25-02-11

Ode aan de liefde

Ok, ok, Valentijn is al voorbij, maar elk moment is goed om dit liedje nog eens onder de aandacht te brengen.

Een ode van Henk Westbroek aan zijn Julia.

Prachtig.



23:05 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-01-11

Don't stop believing

Mijn voeten zaten stevig vastgeklemd in de houdertjes, handdoek op het stuur, een beetje weerstand bijgedraaid. Klaar voor een uurtje spinnen. 

Uit de boxen kwam muziek uit een ver verleden. Terwijl ik mijn benen in gang draaide, hoorde ik het begin van het nummer en vanbinnen in mijn buik roerde iets. Iets herkenbaar maar ik wist niet wat. Werkelijk eeuwen geleden dat ik het nog gehoord had, maar toch o zo vertrouwd. Als vanzelf kon ik de woorden meezingen. Van waar kwamen die woorden? Ik begreep er niks van. Ze rolden eruit zonder dat ik er vat op had. Die stem…zo scherp. Zo zuiver. Zo mooi. Herinneringen uit mijn jeugd.

Ik kon er niks aan doen, maar ik zat te glimlachen op mijn fiets. Gewoonweg heerlijk om die muziek terug te horen. En helemaal om mee te kunnen zingen zonder dat ik kon bedenken wie of wat dit was. Zo wonderlijk. Weten wanneer de gitaarsolo kwam, en ik zweer het, had ik niet in een zaal gezeten met medespinners, dan had ik mee luchtgitaar gespeeld, mijn hoofd achterover gegooid in mijn nek, mijn gezicht vertrokken in een pijnlijke grimas omdat de noten er perfect moesten uitkomen. Stoer

Don’t stop believing. Ach ja, van Journey.

Ik herinner me mijn allereerste zelfgekochte LP. Een dubbelLP met een zwarte hoes en iets met “Rock” in de titel. Dit nummer was volgens mij het 2e liedje op de derde LP. Ik zie het zo voor mij. Ik had lang gespaard om een LP te kunnen kopen, en dan ineens een dubbelLP… dat was pure magie. Zoveel platen en bands om te leren kennen. Muziek die nog vertrouwd moest geraken. Teksten die ontcijferd en onthouden moesten worden. Ah ja, het was een verzamelLP en dan had je altijd de pech dat er geen teksten meegeleverd werden, dus moest je zelf aan de slag. Internet bestond immers nog niet. Ik heb die LP gekoesterd tot en met. Terwijl de naald over de plaat ging en de muziek weerklonk, bestuurde ik de foto’s van de groepen, zocht ik naar namen van schrijvers of zangers, en las ik de informatie op de binnenkant van de hoes opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Ik denk dat het geleden is van de laatste keer dat ik de LP gedraaid heb, dat ik “Don’t stop believing” heb gehoord. Wat wil zeggen dat het toch minstens 20 jaar geleden moet zijn. Minstens. Echt, het is een heel raar gevoel om te merken dat er woorden in je hoofd opkomen, zonder dat je weet vanwaar die komen. Heel grappig. 

Ik heb dat ook vaak als ik een woord in het Duits of Frans of Engels zoek. Dan komt er iets in mij op waarvan ik denk “Hè? Waar haal ik dat?” Iets waarvan ik helemaal niet zeker ben dat het juist is omdat het me niet bekend klinkt. En dan ga ik het opzoeken, en 9 van de 10 keer is het toch juist. Straf, hé. Toch teken dat het drillen van de woordenschat destijds letterlijk zijn sporen heeft nagelaten in mijn hersens. 

Allé kom, for old times’ sake post ik het liedje hier nog eens, zodat jullie kunnen meegenieten en – indien het jullie even bekend in de oren klinkt als bij mij het geval was -  kunnen beseffen dat jullie echt wel oud aan het worden zijn.Tong uitsteken


19:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-11-10

De violen

Ik ken niks van klassieke muziek. Echt helemaal niks. Ik ken wat namen van componisten maar zou nooit kunnen zeggen wie wat geschreven heeft. En toch denk ik dat daar een verborgen schat voor mij weggelegd is.

 Mijn frank is namelijk pas gevallen dat ik helemaal ondersteboven ben van de viool.

 Om bij het begin te beginnen: tijdens één van mijn schildersessies de vorige dagen had ik de radio opgezet. Op één of andere post speelden ze de top 30 van x aantal jaren terug. Ik heb me kostelijk geamuseerd terwijl ik uit volle borst meebrulde met oa. “Vrijgezel” van Benny Neyman, en “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” van John Terra, en ook “Japanese Boy” van Aneka. Tijdens dat laatste nummer hoorde ik plots één van mijn zonen roepen: “Mama! Alstublieft zeg!!” Hoewel ik graag zing, lijkt het voor de toebehoorders minder aangenaam :-)

 Soit, mijn zus wist me te vertellen dat op deze post de komende week de top 800 van de eighties gespeeld zou worden. Toen ik maandagmorgen naar ’t werk reed heb ik mijn geliefde Radio 1 gewisseld voor deze post. Er kwam een nummer voorbij dat ik PRACHTIG vond. Eeuwen geleden dat ik dat nog gehoord had. Ik heb het de hele dag op het werk lopen zingen (in de gang, of op de trap, of in ’t fabriek - daar waar niemand mij kon horen, voor alle duidelijkheid). ’s Avonds direct geyoutubed en gevonden: “I treni di Tozeur” van Alice en Battiato. Een inzending voor het Songfestival in 1984 zo blijkt.  Ik kan maar niet genoeg krijgen van dit plaatje. Waarom? Wat maakt dat ik dit zo ontzettend mooi vind? En nu weet ik het: het zijn de violen. Het is ook een mooie melodie en heel sterk gezongen natuurlijk. En er komt ook een klein stukje in voor waar een paar operazangeressen een piepklein stukje zingen. Ik vind dat PRACHTIG.

 En toen ben ik eens gaan nadenken. “Don’t make me miss you anymore” van Jan Leyers heeft zo een stuk waar plots de violen spelen, en het is altijd dit stukje waar ik op wacht als ik dat liedje hoor.

“Deja me ser mujer” van Axelle Red heeft een stukje waar operazangers op de achtergrond zingen. Ook op dat stuk zit ik altijd te wachten.

Mijn muzieksmaak is redelijk ruim, moet ik zeggen. En soms kan ik echt genieten van nummers, of mijn benen niet stil houden en moet ik een dansje placeren in mijn keuken of waar ik op dat moment ook ben of wat ik ook aan het doen ben. Maar als ik die violen of de operazangers hoor, dan grijpt mij dat in één seconde naar de keel. Dan sluit ik mijn ogen en dan moet ik heel diep inademen en word ik helemaal stil en geconcentreerd. Dan bestaat er heel even niks anders dan die muziek en de emoties die dat bij mij losmaakt. Fantastisch gevoel.

En dus denk ik echt dat er klassieke stukken moeten bestaan waarin ik mezelf helemaal kan verliezen. Ik zou echter begot niet weten waar ik moet beginnen te zoeken.

Is er iemand met kennis van zaken aan het lezen? Doe me eens wat tips aan de hand aub.

Om duidelijk te maken wat ik bedoel, post ik hieronder de liedjes waarvan hierboven sprake was. Dan kunnen jullie zelf eens luisten naar de violen en operastemmen.



 


16:00 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-10-10

De oude doos


Nee, ik ga het niet over mezelf hebben. Ook al dachten jullie dat wel bij het lezen van de titel van dit blogje. Tong uitsteken

Ons mannen hebben een nieuw Playstation-spelletje. Af en toe wordt daar een liedje uit de oude doos gespeeld. Meestal nummers die heel herkenbaar zijn, maar die je nog zelden hoort. Zo ook dit liedje.

Bij het horen van de eerste tonen werd ik onmiddellijk vrolijk. Ik kon het ook vanaf de eerste letter meezingen. En ondertussen deed het me terugdenken aan begin van de jaren 80 toen mijn brave nonkel zijn uiterste best deed om zijn nichtje goede smaak qua muziek bij te brengen. Het is dankzij hem dat ik al 13-jarige leeftijd The Boss aan het werk zag in De Kuip in Rotterdam. Ik zal hem er eeuwig dankbaar voor blijven! Hij nam me ook mee naar Festivalcatraz in Zonhoven waar we Dave Edmunds aan het werk zagen. "Queen of hearts" is niet door hem geschreven maar verscheen wel op zijn album "Repeat when Necessary". Juice Newton's versie is echter het meest bekend. Geweldig nummer, toch?



Midnight
And I'm a-waitin'
On the twelve-0-five
Hopin' it'll take me
Just a little farther down the line

Moonlight
You're just a heartache in disguise
Won't you keep my heart from breakin'
If it's only for a very short time

Playing with the queen of hearts
Knowin' it ain't really smart
The joker ain't the only fool
Who'll do anything for you
Laying out another lie
Thinkin' 'bout a life of crime
'Cos that's what I'll have to do
To keep me away from you

Honey, you know it makes you mad
Why is everybody tellin' everybody
What you have done
Baby, I know it makes you sad
But when they're handin' out the heartaches
You know you got to have you some

Playing with the queen of hearts
Knowin' it ain't really smart
The joker ain't the only fool
Who'll do anything for you
Laying out another lie
Thinkin' 'bout a life of crime
'Cos that's what I'll have to do
To keep me away from you

[Instrumental Interlude]

Lovers, I know you've had a few
But hide your heart beneath the covers
And tell 'em they're the only one
And others, they know just
What I'm going through
And it's a-hard to be a lover
When you say you're only in it for fun

Playing with the queen of hearts
Knowing it ain't really smart
The joker ain't the only fool
Who'll do anything for you

Playing with the queen of hearts
And knowing it ain't really smart
The joker ain't the only fool
Who'll do anything for you

And laying out another lie
Thinkin' 'bout a life of crime
'Cos that's what I'll have to do
To keep me away from you

14:31 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

06-09-10

Broken Strings



Let me hold you
For the last time
It’s the last chance to feel again
But you broke me
Now I can’t feel anything

When I love you
It’s so untrue
I can’t even convince myself
When I’m speaking
It’s the voice of someone else

Oh it tears me up
I tried to hold on but it hurts too much
I tried to forgive but it’s not enough
To make it all okay

You can’t play on broken strings
You can’t feel anything
That your heart don’t want to feel
I can’t tell you something that ain’t real

Oh the truth hurts
A lie is worse
I can’t like it anymore
And I love you a little less than before

Oh what are we doing
We are turning into dust
Playing house in the ruins of us

Running back through the fire
When there’s nothing left to save
It’s like chasing the very last train
When it’s too late

Oh it tears me up
I tried to hold on but it hurts too much
I tried to forgive but it’s not enough
To make it all okay

You can’t play our broken strings
You can’t feel anything
That your heart don’t want to feel
I can’t tell you something that ain’t real

Oh the truth hurts
And lies worse
I can’t like it anymore
And I love you a little less than before

But we’re running through the fire
When there’s nothing left to say
It’s like chasing the very last train
When we both know it’s too late

You can’t play our broken strings
You can’t feel anything
That your heart don’t want to feel
I can’t tell you something that ain’t real

Oh the truth hurts
And lies worse
I can’t like it anymore
And I love you a little less than before
Oh and I love you a little less than before

Let me hold you for the last time
It’s the last chance to feel again

22:32 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

09-06-10

Don't fear the reaper

Muziek is voor sommige mensen iets dat altijd op de achtergrond aanwezig is. De ene plaat is al leuker dan de andere, maar over het algemeen besteden ze er niet veel aandacht aan.

Bij mij is dat enigszins anders, om het zacht uit te drukken.

Als ik een plaat goed vind, is dat omwille van de muziek EN de tekst. Sommige nummers vind ik geweldig goed om bijvoorbeeld op te lopen, of om onnozel op te doen – bijvoorbeeld van die boenkeboenk-muziek - maar die klasseer ik meestal onder “brol”.

Ik kan een liedje dan ook tot op het bot analyseren. Gewoon voor de lol. Ik denk daar niet bij na, dat gaat automatisch. Dat is een tweede natuur.

Ik ben stikjaloers op de artiesten die het in zich hebben om mooie teksten te schrijven en daarbovenop muziek kunnen creëeren. Het moet fantastisch zijn om zoiets te kunnen scheppen.

Een liedje dat mij onmiddellijk bij de keel grijpt, is “Don’t fear the reaper” van Blue Oyster Cult. Vraag me niet waarom, maar ik vind dat daar zo’n grote eenzaamheid uit spreekt, zo’n totale verlorenheid. Al van bij de eerste tonen. Eén en al gevoel. Subliem.

16:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-03-10

Nieuw (?) favoriet liedje

 

Foo Fighters-Wheels

I know what you're thinkin'
We were goin' down
I can feel the sinkin'
But then I came around

And everyone I've loved before
Flashed before my eyes
And nothin' mattered anymore
I looked into the sky

Well I wanted something better man
I wished for something new
And I wanted something beautiful
And wish for something true
Been lookin' for a reason man
Something to lose

When the wheels come down (When the wheels come down)
When the wheels touch ground (When the wheels touch ground)
And you feel like it's all over
There's another round for you
When the wheels come down (When the wheels come down)

Know your head is spinnin'
Broken hearts will mend
This is our beginning
Comin to an end

Well, you wanted something better man
You wished for something new
Well, you wanted something beautiful
Wished for something true
Been lookin for a reason man
Something to lose

When the wheels come down (When the wheels come down)
When the wheels touch ground (When the wheels touch ground)
And you feel like it's all over
There's another round for you
When the wheels come down (When the wheels come down)


When the wheels come down (When the wheels come down)
When the wheels touch ground (When the wheels touch ground)
And you feel like it's all over
There's another round for you
When the wheels come down (When the wheels come down)

When the wheels come down (When the wheels come down)
When the wheels touch ground (When the wheels touch ground)
And you feel like it's all over
There's another round for you
When the wheels come down (When the wheels come down)

20:30 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-02-10

The last carnival

Sundown, sundown
They're taking all the tents down
Where have you gone my handsome Billy?

Sundown, sundown
The carnival trains' leavin' town
Where are you now my darlin' Billy?

We won't be dancing together on the high wire
Facing the lions with you at my side anymore
We won't be breathin' the smoke and the fire
On the midway

Hangin' from the trapeze my wrists waitin' for your wrists
Two daredevils high up on the wall of death
You throwin' the knife that lands inches from my heart
Sundown

Moonrise, moonrise
The light that was in your eyes
Has gone away

Daybreak, daybreak
The thing in you that made me ache
Has gone to stay

We'll be riding the train without you tonight
The train that keeps on movin'
Its black smoke scorching the evening sky
A million stars shining above us like every soul livin' and dead
Has been gathered together by a God to sing a hymn over your bones

Sundown, sundown
Empty are the fairgrounds
Where are you now my handsome Billy?

22:37 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-02-10

Lita Ford

litafordEr zijn zo van die plaatjes die me in één seconde terug in de tijd katapulteren. Dit is er zo eentje: "Kiss me deadly" van Lita Ford.

Ik was 17 – 18 jaar en was er absoluut zeker van dat als ik ooit een dochter op de wereld zou zetten, ik haar Lita ging noemen. Leuk klinkende naam, een beetje apart maar toch niet té. Aangezien ik enkel spruiten van het mannelijk geslacht op de wereld heb gezet, is de kwestie nooit aan de orde geweest.

Lita Ford was een blondine die als een echtre ROCK CHICK door het leven ging. Een wulpse griet, stoer maar toch vrouwelijk. Ze was niet alom bekend, maar verwierf wel wat faam toen ze een hitje scoorde samen met Ozzy Osbourne, “If I close my eyes forever”, een ballad. Ik kende haar van het rocktijdschrift “Aardschok” dat ik destijds wel eens kocht. Ze heeft overigens in haar beginperiode nog samen in een meidengroep gezeten met Joan Jet, je weet wel, die van “I love rock’n roll”.  De naam van dat groepje valt me niet te binnen maar dat is ook niet verwonderlijk. Hun muziek was van de soort “wel willen maar niet kunnen”.

Toen ik 18 was, ging ik strak gebroekt naar de fuiven. Met strak bedoel ik: echt strak. Een jeansbroek moest zodanig spannen dat hij enkel al springend aangedaan kon worden. Uit ging ie alleen maar als ik hem binnenstebuiten van mijn benen mocht stropen. Onder die strakke broek hoorden basketters. Hoge zwarte basketters meer bepaald, en enkel van het merk Rucanor. ABSOLUUT geen All Stars, want dat was iets voor snobs, en ik wilde met alles geassocieerd worden maar niet met snobs.  Op die jeansbroek hoorde een simpele zwarte of purpere t-shirt. Of een felrode. Een gewone simpel wijd t-shirt, niks vrouwelijk model, niks getailleerd, gewoon rechtoe rechtaan. Of in geval van een recentelijk Bruce Spingsteen-concert, natuurlijk een Springsteen t-shirt! En een sjaaltje. Een soort Arafat-sjaaltje maar dan in het purper, zo eentje dat je in een driehoekje onder je kin droeg. Ik had dat sjaaltje van een ex-vriendje gekregen maar was er zo zot van (van dat sjaaltje J) dat ik het altijd blijven dragen ben.

Mijn lange haren waren altijd los, zodat mijn krullen goed in de rondte zwierden. Ik durfde in de vroege uurtjes namelijk wel eens al headbangend de dansvloer opvliegen. De volgende dag resulteerde dit in wreed pijnlijke nekspieren, en meestal wist ik dan niet eens waaraan ik dat te danken had want die vroege uurtjes waren vaak verdronken in de Kriek, het enige bier dat ik lustte. Mijn duimnagels vertoonden zondags sporen van rood zilverpapier van de flesjes Kriek dat ik er af krabte, mijn geliefde bezigheid in het begin van de avond als de fuif nog wat op gang moest komen en ik met mijn handen geen blijf wist. In mijn oren droeg ik lange zilverkleurige oorbellen. Hoe langer, hoe liever. Aan mijn vingers hoorde één grote zilveren ring. En die liefde voor grote ringen is blijven duren want ook nu nog behoort dit tot mijn standaard “garderobe”. Ik heb dan ook geen fijne handjes waar een lief fijn ringetje bij past. Nee, ik heb, zoals ze bij ons zeggen, echte kolenschuppen, dus dan mag de ring navenant zijn.  Mijn portefeuille zat altijd in mijn achterzak, een handtas was iets voor jeanetten. In de ene broekzak zat een groffe kam, in de andere een zwart oogpotlood om halverwege de nacht de schade wat bij te werken, en ook nog een klein zakdoekje.

Op elke fuif werd standaard 60 frank inkom gevraagd en als bewijs van betaling kreeg je een vettige stempel op je hand gedrukt. Ik ben niet zelden zondags wakker geworden met de replica van die stempel op mijn kaak (of ergens anders), afhankelijk waar mijn hand tijdens mijn slaap had gelegenJ. Rond een uur of 9 waren wij ter plaatse en dan begon het volk te komen. De avond werd echt goed in gang getrapt als de DJ een paar “foxtrots” draaide. Wij noemden dat dansje een foxtrot, maar ons dansje was veel sneller en vinniger dan een echte foxtrot. Klassieke foxtrots waren “Driver’s Seat” van Sniff’n Tears of “A walk in the park” van Nick Straker Band, of “Hiding from love” van Bryan Adams. “Sultans of Swing” van Dire Straits ging nog net, maar was eigenlijk net iets te snel van ritme.

De DJ kende ons natuurlijk goed, want elke week gingen we wel een aantal nummers aanvragen. Als hij ons in het begin van de avond fris gewassen en gestreken al foxtrottend ons best zag doen, durfde hij al eens en plein public een compliment door de microfoon onze richting uitsturen. Geweldig begin van de avond, natuurlijk J Eens iedereen van onze kliek er was, legden we pot uit en van dat geld dronken we een hele avond. Ieder ging om beurt naar de toog drinken halen, of in het beste geval was er een garçon die je bij de kraag kon vatten.

Zo maakten we een hele avond plezier, dansten we elke week op dezelfde platen alsof ons leven er vanaf hing, brulden we de liedjes mee, en reden we elke week goed  in de wind (of gewoonweg zat)naar huis. Met de fiets, natuurlijk, we wisten wel wat wat verstandig was.

We sliepen tot zondagmiddag en hadden de hele namiddag nodig om bij te komen. Zondagsavonds zaten we op café om de avond voordien door te nemen en zwarte gaten die her en der waren ontstaan, op te vullen. ’s Maandags was het terug tijd voor het serieuze werk en riep de hogeschool ons tot de orde van de dag.

 Sandy

Zucht. Is het echt al 20 jaar geleden? 20 jaar? Het is langer geleden dan dat ik toen oud was!

’t Was toch een mooi tijd, en ik heb er met volle teugen van genoten. En al bij al moet ik zeggen dat de Kriek toch niet té veel hersencellen heeft beschadigd. Denk ik. J 

20:42 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17-12-09

Patti Scialfa - Spanish Dancer

Eentje uit de oude doos, maar heel sterk.

Oh mama there's this Spanish dancer
Whose steps I follow when he comes near
The red dress of temptation
Over a long black slip of fear
Will I fall beneath the shadow
Of some broken cross
My arms emptied and all my treasures lost
Still like that Spanish dancer
I throw my roses down for him
Across these beds of darkness
He opens his arms and gathers them in

Oh mama the bridges were burning
Over a river black and cold
But I walked when love commanded me
Up to the edges of his soul
But I'm still frightened of that dark divide
Will I gain entrance or be denied
Still like that Spanish dancer
I throw my roses down for him
Across these beds of darkness
He opens his arms and gathers them in

Oh mama when you were a young girl
Did you ever love a man so much
As if he were some fantastic jewel
That you should never be worthy of
But all those illusions strip and fall
And he is just a man after all
And just like that Spanish dancer
I throw my roses down for him
Across these beds of darkness
He opens his arms and gathers them in
Just like that Spanish dancer
I throw my rose down for him
Across these beds of darkness
He opens his arms and gathers them in
Just like that Spanish dancer I
Just like that Spanish dancer I
Just like that Spanish dancer I
Just like that Spanish dancer I
Just like that Spanish dancer I
Just like that Spanish dancer I

18:53 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-09

Herinneringen

Vincent 2
Gisteren was mijn petekindje Vincent hier. Mijn zus zette hem op de grond en liet hem los. Hij bleef parmantig staan. “Kan hij al lopen?,” riep ik verwonderd uit. “Maar ja gij, al een paar weken!” En daar stond de kleine man.

In mijn beleving is hij nog maar pas op deze wereld, maar toch loopt hij al rond. Wat gaat de tijd snel. Pfff…

Op een gegeven moment pakte ik hem op om eens goed te knuffelen. Hij hield zijn kaak tegen mijn kaak en bleef stil liggen. Ik bewoog een paar keer stilletjes met mijn hoofd en zei “boeboeboe”. Hij moest ermee lachen, en ik nog veel meer. Ik ging terug achteruit om zijn lachende gezichtje te zien, maar hij kwam terug met zijn kaak tegen mijn kaak liggen. Dus nog een paar keer “boeboeboe” gedaan. En hij maar lachen. Toen “hapte” ik hem in zijn nek, en kraaide hij van plezier. Zo ontzettend, ontzettend schattig! En ik kan er zo van genieten om hem te knuffelen.

Ik vroeg me gisteren af waar de tijd is gebleven dat mijn eigen jongens zo klein waren. Ik kan het mij gewoon niet meer voorstellen. Precies of de tijd heeft mijn herinneringen meegenomen. Nochtans zat ik 8 jaar geleden zelf met een pasgeboren boeleke op mijn schoot. Het wordt hoog tijd om de fotoalbums boven te halen en de filmkes van vroeger opnieuw te bekijken!

Als we dan toch de nostalgische toer opgaan, doe ik graag nog een duit in het zakje met dit wondermooie nummer van Milow:

I made the call just too late
At the end of May
I just thought I could wait
For one more day
In the time that passed
You went down so fast
You went down so fast

Out of my reach, out of my hands
I didn't understand
I would have changed all my plans

An empty house, a setting sun
At four a.m.
Some battles fought are battles won
But this ain't one of them
One more shadow cast
You went down so fast
You went down so fast

Out of my reach, out of my hands
I didn't understand
I would have changed all my plans
I would have changed
Out of my reach, out of my hands

Now the leaves are turning brown
I watch 'em blow
Where the earth pulls them down
I let you go
As your breath unwinds
Through the restless pines

Out of my reach, out of my hands
I didn't understand
I would have changed all my plans
I would have changed
Out of my reach, out of my hands
I didn't understand
I would have changed all my plans
I would have changed

21:42 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-08-09

Gurrumul

Het hoeft niet altijd Bruce Springsteen te zijn om mijn hart te raken:

 

14:10 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-09

Music was my first love...

Hoho! De training dinsdag ging super! Lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een training. Ook lang geleden dat ik nog zoveel energie heb gehad. Om taferelen als vorige week te voorkomen (daverend lijf aan rustpunt) had ik druivensuiker op zak.

Bij het inlopen liep ik al taterend samen met Stef voorop. Toen we bijna aan het rustpunt waren kwam Guy me zeggen dat het zeker snel genoeg ging omdat de groep uiteengetrokken werd. Dat is het voordeel van eerste te lopen: je kan over elke hindernis vlotjes overspringen zonder op je voorganger(s) te moeten wachten, maw je verliest geen tijd, moet niet inhouden en terug optrekken. Achteraan lopen is veel vermoeiender en zwaarder.

Ook op de bergjes heb ik dóórgetrokken. Dat was echt weken geleden. Maar het ging goed, sterke benen, veel plezier in het lopen zelf. Mijn tijd was 11 min 53 sec. wat eigenlijk helemaal niet zo goed is, want ik het er ooit een volle minuut minder over gedaan. Maar who cares? Zolang ik er maar plezier in heb om zo in ’t rood te gaan J

 

Deze namiddag heb ik platte rust gehouden in mijnen hof. Ik had het grote strandlaken bovengehaald, mijn MP3-speler op de boxkes aangesloten en genieten maar. Er kwam alle soorten muziek voorbij. Al zonnend bedacht ik me dat het misschien wel leuk zou zijn om te testen of er nog bloggers/lezers zo’n verschillende muziekstijlen kunnen appreciëren.

Wie raadt mee? (zonder te googlen, hé!)

 

  1. “…relax, take your time to trust in me, and you will find… “
  2. “…I’m pulling your strings, twisting your mind and smashing your dreams, blinded by me, you can’t see a thing…” (van dit nummer word ik ‘s morgens gegarandeerd wakker)
  3. “…it’s a thief in the night to come and grab you, it can creep up inside you and consume you, a disease of the mind, it can controle you, it’s too close for comfort…”
  4. “…animal, mineral, physical, spiritual, I’m the one you need…”
  5. “…I left my body lying somewhere in the sands of time, I watched the world float to the dark side of the moon, I feel there’s nothing I can do…”
  6. “…put out the fire, don’t look past my shoulder, the exodus is here, the happy ones are near, let’s get together, before we get much older…” (werkelijk méésterlijk nummer)
  7. “…you’re in then you’re out, you’re up then you’re down, you’re wrong when it’s right, it’s black and it’s white, we fight, we break up, we kiss, we make up…”
  8. “….find a new one, to fool, leave and don’t look back, I won’t follow…” (eentje om mee te brullen)
  9. “…it's hard to be strong, depending on northern refineries, how deep is your fjord,  how shallow thy watery eyes…”
  10. “…And you're getting two thumbs up, you've had enough of two-hand touch, you want it rough, you're out of bounds, I want you smothered, want you covered…”

Ik ben eens benieuwd wie uitvoerder of titel van de nummers weet!

21:54 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-04-09

Tomorrow never knows

 

Where the cold wind blows
Tomorrow never knows
Where your sweet smile goes
Tomorrow never knows
You and me, we been standing here my dear
Waiting for our time to come
Where the green grass grows
Tomorrow never knows

In the field your long hair flowed
Down by the Tildenberry tracks
There 'neath the water tower
I carried you on my back
Over the rusted spikes of that highway of steel
Where no more thunder sounds
Where the time goes
Tomorrow never knows

He who waits for the day's riches will be lost
In the whispering tide
Where the river flows
Tomorrow never knows

19:58 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-03-09

Geen Bruce Springsteen voor mij...

working on a dreamHij komt, hij komt, den Bruce, hij komt….en ik kan niet gaan kijken, want ik heb geen kaarten L L L. Gezien het feit dat zijn concert vorig jaar van de Heizel naar het Sportpaleis moest verhuizen, was ik er redelijk gerust in dat er geen stormloop naar de tickets zou gebeuren. Tijd genoeg, dacht ik. Fout gedacht. Er zijn enkel nog combitickets voor een heel weekend Pinkpop verkrijgbaar, maar 140 € vind ik toch wat overdreven. Gene Bruce dit jaar dus, helaas pindakaas!

Nu ga ik vloeken in de kerk, I know I know, maar eerlijk gezegd vind ik zijn laatste CD nogal wisselvallig. Vele critici hebben alleen maar lofprijzingen voor “Working on a dream”, maar ik vind het maar zus en zo. Er staan een stuk of 3 werkelijk prachtige nummers op, maar de andere zijn van “13-in-een-dozijn-kwaliteit”.

Mijn absolute favoriet is “The Last Carnival” – gewoonweg SCHITTEREND nummer, daarna “Tomorrow never knows”- hier word je sowieso vrolijk van en dan “Outlaw Pete”. “Queen of the supermarket” is vooral qua tekst heel mooi: hij beschrijft zijn liefde voor een meisje dat in een supermarkt werkt, en zich totaal niet bewust is van zijn gevoelens. Heel cliché, heel simpel, maar o zo eerlijk en mooi.

De overige nummers zijn nog altijd stukken beter dan het getschingel dat je tegenwoordig vaak op de radio hoort – het gaat hier tenslotte nog altijd om ECHTE muziek – maar hij heeft toch beduidend betere nummers.

Soit, als er dan toch geen concert op de agenda staat op 30 mei, kan ik op 31 mei evengoed in Brussel gaan lopen. Toch nog maar eens meedoen met de 20 km. Net als de 10 mijl in Antwerpen ga ik eens proberen, ik zeg PROBEREN, voor de fun mee te lopen. Niet voor een tijd,

Dinsdagavond had ik niks geprogrammeerd, ik wilde gewoon nog eens met de bende meelopen, en niet op de hartslag letten. En eigenlijk lukte dat goed, want bij de eerste ronde had ik een gemiddelde van 139 (dus nog onder de 140, hiphoi!) en bij de tweede ronde zat ik op 151. De snelheid lag natuurlijk ook een beetje hoger, maar vooral de grappen en grollen van mijn medelopers zullen aan het stijgen van de hartslag hebben bijgedragen. Theo en Luk waren beide goed in vorm en schoten fameus met spek. Leuke lach- en babbeltraining.

bitch insideAls Luk leest wat ik hierboven heb geschreven over den Bruce, zal hij zich waarschijnlijk verkneukelen tot en met (hij vindt den Bruce maar een mislukte houthakker), maar als hij slim is, wikt en weegt hij zijn woorden heel zorgvuldig alvorens commentaar te geven. Hij weze gewaarschuwd… :-) Den Bruce heeft uiteindelijk nog altijd 269 kwaliteitsvolle nummers geschreven. Ik ken weinig zangers/groepen die hetzelfde kunnen zeggen.

19:23 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-11-08

The man who can't be moved

Ik heb zopas een nieuwe bestelling geplaatst bij sport-redler.de voor een nieuw paar loopschoenen, mijn ouwe getrouwe Asics Gel Nimbus.  Ik heb in Sporttracks even de optelsom gemaakt en blijkt dat mijn huidige paar al bijna 900 km meegaat sinds juni, dus hoog tijd om een nieuw paar te introduceren.

Met een beetje geluk en behoudens blessures of andere ongelukken ga ik dit jaar aan de 1.500 km geraken.  Vind ik niet slecht voor een amateurke als ik. Het is in elk geval bijna dubbel zo veel als vorig jaar.

 

Vlotte training gisteren: een warmloopronde van 3.6 km aan 10 km/u, dan 4 km aan 10.6 km/u en dan nog wat uitlopen. Het ging vlotjes, maar ik was toch blij dat het einde van die 4 km in zicht was.

 

Normaal stond er vandaag een intervaltraining gepland, maar onze looppiste is niet veilig verklaard wegens de aanwezigheid van een grote hoeveelheid sneeuw met daaronder een ferme laag ijs. Ik heb geen zin om een (letterlijke) uitschuiver te maken, met alle kwalijke gevolgen vandien, dus ik ben vanavond zetelatleet. Waarom dan geen versnellingen op de gewone weg? Bijvoorbeeld vlak voor mijn deur? Omdat ik daar geen goesting in heb. Flauw excuus, hé? Ik weet het. Hierbij moet ik nogmaals mijn bewondering uiten voor Wendy die haar trainingen altijd alleen afwerkt, zelfs in het donker. In de winter heb ik echt mijn loopmaatjes nodig om in actie te komen.

 

Zaterdag gaan we eens een poging doen om 5 km hard te lopen in Lier (Natuurlopen). Ik zeg niks meer van welke tijd of snelheid ik wil halen, want dergelijke uitspraken kunnen alleen maar voor ontgoocheling zorgen. Ik heb mijn lesje wel geleerd. We gaan alles geven en dan zien we wel wat het resultaat is.

Volgende maand, 20 december, wil ik weer van de partij zijn in Lier, maar dan om de 10 km te lopen. De Kerstcorrida in Herenthout van 26 december moet ik afzeggen omdat ik die dag bij mijn schoonfamilie aan de feesttafel mag schuiven en ook omdat ik ontdekt heb dat de 9 km exclusief aan de mannen is voorbehouden. Wat een achterlijke bedoening! We leven verdorie in 2008 (op dat moment bijna in 2009) en dan organiseren die aparte afstanden voor mannen en voor vrouwen. Ik snap de bedoeling niet, maar dat kan natuurlijk ook aan mijn beperkt aantal hersencellen liggen.

 

Genoeg over lopen.

the scriptLaat me nog eens iets over de liefde schrijven. Over echte liefde. Over allesverterende, passionele liefde, die een mens uit balans brengt en die je verstand per direct op non-actief zet. Daarover gaat het liedje “The man who can be moved” van The Script.

Niet alleen vind ik de muziek best te pruimen (en ook de zachte stem van de zanger!), de tekst straalt een sfeer uit van hopeloze verliefdheid, die een mens aanzet tot zotte acties. De man in het verhaal gaat kamperen op de hoek van de straat waar hij met zijn ex-liefje altijd afsprak, in de hoop dat ze zich op een dag realiseert dat ze hem mist en dat ze hem zal opzoeken op de vertrouwde plek. Mensen beseffen niet dat hij geen bedelaar is, maar dat hij op zijn meisje wacht, a day, a month, a year.

 

Cause if one day you wake up
And find that you’re missing me
And your heart starts to wonder
Where on this earth I can be
Thinking, maybe you'd come back here
To the place that we'd meet
And you'd see me waiting for you
On the corner of the street”

 

Mooi toch? Luister zelf maar eens.

20:39 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-10-08

Honeybee

Keurig getraind. Dat is wat ik kan vertellen over gisterenavond. De eerste ronde zelfs aan een gemiddelde snelheid van 9.8 km/u. De eerste km’s  hebben we echt rustig ingelopen, maar na 2 km ging het tempo ongemerkt de hoogte in, naar 10,5 km/u.  En altijd blijven babbelen. Straf dat we die 2 nu zonder problemen kunnen combineren. Vorige winter was dat wel wat anders. Dan moesten we al sneller zwijgen (wat een straf!) en bij aankomst gingen we vol ongeduld kijken hoe snel we wel niet gelopen hadden, want ons gevoel zei ons dat we een ferm tempo aangehouden hadden. En wat wat het resultaat ALTIJD: nog geeneens 10 km/u gehaald! Gisteren moesten we na de pauze 5 km lopen tegen 10 km/u, dat werd zonder problemen 10,3 km/u. Af en toe pieken naar 11 km/u. En nog altijd babbelen! En met een relatief lage hartslag. We hebben toch vooruitgang gemaakt! Klopje op onze eigen schouder!

Al goeglend en joetjoepend kwam ik gisteren een clip van Amy Macdonald tegen, die verdorie Bruce Springsteen coverde. Die heeft lef! Maar het is haar vergeven, want ik vind het goed. Een rustige versie brengen van een temponummer is niet makkelijk, maar toch doet ze het schitterend. Luister maar eens. Ze beschikt natuurlijk wel over een erg krachtige stem. Ook haar nieuwe single “Mr. Rock 'n Roll” kon me direct bekoren. Ik denk dat we nog mooie dingen van haar gaan horen.

Over covers gesproken: ik ben zo niet echt voor covers. Meestal is het een een flauw en goedkoop aftreksel van het originele. Zo kreeg ik destijd de rillingen van afschuw toen Whitney Houston “I will always love you” van Dolly Parton coverde. Zo’n mooi eerlijk plaatje dat om zeep werd geholpen door het gekwijl en “hoor-eens-hoeveel-toonladders-ik-aankan” jodelend gekeel. Bah.

 Ayo technology
Maar één cover is toch wel een grote uitzondering. Je vergeet zelfs dat het een cover is, omdat het zo schittert door zijn eenvoud in muziek, en als je de clip dan één keer gezien hebt, ben je verslaafd. Althans, ik toch. Ik heb het over “Ayo Technology” van Milow. Muriel Scherre (van La Fille d’O) leverde de meisjes voor de clip, en ik moet zeggen, de Honeybee mag er wezen! Wat een ogen! Wat een gratie! En hoewel de tekst bij momenten redelijk over the top is, zijn er toch stukken die ik best kan smaken. Oordeel zelf.

12:25 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-10-08

Nostalgie van The Nits

nits
Henk Hofstede, Frank Boeijen en Henny Vrienten waren gisteren te gast in De Laatste Show.

Henk Hofstede, zanger van The Nits, gooide me direct terug naar de jaren 80.

Op de school waar ik het 4e,5e en 6e middelbaar heb gedaan, moesten we een uniform dragen. Maar dat was een groot woord. Onze kleren moesten blauw, grijs of zwart zijn. En daarmee waren zo ongeveer alle regels gezegd. Zalig uniformke natuurlijk, want een zwarte  nauwsluitende jeans met een zwarte trui en zwarte Rucanors was evengoed uniform.  In het 6e jaar was er eigenlijk niet echt plaats voor onze klas, dus hadden ze ons in barakskes gestoken die leeg stonden. 2 klaslokaaltjes waarvan wij er ééntje bevolkten, het andere stond leeg. Die barakskes stonden bovendien dichterbij een andere afdeling van onze school, dus ver buiten de controle van onze leraars. Door de wandeling die de leraars op en neer van de hoofdschool naar onze barakskes moesten maken, werden onze lesuren automatisch naar 40 minuten teruggebracht ipv de gebruikelijke 50 minuten. ’s Middags mochten wij in principe niet buitengaan, maar wie controleerde dat? Dus wij waren zo vrij als een vogel. Ik trok met mijn vriendin altijd naar het plaatselijke jeugdhuis. Daar aten wij onze boterhammekes op, vergezeld van een Royco soepke, met op de achtergrond geweldige muziek.

Waaronder onder andere “The Train” van The Nits.

In die tijd bestond internet nog niet. Veel geld om LP’s te kopen schoot er niet over, dus het was behelpen met overgenomen LP’s op cassetjes. “The Train” heb ik altijd een geweldig nummer gevonden, maar op één of andere manier ben ik er nooit in geslaagd om dat op een cassetje te krijgen. Het is een liedje dat je niet makkelijk op de radio hoort, of op een verzamelCD terugvindt. Eigenlijk was ik het een beetje vergeten. Maar toen ik Henk Hofstede gisteren op TV zag, ging er een belletje rinkelen.  Dus vandaag ben ik op zoek gegaan en heb ik het nummer gevonden.

“Once on a cold grey morning, I was walking all alone…” En dan dat panfluit-melodietje….

Pure nostalgie.

21:35 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-09-08

 

muzieknootNaar aanleiding van de reactie van Frank Spencer ivm ons beider platencollectie, heb ik eens een lijstje gemaakt met nummers die ik echt, ECHT goed vind.

Er is een uitdrukking: “zeg me wie je vrienden zijn, en ik zeg wie jij bent”. Ik zou het anders formuleren: “zeg me wat jouw favoriete muziek is, en ik zeg wie jij bent” J.

Voor mij zou dit alvast gelden. Ik had in no time een lijst samengesteld, alleen was hij veel te lang. Dus heb ik mezelf opgelegd om het tot 10 stuks te beperken. Aan welke criteria moeten de liedjes voldoen? Sommige nummers verschenen in de lijst omdat er mooie herinneringen aan vast hangen, maar dat vind ik eigenlijk niet echt correct. De lijst moet zo objectief mogelijk zijn. Dat klinkt tegenstrijdig, natuurlijk, want het gaat om persoonlijke smaak.

Zo heb ik mezelf ook de regel opgelegd, dat een groep/zanger maar één maal in de lijst mag voorkomen (anders was het misschien wel een Springsteen- of Live- top 10 geweest). Dat was verdorie moeilijk kiezen!

Zowel inhoudelijk moet het nummer iets te vertellen hebben, en de muziek moet helemaal “IK” zijn.

Op de lange leste heb ik mezelf dan de vraag gesteld: welk nummer heb ik al zo ongelofelijk vaak gehoord, en raak ik niet beu gehoord? Welk nummer maakt dat ik even mijn ogen sluit als ik de eerste muzieknoten hoor? Welk nummer maakt vanbinnen iets los?

Onmogelijk om er een ranglijst van te maken, dus hier komen ze in willekeurige volgorde:

 

·               Let me go – 3 Doors Down

·               Iris – Goo Goo Dolls

·               Badlands – Bruce Springsteen

·               Baba O’Reilly – The Who

·               Number of the beast – Iron Maiden

·               Black – Pearl Jam

·               Run to the water - Live

·               Sing – Travis

·               Sweet child of mine – Guns ‘n Roses

·               Comfortably numb – Pink Floyd

 

Nog altijd akkoord, Frank Spencer?

11:19 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

09-09-08

I don't need an imitation

rourkeIk lees dat Bruce Springsteen de titelsong van de fim “The Wrestler” heeft geschreven. De film met Mickey Rourke over de worstelaar Randy Robinson die op het filmfestival in Venetië de Gouden Leeuw heeft gewonnen.‘k Heb het nummer nog niet gehoord, maar ik ben eens benieuwd.

Ooit heeft hij nog een titelsong geschreven dat een grote hit werd, “Philadelphia”. Ik ben dan wel een grote Springsteen-fan, maar ik heb nooit begrepen wat de mensen aan dat nummer vonden. Ik vind het maar niks, echt niet. De tekst is OK, de muziek spreekt me totaal niet aan…

Op dit moment ben ik helemaal weg van het nummer “Imitation” van de groep Mêlée. Machtige tekst, machtige muziek.

Luister hier:http://nl.youtube.com/watch?v=dn7ilCW6zAY

 

meleeIk kende hun vorige hitje “Built to last”, maar ik verstond op de radio altijd de naam “Mayday”. Op internet vond ik niks van de groep Mayday. Nogal wiedes. Het is dus Mêlée.

11:53 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-08

Dromen in de regen

Woensdagavond hebben we constant in de regen gelopen. 4.8 km als opwarmingsronde en daarna nog 10 versnellingen van 40 seconden met 60 seconden rust. Ook deze versnellingen gingen tussen 13 en 14 km/u. Ne keer of 3 zelfs boven de 14 km/u. Maar dat zal ik maar niet te hard zeggen want anders geloven ze me helemaal niet meer :-)

Gisterenavond heb ik gewacht tot het een beetje opklaarde. Veel zin had ik niet echt, maar kom. Een paar km loslopen op het gemakske, dat is niet de zwaarste opgave. Ik was nog geen 500 m ver en hopla...motregen. Nog een hondertal meter verder begon het harder te regenen. Eigenlijk was dat toch best plezant. Er was geen kat buiten. Ik liep in mijn eentje tussen de velden met alleen een paar koeien, de regendruppels en mijn muziek als gezelschap. Ik ging weer zo op in mijn muziek dat ik amper nog besefte dat ik aan het lopen was. Dat gevoel heb ik meer bij langere duurlopen. Als je dan helemaal alleen een toerke aan het maken bent aan een gezapig tempo en je ziet geen levende ziel, kan ik helemaal wegdromen. Het is me zelfs al overkomen dat als er dan toch iemand mijn pad kruiste, ik als het ware wakker schoot en eigenlijk een beetje geïrriteerd was omdat die me uit mijn dromen haalde.

En welke muziek deed me gisteren wegdromen? Een paar voorbeeldjes:

Ik was inderdaad nogal in een melancholische bui toen ik de laatste keer muziek op mijn MP3 zette. Dat valt me nu op. Maar jongens toch. Wat een goeie muziek! Neem nu "Black" van Pearl Jam. Eddie Vedder zijn stem...pure mannelijke kracht. En die tekst...

Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay
Were laid spread out before me as her body once did
All five horizons revolved around her soul
As the earth to the sun
Now the air I tasted and breathed has taken a turn
Ooh, and all I taught her was everything
Ooh, I know she gave me all that she wore
And now my bitter hands chafe beneath the clouds
Of what was everything?
Oh, the pictures have all been washed in black, tattooed Everything...

I take a walk outside
I'm surrounded by some kids at play
I can feel their laughter, so why do I sear
Oh, and twisted thoughts that spin round my head
I'm spinning, oh, I'm spinning
How quick the sun can, drop away
And now my bitter hands cradle broken glass
Of what was everything
All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...
All the love gone bad turned my world to black
Tattooed all I see, all that I am, all I will be...yeah...
Uh huh...uh huh...ooh...
I know someday you'll have a beautiful life, I know you'll be a star
In somebody else's sky, but why, why, why
Can't it be, can't it be mine

Back to reality! Klets boem. Met de 2 voetjes op de grond!

Morgen is het zover: de estafettemarathon! De Mall'se Dames hebben elkaar beloofd hun uiterste best te doen. Ne km of 7 afzien moet toch kunnen. Ik kreeg vandaag al mailtjes van Mall'se Dames, waar de zenuwen vanaf straalden. En het is nog maar vrijdag... Zelf ben ik op dit moment nog de rust zelve, maar morgen rond dit uur zal dat wel anders zijn. En ik moet dan nog tot laatste wachten eer ik mag lopen. De hartslag zal al serieus pieken, nog voor ik één meter gelopen heb, vrees ik.

Met een beetje geluk kan ik morgen ook kennismaken met bloggers Ruth en Julie die of hun "dooie" gemakske de marathon gaan lopen als voorbereiding op den Dodentocht. En ook met de onvermoeibare marathonloper, Koen.

Veel succes gewenst aan de andere ploegen van den DAL:

Miepmiep zoef, De Dappere DALliërs en de DALtons!

See you tomorrow! Zet de Kriek maar al klaar!

14:02 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-07-08

4th of July

Het is vandaag the fourth of July! Frank Spencer deed er mij aan herinneren. Geen kat die weet waarover ik het heb, maar wij - Springsteen fans - natuurlijk wel.

Mijn liedje heet officieel "4th of July, Asbury Park" en dan volgt altijd tussen haakjes (Sandy). Hier kan je naar de studioversie luisteren. Hier naar een live versie. Op de studioversie spreekt hij helemaal in het begin "Sandy" wel errruuug zwoel uit ;-)  Luister en geniet.

Sandy the fireworks are hailin' over Little Eden tonight
Forcin' a light into all those stoned-out faces left stranded on this Fourth of July
Down in town the circuit's full with switchblade lovers so fast so shiny so sharp
And the wizards play down on Pinball Way on the boardwalk way past dark
And the boys from the casino dance with their shirts open like Latin lovers along the shore
Chasin' all them silly New York girls

Sandy the aurora is risin' behind us
The pier lights our carnival life forever
Love me tonight for I may never see you again
Hey Sandy girl

Now the greasers they tramp the streets or get busted for trying to sleep on the beach all night
Them boys in their spiked high heels ah Sandy their skins are so white
And me I just got tired of hangin' in them dusty arcades bangin' them pleasure machines
Chasin' the factory girls underneath the boardwalk where they promise to unsnap their jeans
And you know that tilt-a-whirl down on the south beach drag
I got on it last night and my shirt got caught
And that Joey kept me spinnin' I didn't think I'd ever get off

Oh Sandy the aurora is risin' behind us
The pier lights our carnival life on the water
Runnin' down the beach at night with my boss's daughter
Well he ain't my boss no more Sandy

Sandy, the angels have lost our desire for us
I spoke to 'em just last night and they said they won't set themselves on fire for us anymore
Every summer when the weather gets hot they ride that road down from heaven on their Harleys they come and they go
And you can see 'em dressed like stars in all the cheap little seashore bars parked making love with their babies out on the Kokomo
Well the cops finally busted Madame Marie for tellin' fortunes better than they do
This boardwalk life for me is through
You know you ought to quit this scene too

Sandy the aurora's rising behind us, the pier lights our carnival life forever
Oh love me tonight and I promise I'll love you forever

22:11 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-06-08

Bruce Springsteen!!!!!!!!!

large_APTOPIX_Bruce_SpringsteenWat was het een feest gisteren in het Sportpaleis! OK, in ben bevooroordeeld. Ik zal een concert van Bruce Springsteen niet gauw als middelmatig bestempelen, maar gisteren staat in de bovenste regionen van de 8 concerten die ik heb gezien.

De reden was natuurlijk dat ik MIJN song gehoord heb,” Sandy”. Eindelijk, eindelijk, eindelijk heeft hij het gespeeld. Maar laten we bij het begin beginnen.

We waren rond 19.30 u op het middenplein, ik en mijn nichtje. Echt van voor stonden we niet, maar er was geen doorkomen meer aan. Ik schat dat we zo’n 10 - 15 meter van het podium stonden. Ik had een blad papier mee met mijn naam op, in de hoop dat ik het kon tonen en dat hij het nummer zou spelen. Maar die hoop kon ik snel opbergen want dat zou hij nooit zien door de massa wuivende en klappende handen heen.

Een uur op hetzelfde plekje stilstaan is niet bevorderlijk voor de bloedsomloop. Echt waar, ik loop liever een halve marathon dan een half uur op dezelfde vierkante halve meter te moeten stilstaan. Mijn voeten en benen gingen slapen, en efkes wandelen zat er niet in wegens ‘opgestaan is plaats vergaan’.

Om 20.45 u gingen de lichten uit en verschenen ze op het podium. De eerste liedjes waren kwaliteitsvolle nummers, voornamelijk uit de oude doos: “The thies that bind / The promised land / Spirit in the night / Point blank” Echte pareltjes, maar je moet een echte die hard-fan zijn om ze te kennen. Op een gegeven moment deed hij zijn ronde bij de voorste rijen om de requests op te halen. Ik zag op het scherm dat er gans vooraan blijkbaar een gelijkgestemde ziel stond die ook graag “Sandy” wilde horen. Hij nam het bladje mee! Mijn hoop groeide….Hij moest lachen met een “very tiny and very modest request”: iemand die een blaadje ter grootte van een post-it note afgaf. En toen…hoorde ik de eerste tonen van mijn nummer. Yes! Yes! Yes! Mijn avond kon niet stuk. Het hele nummer heb ik woord voor woord meegezongen:“Oh Sandy, the aurora is risin' behind us
The pier lights our carnival life forever
Love me tonight for I may never see you again
Hey Sandy girl”

Toch leuk om jezelf voor de gek te houden dat de grote Boss dat nummer speciaal voor jou zingt, haha!

Tijdens “Prove it all night” probeerde den Bruce en Little Steven elkaar al solo-end elkaar de loef af te steken. Om beurt de gitaar laten loeien.  Natuurlijk kon hij het niet laten om tijdens het concert 2 keer te verwijzen naar het (wan)beleid van Bush. Dit sloot aan bij het nummer “Magic” van zijn laatste album. In december was het duidelijk dat dat concert vooral zijn laatste album moest promoten. Gisteren speelde hij maar 5 nummers uit Magic: Radio Nowhere, Magic, Living in the future, Last to die and Long walk home.

 

Het kan natuurlijk een goed stukje toneel zijn, maar ik had de indruk dat hij echt wel probeerde rekening te houden met de verzoeknummers. Zo hadden fans een doek op de tribune achter hem gehangen, met daarop “Thundercrack”. Op een gegeven moment riep hij “spotlight, spotlight!” De spotlight moest dat doek beschijnen. “a bit to the left, to the left!”. Het lukte de spotlight niet, dus werd in allerijl een andere spotlight gedraaid. En inderdaad, hij speelde “Thundercrack”, een nummer dat ik zelfs niet kende. Stel je voor! Dat noemt zich dan fan!

Er volgde ook nog “Trapped”,  “Because the night”, “The rising” met de magische woorden: “BLACK EYES BURNING BRIGHT” J,  en dan vergeet ik er vast nog enkele. Voordeel van op het middenplein te staan is dat je altijd kan rechtstaan, dansen en onozel doen zonder dat er mensen achter je beginnen te vloeken. Dus we hebben meegebruld, bij de trage nummers met onze armen in de lucht meegewiegd, bij de rocknummers weer met de armen in de lucht meegeklapt. Goede training voor de armspieren, amai. Bovendien was de temperatuur aardig aan het stijgen in het Sportpaleis. Figuurlijk maar ook letterlijk. Den Bruce heeft een aantal keer met een natte spons de eerste rijen publiek besprenkeld. Hij zei het zelf: “it’s hot in here!” Het gemorste water dweilde hij dan ook zelf op. De andere bandleden moesten er mee lachen. Staat hij een concert te geven en te dweilen...

Na een zogenaamde eerste afscheid volgde “Fire”. Je moet je voorstellen dat de eerste tonen van dat nummer worden gespeeld – tum…tutututum…tum tutututum. Binnen de seconde valt iedereen zijn frank welk liedje het is en volgt het applaus en gejoel. Iedereen brulde mee. Vanaf dat moment volgde een waar muzikaal orgasme, als ik het zo mag uitdrukken J “Mary’s Place” waarbij je onmogelijk kan blijven stilstaan, met het opzwepende “turn it up”! Tijdens dat nummer liet hij de microfoon passeren bij de eerste rij fans: zo mochten om beurten “shht” in de microfoon zeggen. Als je het nummer kent weet je dat dat van een traag en rustig ritme overgaat in een opzwepend ritme, waarin telkens “turn it up!” door de achtergrondzangers en publiek natuurlijk, wordt gezongen. Het bouwt echt op tot iedereen ononhoudelijk brult ” turn it up!” en dan volgt “meet me at Mary’s place, we’re gonne have a party!”.  Hij zei dat we een “very powerful public” waren. Dat geloof ik J

 

Dan volgde “She’s the one” en  “I’m a rocker”. Ook een keigoed nummer dat ik nog nooit op een concert gehoord heb! Dan “Badlands” dat zoals altijd de zaal echt deed ontploffen. Ik denk niet dat er nog iemand op zijn stoel zat, of dat er nog iemand niet danste! Daaropvolgend “Born to run”. Je VOELDE de begintonen gewoonweg uit de boxen over de beton naar je voeten rollen en ergens midden in je lijf openspatten. Een waar geweld van ECHTE muziek. Dan nog “Thunder Road” en “Glory Days” . Niet te doen, zoveel energie en zoveel sfeer!

Als afsluiter volgde dan zoals verwacht het vrolijke “American Land”.

 

Ondertussen liep het zweet in druppels van mijn lijf en deden mijn handen zeer van het klappen. Bijna 3 uur fysieke inspanning zonder 1 druppel vocht. Ik vrees dat ik naar mijn voeten krijg van de coach J. Maar voorlopig krijgt hij mij toch niet van mijn roze wolk!

13:19 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-06-08

Ijsje op de boerderij

Er moest vandaag nog gelopen worden! Goei gedacht van mij om dit tot de avond uit te stellen. Liever in de gietende regen lopen dan in de volle zon. En zeker met zo'n zwoele temperaturen.

Dus hebben we het nuttige aan het aangename gekoppeld. (alhoewel ik lopen ook zeer aangenaam vind, hoor :-)) Ons mannekes reden met de fiets mee en op km 5 zijn we gestopt aan de boerderij waar ze zelf ijs maken. We hebben er vlug vlug een ijsje gegeten en dan hop, verderlopen naar huis.

Onderweg waaide het vrij hard, maar dat voelde lekker aan. Op de boerderij kreeg ik het echter vrij vlug koud. Ah ja, je koelt ten eerste af omdat je stil staat + je bent ijs aan het eten. En dan die straffe wind ook nog. Er kwamen dreigende donkere wolken aan, maar we hebben het toch droog gehouden. Ons mannekes kontent (wegens het ijsje) en de mama kontent.  Ook wegens het ijsje, wat dacht je? Maar ook omdat er alweer een training achter de rug is die heel soepel verliep.

8.59 km - 58 min - 8.9 km/u - gem. hartslag 142

bruce & dannyEn morgen is het een hoogdag voor bibi! Mijn blog heet niet voor niets "Black eyes burning bright". Mijn ogen zullen morgenavond weer fameus schitteren want den Bruce komt weer naar Antwerpen!! Ik verheug me al op de geweldige sfeer en het luide gebrul van de massa fans die elk woord kunnen meezingen. Morgen zal het de eerste keer zijn dat ik op het middenplein sta. Op alle vorige concerten zat ik in de tribune. Ik hoop ver genoeg naar voor te kunnen schuiven. Ik hoop dat hij "Sandy" gaat spelen. Bij vorige concerten van deze toer is dit nummer al eens aan bod gekomen op vraag van een fan. Ik denk dat ik ook een bordje ga maken met mijn naam op...het moest maar eens lukken. "Sandy" is een nummer waar zijn pas overleden toetsenist, Danny Federici (zie foto), een prominent deel van de muziek voor zijn rekening nam. Dus dit nummer is wel emotioneel geladen.

Ik droom er ook van eens een keer "Mansion on the hill" live te kunnen meemaken, maar dan moet zijn Patti erbij zijn, en ik geloof dat die bij de kids in de USA zat. Hoe dan ook, een feest zal het zeker worden! Verslag volgt!

21:39 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-06-08

Vanwaar die titel?

vlamBlack eyes burning bright. Vanwaar haal ik die titel?

Wel, ik ben sinds eigen heugnis een grote, héél grote fan van Bruce Springsteen. Toen ik een naam voor dit blogje moest verzinnen, kwam als eerste 'Born to run' in me op. Maar dat is natuurlijk wel erg voor de hand liggend. En gelogen, want ik loop nog maar 6 jaar. En voor die tijd was ik zetelatleet, dus "Born" to run is wat met de haren getrokken.

Een ander stukje muziek kwam ook spontaan naar boven borrelen, uit zijn liedje "The Rising".

Spirits above and behind me
Faces gone, black eyes burnin' bright
May their precious blood forever bind me
Lord as I stand before your fiery light

Ik heb dan wel geen zwarte ogen, maar wel donkerbruine. En ik weet zeker dat toen ik las wat onze coach mij schreef - dat ik in Eindhoven onder de 2 uur zou duiken op de halve marathon - dat er toen vlammekes in mijn ogen te zien waren :-))

Binnen een paar weken is het groot feest! Op 23 juni zijn we van de partij om The Boss himself nogmaals in levende lijve mee te maken in het Sportpaleis. Als ik goed geteld heb, zal het mijn 8e concert worden van Bruce Springsteen and the house rockin', pants droppin', earth shockin', hard rockin', booty shakin', love makin', heart breakin', soul cryin' and death defyin' legendary E Street Band!

19:27 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |