05-12-10

Uitwaaien

Een begrafenis is altijd moeilijk voor mij. Het doet er zelfs niet toe of ik de persoon in kwestie gekend heb. Als ik het verdriet zie van de mensen die achterblijven, huil ik mee.

Gisteren was er ontzettend veel volk op de begrafenis van Chris. Een half uur voor aanvang van de dienst was de kerk volzet. De gangen stonden vol mensen en ook buiten moeten er mensen het gure weer getrotseerd hebben, want bij de offergave blééf er volk komen. Het was een hele mooie dienst, waarbij er een collega en vrienden en zelfs haar zoon een tekst kwamen voorlezen. Chris zou fier geweest zijn.

Het bidprentje staat hier thuis op de kast. Elke keer als ik er langskom, zie ik een foto van een stralende, lachende vrouw die met open blik in de camera kijkt. En elke keer denk ik: “Chris, wat doet jouw foto op dat bidprentje? Jij hoort daar helemaal niet thuis!” Het is zoals het beeld van een sneeuwman in de woestijn, 2 zaken die gewoon niet samenhoren. Op een bidprentje hoort de foto van een oud verrimpeld besje te staan. Elke keer opnieuw komt die gedachte in me op. Chris hoorde helemaal nog niet dood te gaan. Ze had nog zo veel plannen en was nog zo nodig op deze wereld.

Niet dat er ooit een “goed” moment is om te sterven, maar ik kan niet anders dan met enige bitterheid vaststellen dat Chris maar half zo oud was als de vrouw die haar heeft aangereden.

Deze vrouw heeft het ongeluk ook niet gewild, en zeer zeker de gevolgen niet, daar ben ik me absoluut van bewust. Het moet voor haar heel moeilijk zijn om verder te moeten in de wetenschap dat ze de oorzaak is van iemand zijn dood. Maar ik vermoed dat iemand van 85 jaar de meeste ‘taken’ in haar leven wel volbracht zal hebben. Ze heeft er tenminste de kans voor gekregen, en dat kan Chris niet zeggen.

Bovendien is de ene 85-jarige de andere niet. Kan best zijn dat deze vrouw nog een hele kwieke dame was voor wie de auto haar vrijheid betekende. Het kan allemaal best zijn.

Ach, ik kan er nog zoveel over schrijven, feit is dat Chris er niet meer is. Ik kende haar nog maar enkele jaren persoonlijk, hoewel ik haar al vele jaren in onze buurt zag langskomen als ze met haar vriendin ging lopen. Maar ik sta er van te kijken hoe ik er zelf van onder de voet ben.

Een stom voorbeeld: daarstraks ging ik een restantje eten in de groene bak gooien. Toen bedacht ik me: als ik er morgen niet meer zou zijn, zou Mark dan weten wanneer hij een restantje moet wegkappen of wanneer hij het nog mag opeten? Zou hij weten wanneer het tijd is om nieuwe kleren voor de kinderen te gaan kopen? Voor alle duidelijkheid: ik heb een man die volledig zijn plan kan trekken in het huishouden: koken, wassen, strijken, hij kan en doet het allemaal. Maar toch zijn er zaken waar een vrouw net iets meer aandacht aan geeft.

In de opvoeding van onze kinderen leert hij hen andere dingen dan ik doe. Bepaalde kwesties pakt hij anders aan dan ik. Hij legt andere accenten dan ik. Dat is niet meer dan logisch. Maar stel je voor dat zo één van de ouders plots wegvalt? Ik mag er niet aan denken. 

Pfff, zware kost hier op deze blog de laatste tijd….

Om af te sluiten nog wat sportnieuws: het gelopen kilometeraantal van de voorbije week heeft een historisch punt bereikt: welgeteld 8,5 kilometer heb ik deze week gelopen.

Dinsdagavond moest ik weg, vrijdagavond had ik geen zin om naar een ondergesneeuwde piste te vertrekken, maar vandaag vond ik geen geldig excuus. Ik heb nog getwijfeld om het argument “gladde wegen” te gebruiken, maar dit vond ik zelf redelijk zwak klinken. Vooral als je van plan bent om in het bos te gaan lopen. Gek genoeg was het in het bos veel gladder dan op de baan. De baan was grotendeels open, maar in het bos lag er nog een bevroren laag ijs onder de sneeuwsmurrie. Ik zag wandelaars evenwichtsoefeningen doen om recht te blijven en menige verbaasde blik in mijn richting werpen omdat ik het aandurfde om echt te lopen, maar eigenlijk viel het best mee. Gewoon niet denken aan de gladheid en ontspannen lopen, en dan kwam het allemaal in orde.  In het begin deed ik nog moeite om plassen en half gesmolten sneeuwmassa’s te vermijden, maar eens in het bos aangekomen was dit zinloos. Onze trainer zou content geweest zijn als hij mij had zien lopen, want ik moest noodgedwongen de knieën wat hoger heffen dan normaal. Al gauw waren mijn schoenen, kousen en dus ook voeten nat tot aan mijn enkels. Om te voorkomen dat ik met ijsklompjes naar huis moest lopen, heb ik het toerke beperkt tot 8,5 km. Het deed toch deugd en ik was blij dat ik gegaan ben. Het was nodig om efkes uit te waaien.

18:39 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Bij ons thuis staan de overlijdensprentjes ook een tijdje op de kast en telkens ik er voorbij loop mijmer ik eventjes dat ik ooit zelf ergens te lande op een kast ga prijken.
Hopelijk duurt het nog even : een leven is zo voorbij, genieten van hetgeen ons nog rest is de boodschap.

Gepost door: frank spencer | 06-12-10

wil je er vanaf nu eens voor zorgen dat Mark perfect weet wanneer hij iets moet weggooien, zodat je daar al niet meer mee in je hoofd moet lopen!! Manne, jij kan een mens doen verschieten (én nadenken, hoewel dat mijn stijl niet is ...)

Gepost door: geert | 06-12-10

Soms is het goed om ver 'ver' te gaan lopen. Bedankt voor je warme reactie.

Gepost door: Roel | 10-12-10

De commentaren zijn gesloten.