10-01-11

Don't stop believing

Mijn voeten zaten stevig vastgeklemd in de houdertjes, handdoek op het stuur, een beetje weerstand bijgedraaid. Klaar voor een uurtje spinnen. 

Uit de boxen kwam muziek uit een ver verleden. Terwijl ik mijn benen in gang draaide, hoorde ik het begin van het nummer en vanbinnen in mijn buik roerde iets. Iets herkenbaar maar ik wist niet wat. Werkelijk eeuwen geleden dat ik het nog gehoord had, maar toch o zo vertrouwd. Als vanzelf kon ik de woorden meezingen. Van waar kwamen die woorden? Ik begreep er niks van. Ze rolden eruit zonder dat ik er vat op had. Die stem…zo scherp. Zo zuiver. Zo mooi. Herinneringen uit mijn jeugd.

Ik kon er niks aan doen, maar ik zat te glimlachen op mijn fiets. Gewoonweg heerlijk om die muziek terug te horen. En helemaal om mee te kunnen zingen zonder dat ik kon bedenken wie of wat dit was. Zo wonderlijk. Weten wanneer de gitaarsolo kwam, en ik zweer het, had ik niet in een zaal gezeten met medespinners, dan had ik mee luchtgitaar gespeeld, mijn hoofd achterover gegooid in mijn nek, mijn gezicht vertrokken in een pijnlijke grimas omdat de noten er perfect moesten uitkomen. Stoer

Don’t stop believing. Ach ja, van Journey.

Ik herinner me mijn allereerste zelfgekochte LP. Een dubbelLP met een zwarte hoes en iets met “Rock” in de titel. Dit nummer was volgens mij het 2e liedje op de derde LP. Ik zie het zo voor mij. Ik had lang gespaard om een LP te kunnen kopen, en dan ineens een dubbelLP… dat was pure magie. Zoveel platen en bands om te leren kennen. Muziek die nog vertrouwd moest geraken. Teksten die ontcijferd en onthouden moesten worden. Ah ja, het was een verzamelLP en dan had je altijd de pech dat er geen teksten meegeleverd werden, dus moest je zelf aan de slag. Internet bestond immers nog niet. Ik heb die LP gekoesterd tot en met. Terwijl de naald over de plaat ging en de muziek weerklonk, bestuurde ik de foto’s van de groepen, zocht ik naar namen van schrijvers of zangers, en las ik de informatie op de binnenkant van de hoes opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Ik denk dat het geleden is van de laatste keer dat ik de LP gedraaid heb, dat ik “Don’t stop believing” heb gehoord. Wat wil zeggen dat het toch minstens 20 jaar geleden moet zijn. Minstens. Echt, het is een heel raar gevoel om te merken dat er woorden in je hoofd opkomen, zonder dat je weet vanwaar die komen. Heel grappig. 

Ik heb dat ook vaak als ik een woord in het Duits of Frans of Engels zoek. Dan komt er iets in mij op waarvan ik denk “Hè? Waar haal ik dat?” Iets waarvan ik helemaal niet zeker ben dat het juist is omdat het me niet bekend klinkt. En dan ga ik het opzoeken, en 9 van de 10 keer is het toch juist. Straf, hé. Toch teken dat het drillen van de woordenschat destijds letterlijk zijn sporen heeft nagelaten in mijn hersens. 

Allé kom, for old times’ sake post ik het liedje hier nog eens, zodat jullie kunnen meegenieten en – indien het jullie even bekend in de oren klinkt als bij mij het geval was -  kunnen beseffen dat jullie echt wel oud aan het worden zijn.Tong uitsteken


19:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jammer ik kan het niet beluisteren. Auteursrechtelijk afgeschermd in Nederland.
Enne minstens 20 jaar geleden? Zo oud ben je amper;-)

Gepost door: Tiny | 11-01-11

Die stem ... zo scherp, zo mooi, zo zuiver ...

Het heeft 3 kwartier geduurd alvorens ik door had dat je over de stem van die zanger bezig was ;-)

Gepost door: geert | 11-01-11

Vreemd hè, hoe je geheugen bepaalde dingen nooit kwijt raakt. Ik heb dat ook pas nog ontdekt, met liedjes die even oud zijn als dat van jou.
Grappig ook hoe jij op precies dezelfde manier omging met muziek als ik - toch niet zo vreemd dat we een tijdje samen de speelplaats afschuimden, al gingen onze gesprekken toen vaak over wat anders ;-)
Worden we oud? Misschien, maar we worden er wel gelukkiger op, met al die mooie herinneringen.

Gepost door: Sabine | 11-01-11

De commentaren zijn gesloten.