20-12-10

Het effect van lopen

winter.jpgToch raar wat lopen met een mens doet.

 

Het was zondagvoormiddag. Ik had lang in bed gelegen, eens goed uitgeslapen en was een poging aan het doen om echt wakker te worden met een tas koffie. Buiten zag het er witter dan wit uit. Koud. Glad. Nat aan de voeten. Geen loopweer, vond mijn nog-niet-wakkere brein.

Ik had al plannen gemaakt om in de namiddag met een vriendin weg te gaan. En eigenlijk moest die tussenliggende tijd opgevuld worden. En aangezien mijn ventje de zondagse tocht naar de bakker al ondernomen had, had ik nog echt weinig excuses om niet te gaan. Als ik me NU zou omkleden was ik nog op tijd terug om te douchen, te eten en op tijd op de afspraak te verschijnen. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik zocht mijn warmste loopbroek uit, een dikke trui, Mark zijn fietshandschoenen EN mijn warmhoudkussentjes. Muziekje op, en wegwezen. Ik besloot mijn gebruikelijke toerke in de omgekeerde richting te lopen. Dan kon ik de ondergrond uittesten en rapper een lusje huiswaarts maken ingeval het tegensloeg.

Eens ik onderweg was, was het echter PRACHTIG om te lopen. Alle takken van de bomen zagen wit, alle contouren van de natuur werden benadrukt door een laag sneeuw. Gewoonweg magnifique om te zien! Onderweg bedacht ik me dat het wel handig was dat er af en toe een reliëf zichtbaar was waar een beek zat, of dat er weipalen de afgrenzing van een landgoed aanduidden: hoe zou ik anders moeten zien waar de weg liep? Alle normale herkenningspunten waren verdwenen. 

In plaats van glad was het heerlijk knisperend knerpend lopen in de verse sneeuw. Af en toe trad ik – letterlijk- in de voetsporen van wandelaars of liep ik op de sporen van fietsbanden, maar meestal mocht ik mijn voeten planten in een maagdelijk effen sneeuwoppervlak. Ik kwam één andere loper en 3 mountainbikers tegen. En de laatste 2 kilometer ook 3 auto’s. That’s it.

Het is toch een speciaal gevoel om jezelf in het midden van de natuur te bevinden in zo’n feëriek landschap en het ook te ZIEN en er van te GENIETEN! Ik betrapte mezelf er op dat ik constant met een glimlach op mijn gezicht liep. Hoe onnozel. Maar het bewees wel hoe blij ik was dat ik mijn zogenaamde excuses om niet te gaan lopen opzij had gezet. 

Eenmaal thuisgekomen en gedoucht, vroeg mijn kleine wijsneus me plots: “Mama, waarom ben jij zo blij?” Blijkbaar zat die glimlach op mijn gezicht gebeiteld.  

Wat lopen toch met een mens kan doen….

21:52 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Een bloedhekel heb ik aan die sneeuw maar om er in te lopen is heerlijk.

Gepost door: Tiny | 21-12-10

Prachtig neergepend Sandy. Het is inderdaad eens heerlijk om in de sneeuw te lopen hé... genieten van de prachtige landschappen. Prettige feesten.

Gepost door: natalie | 21-12-10

jaaaa jaaaa jaaaaaaaaa! dit kon ik geschreven hebben! kijk maar wat ik vandaag schreef ha! :-) i looooove it! moest ik niet lopen, zou ik waarschijnlijk even hard sakkeren op die sneeuw als 90% van de Belgische bevolking; nu ben ik er gewoon blij mee; zo vaak mogen we dit echt niet meemaken!!

Gepost door: Jess | 21-12-10

binnenkort in de betere boekhandel: Sandy in Wonderland!
Ik heb zondag zelfs 5 langlaufers gezien langs de Dijle ... pinguïns daarentegen nog niet, spijtig ...

Gepost door: geert | 22-12-10

Heel herkenbaar vooral als je niet "moet" lopen (een of ander schema) en erg aanstekelijk, betrap mezelf op diepe glimlach bij het lezen van dit mooie stukje...

Gepost door: marnix | 22-12-10

De commentaren zijn gesloten.