02-12-10

Alles verandert

change.jpgAlles verandert voortdurend. Dat is wat een wijze man me al een tijdje probeert wijs te maken. En het is waar wat hij zegt. Niets blijft hetzelfde. Wijzelf in de eerste plaats niet.

Eigenlijk is dat maar goed ook. Stel je voor dat je nooit iets zou bijleren? Dat je altijd halstarrig overtuigd blijft van je eigen gelijk? Dat je jezelf nooit in vraag stelt? Dat je je mening nooit wijzigt? Het zou als gevolg hebben dat we vlug uitgepraat waren, en dat het leven zeer oninteressant werd. We zouden oude knorrepotten worden en nooit iets bijleren.

Ik loop al bijna 39 jaar op deze aardkloot rond. Op een gegeven moment denk je dat je toch al ’t één en ’t ander hebt meegemaakt. Je beseft dat je met scha en schande zaken hebt bijgeleerd, met vallen en opstaan. Alle wijsheid die je onderweg vergaard hebt, probeer je aan je kinderen door te geven, maar dat gaat nu eenmaal niet altijd, want er is geen enkele leerschool zo effectief als de eigen ervaring. Ook al zie je kilometers op voorhand dat ze gaan botsen, soms moet je ze gewoon laten botsen. Ze de kans geven om te botsen. Ze luisteren immers niet naar het gezaag van een ouder die het beter denkt te weten. Hoe waren we immers zelf op die leeftijd?

En dan kom je plots tot de ontdekking dat je eigenlijk zelf ook maar een stumper bent die nog zo ontzettend veel te leren heeft. Die frank is pas gevallen op een moment dat ik een paar inzichten rijker werd. Ineens vraag je je af hoe je het al 39 jaar hebt klaargespeeld om een zinvol leven te leiden (ofwel: lijden – schrappen wat niet past) zonder die bepaalde inzichten.

Soms… soms als er iets heel ergs gebeurt in onze omgeving, staan we even stil bij de manier waarop we leven. De manier waarop we tot op dat moment ons leven geleefd hebben. We zeggen tegen elkaar dat we onszelf om die of om die reden toch gelukkig mogen prijzen. Waarna we elk terug onze eigen weg gaan en verder razen op dezelfde manier als we bezig waren.

Ik ben er van overtuigd dat er eerst iets ingrijpend in je leven moet gebeuren voor je werkelijk de daadkracht kan opbrengen om iets wezenlijk te veranderen. Voor zo ver het nodig is dat er iets verandert, natuurlijk. Klagen we niet vaak dat we zo weinig tijd hebben om datgene te doen dat we zo graag doen? Of dat we zo dikwijls “ja” zeggen als mensen iets van ons vragen, terwijl er een klein stemmetje vanbinnen “neen” zegt. Of net het tegenovergestelde, dat datzelfde stemmetje roept om gehoord te worden, en we “neen” tegen onszelf zeggen?

Vorig weekend is er een loopvriendin die bij mij in de buurt woonde, op enkele honderd meter van haar huis verongelukt. Ze was 48 jaar, een pittige loopster die wist hoe ze er een lap op moest geven. De voorbije zomer begon ze aan de verwezenlijking van een droom: een marathon lopen. Ze ging echter wat te enthousiast van start, want haar schenen waren niet akkoord met de extra trainingskilometers, waardoor ze al een tijdje rust moest houden.

En nu…..nu is ze er niet meer. Haar zonen hebben geen moeder meer waarbij ze thuis kunnen komen. Haar man heeft geen vrouw meer waarbij hij terecht kan met zijn verhaal. De kindjes in haar klas moeten verder met een andere juffrouw. Haar petekindje kan niet meer door haar geknuffeld worden.

Levens worden verwoest, grote leegtes blijven achter. Hoedanook moeten we een manier vinden om verder te gaan. Om zin te blijven geven aan ons leven.

Ik vind het leven vaak heel erg mooi, maar even vaak ook bitter hard.  Meer en meer raak ik er van doordrongen dat we alle ballast overboord moeten gooien en vooral moeten doen waar we onszelf goed bij voelen. Datgene doen wat ons gelukkig maakt. Genieten. Allemaal binnen de grenzen van het mogelijke natuurlijk, maar als je echt wil is er heel veel mogelijk. Je moet het alleen graag genoeg willen.

20:31 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Heel juist. Ik denk dan vooral : we moeten goed zorg dragen voor elkaar. Want die andere is zo weggeplukt. Dat heb ik spijtig genoeg al teveel ervaren. En tot mijn schande moet ik ook zeggen dat ik dan toch weer soms onzorgvuldig met mijn liefsten (en niet zo liefsten) omga, ondanks de wijsheid.

Gepost door: kaat | 03-12-10

*slik* (en hier sta ik dan -stil- met mijn anders altijd zo bijdehandse commentaar ...)
Het gaat misschien al een pak makkelijker wanneer je jezelf kan wijsmaken dat het leven niet altijd zinvol hoeft te zijn, maar ook dit inzicht helpt niks bij dit soort gebeurtenissen ...

Gepost door: geert | 04-12-10

De commentaren zijn gesloten.