uur rijden) heeft zijn bebber geen 2 seconden stilgestaan, en hij was doodmoe. Het was dus leuk geweest, om het met een understatement te zeggen. Bij het leegmaken van zijn zak, zag ik dat van de 7 meegegeven washandjes, er 6 ongebruikt zijn teruggekomen J. Maar mijn opvoeding is niet volledig mislukt, want toen ik zijn (ondertussen gewassen) kleren aan de wasdraad hing, zag ik dat er toch voldoende onderbroeken in de was waren, haha…Gisterenavond hadden ze een beach-party georganiseerd, en volgens de leiding zou hij de beker van beste fuiver gekregen hebben moest die bestaan, omdat hij zo van katoen gegeven had. Dat belooft voor binnen een paar jaar, amai. Ik zal mijn bretellen maar al vasthouden.

 

Zijn thuiskomst hebben we vanavond gevierd met een fietstochtje naar de ijsjesboerderij. Een dikke 20 km gefietst aan bijna 20 km/u gemiddeld. Die gastjes zijn niet te doen. Ik moet nogal buzze geven om hen bij te houden. En maar lachen met de mama die amper kan volgen.

 

Gisteren had ik ook 23 km gefietst en ’s avonds versnellingen op de piste gedaan. Ik vond het echt niet leuk, die 800-den. Je wordt daar zo moe van J. Van Hubert kreeg ik de raad om mijn knieën goed op te heffen als ik snelheid wil maken. Blijkbaar kwam mijn voet amper voor mijn lichaam bij de versnellingen. Slechte techniek dus. Ook vond Dirk dat we moesten leren om na een versnelling niet te stoppen en uit te rusten, maar traag (heel traag) verder te lopen.  Ik hoorde precies Mark praten, die ook altijd beweert dat ik mijn lichaam moet leren om al lopend te recuperen. Maar zowel Hubert als Dirk lopen of liepen de marathon binnen de 3 uur, dus wie ben ik om hen tegen te spreken of hun raad niet ter harte te nemen?

 

Vandaag zocht ik een training van vorig jaar rond deze tijd op mijn blog. Ik heb redelijk veel zelf geschreven stukjes nogmaals gelezen. Wel leuk om alles opnieuw te beleven. Ik heb er weer helemaal zin in gekregen om er een stevige lap op te geven! De liefde voor het lopen brandt weer zoals voorheen! In mijn blogjes kon ik opnieuw het gevoel van vooruitgang proeven dat ik vorige zomer mocht ervaren. Het geeft echt voldoening om te merken dat een bepaalde snelheid steeds makkelijker en makkelijker ervaren wordt. Ik hoop dat ik dit binnen een paar weken opnieuw “aan den levende lijve” mag ondervinden.

Ook tof dat we weer met een hele groep Dallers naar Eindhoven trekken en we vele trainingen samen kunnen doen. Alle neuzen in dezelfde richting is een fijn gevoel!!!

23:41 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-08-09

De mond gesnoerd

-         Mama, wanneer gaan we nu eindelijk lopen?

-         We vertrekken dadelijk, Wouter. Tot waar gaan we lopen?

-         Tot aan de brug?

-         Zo ver? Vergeet niet dat mama gisteren al bijna 20 km heeft gelopen, hé.

-         En dan? Jij wilde toch veel lopen? Jij moest toch afvallen?

-         Ja, dat is waar.

-         Maar het lukt precies niet, hé?

-         Wablieft?????

-         Awel, als ik je zo zie, lukt het precies niet om af te vallen!

 

Soms is het verstandig om te zwijgen. Vooral als je je ongelijk moet toegeven….Ook al is het dan een snotneus van 8 jaar aan wie je je ongelijk moet toegeven, hij had natuurlijk een punt J

Een week op hotel gaan had zo zijn voor- en nadelen. Voordeel was dat het voor mij ook eens echt verlof was: niet moeten koken, niet moeten wassen, zwembad en sauna à volonté. Zalig! Nadeel was het veel te lekkere en overvloedige eten. Maar ja, je bent maar één keer op verlof, je mag toch ook van het leven genieten, ….en zo had ik nog “argumenten” waarmee ik mezelf een rad voor ogen draaide.

Feit blijft dat er serieus wat werk aan de winkel is om de weegschaal wat beter gezind te maken.  En alle bergbeklimmingen – al dan niet met de fiets – hebben weinig zoden aan de dijk gebracht. Dus moet er nu actie ondernomen worden.

michelin-manVorige week maandag zijn we thuisgekomen, en heb ik mijn goede voornemens onmiddellijk in daden omgezet: ’s avonds 8 km gaan lopen. Dinsdags waren de bergjes aan de beurt, maw een loopje met de club, goed voor 10 km (en 13 km gefiets naar de training en terug) Woensdag heb ik 11 km op de Lesse gepeddeld, vooral goeie training voor de armspieren. Donderdag ben ik met Robin en Wouter een toerke van bijna 6 km gaan loop-wandelen, en vrijdag was het intervaltijd op de piste. 8 keer 400 m tegen 13 – 14 km/u. Eigenlijk was 13 km/u genoeg, maar de eerste 200 m gingen altijd heel vlot, om daarna redelijk stil te vallen en al puffend en hijgend over de streep te gaan. Interval is altijd een beetje doodgaan in mijn ogen, maar naar het schijnt zou het helpen om de snelheid op te krikken J Bovendien heb ik vrijdag overdag ook 40 km met de fiets weggetrapt.


Gisteren legde het schema een LSD van 18 km op. Ik had met mijn matekes afgesproken om samen te gaan lopen. Altijd leuk om die afstand in aangenaam gezelschap te doen. Het werd een ronde door mijn eigenste dorp, waarbij Dirk paadjes wist waar ik nog nooit van mijn leven geweest was. In het bos scanden mijn ogen voortduren de grond af, bang om op een slak te trappen.

kikkerOp een gegeven moment dacht ik dat ik iets zag wegspringen. Huh? Een paar meter verder zag ik weer iets springen. Toch maar eens gestopt om die springende wezentjes van dichterbij te bekijken. Het bleken piepkleine kikkertjes te zijn, zo’n 2 cm groot. Wel schattig om te zien, maar ik trap er toch liever niet op. Het lopen zelf ging verbazend goed, ik had op het eind absoluut niet het idee dat ik 18,5 km gelopen had.

 

En zo probeer ik elke dag een beetje aan sport te doen, zo ook vandaag dus. Eerst het huis gepoetst (wat haat ik dat toch!), daarna het gras afgereden, en dan met Wouter een toerke gaan lopen, een 5,5 km.

Gezien de weersvoorspellingen voor de komende dagen, ga ik toch proberen om wat te genieten van mijn laatste week verlof, ook al is Mark al terug gaan werken, en ook al is Robin op volleybalkamp. Zaterdag ben ik hem gaan wegbrengen. Ik heb het niet laten zien (hoop ik) maar mijn moederhart bloedde toen ik hem moest achterlaten. Eens een moederkloek, altijd een moederkloek, vermoed ik. Ik weet wel dat die jongens zich te pletter amuseren, maar ik heb hem toch liever dicht bij mij. Nog 5 keer slapen, en ik mag hem terug aan mijn hart drukken…

20:26 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-07-09

Zalige wisselloop!

Het inloop- en uitlooptempo kon dinsdag tellen. Amai mijn botten. Ik kon amper volgen. Ik hing vanaf het begin laatst, en zoals ik enkele weken geleden al gemerkt en geschreven had: eerst of laatst lopen is een groot verschil. Pfff….

 

’s Nachts was ik in een diepe slaap toen ik plots wakker werd van mijn eigen geroep. Een kramp in mijn kuit! Dat is nog maar de 3e of 4e keer in mijn hele leven dat ik een kramp in een spier heb. Als ik krampen heb, situeert zich dat meestal in mijn buik J

Maar nu, jongens toch….deed dat efkes zeer! Het was vrij vlug over, maar woensdag voelde ik een zeker stijfheid in die spier, ze stond precies altijd onder spanning, alsof de kramp er elke moment terug kon inschieten. Ik had ’s avonds efkes gegoogled op de mogelijke oorzaak van krampen in de kuitspieren, en ik moet toegeven dat er nogal wat zaken bij waren waar ik schuldig voor pleit: te veel koffie, te weinig vocht (had nochtans zeker 1 liter na de training gedronken, maar in de loop van de dag niet genoeg denk ik)…

 

Deze namiddag ben ik met Nancy en onze kinderen naar het Netepark geweest. Al zonnend waren we aan het brainstormen over ons ledenfeest in oktober. Het ene goede idee volgde op het andere, we waren vertrokken! Maar ik verklap nog niks. Ah nee, er zijn Dallers die meelezen….

 

Vanavond na het avondeten was ik op het terras een boek aan het lezen. Ik voelde me wat moe worden en had de leuning van mijn stoel even zo plat mogelijk gelegd,  mijn voeten op een andere stoel. Even rusten. Dacht ik…. ’t Is dat de buurman om 20.30 u zijn grasmachine in gang zette, anders had ik daar misschien nog gelegen…gewoon knal in slaap gevallen! Ik was nochtans vast van plan geweest om vanavond te gaan lopen. Een beetje verdwaasd heb ik met mezelf even overlegd, want de neiging was groot om de zetelatletiek verder te beoefenen. Maar….de halve marathon van Eindhoven dient zich binnen 3 maanden aan, en daarvoor dient getraind te worden! Dus hop, loopkleren aan en vertrekken. Het was verrassend aangenaam om op dit latere uur te lopen. Weinig mensen of auto’s onderweg. Zalig flanerend tussen de maïsvelden, helemaal ik mijn uppie.

Er stond een wisselloop van 50 minuten op het schema. Ik had mezelf geen tijd gegund om de Forerunner te programmeren, dus ik moest de klok zelf in het oog houden. Elke 500 m heb ik de hartslag opgedreven naar 165. Ik vreesde dat hij daarna niet zou willen zakken naar 140 maar toch lukte dat. Hij gedroeg zich verbazend goed. 500 m traag, 500 m sneller, een hele leuke training. De LSD is mijn grote favoriet, maar de wisselloop volgt hier vlak achter.

 

Morgen is het de laatste werkdag! ’s Avonds is er op het werk een drink. Afhankelijk van tot hoe laat dat zal duren, ga ik nog wel of niet trainen. Op de late avond zal ik zeker present zijn want Isabelle trakteert op een pint voor haar verjaardag. Al feestend het verlof inzetten…zeg nu zelf, dat kon slechter, hé?

23:40 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-07-09

LSD

Ik denk dat ik mijn portie allergiekwaaltjes voor deze zomer al heb gehad. De insectenbeet op mijn been is volledig genezen, de antibiotica heeft zijn werk goed gedaan.

Dinsdagmorgen ben ik opgestaan met een dikke enkel. Het vocht van de ontsteking ter hoogte van mijn kuit was letterlijk naar beneden gezakt. Ik kon echt “puttekes” duwen in de huid aan de binnenkant van mijn enkel. Ik kreeg een flashback van toen ik hoogzwanger was van Robin. ’s Avonds toch maar niet gaan trainen, voor alle zekerheid.

 

Vrijdagavond ben ik nog eens naar de piste getrokken. Ik ben daar de laatste weken precies weinig geweest, wegens wedstrijd op zaterdag, of sauna-avond, of parkmuziek.

Mijn Forerunner gaf zijn geest tijdens het inlopen. Dus ik heb niks van gegevens van de training. Maakt ook niet uit. We hebben 10 x 200 m gespurt. Dat is een ideale afstand voor interval, vind ik, want tegen dat ik op mijn adem begin te trappen mag ik stoppen. We wandelden telkens de volgende 200 m, zodat we altijd op hetzelfde punt konden vertrekken. Ik liep samen met May en Elly. Elly is een jonge ranke hinde die de start-to-run dit voorjaar heeft meegedaan en die de smaak van het lopen te pakken heeft. Regelmatig doet ze wedstrijdjes mee, en ik ben er zeker van dat we binnen een half jaar alleen haar achterkant nog maar zien. Eéntje waar nog veel progressie in zit. Een blijverke, volgens mij.

Ze kon in elk geval toch lachen met de onnozeliteiten die er bij ons altijd worden verteld. En gedaan. Op een gegeven moment werd ik namelijk nogal onverwacht op de schouders van één van onze leden genomen en een paar meter verder op de dikke mat gedropt. Spartelen had geen zin, ik heb het heus geprobeerd ;-)  

 

Deze namiddag wil ik nog eens een LSD’ke afwerken. Ik ga me niet al snuivend of slikkend in hoger sferen begeven, mocht je dat denken, nee hoor, LSD staat voor Long Slow Distance.

Dat vind ik nog altijd de leukste trainingen.  En eigenlijk geldt dat ook voor wedstrijden. Korte wedstrijdjes waar je vanaf het begin afziet gelijk de beesten, is eigenlijk niks voor mij. Ik doe liever de langere afstand waar ik als een dieselke mag opwarmen en de grens van mijn duurvermogen mag opzoeken. Een snelheid lopen die nog juist wel en juist niet comfortabel aanvoelt.

 

Zo, nog één weekske werken, en dan mag ook ik er de riem af leggen voor 3 weken.

Mario zijn vrouwtje heeft me het goede voorbeeld gegeven, want ik lees dat zij trouw elke dag 5 km afhaspelt. Ik weet niet of ik het karakter daar voor zou hebben. Zal ik eens proberen? Kwestie van wat caloriekes te verbranden zonder het lichaam te forceren?

Als zij dat mag van de coach, dan kan het toch niet slecht zijn, hé?

12:04 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |