27-12-10

2011

Het einde van het jaar nadert en dan lees je bij de meeste blogs een verslagje van het afgelopen jaar en de toekomstplannen voor het volgende jaar.

Om mijn lezertjes niet te vervelen heb ik een paar zaken in een tabelletje gegoten. Dan kan je dit snel overslaan als deze cijfertjes je niet zo interesseren.

 

km

AVG HR

# trainingen

 # uur

2008

  1.544  

150

166

185

2009

  1.509  

144

165

182

2010

  1.330  

145

134

169

Over de plannen in 2011 kan ik heel kort zijn: ik ga me amuseren! Dat is het enige doel dat ik me stel voor het komende jaar. Ik denk niet dat ik een nieuw PR op één of andere afstand ga behalen, omdat de motivatie me ontbreekt om alles op alles te zetten om dit doel te bereiken. Ik vind het gewoon zo belangrijk niet meer om beter te worden. Qua snelheid, bedoel ik dan. Ik wil nog wel beter worden wat tevredenheidsfactor betreft. Maar dit is uitsluitende gerelateerd aan hoe ik een training of wedstrijd zelf ervaar. Heel subjectief dus. Niet meer te meten aan de hand van objectieve factoren als tijd of snelheid.

Vroeger zou ik mezelf de vraag gesteld hebben wat er aan de hand was, omdat die gedrevenheid om sneller te worden die ik ooit voelde, blijkbaar verdwenen is. Ondertussen weet ik dat het daar allemaal niet om draait voor mij. Er zijn zaken die veel, véél belangrijker zijn in mijn leven.

Wat wedstrijden betreft, vraag ik me zelfs af of ik nog wel wil deelnemen aan de jaarlijks terugkerende grote wedstrijden zoals de 20km van Brussel of de HM van Eindhoven. Ik doe nu al jaren aan een stuk bijna altijd dezelfde wedstrijden. Op de duur heb je alles wel gezien. Er zijn nog zovele wedstrijden waaraan ik niet heb deelgenomen en die vast ook heel leuk zijn om te doen. Tijd om nieuwe horizonten op te zoeken!

Ondertussen wens ik alle mensen van goede wil een héél fijn 2011 toe!

 2011 (2).jpg

22:07 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-12-10

Trop is teveel

Trop is teveel, zei Vandenboeynants en ik geef hem gelijk. De hoeveelheid sneeuw die hier de laatste dagen is gevallen is niet meer normaal. Dat blijft maar komen.

Eigenlijk is het raar: met uitzondering van vorig jaar, hebben we de voorbije 10 jaar nauwelijks sneeuw gezien. Als er eens witte vlokken uit de lucht kwamen vallen, moesten we ons naar het raam reppen en met volle bewondering het fenomeen gadeslaan want 2 uur later was alles verdwenen en moesten we minstens een heel jaar wachten tot de volgende kans zich voordeed.

Ik herinner me zelfs een winter dat ik mijn warmste loopbroek welgeteld één keer uit de kast heb gehaald, omdat het toen gevroren had, wat vrij uitzonderlijk was. De relatief warme winters waren een zegen voor de muggen en ander zomers rondvliegend gespuis, want die hadden niets te vrezen. De opwarming van de aarde, weet je wel. Vorige winter wisten we niet wat ons overkwam: wéken aan een stuk zag alles wit. En deze winter lijken we dezelfde weg op te gaan. Alleen heb ik de indruk dat het de laatste dagen wel héél véél op korte tijd heeft gesneeuwd.

Een paar details uit onze tuin:

  056.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

052.JPG Zoals ik vorige keer al geschreven heb, is het wondermooi om in verse sneeuw te lopen, maar als hij kniehoog komt wordt het toch een ander verhaal. Bovendien is het een pest als je de baan op moet. Sinds ik 2 winters terug los door onze garagepoort van het huis ben geschoven met onze auto, heb ik een ferme schrik gepakt van rijden in de sneeuw. Het machteloze gevoel als je remt en dat de auto niet reageert maar gewoon dóór rijdt…brrr. Het staat me nog zo voor de geest. En dan dat geluid van botsend metaal…

Soit. Iets anders nu.

Sinds kort beoefen ik ook een andere sport: spinning. Ik had er de eerste keer mee kennis gemaakt ten tijde van het A-Team-project van de Runner’s World. Het is keileuk om te doen en heeft veel van lopen weg: je kan er jezelf mee afbeulen als je dat wil of je kan het wat rustiger aan doen. Dat heb je allemaal zelf in de hand. Bovendien kan je jezelf overgeven aan het ritme van de muziek en dat vind ik geweldig. Ik en muziek, dat is altijd al een goeie combinatie geweest.

Soms moeten we spurtjes doen en de benen zo snel als enigszins mogelijk is laten ronddraaien. Zonder weerstand. Hoewel ik alles geef wat ik heb en bijna van de fiets af wip, merk ik dat er mensen zijn die bijna 2 keer zo snel als ik ronddraaien. Ik snap dat niet. Ik heb nu toch iets dat voor conditie kan doorgaan, en mijn kuit- en dijspieren hebben toch al 9 jaar looptraining achter de rug. Dus ik wil maar zeggen, mijn lijf is wel iets gewoon. Maar die rotatiesnelheid kan ik niet aan. Al een geluk dat mijn schoenen vastgesnoerd zitten, anders zou ik echt van de fiets afwippen Knipogen

Tot mijn verbazing schalde er gisteren een stevige metalplaat uit de boxen. Ik had het nummer nog nooit gehoord maar het beviel me zo dat ik achteraf aan de instructrice ben gaan vragen van wie het was. Een groep waar ik nog nooit van gehoord had: Sabaton. Het nummer kwam als derde in één reeks voorbij, terwijl we een zogenaamde beklimming aan het doen waren. Ik had de weerstand al diverse keren hoger gezet, mijn dijspieren moesten echt duwen om de trappers omlaag te krijgen. Ik voelde mijn beenspieren branden. Het ritme van mijn adem ging sneller en sneller en het zweet gutste van mijn hoofd. Ik stond recht op de trappers en bleef fietsen. Ondertussen voelde ik de gitaarriffen in mijn maag en bewoog ik perfect op het ritme van de muziek. En maar volhouden.  Ogen dicht, hoofd naar beneden. Trappen. Afzien. Sporten. Léven.  Zalig.

11:02 Gepost door Sandy in Spinning | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-12-10

Het effect van lopen

winter.jpgToch raar wat lopen met een mens doet.

 

Het was zondagvoormiddag. Ik had lang in bed gelegen, eens goed uitgeslapen en was een poging aan het doen om echt wakker te worden met een tas koffie. Buiten zag het er witter dan wit uit. Koud. Glad. Nat aan de voeten. Geen loopweer, vond mijn nog-niet-wakkere brein.

Ik had al plannen gemaakt om in de namiddag met een vriendin weg te gaan. En eigenlijk moest die tussenliggende tijd opgevuld worden. En aangezien mijn ventje de zondagse tocht naar de bakker al ondernomen had, had ik nog echt weinig excuses om niet te gaan. Als ik me NU zou omkleden was ik nog op tijd terug om te douchen, te eten en op tijd op de afspraak te verschijnen. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik zocht mijn warmste loopbroek uit, een dikke trui, Mark zijn fietshandschoenen EN mijn warmhoudkussentjes. Muziekje op, en wegwezen. Ik besloot mijn gebruikelijke toerke in de omgekeerde richting te lopen. Dan kon ik de ondergrond uittesten en rapper een lusje huiswaarts maken ingeval het tegensloeg.

Eens ik onderweg was, was het echter PRACHTIG om te lopen. Alle takken van de bomen zagen wit, alle contouren van de natuur werden benadrukt door een laag sneeuw. Gewoonweg magnifique om te zien! Onderweg bedacht ik me dat het wel handig was dat er af en toe een reliëf zichtbaar was waar een beek zat, of dat er weipalen de afgrenzing van een landgoed aanduidden: hoe zou ik anders moeten zien waar de weg liep? Alle normale herkenningspunten waren verdwenen. 

In plaats van glad was het heerlijk knisperend knerpend lopen in de verse sneeuw. Af en toe trad ik – letterlijk- in de voetsporen van wandelaars of liep ik op de sporen van fietsbanden, maar meestal mocht ik mijn voeten planten in een maagdelijk effen sneeuwoppervlak. Ik kwam één andere loper en 3 mountainbikers tegen. En de laatste 2 kilometer ook 3 auto’s. That’s it.

Het is toch een speciaal gevoel om jezelf in het midden van de natuur te bevinden in zo’n feëriek landschap en het ook te ZIEN en er van te GENIETEN! Ik betrapte mezelf er op dat ik constant met een glimlach op mijn gezicht liep. Hoe onnozel. Maar het bewees wel hoe blij ik was dat ik mijn zogenaamde excuses om niet te gaan lopen opzij had gezet. 

Eenmaal thuisgekomen en gedoucht, vroeg mijn kleine wijsneus me plots: “Mama, waarom ben jij zo blij?” Blijkbaar zat die glimlach op mijn gezicht gebeiteld.  

Wat lopen toch met een mens kan doen….

21:52 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-12-10

Wat flauwe zever

afvoer.jpgSoms zijn er zaken waarvan ik me afvraag wie er ooit op dat idiote idee is gekomen. Soms voel ik een ergernis ontstaan en zou ik ze Goedele-gewijs graag door de afvoer gooien. Met de glimlach, weliswaar. 

Een kleine opsomming:

 -         Ik heb mijn hele leven speculAAs gegeten. De Sint bracht vroeger een pakje speculAAs en in de winkel lag er speculAAs in het schap. Tegenwoordig bestaat dat koekje niet meer, nee nee, tegenwoordig eten we speculOOs en smeren we speculOOspasta op onze boterham. Staat dat wat hipper of wat is de belachelijke redenering hierachter?

 -         De feestdagen komen eraan en we worden bedolven met richlijnen hoe we ons feestelijk moeten aankleden. Nu ben ik de eerste om er vreugde in te vinden om mezelf op te taloren, zoals ze dat bij ons zeggen, maar bij temperaturen van rond het vriespunt ga ik mezelf echt niet in een mouwloos kleedje hijsen. Wie verzint het om een kleedje zonder mouwen aan te doen en met blote armen wat te staan bibberen? Het mag er nog zo feestelijk uit zien als het wil, ik doe warme LANGE mouwen aan. Ik ken wel andere truukjes om mijn outfit net dat beetje meer te geven Stoer

 -         Nee, ik koop geen looprokje omdat dat “in” schijnt te zijn. Dan mag ik de grote uitzondering zijn, het zal me worst wezen. Ik doe een broek aan om te lopen. Punt.

 -         Ik zeg het nog eens voor de honderste keer: ik ben NIET geboren op de dag van de onnozel kindekes! Echt niet! Ik ben de dag ERNA geboren, om half tien in de voormiddag, dus ik ben GEEN randgeval. Gesnopen? LachenLachenLachen

 

 Maar evengoed zijn er zaken die ik verheerlijk. Evenzeer met de glimlach:

 

 -         Degene die van die zakjes heeft uitgevonden die warm worden als ze met lucht in aanraking komen, en die je lekker in je handschoenen kan steken. Zàlig! Ik heb de voorbije dinsdag met warme vingers kunnen lopen. Zeer uitzonderlijk in de periode tussen september en mei.

 -         Aan degene die mij getrokken heeft voor Kerstmis: met de heruitgebachte CD-box van “The darkness on the edge of town” kunt ge mij heel blij maken! Maar ik ben ook content met “The Promise”. Zeg nu nog eens dat ik een moeilijke ben.

 -         Ik “moet” de laatste tijd niks van mezelf. En dat is een geweldig gevoel. Ik “moet” niet gaan lopen, ik “moet” niet kuisen, ik “moet” niet lachen als ik niet vrolijk ben. Zo simpel. Waarom ben ik daar nog niet eerder op gekomen?

 -         Alle dokters en medicijnen die mijn vriendjes, vriendinnetjes en familie helpen om weer gezond te worden, zij het dmv een spuit, een operatie of chemo. Ik duim voor jullie! Toi, toi, toi!!

 

Oef. Dat luchtte op.

15:02 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-12-10

Rimpels

rimpels.jpgDinsdagavond had ik net voor het slapengaan onze kater nog eens geknuffeld. Niet zo’n goed idee omdat ik allergisch ben voor het beestje, maar meestal valt dat nogal mee. Waarschijnlijk heb ik toch vlak daarna in mijn ogen gewreven, want toen ik in bed lag begon mijn oog fameus te jeuken. Ik had geen zin om op te staan om er druppeltjes in te laten vallen, ik lag immers net zo lekker warm tussen de flanellen lakens. Ik heb een paar keer in mijn oog gewreven zodat de ergste jeuk weg was, en vanaf dan heb ik me heel erg beheerst. Niet meer aan mijn oog gekomen, hoe erg het ook jeukte. En dat lukte. Flink hé?

’s Morgens bij het ontwaken voelde ik dat mijn rechteroog niet zo goed open ging en dacht ik: “oei, precies een beetje dik”. Toen ik echter in de spiegel keek verschoot ik toch wel. Mijn rechteroog zat helemaal dicht. Daar waar er vroeger rimpels te zien waren, was nu een gave huid te zien, en daar waar er normaal een gave huid te zien was, zaten nieuwe rimpels. Alles van onder mijn wenkbrauw tot onder mijn wallen was helemaal opgezwollen.

Ik kwam beneden en ons mannen vroegen direct wat er aan de hand was. Gelukkig had ik een dagje verlof, zodat ik op het werk al geen verklaringen moest geven. Alhoewel, ik had mijn antwoord al klaar, ingeval iemand er achter zou vragen, nl “Goed wat botsen gehad!” Zouden ze me geloven? Lachen

Enkele dagen later was alles weggetrokken en zaten de rimpels terug op de juiste plaats. Ik stond voor de spiegel en trok een scheef gezicht. Daar waar de waterzak had gezeten, verschenen wel erg veel plooikes. “Sandy jong, ge zijt echt oud aan het worden,” dacht ik. Maar onmiddellijk daarna zei ik tegen mezelf dat als die rimpels alles was waar ik me zorgen over moest maken, ik mijn twee pollekes mocht kussen. Er zijn mensen die andere problemen moeten aanpakken.

Ik koop zo af en toe eens een tijdschriftje. Zo had ik de voorbije week de Goedele nog eens gekocht. Er stond een verhaal in dat me echt aangreep: over mensen die met een “ziekenhuisboot” de kust van arme landen aandoen om geheel vrijwillig de mensen te helpen. Je moet zelfs betalen om er als vrijwilliger te kunnen werken. Qua motivatie kan dat tellen. Voor ze de arme mensen opereren, moet er eerst een selectie gebeuren.  Die selectie is bitter- maar dan ook bitterhard. Kinderen met katarakt worden maar aan één oog geopereerd. Dan kunnen er 2 kinderen geholpen worden in dezelfde tijdspanne in plaats van één. Mensen met een kwaadaardige tumor worden gewoon niet geopereerd. Er is toch geen nabehandeling mogelijk, dus een operatie is zinloos. Afgeschreven. De dokter vertelde dat je zelfs “geluk” had indien je een kwaardaardige tumor had, omdat je lijden dan relatief kort was. Mensen met een goedaardige tumor leefden vaak nog jaren waarna ze een langzame verstikkingsdood stierven.

Die dokter zei dat de selectie simpelweg krankzinnig was. Niet denkbaar in deze tijd waar aan de andere kant van de aardbol mensen geloven dat ze absoluut gelukkig zullen worden indien hun neus 1mm gecorrigeerd wordt, of indien ze een cupmaatje meer hebben.

Uiteindelijk is het wel zo. Wij maken problemen waar er in weze geen zijn. Wij zijn zodanig verwend dat vergeten wat echt belangrijk is, en wat we echt nodig hebben om gelukkig te zijn. Dus heb ik eens heel lief naar mezelf gelachen en mijn rimpels gekoesterd. Elke rimpel vertelt zijn eigen verhaal; en zolang het lachrimpeltjes zijn, zie ik ze zelfs graag! Want het zijn bewijzen van gelukkige momenten.

Er gebeurt de laatste tijd zoveel rondom mij dat ik zelf soms niet weet wat de zin er allemaal van is. Maar eigenlijk wijst alles maar één richting aan: geniet van je familie en vrienden. Koester ze. Hou van ze. Geniet van het leven. Niet van de grote gebeurtenissen, niet van de grote doelen, maar van elk klein detail. Mijn zoon die me zegt dat ik het beste kan masseren van de hele wereld en gelukzalig achterover leunt terwijl ik zijn kuiten onder handen neem. Een vriendin die me vertelt hoe de roosjes die ik haar ooit cadeau heb gegeven, koppig in de sneeuw staan te bloeien en even sterk lijken te zijn als de persoon van wie ze ze cadeau heeft gekregen. Een collega die me altijd aan het lachen maakt met zijn grappen en grollen. Onze kater die op koude winteravonden ligt te wroeten en te wringen tot hij zijn plaatsje op mijn schoot kan innemen. Een loopje in het daglicht, helemaal alleen tussen de velden, met alleen maar de natuur als gezelschap.

Eigenlijk hoeven we het helemaal niet ver te gaan zoeken om gelukkig te zijn. We moeten het alleen willen zien.

12:21 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-12-10

Uitwaaien

Een begrafenis is altijd moeilijk voor mij. Het doet er zelfs niet toe of ik de persoon in kwestie gekend heb. Als ik het verdriet zie van de mensen die achterblijven, huil ik mee.

Gisteren was er ontzettend veel volk op de begrafenis van Chris. Een half uur voor aanvang van de dienst was de kerk volzet. De gangen stonden vol mensen en ook buiten moeten er mensen het gure weer getrotseerd hebben, want bij de offergave blééf er volk komen. Het was een hele mooie dienst, waarbij er een collega en vrienden en zelfs haar zoon een tekst kwamen voorlezen. Chris zou fier geweest zijn.

Het bidprentje staat hier thuis op de kast. Elke keer als ik er langskom, zie ik een foto van een stralende, lachende vrouw die met open blik in de camera kijkt. En elke keer denk ik: “Chris, wat doet jouw foto op dat bidprentje? Jij hoort daar helemaal niet thuis!” Het is zoals het beeld van een sneeuwman in de woestijn, 2 zaken die gewoon niet samenhoren. Op een bidprentje hoort de foto van een oud verrimpeld besje te staan. Elke keer opnieuw komt die gedachte in me op. Chris hoorde helemaal nog niet dood te gaan. Ze had nog zo veel plannen en was nog zo nodig op deze wereld.

Niet dat er ooit een “goed” moment is om te sterven, maar ik kan niet anders dan met enige bitterheid vaststellen dat Chris maar half zo oud was als de vrouw die haar heeft aangereden.

Deze vrouw heeft het ongeluk ook niet gewild, en zeer zeker de gevolgen niet, daar ben ik me absoluut van bewust. Het moet voor haar heel moeilijk zijn om verder te moeten in de wetenschap dat ze de oorzaak is van iemand zijn dood. Maar ik vermoed dat iemand van 85 jaar de meeste ‘taken’ in haar leven wel volbracht zal hebben. Ze heeft er tenminste de kans voor gekregen, en dat kan Chris niet zeggen.

Bovendien is de ene 85-jarige de andere niet. Kan best zijn dat deze vrouw nog een hele kwieke dame was voor wie de auto haar vrijheid betekende. Het kan allemaal best zijn.

Ach, ik kan er nog zoveel over schrijven, feit is dat Chris er niet meer is. Ik kende haar nog maar enkele jaren persoonlijk, hoewel ik haar al vele jaren in onze buurt zag langskomen als ze met haar vriendin ging lopen. Maar ik sta er van te kijken hoe ik er zelf van onder de voet ben.

Een stom voorbeeld: daarstraks ging ik een restantje eten in de groene bak gooien. Toen bedacht ik me: als ik er morgen niet meer zou zijn, zou Mark dan weten wanneer hij een restantje moet wegkappen of wanneer hij het nog mag opeten? Zou hij weten wanneer het tijd is om nieuwe kleren voor de kinderen te gaan kopen? Voor alle duidelijkheid: ik heb een man die volledig zijn plan kan trekken in het huishouden: koken, wassen, strijken, hij kan en doet het allemaal. Maar toch zijn er zaken waar een vrouw net iets meer aandacht aan geeft.

In de opvoeding van onze kinderen leert hij hen andere dingen dan ik doe. Bepaalde kwesties pakt hij anders aan dan ik. Hij legt andere accenten dan ik. Dat is niet meer dan logisch. Maar stel je voor dat zo één van de ouders plots wegvalt? Ik mag er niet aan denken. 

Pfff, zware kost hier op deze blog de laatste tijd….

Om af te sluiten nog wat sportnieuws: het gelopen kilometeraantal van de voorbije week heeft een historisch punt bereikt: welgeteld 8,5 kilometer heb ik deze week gelopen.

Dinsdagavond moest ik weg, vrijdagavond had ik geen zin om naar een ondergesneeuwde piste te vertrekken, maar vandaag vond ik geen geldig excuus. Ik heb nog getwijfeld om het argument “gladde wegen” te gebruiken, maar dit vond ik zelf redelijk zwak klinken. Vooral als je van plan bent om in het bos te gaan lopen. Gek genoeg was het in het bos veel gladder dan op de baan. De baan was grotendeels open, maar in het bos lag er nog een bevroren laag ijs onder de sneeuwsmurrie. Ik zag wandelaars evenwichtsoefeningen doen om recht te blijven en menige verbaasde blik in mijn richting werpen omdat ik het aandurfde om echt te lopen, maar eigenlijk viel het best mee. Gewoon niet denken aan de gladheid en ontspannen lopen, en dan kwam het allemaal in orde.  In het begin deed ik nog moeite om plassen en half gesmolten sneeuwmassa’s te vermijden, maar eens in het bos aangekomen was dit zinloos. Onze trainer zou content geweest zijn als hij mij had zien lopen, want ik moest noodgedwongen de knieën wat hoger heffen dan normaal. Al gauw waren mijn schoenen, kousen en dus ook voeten nat tot aan mijn enkels. Om te voorkomen dat ik met ijsklompjes naar huis moest lopen, heb ik het toerke beperkt tot 8,5 km. Het deed toch deugd en ik was blij dat ik gegaan ben. Het was nodig om efkes uit te waaien.

18:39 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-12-10

Alles verandert

change.jpgAlles verandert voortdurend. Dat is wat een wijze man me al een tijdje probeert wijs te maken. En het is waar wat hij zegt. Niets blijft hetzelfde. Wijzelf in de eerste plaats niet.

Eigenlijk is dat maar goed ook. Stel je voor dat je nooit iets zou bijleren? Dat je altijd halstarrig overtuigd blijft van je eigen gelijk? Dat je jezelf nooit in vraag stelt? Dat je je mening nooit wijzigt? Het zou als gevolg hebben dat we vlug uitgepraat waren, en dat het leven zeer oninteressant werd. We zouden oude knorrepotten worden en nooit iets bijleren.

Ik loop al bijna 39 jaar op deze aardkloot rond. Op een gegeven moment denk je dat je toch al ’t één en ’t ander hebt meegemaakt. Je beseft dat je met scha en schande zaken hebt bijgeleerd, met vallen en opstaan. Alle wijsheid die je onderweg vergaard hebt, probeer je aan je kinderen door te geven, maar dat gaat nu eenmaal niet altijd, want er is geen enkele leerschool zo effectief als de eigen ervaring. Ook al zie je kilometers op voorhand dat ze gaan botsen, soms moet je ze gewoon laten botsen. Ze de kans geven om te botsen. Ze luisteren immers niet naar het gezaag van een ouder die het beter denkt te weten. Hoe waren we immers zelf op die leeftijd?

En dan kom je plots tot de ontdekking dat je eigenlijk zelf ook maar een stumper bent die nog zo ontzettend veel te leren heeft. Die frank is pas gevallen op een moment dat ik een paar inzichten rijker werd. Ineens vraag je je af hoe je het al 39 jaar hebt klaargespeeld om een zinvol leven te leiden (ofwel: lijden – schrappen wat niet past) zonder die bepaalde inzichten.

Soms… soms als er iets heel ergs gebeurt in onze omgeving, staan we even stil bij de manier waarop we leven. De manier waarop we tot op dat moment ons leven geleefd hebben. We zeggen tegen elkaar dat we onszelf om die of om die reden toch gelukkig mogen prijzen. Waarna we elk terug onze eigen weg gaan en verder razen op dezelfde manier als we bezig waren.

Ik ben er van overtuigd dat er eerst iets ingrijpend in je leven moet gebeuren voor je werkelijk de daadkracht kan opbrengen om iets wezenlijk te veranderen. Voor zo ver het nodig is dat er iets verandert, natuurlijk. Klagen we niet vaak dat we zo weinig tijd hebben om datgene te doen dat we zo graag doen? Of dat we zo dikwijls “ja” zeggen als mensen iets van ons vragen, terwijl er een klein stemmetje vanbinnen “neen” zegt. Of net het tegenovergestelde, dat datzelfde stemmetje roept om gehoord te worden, en we “neen” tegen onszelf zeggen?

Vorig weekend is er een loopvriendin die bij mij in de buurt woonde, op enkele honderd meter van haar huis verongelukt. Ze was 48 jaar, een pittige loopster die wist hoe ze er een lap op moest geven. De voorbije zomer begon ze aan de verwezenlijking van een droom: een marathon lopen. Ze ging echter wat te enthousiast van start, want haar schenen waren niet akkoord met de extra trainingskilometers, waardoor ze al een tijdje rust moest houden.

En nu…..nu is ze er niet meer. Haar zonen hebben geen moeder meer waarbij ze thuis kunnen komen. Haar man heeft geen vrouw meer waarbij hij terecht kan met zijn verhaal. De kindjes in haar klas moeten verder met een andere juffrouw. Haar petekindje kan niet meer door haar geknuffeld worden.

Levens worden verwoest, grote leegtes blijven achter. Hoedanook moeten we een manier vinden om verder te gaan. Om zin te blijven geven aan ons leven.

Ik vind het leven vaak heel erg mooi, maar even vaak ook bitter hard.  Meer en meer raak ik er van doordrongen dat we alle ballast overboord moeten gooien en vooral moeten doen waar we onszelf goed bij voelen. Datgene doen wat ons gelukkig maakt. Genieten. Allemaal binnen de grenzen van het mogelijke natuurlijk, maar als je echt wil is er heel veel mogelijk. Je moet het alleen graag genoeg willen.

20:31 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |