30-01-11

De Forerunner 305

 overzicht sporturen.png

 

’t Zijn geen gewichtsschommelingen die je in bovenstaand grafiekje ziet, hoewel dat best had gekund, want ik ben een fameuse jojoër.

Neenee, wat je ziet is een overzicht van het aantal uren sport per maand, sinds ik eind 2007 Sporttracks ben beginnen te gebruiken. Deze maand heb ik net geen record gebroken: ik kom 4 minuten tekort tov maart 2010 Lachen. Maar toch ben ik wreed content dat er opnieuw een goede regelmaat zit in mijn sportactiviteiten. Bovendien zal het aantal sporturen de komende tijd enkel maar toenemen, maar daar vertel ik later wel eens meer over. Qua gelopen kilometers kom ik deze maand slechts aan 114 km, maar toch is dat beter dan de voorbije maanden.

Vandaag heb ik een toerke van 18 km gelopen. ’t Was wreed koud maar daar kan je je tegen kleden. Ik had nog eens een toerke in Sporttracks uitgetekend en dat naar de Forerunner gestuurd, en op die manier op GPS gelopen. Toch een geweldig ding, die Forerunner.

garmin-forerunner-305.jpgIk ben het net eens gaan nakijken: ik heb hem sinds januari 2007, dus 4 jaar. In deze 4 jaar heb ik hem bij quasi elke training en wedstrijd gebruikt. Enkel als ik hem vergeten was of als hij een platte batterij had, maakte dat hij mijn sportieve uitspattingen niet kon registreren.

In heb begin gebruikte ik hem vooral voor de registratie. Kunnen zien hoe hard je aan het lopen bent en welke afstand je al had gedaan, dat was een fantastische vooruitgang! En later alle gegevens in grafiekjes en tabelletje terugzien, we voelden ons een echte prof Stoer.  Gaandeweg leerde ik om intervaltrainingen via Training Center te programmeren, of minder uitgebreide trainingen konden zelfs op de Forerunner zelf geprogrammeerd worden. En sinds vorig jaar leerde ik dankzij de hulp van mijn ventje en Jess om een route te programmeren en deze tijdens het lopen af te lezen, net als een echte GPS.

 Ik heb hem destijds nog 340 € betaald, en dat was een koopje want de gangbare winkelprijs was toen 475 €. Nu is hij voor een goei 130 € te krijgen.

Hout vasthouden, maar eigenlijk heeft hij nog maar zelden dienst geweigerd. Het is al eens een paar keer voorgevallen dat hij geen teken van leven meer gaf, maar op de blog van Running Ronald heb ik een keer volgend lijstje gekopieerd. Iets om bij te houden, zeer handig in tijden van nood:

 

FR305 Shortcuts : 

  • Mode + Lap = soft reset: geheugen en instellingen blijven gehandhaafd.
  • Mode + Power = hard reset: (vraagt om bevestiging) geheugen en instellingen worden gewist.
  • Mode + Enter + Power = hard reset: (zonder bevestiging) geheugen en instellingen worden gewist.
  • Pijltje omhoog + Power = Nieuwe software upload; ingeval de FR helemaal dood is. Zet de FR in de cradle en verbind ‘m met de PC; start update-programma op de PC en druk dan deze toetscombinatie in.
  • Pijltje omlaag + Power = Opstarten zonder te proberen satellieten van de vorige keer te vinden.
  • Enter + Power = Service Menu. Kom je alleen weer uit met een hard reset ( PAS OP Doe dit alleen als je weet wat je doet; je kan de FR hiermee flink om zeep helpen)

Volgens Sporttracks zou mijn toerke 18 km lang zijn. Toen ik op de oprit kwam gelopen, gaf hij mij een uitgebreid muziekje met de melding dat de training er op zat. Kon niet nauwkeuriger zijn.

18:51 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-01-11

XCO

xco.jpgIk weet uit ervaring dat ik voorzichtig moet zijn met het introduceren van nieuwe loopschoenen. Ik weet dat. Ik weet dat ik met een klein aantal kilometers moet beginnen, anders wacht mij één of andere blessure. Maar het liep zondag zo goed, dat ik 14 km met mijn nieuwe vriendjes heb gelopen. Stom, stom, stom. Maandag had ik pijn aan de buitenkant van mijn schenen. Allé, pijn is een groot woord, maar het was toch gevoelig. Dat komt er van als je denkt het beter te weten. Eigen schuld, dikke bult.

Dus lieten we het verstand toch maar spreken, en besloot ik om dinsdag niet te gaan lopen. In de plaats daarvan zou ik gaan spinnen. Zo gezegd, zo gedaan. Iets voor half acht stond ik paraat, samen met één van mijn zussen. Toen we op weg waren naar de zaal en ik daar veel vrouwen maar geen enkele spinningfiets zag, bekroop mij de twijfel. ’t Was toch wel om half acht spinnen? Of om half negen? Even gaan navragen en wat denk je? Om half negen, natuurlijk! Dat komt er van als je het uurrooster niet grondig nakijkt. Stom, stom, stom.  Alweer.

De brave man achter de toog raadde ons aan om gewoon mee te doen met de ‘sport’-sessie die om half acht werd gegeven. We overwogen even: nog een uur wachten of toch maar meedoen? Iets nieuws proberen? We besloten onze kans te wagen en gewoon mee te doen. 

De sessie die gegeven werd heette “XCO”. Je hebt daarvoor een soort koker nodig, die gevuld is met wat zand. Het ding is zo’n 30 cm lang en je kan uit verschillende diktes kiezen. Het is de bedoeling dat je dat ding in je armen houdt en heen en weer schudt. Niet zomaar wat zwaaien, neenee, je moet er strakke welomlijnde bewegingen mee uitvoeren. En dat alles op het ritme van muziek.. De instructeur was een bevallige jongeman wiens spierencorset veel XCO-sessies deed vermoeden. Tot zo ver nog geen probleem. De aanwezigen waren allemaal vrouwen, wat bij mij al een zeker vermoeden deed rijzen, maar kom, ik heb al geleerd dat het soms beter is af te wachten ipv altijd een oordeel klaar te hebben. 

We begonnen er aan. Hoog tijd, vond ik, want ik had het ferm koud. Eerst een opwarming. Benen lichtjes uiteen en wat gebogen, heupen stil en schudden maar. Van links naar rechts en van rechts naar links. Soms traag, soms snel. Soms met een pauze, soms zonder pauze. Soms 2 keer snel en 1 keer pauze. Soms links pauze houden, soms rechts pauze houden. Dan moesten we diagonaal gaan schudden, van links boven naar rechts onder. Tot overmaat van ramp werd van ons verwacht dat je er nog huppelpasjes ging bijdoen. Op het ritme van de muziek wel te verstaan. Linkerarm omhoog wil zeggen rechterbeen omhoog, en vice versa. Dit ging mijn motorisch vermogen te boven. Er schortte blijkbaar iets aan mijn arm-been-coördinatie, om het zachtjes uit te drukken. Meerdere keren lag ik plat van het lachen omdat noch ik, noch mijn zus konden volgen.

Na 5 minuten wist ik het al: dit is niks voor mij. Als ik sport, wil ik me moe maken. Ik wil zweten, ik wil het gevoel hebben dat mijn lichaam moet werken. Ik wil niet moeten nadenken welk huppelpasje ik moet maken, of ik mag doorgaan of pauze moet houden. Ik wil kunnen stoempen of stampen – lees: kunnen fietsen of lopen. Verstand op nul en afzien.

Na elke 10 minuten stopten we even om “te bekomen”. Ik hoorde de vrouwen rondom mij zuchten en zag hen gretig drinken. Ik snapte er niks van. Ik zweette nog geeneens. Ik had het niet meer koud, maar daar was ook alles mee gezegd. 

Op een gegeven moment lachte ik naar mijn zus, alsof ik me aan het amuseren was. Maar zoals gewoonlijk moet mijn gezicht echt boekdelen gesproken hebben, want ze zei me vlakaf: “als je kon, was je nu weg, hé?” Helemaal goed geraden. Nogmaals het bewijs dat ik echt geen komedie kan spelen. Maar dat wist ik al langer, haha.

En wat hebben we nu geleerd, na al dat motorisch geklungel, na de duidelijke manke arm-been-coördinatie, na die buikspieroefeningen met zwaaiende heupen en benen, met andere woorden, na de eerste XCO-sessie? 

DAT DE SPINNING OM HALF NEGEN BEGINT!!!!

19:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-01-11

Mijn nieuwe vriendjes....

....zijn gearriveerd:

Asics Gel Nimbus 12.jpg

Zondag besteld en vrijdag in huis. Perfecte en snelle service bij Sport-Redler. En alweer een kleine 50 € goedkoper. Morgen gaan we voor de eerste keer samen op stap om elkaar wat beter te leren kennen. Als dat geen leuke vooruitzichten zijn! Ik ben er zeker van dat we, net als hun voorgangers, heel goede maatjes zullen worden.

 

22:11 Gepost door Sandy in Schoenen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-01-11

Don't stop believing

Mijn voeten zaten stevig vastgeklemd in de houdertjes, handdoek op het stuur, een beetje weerstand bijgedraaid. Klaar voor een uurtje spinnen. 

Uit de boxen kwam muziek uit een ver verleden. Terwijl ik mijn benen in gang draaide, hoorde ik het begin van het nummer en vanbinnen in mijn buik roerde iets. Iets herkenbaar maar ik wist niet wat. Werkelijk eeuwen geleden dat ik het nog gehoord had, maar toch o zo vertrouwd. Als vanzelf kon ik de woorden meezingen. Van waar kwamen die woorden? Ik begreep er niks van. Ze rolden eruit zonder dat ik er vat op had. Die stem…zo scherp. Zo zuiver. Zo mooi. Herinneringen uit mijn jeugd.

Ik kon er niks aan doen, maar ik zat te glimlachen op mijn fiets. Gewoonweg heerlijk om die muziek terug te horen. En helemaal om mee te kunnen zingen zonder dat ik kon bedenken wie of wat dit was. Zo wonderlijk. Weten wanneer de gitaarsolo kwam, en ik zweer het, had ik niet in een zaal gezeten met medespinners, dan had ik mee luchtgitaar gespeeld, mijn hoofd achterover gegooid in mijn nek, mijn gezicht vertrokken in een pijnlijke grimas omdat de noten er perfect moesten uitkomen. Stoer

Don’t stop believing. Ach ja, van Journey.

Ik herinner me mijn allereerste zelfgekochte LP. Een dubbelLP met een zwarte hoes en iets met “Rock” in de titel. Dit nummer was volgens mij het 2e liedje op de derde LP. Ik zie het zo voor mij. Ik had lang gespaard om een LP te kunnen kopen, en dan ineens een dubbelLP… dat was pure magie. Zoveel platen en bands om te leren kennen. Muziek die nog vertrouwd moest geraken. Teksten die ontcijferd en onthouden moesten worden. Ah ja, het was een verzamelLP en dan had je altijd de pech dat er geen teksten meegeleverd werden, dus moest je zelf aan de slag. Internet bestond immers nog niet. Ik heb die LP gekoesterd tot en met. Terwijl de naald over de plaat ging en de muziek weerklonk, bestuurde ik de foto’s van de groepen, zocht ik naar namen van schrijvers of zangers, en las ik de informatie op de binnenkant van de hoes opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Ik denk dat het geleden is van de laatste keer dat ik de LP gedraaid heb, dat ik “Don’t stop believing” heb gehoord. Wat wil zeggen dat het toch minstens 20 jaar geleden moet zijn. Minstens. Echt, het is een heel raar gevoel om te merken dat er woorden in je hoofd opkomen, zonder dat je weet vanwaar die komen. Heel grappig. 

Ik heb dat ook vaak als ik een woord in het Duits of Frans of Engels zoek. Dan komt er iets in mij op waarvan ik denk “Hè? Waar haal ik dat?” Iets waarvan ik helemaal niet zeker ben dat het juist is omdat het me niet bekend klinkt. En dan ga ik het opzoeken, en 9 van de 10 keer is het toch juist. Straf, hé. Toch teken dat het drillen van de woordenschat destijds letterlijk zijn sporen heeft nagelaten in mijn hersens. 

Allé kom, for old times’ sake post ik het liedje hier nog eens, zodat jullie kunnen meegenieten en – indien het jullie even bekend in de oren klinkt als bij mij het geval was -  kunnen beseffen dat jullie echt wel oud aan het worden zijn.Tong uitsteken


19:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |