17-11-10

De violen

Ik ken niks van klassieke muziek. Echt helemaal niks. Ik ken wat namen van componisten maar zou nooit kunnen zeggen wie wat geschreven heeft. En toch denk ik dat daar een verborgen schat voor mij weggelegd is.

 Mijn frank is namelijk pas gevallen dat ik helemaal ondersteboven ben van de viool.

 Om bij het begin te beginnen: tijdens één van mijn schildersessies de vorige dagen had ik de radio opgezet. Op één of andere post speelden ze de top 30 van x aantal jaren terug. Ik heb me kostelijk geamuseerd terwijl ik uit volle borst meebrulde met oa. “Vrijgezel” van Benny Neyman, en “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” van John Terra, en ook “Japanese Boy” van Aneka. Tijdens dat laatste nummer hoorde ik plots één van mijn zonen roepen: “Mama! Alstublieft zeg!!” Hoewel ik graag zing, lijkt het voor de toebehoorders minder aangenaam :-)

 Soit, mijn zus wist me te vertellen dat op deze post de komende week de top 800 van de eighties gespeeld zou worden. Toen ik maandagmorgen naar ’t werk reed heb ik mijn geliefde Radio 1 gewisseld voor deze post. Er kwam een nummer voorbij dat ik PRACHTIG vond. Eeuwen geleden dat ik dat nog gehoord had. Ik heb het de hele dag op het werk lopen zingen (in de gang, of op de trap, of in ’t fabriek - daar waar niemand mij kon horen, voor alle duidelijkheid). ’s Avonds direct geyoutubed en gevonden: “I treni di Tozeur” van Alice en Battiato. Een inzending voor het Songfestival in 1984 zo blijkt.  Ik kan maar niet genoeg krijgen van dit plaatje. Waarom? Wat maakt dat ik dit zo ontzettend mooi vind? En nu weet ik het: het zijn de violen. Het is ook een mooie melodie en heel sterk gezongen natuurlijk. En er komt ook een klein stukje in voor waar een paar operazangeressen een piepklein stukje zingen. Ik vind dat PRACHTIG.

 En toen ben ik eens gaan nadenken. “Don’t make me miss you anymore” van Jan Leyers heeft zo een stuk waar plots de violen spelen, en het is altijd dit stukje waar ik op wacht als ik dat liedje hoor.

“Deja me ser mujer” van Axelle Red heeft een stukje waar operazangers op de achtergrond zingen. Ook op dat stuk zit ik altijd te wachten.

Mijn muzieksmaak is redelijk ruim, moet ik zeggen. En soms kan ik echt genieten van nummers, of mijn benen niet stil houden en moet ik een dansje placeren in mijn keuken of waar ik op dat moment ook ben of wat ik ook aan het doen ben. Maar als ik die violen of de operazangers hoor, dan grijpt mij dat in één seconde naar de keel. Dan sluit ik mijn ogen en dan moet ik heel diep inademen en word ik helemaal stil en geconcentreerd. Dan bestaat er heel even niks anders dan die muziek en de emoties die dat bij mij losmaakt. Fantastisch gevoel.

En dus denk ik echt dat er klassieke stukken moeten bestaan waarin ik mezelf helemaal kan verliezen. Ik zou echter begot niet weten waar ik moet beginnen te zoeken.

Is er iemand met kennis van zaken aan het lezen? Doe me eens wat tips aan de hand aub.

Om duidelijk te maken wat ik bedoel, post ik hieronder de liedjes waarvan hierboven sprake was. Dan kunnen jullie zelf eens luisten naar de violen en operastemmen.



 


16:00 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-11-10

A woman on a mission

De meeste mensen hadden een verlengd weekend voor de boeg vorige week. Wat ingevuld kon worden door zalig niks doen, sporten, toch maar werken, water scheppen,…voor elk wat wils. Voor hen die in lager gelegen gebieden woonden en die dachten zich te gaan vervelen, heeft de natuur een handje geholpen. Man, man, man…stel je voor dat er 50 cm water in je huis staat. Dat je meubels en toestellen kapot zijn, tot daar aan toe. Maar die natte muren, de binnendeuren die zonder twijfel zullen kromtrekken, alle electrische leidingen die je zal moeten vervangen, eventueel parket die veranderd in een natte spons, de schouw die afgebroken moet worden… En je hebt water en water, hé. Ik kan me voorstellen dat het geen fris leidingwater is dat binnengestroomd komt, maar een vieze brij bestaande uit modder, hemelwater en rioolwater. Ik mag er niet aan denken.

Zelf had ik 4 dagen schilderen gepland.  Van ’s morgens vroeg (met een korrel zak zout te nemen) tot ’s avonds laat (zeer letterlijk te nemen). 2 weekends terug had ik onze kamer, Wouter’s kamer en de bureau al onder handen genomen. Nu wilde ik de living, keuken en wasplaats doen. Ambitieus, I know, I know. Maar als ik iets in mijn koppeke heb… Zeg nu zelf, de timing was toch perfect gekozen? Wat moet een mens anders op zulke sombere herfstdagen?

Woensdag was ik verf gaan kiezen. Een zacht beige kleurtje zou het worden. Iets bescheidener dan hetgene nu tegen de muur hing. So far so good. Tot ik begon te schilderen. In de pot was het beige, op de borstel was het beige, op de rol was het beige, en op de muur was het ….koud grijs. Geduld, Breugelmans, geduld. Eens het droog was en een tweede laag had gekregen, zou het vast wel meevallen. Dacht ik. Noppes! Niks daarvan! ’s Avonds om 21.30u was ik helemaal rond en had ik van ellende zelfs al een stukje voor de 2e keer geschilderd. Maar het bleef koud grijs.

Ik had 10 liter verf gekocht. Die ging ik niet zomaar wegsmijten. Anderzijds wilde ik de volgende 5 jaar ook niet in een koud huis wonen. Mijn huis moet één ding uitstralen, en dat is gezelligheid. Een mens moet zich behaaglijk en welkom voelen, en wijzelf in de eerste plaats!

Dus togen we vrijdagmorgen vol goede moed terug naar de winkel. Na wat over en weer gebabbel en veel vijven en zessen, kwam het er op neer dat ze daar geen risico’s wilden pakken. Met andere woorden: TTP oftewel: trektuweplan! Ik nam een flesje rode kleurstof mee, in de hoop dat dat de verf een warmere tint zou geven. Thuis mengde ik wat verf met wat druppels kleurstof in een apart potje. Het bleef beige. Nog wat druppels. Nog steeds beige. Nog wat druppels. En plots was het roze. Dat was nu niet bepaald de kleur die ik in gedachten had.

Terug naar de winkel. En 2 flesjes donkerbruine kleurstof meegenomen. Op hoop van zege heb ik dat getest en zowaar, daar verscheen een warme kleur. Jabbedabbedoe! Tot ik begon te schilderen. Terwijl ik de verf op de grijze ondergrond aanbracht, zag ik nauwelijks verschil. ’t Is begot niet waar, hé! Maar nee, zoals reeds gezegd is geduld een schone deugd. Eens het wat opdroogde was er een duidelijk kleurverschil. En zo kwam het dat vrijdagavond rond 21.30 u de living klaar was. Helemaal geschilderd in een warme vrij neutrale kleur. Ik was in mijn nopjes.

Zaterdag was onze kleinste spruit jarig. Rond 10 uur herinnerde ik me hoe ik 9 jaar geleden op datzelfde moment simpelweg euforisch was. Omdat de bevalling achter de rug was en het een makkie was geweest. Omdat ik zo’n schrik had gehad van een herhaling van de vorige keer. Op de foto’s van toen zie je me dan ook echt glunderen. Soit. Papa was dit keer gastheer op zijn feestje (buitenshuis) want ik moest….juist ja, schilderen.

Vandaag was de keuken aan de beurt. Al bij al ging het vlotjes vooruit. Zo vlot zelfs dat ik al in de wasplaats zou kunnen beginnen. Dacht ik. Altijd als je denkt dat je voorloopt op de planning, komt er wel een kink in de kabel. De onderste helft van de muren in de wasplaats heeft een andere kleur dan de bovenste helft. En daar waar die kleuren samenkomen had ik zoveer jaar terug een behangboord gekleefd. Die moest ik er natuurlijk eerst af, en dat klusje zou ik eens rap klaren, se. Teute Gerard! 3 uur heb ik staan krabben voor alles tesamen misschien een goei 3 meter boord! 3 uur verdorie!! ‘k Heb zelfs hulp ingeroepen van mijn lieftallige schoonbroer en zus, kwestie van aan ervaringsdeskundigen te vragen welke technieken ik nog kon proberen. Het papier wilde er wel af, maar de lijm die ik destijds gebruikt heb was niet van de minste, blijkbaar. Van pure frustratie had ik op den duur al zoveel kappen in de muur gemaakt, dat ik alles nog met Polyfilla kon gaan opvullen. Nog méér werk! Zaterdagavond laat was de bovenkant in elk geval geschilderd.

Toen ik zondag wakker werd, had ik het gevoel dat er dikke klompjes aan mijn armen hingen. Mijn handen waren gevoelloos en redelijk opgezwollen. Dat slapende gevoel in mijn handen verdween wel eens ik mijn armen verlegde, maar het verschijnsel was me jammer genoeg bekend. Tijdens onze bouw heb ik daar ook last van gehad. Beetje veel op te korte tijd willen doen, zekers? Toen ik begon te schilderen en ik naar boven reikte, werden mijn handen opnieuw gevoelloos. Geen tijd om te zeveren, het einde was in zicht. Er restte mij nog wel een stress-jobke, namelijk een rechte lijn schilderen daar waar de donkerdere verf van de onderkant stopte. Het moest in één keer goed zijn. En het is me gelukt. Je moet niet met een vergrootglas komen kijken, maar als ik en mijn huisgenoten er content mee zijn, is ’t wel goed zekers? 

Dan het huis nog even dweilen en dan kon Mark alle plaatjes van de lichtknoppen en stopcontacten terug monteren, alsook de gordijnen en prikborden enz. 

En nu…is het allemaal af. Er zit een wreed, wreed contente vrouw voor U. Wel één met een slapende rechterhand, maar dat trekt hopelijk wel weg. Mission accomplished!

Van een mission gesproken: het liedje hieronder draag ik op aan een zeer sterke vrouw waar ik onlangs mee afgesproken had. Zij heeft in het leven al serieuze klappen van de zweep gekregen maar niets of niemand krijgt haar klein. Altijd opnieuw krabbelt ze terug recht en gaat met frisse moed verder, zij het weer een lesje rijker. We zijn die avond constant aan het babbelen geweest en toen ik de eerste keer op mijn klok keek was het al na 12 uur. We hebben onze grote en kleine verdrietjes tegen elkaar verteld, hebben keer op keer gegierd van het lachen (vooral met de hond en de rugzak) en kwamen tot de slotsom dat we een dikke vette middelvinger aan de rest van de wereld lieten zien. :-)  Soms kan het zo’n deugd doen om conversaties te voeren waar het sarcasme van afdruipt, en waar je bijgevolg volledig horizontaal gaat van het lachen.

An, deze is voor jou:

21:58 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-11-10

Het oude vrouwtje

leave.jpgIk zie haar bijna elke zondag.

Helemaal kromgebogen staat ze minutieus het fietspad te keren. Ze woont niet in het centrum van het dorp en heeft dus geen stoep om te verzorgen. Enkel maar een voortuintje, de goot en dan het fietspad. Maar die krijgen wel haar volle aandacht. Week na week zie ik haar geconcentreerd vegen. Geen zandkorrel zal blijven liggen als ie daar niet thuishoort.

Ik schat haar een jaar of 75.  Haar korte grijze haren heeft ze eenvouduig naar achter gekamd en ze draagt een altijd een schort.  Ze is van nature een kleine vrouw, maar ik vermoed dat een leven hard werken de oorzaak is van haar kromme rug. Die kromme rug maakt haar nog kleiner. Ze buigt niet een beetje voorover, maar is helemaal vergroeid met de houding waar het woord “zwoegen” van afstraalt. Desondanks is ze een vinnige vrouw en voeren haar armen nog steeds de opdrachten uit die haar ongetwijfeld sterke geest hen beveelt. Ze had zich ook kunnen opsluiten in haar huisje, de warmte van de houtstoof opzoekend. Maar ergens vindt ze altijd de motivatie om haar huisje en tuintje keurig te onderhouden.

In deze tijd van het jaar is het vrij hopeloos om je tuin proper te houden. De bladeren vallen volop van de bomen, en elke windstoot brengt een volgende lading mee. Zelfs als je een namiddag gewerkt hebt om de bladeren te verzamelen en op te ruimen, toch zie je dat een uur later niet meer. De herfst doet zich gelden.

De eerste keer dat ik het vrouwtje zag vegen, vroeg ik mezelf af hoe iemand gemotiveerd kon zijn om het zand op het fietspad weg te keren. Wat heeft dat voor zin? Dat je de sneeuw van je stoep ruimt, kan ik nog begrijpen. Maar het zand op het fietspad voor je deur? Ik vroeg me af of mijn wereld later ook zo klein zou zijn, dat ik bezigheden ging zoeken om de tijd te doden. Zou ik dan ook de meest nutteloze werkjes uitvoeren om mijn geest gezond te houden?

Vandaag zag ik haar weer. Hoewel de dorre bladeren constant in het rond vlogen, was ze ijverig het fietspad aan het keren. In plaats van het nutteloze van haar werk te veroordelen, bedacht ik me dat haar kromme rug niet vanzelf zo is gegroeid. Misschien heeft ze een leven achter de rug waarin ze dag in dag uit hard heeft moeten werken op een boerderij. Misschien is ze vroeger dienstmeid geweest?

Zij heeft nog geweten hoe het veld bewerkt moest worden, wilde je groenten kunnen oogsten. Zij heeft nog geweten hoe er hout gehakt moest worden, wilde je het in de winter warm hebben. Hoe een gat in een kous gestopt moest worden, omdat er geen geld was om een nieuwe te kopen. Zij heeft de tijd gekend dat enkel hard werken een garantie was om te overleven. Waarschijnlijk is dat harde werken een tweede natuur geworden en kan ze eenvoudigweg niet stilzitten. Omdat stilzitten vroeger eenvoudigweg niet hóórde. En omdat het woord "luxe" nooit in haar woordenboek heeft gestaan.

Hoe anders is haar leven geweest in vergelijking met het leven dat wij nu leiden?

Wij klagen omdat onze overvloed van kleren gestreken moeten worden. Wij klagen omdat we ocharme maar 15 weken bevallingsverlof krijgen. Wij klagen omdat de kuisvrouw een week niet komt, of omdat er geen tijd overschiet om onze sport te beoefenen.  

Waarschijnlijk heeft zij destijds nog de mangel bedient. Als ze geluk had. Anders moest de was gewoon met de hand uitgewrongen worden. Waaarschijnlijk heeft zij in haar jeugdjaren elke morgen om 5u het bed uitgemoeten om de koeien te melken. Elke dag. Waarschijnlijk kreeg zij na een bevalling een week tijd om te bekomen, en wachtte daarna de gewone dagtaak. En daar maakte niemand woorden aan vuil. Waarschijnlijk is het zelfs nooit in haar opgekomen om eens een uur tijd voor haarzelf uit te rekken en te genieten van een warm badje.

En heel waarschijnlijk werd dit allemaal gedaan zonder te morren. Omdat dat nu eenmaal de taak van een vrouw was, en omdat er nu eenmaal gewerkt moest worden om te overleven. Zonder daarbij één cent te verdienen.

Zulke vrouwen verdienen respect. Zij weten nog wat echt werken is.

14:41 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-11-10

Groen

Hoewel er van mijnentwege wel teken van leven was op andere social websites , was er toch enige ongerustheid te merken onder enkele lezers van dit blogje. Mediastilte wil meestal iets zeggen. Geen tijd? Geen goesting? Geblesseerd? Of nog erger: writer’s block? Voor zij die het zich afvroegen, kan ik Eddie-Vedder-gewijs antwoorden: I’m still alive. Of zelfs Jim-Kerr-gewijs: Alive and Kicking! Onkruid vergaat immers niet.

Er valt dan ook niks spectaculairs te vertellen over de laatste weken. Ik ben een cursus aan het volgen en het huiswerk dat we meekrijgen vraagt elke dag wel een uurtje van mijn tijd. Toegegeven, mijn bereidheid is niet alle dagen even groot om het eens met een understatement te zeggen, maar engagement is engagement.

Even dreigde er een “lachen-met-Sandy”-verhaal te volgen. Maar de gedachte aan de reactie van Marathon Geert die zelf een patent heeft op “lachen-met-xx”-verhalen, deed me besluiten om geen risico’s te nemen.

groen.jpgIk was namelijk aan het schilderen hier in huis. Wouter had een kleur mogen kiezen voor zijn kamer. We kwamen de winkel binnen, hij stapte gedecideerd naar de muur waar alle kleuren van de regeboog voor het uitkiezen hingen, en zonder te twijfelen ging zijn vinger naar de meest afgrijselijke kleur van het hele pallet: namelijk fluorescerend groen. Geen knalgroen, geen hard groen, geen grasgroen, maar werkelijk fluorescerend groen. Een héél uur heb ik het kind proberen te overtuigen van een andere kleur. Een héél uur. Ik weet niet van wie hij zijn vastberadenheid heeft geërfd, maar verdorie, dat kind weet wat hij wil. Op een gegeven moment had ik een kleurenwaaier vast. Ik zag een soort groen dat niet fluoresceerde maar waar ik nog altijd wel koppijn van kreeg. Tja, op den duur geeft een mens toe, hé. Ik vroeg hem zijn mening. “Awel ja, dat is goed,” zei hij. Ik beval de bediende om die kleur te maken. Nu. Direct. Bang dat mijn kleine wijsneus van gedacht zou veranderen. 

En zo kwam het dus dat ik de muren in zijn kamer groen schilderde. Mijn lieve zus bood spontaan aan om mee te helpen, kwestie van de koppijn wat te verdelen.  Zij deed de eerste laag in Wouter zijn kamer, en ik nam onze kamer onder handen met bosbessenyoghurtkleur. Althans, zo beschreef mijn broer het, en dat was eigenlijk de nagel op de kop. 

Op dag 2 volgde een tweede laag van het knalgroen. En zowaar, eens alles afgewerkt was en de kamer terug aangekleed was bekeek ik het resultaat. Eigenlijk was het een hele frisse kleur. Het is net alsof de lente in dat kamertje woont. Moest je wakker worden tussen dergelijke groene muren nadat je de avond ervoor wat veel alcochol genuttig hebt, dan kan ik me voorstellen dat je maag zich net iets sneller zou omdraaien. Maar toch….ik moet toegeven dat mijn zoon risico’s durft nemen. Het leven is aan de durvers, nietwaar?

Op dag 2 volgde ook de eerste laag bosbessenyoghurt in de bureau. En hier kwam het beruchte ramenwassenladdertje aan te pas. Op een gegeven moment stond de bak met verf op het plateautje bovenaan. En moest ik de ladder verschuiven. Voor ik het wist had ik de ladder al vast. Maar toen zag ik in gedachten bosbessenyoghurtverf in mijn décolleté terechtkomen. Ik stopte. Ik lachte, en ik nam de verfbak van het laddertje alvorens de ladder te verschuiven. Het verhaal van de ezel en de steen, weet je wel? Nee, nee, ik ben dan wel onnozel, maar zo onnozel nu ook weer niet! Ha!

Op dag 3 volgde een stijfheid van mijn beenspieren die niet normaal was. Kamers schilderen is harder afzien dan een halve marathon lopen. Echt waar! Of zou dat allemaal kwestie van training zijn? Dan heb ik nog wat trainingsuren voor de boeg, want de schildersmicrobe in mijn lijf is nog niet uitgewoed. Komend weekend nemen we even een pauze, maar het lange weekend daarna zal weer gevuld worden met borstels, verfrollen en trapladdertjes. Ineens doorbijten, dan ben ik er weer vanaf voor een paar jaar.

Lopen doen we ook nog wel, maar de drive is wat zoek. De lange donkere avonden doen daar geen goed aan. Ik moet echter dat logge lijf van mij in beweging houden want de weegschaal is onverbiddelijk hard. De chocolade kan daar ook voor iets tussen zitten, maar dat weet ik niet zeker ;-)

16:56 Gepost door Sandy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |