17-11-10

De violen

Ik ken niks van klassieke muziek. Echt helemaal niks. Ik ken wat namen van componisten maar zou nooit kunnen zeggen wie wat geschreven heeft. En toch denk ik dat daar een verborgen schat voor mij weggelegd is.

 Mijn frank is namelijk pas gevallen dat ik helemaal ondersteboven ben van de viool.

 Om bij het begin te beginnen: tijdens één van mijn schildersessies de vorige dagen had ik de radio opgezet. Op één of andere post speelden ze de top 30 van x aantal jaren terug. Ik heb me kostelijk geamuseerd terwijl ik uit volle borst meebrulde met oa. “Vrijgezel” van Benny Neyman, en “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” van John Terra, en ook “Japanese Boy” van Aneka. Tijdens dat laatste nummer hoorde ik plots één van mijn zonen roepen: “Mama! Alstublieft zeg!!” Hoewel ik graag zing, lijkt het voor de toebehoorders minder aangenaam :-)

 Soit, mijn zus wist me te vertellen dat op deze post de komende week de top 800 van de eighties gespeeld zou worden. Toen ik maandagmorgen naar ’t werk reed heb ik mijn geliefde Radio 1 gewisseld voor deze post. Er kwam een nummer voorbij dat ik PRACHTIG vond. Eeuwen geleden dat ik dat nog gehoord had. Ik heb het de hele dag op het werk lopen zingen (in de gang, of op de trap, of in ’t fabriek - daar waar niemand mij kon horen, voor alle duidelijkheid). ’s Avonds direct geyoutubed en gevonden: “I treni di Tozeur” van Alice en Battiato. Een inzending voor het Songfestival in 1984 zo blijkt.  Ik kan maar niet genoeg krijgen van dit plaatje. Waarom? Wat maakt dat ik dit zo ontzettend mooi vind? En nu weet ik het: het zijn de violen. Het is ook een mooie melodie en heel sterk gezongen natuurlijk. En er komt ook een klein stukje in voor waar een paar operazangeressen een piepklein stukje zingen. Ik vind dat PRACHTIG.

 En toen ben ik eens gaan nadenken. “Don’t make me miss you anymore” van Jan Leyers heeft zo een stuk waar plots de violen spelen, en het is altijd dit stukje waar ik op wacht als ik dat liedje hoor.

“Deja me ser mujer” van Axelle Red heeft een stukje waar operazangers op de achtergrond zingen. Ook op dat stuk zit ik altijd te wachten.

Mijn muzieksmaak is redelijk ruim, moet ik zeggen. En soms kan ik echt genieten van nummers, of mijn benen niet stil houden en moet ik een dansje placeren in mijn keuken of waar ik op dat moment ook ben of wat ik ook aan het doen ben. Maar als ik die violen of de operazangers hoor, dan grijpt mij dat in één seconde naar de keel. Dan sluit ik mijn ogen en dan moet ik heel diep inademen en word ik helemaal stil en geconcentreerd. Dan bestaat er heel even niks anders dan die muziek en de emoties die dat bij mij losmaakt. Fantastisch gevoel.

En dus denk ik echt dat er klassieke stukken moeten bestaan waarin ik mezelf helemaal kan verliezen. Ik zou echter begot niet weten waar ik moet beginnen te zoeken.

Is er iemand met kennis van zaken aan het lezen? Doe me eens wat tips aan de hand aub.

Om duidelijk te maken wat ik bedoel, post ik hieronder de liedjes waarvan hierboven sprake was. Dan kunnen jullie zelf eens luisten naar de violen en operastemmen.



 


16:00 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Als ik een aantal jaren geleden al eens een CD kocht dan luisterde ik die dus niet in de winkel. Ik wilde niet dat men mijn ontroering zag. Dat kon van violen of zang of tekst zijn.

Gepost door: Tiny | 17-11-10

'k heb afgelopen zaterdag hetzelfde meegemaakt, ik kreeg van een goeie vriend de 'Bare Bones' cd van mijn favoriet Bryan Adams. Niet normaal, bij elk lied dat hij begint te zingen krijg ik kippevel en bij Heaven liepen de tranen bijna over mijn wangen .. zooo schoon gezongen, met enkel zijn gitaar als begeleiding. Dat je zo ontroerd kan zijn door een simpel lied, een mooie stem. Gewoon genieten !

Gepost door: els Van der Kaa | 17-11-10

ik vermoed dat ze gewoon uw gevoelige snaar beroeren ...
om u eventjes stil te laten staan bij de kleine 'g' s en je
hersenspinsels moeten laten verdwijnen ...
geniet er van , ze geven u ne 'boost'

Gepost door: @n | 17-11-10

da's zo één van die liedjes waarvan niemand nog weet wie het zong of zelfs maar hoe het liedje noemt, maar van bijde eerste noot is 't van "ah jaaaaa, datte ..."
Net als jij heb ik een brede muzikale interesse, en ik heb dan ook een mooie collectie klassieke werken. Populair in het genre, maar dan ook zeer terecht, zijn de 4 seizoenen van Vivaldi maar als je zo betoverd bent door violen, luister dan zeker eens naar Vanessa Mae (zeker haar werk uit de beginjaren: ik denk aan haar eerste album 'Violin'). Mijn persoonlijke topper is en blijft Carl Orf's 'Carmina Burana' (da's écht veel meer dan alleen maar de bekende ouverture hoor!!)

Gepost door: geert | 18-11-10

Mozart - Requiem of Eine kleine Nachtmusik.
Beethoven - 9de Symphonie (20 Km door Brussel, ja!!!).
Bach - Cello Sonata 1, prélude.
Händel - Sarabande.
Roby Lakatos - Godfather Love Theme.
Itzhak Perlman - Schindler's List.
Samuel Barber - Adagio for Strings (Platoon).
Allemaal bekende stukken: filmthema's of gebruikt in reclames.
Maar misschien ken je deze (iets moderner) ook nog: The Verve - Bitter Sweet Symphony...

Mark

Gepost door: Mark | 19-11-10

Hey Sandy,

Ik geniet ook sterk van klassieke muziek. Misschien kan ik je als tip meegeven om langs de bib te gaan. De verzamelcd's van Klara vind ik zelf altijd de moeite om dingen te leren kennen. Ook Klara for kids heeft me aangenaam kunnen verrassen in die zin dat het minder zwaar was dan sommige andere klassieke stukken.

Gepost door: isabelle | 21-11-10

De commentaren zijn gesloten.