12-12-10

Rimpels

rimpels.jpgDinsdagavond had ik net voor het slapengaan onze kater nog eens geknuffeld. Niet zo’n goed idee omdat ik allergisch ben voor het beestje, maar meestal valt dat nogal mee. Waarschijnlijk heb ik toch vlak daarna in mijn ogen gewreven, want toen ik in bed lag begon mijn oog fameus te jeuken. Ik had geen zin om op te staan om er druppeltjes in te laten vallen, ik lag immers net zo lekker warm tussen de flanellen lakens. Ik heb een paar keer in mijn oog gewreven zodat de ergste jeuk weg was, en vanaf dan heb ik me heel erg beheerst. Niet meer aan mijn oog gekomen, hoe erg het ook jeukte. En dat lukte. Flink hé?

’s Morgens bij het ontwaken voelde ik dat mijn rechteroog niet zo goed open ging en dacht ik: “oei, precies een beetje dik”. Toen ik echter in de spiegel keek verschoot ik toch wel. Mijn rechteroog zat helemaal dicht. Daar waar er vroeger rimpels te zien waren, was nu een gave huid te zien, en daar waar er normaal een gave huid te zien was, zaten nieuwe rimpels. Alles van onder mijn wenkbrauw tot onder mijn wallen was helemaal opgezwollen.

Ik kwam beneden en ons mannen vroegen direct wat er aan de hand was. Gelukkig had ik een dagje verlof, zodat ik op het werk al geen verklaringen moest geven. Alhoewel, ik had mijn antwoord al klaar, ingeval iemand er achter zou vragen, nl “Goed wat botsen gehad!” Zouden ze me geloven? Lachen

Enkele dagen later was alles weggetrokken en zaten de rimpels terug op de juiste plaats. Ik stond voor de spiegel en trok een scheef gezicht. Daar waar de waterzak had gezeten, verschenen wel erg veel plooikes. “Sandy jong, ge zijt echt oud aan het worden,” dacht ik. Maar onmiddellijk daarna zei ik tegen mezelf dat als die rimpels alles was waar ik me zorgen over moest maken, ik mijn twee pollekes mocht kussen. Er zijn mensen die andere problemen moeten aanpakken.

Ik koop zo af en toe eens een tijdschriftje. Zo had ik de voorbije week de Goedele nog eens gekocht. Er stond een verhaal in dat me echt aangreep: over mensen die met een “ziekenhuisboot” de kust van arme landen aandoen om geheel vrijwillig de mensen te helpen. Je moet zelfs betalen om er als vrijwilliger te kunnen werken. Qua motivatie kan dat tellen. Voor ze de arme mensen opereren, moet er eerst een selectie gebeuren.  Die selectie is bitter- maar dan ook bitterhard. Kinderen met katarakt worden maar aan één oog geopereerd. Dan kunnen er 2 kinderen geholpen worden in dezelfde tijdspanne in plaats van één. Mensen met een kwaadaardige tumor worden gewoon niet geopereerd. Er is toch geen nabehandeling mogelijk, dus een operatie is zinloos. Afgeschreven. De dokter vertelde dat je zelfs “geluk” had indien je een kwaardaardige tumor had, omdat je lijden dan relatief kort was. Mensen met een goedaardige tumor leefden vaak nog jaren waarna ze een langzame verstikkingsdood stierven.

Die dokter zei dat de selectie simpelweg krankzinnig was. Niet denkbaar in deze tijd waar aan de andere kant van de aardbol mensen geloven dat ze absoluut gelukkig zullen worden indien hun neus 1mm gecorrigeerd wordt, of indien ze een cupmaatje meer hebben.

Uiteindelijk is het wel zo. Wij maken problemen waar er in weze geen zijn. Wij zijn zodanig verwend dat vergeten wat echt belangrijk is, en wat we echt nodig hebben om gelukkig te zijn. Dus heb ik eens heel lief naar mezelf gelachen en mijn rimpels gekoesterd. Elke rimpel vertelt zijn eigen verhaal; en zolang het lachrimpeltjes zijn, zie ik ze zelfs graag! Want het zijn bewijzen van gelukkige momenten.

Er gebeurt de laatste tijd zoveel rondom mij dat ik zelf soms niet weet wat de zin er allemaal van is. Maar eigenlijk wijst alles maar één richting aan: geniet van je familie en vrienden. Koester ze. Hou van ze. Geniet van het leven. Niet van de grote gebeurtenissen, niet van de grote doelen, maar van elk klein detail. Mijn zoon die me zegt dat ik het beste kan masseren van de hele wereld en gelukzalig achterover leunt terwijl ik zijn kuiten onder handen neem. Een vriendin die me vertelt hoe de roosjes die ik haar ooit cadeau heb gegeven, koppig in de sneeuw staan te bloeien en even sterk lijken te zijn als de persoon van wie ze ze cadeau heeft gekregen. Een collega die me altijd aan het lachen maakt met zijn grappen en grollen. Onze kater die op koude winteravonden ligt te wroeten en te wringen tot hij zijn plaatsje op mijn schoot kan innemen. Een loopje in het daglicht, helemaal alleen tussen de velden, met alleen maar de natuur als gezelschap.

Eigenlijk hoeven we het helemaal niet ver te gaan zoeken om gelukkig te zijn. We moeten het alleen willen zien.

12:21 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Meer valt er niet over te zeggen, das de realiteit! Genieten van elk moment dat je hier bent want voor je het weet, is het gedaan... En dat kan soms veel te vlug zijn. Xxx

Gepost door: vanessa | 12-12-10

Meer valt er niet over te zeggen, das de realiteit! Genieten van elk moment dat je hier bent want voor je het weet, is het gedaan... En dat kan soms veel te vlug zijn. Xxx

Gepost door: vanessa | 12-12-10

Ooit kreeg ik als reactie op een van mijn blogjes; "mooi weer en verse vis moet nemen als het er is" Ik ben een aanhanger van deze stelregel!

Gepost door: Tiny | 12-12-10

in 't vervolg over beide ogen wrijven: dan zijn ze 's anderendaags allebei toe en zie je de rimpels niet ;-)
(ooit schrijf ik nog eens een boek boordevol wijsheden ;-) )

Prachtig spreekwoord overigens van Tiny ...

Gepost door: geert | 14-12-10

De commentaren zijn gesloten.