28-02-11

De meeste dromen....zijn bedrog!

dream.jpgOnlangs las ik de blog van een sympathieke dame, en wilde een reactie plaatsen. Echter, dat wat ik wilde zeggen is zo lang dat ik er beter zelf een blogje van maak.

Het gaat over dromen. Niet over dromen van je toekomst, of over dat wat je heel graag zou willen maar over nachtelijk dromen, dat wat je doet als je slaapt.

 In onze familie is er een historie van slaapwandelaars. En even zoveel verhalen, natuurlijk. Het ene al spectaculairder dan het andere. Ik zal me tot mijn eigen fratsen beperken hieronder.

Een voorbeeld: toen ik nog niet getrouwd was en thuis woonde, heb ik ontelbare keren ’s nachts gedacht dat het morgen was. Ik stond dus op, kleedde me aan, maakte voorbereidingen om te ontbijten,…. Voor ik in de keuken was, passeerde ik diverse klokken: mijn wekkerradio, de klok in de living, mijn polshorloge, de klok aan de muur in de keuken, de klok op de microgolfoven, noem maar op. Aanwijzingen genoeg dus om de frank te laten vallen. Gek genoeg dacht ik iedere keer, maar werkelijk IEDERE KEER, dat iemand mij beet wou nemen en de klokken had verzet. Alle klokken natuurlijk. Op één of andere manier werd ik me toch bewust van het feit dat ik eigenlijk in bed hoorde te liggen en “dat ik weer bezig was”. Ok, lichten uit, terug naar de kamer, kleren uit en proberen om verder te slapen.

fluitketel.jpgIedere keer gebeurde de volgende morgen hetzelfde: ik werd wakker met het besef dat ik ’s nachts weer op pad was geweest. Maar, had ik de fluitketel wel van het vuur gehaald? Had ik het vuur wel uitgedraaid? Want dat behoorde ’s morgens tot mijn standaardtaken: thee maken. Elke keer bekroop me de vrees dat ik het vuur had laten branden, dat de ketel ondertussen wel leeggekookt zou zijn en dat er brand zou zijn ontstaan. Dat, bij uitbreiding, de keuken al wel afgebrand zou zijn. Dus stond ik op en ging met een klein hartje naar de keuken, in de hoop dat die er nog was. Oef! Vuur uitgedraaid, niks aan de hand.

 Die gedachtengang van ’s nachts (in slaaptoestand) en die gedachtengang van ’s morgens (toch al wakker) waren dus elke keer hetzelfde. Zo ontzettend vaak ben ik wakker geworden met de gedachte dat ik het halve huis had laten afbranden. 

Toen ik mijn rijbewijs al had, had mijn vader een keer dubbele shift moeten werken. Hij had echter aan moemoe beloofd dat hij haar de volgende dag zou wegbrengen naar het centrum van het dorp, want moemoe ging op bedevaart naar Leuven met de bus. Dat deed ze elk voorjaar. Ik liet mijn goed hart spreken en had gezegd dat hij maar wat langer moest slapen en dat ik moemoe wel zou wegbrengen. Ik ging dus slapen met de gedachte dat ik zeker niet mocht overslapen, want moemoe rekende op mij.

’s Nachts was het weer van dat: ik stond op, in de volle overtuiging dat het tijd was om te vertrekken. Door het raam van de hal zag ik dat het nog pikkedonker was buiten, maar hey, niet lang geleden was het uur verzet dus dat was de reden. Ik passeerde de klok in de living en zag dat het 3u10 was. Ik vroeg me af wie me nu weer voor de zot aan het houden was. Idem dito voor de klok in de keuken. Er was geen tijd voor ontbijt, dus ik nam de autosleutels en ging naar buiten. Ik zat in de auto en ook daar was het 3u10. Ik vond het toch wel verdacht dat alle klokken hetzelfde uur aanwezen. Zelfs die in de auto. En toen, pas toen, viel mijn frank “dat ik weer bezig was”. Nog net op tijd, ik was nog niet vertrokken…

claustrofobia.jpgEen ander voorbeeld:  Ik heb nogal snel last van claustrofobie. Altijd al gehad. Op mijn 18e was ik met mijn toenmalig vriendje gaan kamperen in Zuid-Frankrijk. We sliepen in een tent. Op vakantie zelf heb ik weinig tot geen problemen gehad, maar eens ik thuis was….man, man. De volgende weken heb ik heel vaak midden in de nacht recht in mijn bed gestaan met mijn handen in de lucht en was ik “het tentzeil naar boven aan het duwen omdat ik geen lucht kreeg.”

 Hoe vaak heb ik niet aan het raam van mijn slaapkamer gestaan, op zoek naar de deur. En maar zoeken, en tasten,  en niks vinden, tot huilens toe. 

Niet verwonderlijk dat ik heel vaak ’s morgens hondsmoe wakker werd, met het gevoel alsof ik een hele nacht had liggen vechten, ipv slapen. 

Eigenlijk is mijn slaap en vooral het dromen een goede graadmeter. Dat mag ik wel besluiten na 40 jaar. Als ik merk dat ik een paar nachten achter elkaar heel levendige dromen heb, dan is dat meestal een teken dat er iets wringt in 't koppeke.  

Oh ja, en moemoe? Die heb ik ’s morgens mooi op tijd aan de bus afgezet.Stoer

21:02 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

jij kan echt wel mooi en levendig vertellen ;-) !!!

Gepost door: stephan | 28-02-11

lol, dan lijd ik toch wel aan een heel milde vorm van slaapwandelen. Ergste dat ik al heb voorgehad is dat ik eens op een zondagmorgen naar 't werk ben vertrokken :-) 'k stond al aan de tramhalte en die tram maar niet afkomen hé, zo zondag om 6u 's morgens, toen kreeg ik 't door...:-)

Gepost door: Ruthje | 28-02-11

Jawadde, niet echt handig! Ik ben een slechte slaper, maar dat heb ik toch niet voor :-)

Gepost door: Dillie | 01-03-11

enne ...
krijg je het al wat goe in het koppeke ...
helpt zonneke een beetje?
loop ze
mx

Gepost door: marnix | 06-04-11

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: electricien paris | 21-02-15

De commentaren zijn gesloten.