15-11-10

A woman on a mission

De meeste mensen hadden een verlengd weekend voor de boeg vorige week. Wat ingevuld kon worden door zalig niks doen, sporten, toch maar werken, water scheppen,…voor elk wat wils. Voor hen die in lager gelegen gebieden woonden en die dachten zich te gaan vervelen, heeft de natuur een handje geholpen. Man, man, man…stel je voor dat er 50 cm water in je huis staat. Dat je meubels en toestellen kapot zijn, tot daar aan toe. Maar die natte muren, de binnendeuren die zonder twijfel zullen kromtrekken, alle electrische leidingen die je zal moeten vervangen, eventueel parket die veranderd in een natte spons, de schouw die afgebroken moet worden… En je hebt water en water, hé. Ik kan me voorstellen dat het geen fris leidingwater is dat binnengestroomd komt, maar een vieze brij bestaande uit modder, hemelwater en rioolwater. Ik mag er niet aan denken.

Zelf had ik 4 dagen schilderen gepland.  Van ’s morgens vroeg (met een korrel zak zout te nemen) tot ’s avonds laat (zeer letterlijk te nemen). 2 weekends terug had ik onze kamer, Wouter’s kamer en de bureau al onder handen genomen. Nu wilde ik de living, keuken en wasplaats doen. Ambitieus, I know, I know. Maar als ik iets in mijn koppeke heb… Zeg nu zelf, de timing was toch perfect gekozen? Wat moet een mens anders op zulke sombere herfstdagen?

Woensdag was ik verf gaan kiezen. Een zacht beige kleurtje zou het worden. Iets bescheidener dan hetgene nu tegen de muur hing. So far so good. Tot ik begon te schilderen. In de pot was het beige, op de borstel was het beige, op de rol was het beige, en op de muur was het ….koud grijs. Geduld, Breugelmans, geduld. Eens het droog was en een tweede laag had gekregen, zou het vast wel meevallen. Dacht ik. Noppes! Niks daarvan! ’s Avonds om 21.30u was ik helemaal rond en had ik van ellende zelfs al een stukje voor de 2e keer geschilderd. Maar het bleef koud grijs.

Ik had 10 liter verf gekocht. Die ging ik niet zomaar wegsmijten. Anderzijds wilde ik de volgende 5 jaar ook niet in een koud huis wonen. Mijn huis moet één ding uitstralen, en dat is gezelligheid. Een mens moet zich behaaglijk en welkom voelen, en wijzelf in de eerste plaats!

Dus togen we vrijdagmorgen vol goede moed terug naar de winkel. Na wat over en weer gebabbel en veel vijven en zessen, kwam het er op neer dat ze daar geen risico’s wilden pakken. Met andere woorden: TTP oftewel: trektuweplan! Ik nam een flesje rode kleurstof mee, in de hoop dat dat de verf een warmere tint zou geven. Thuis mengde ik wat verf met wat druppels kleurstof in een apart potje. Het bleef beige. Nog wat druppels. Nog steeds beige. Nog wat druppels. En plots was het roze. Dat was nu niet bepaald de kleur die ik in gedachten had.

Terug naar de winkel. En 2 flesjes donkerbruine kleurstof meegenomen. Op hoop van zege heb ik dat getest en zowaar, daar verscheen een warme kleur. Jabbedabbedoe! Tot ik begon te schilderen. Terwijl ik de verf op de grijze ondergrond aanbracht, zag ik nauwelijks verschil. ’t Is begot niet waar, hé! Maar nee, zoals reeds gezegd is geduld een schone deugd. Eens het wat opdroogde was er een duidelijk kleurverschil. En zo kwam het dat vrijdagavond rond 21.30 u de living klaar was. Helemaal geschilderd in een warme vrij neutrale kleur. Ik was in mijn nopjes.

Zaterdag was onze kleinste spruit jarig. Rond 10 uur herinnerde ik me hoe ik 9 jaar geleden op datzelfde moment simpelweg euforisch was. Omdat de bevalling achter de rug was en het een makkie was geweest. Omdat ik zo’n schrik had gehad van een herhaling van de vorige keer. Op de foto’s van toen zie je me dan ook echt glunderen. Soit. Papa was dit keer gastheer op zijn feestje (buitenshuis) want ik moest….juist ja, schilderen.

Vandaag was de keuken aan de beurt. Al bij al ging het vlotjes vooruit. Zo vlot zelfs dat ik al in de wasplaats zou kunnen beginnen. Dacht ik. Altijd als je denkt dat je voorloopt op de planning, komt er wel een kink in de kabel. De onderste helft van de muren in de wasplaats heeft een andere kleur dan de bovenste helft. En daar waar die kleuren samenkomen had ik zoveer jaar terug een behangboord gekleefd. Die moest ik er natuurlijk eerst af, en dat klusje zou ik eens rap klaren, se. Teute Gerard! 3 uur heb ik staan krabben voor alles tesamen misschien een goei 3 meter boord! 3 uur verdorie!! ‘k Heb zelfs hulp ingeroepen van mijn lieftallige schoonbroer en zus, kwestie van aan ervaringsdeskundigen te vragen welke technieken ik nog kon proberen. Het papier wilde er wel af, maar de lijm die ik destijds gebruikt heb was niet van de minste, blijkbaar. Van pure frustratie had ik op den duur al zoveel kappen in de muur gemaakt, dat ik alles nog met Polyfilla kon gaan opvullen. Nog méér werk! Zaterdagavond laat was de bovenkant in elk geval geschilderd.

Toen ik zondag wakker werd, had ik het gevoel dat er dikke klompjes aan mijn armen hingen. Mijn handen waren gevoelloos en redelijk opgezwollen. Dat slapende gevoel in mijn handen verdween wel eens ik mijn armen verlegde, maar het verschijnsel was me jammer genoeg bekend. Tijdens onze bouw heb ik daar ook last van gehad. Beetje veel op te korte tijd willen doen, zekers? Toen ik begon te schilderen en ik naar boven reikte, werden mijn handen opnieuw gevoelloos. Geen tijd om te zeveren, het einde was in zicht. Er restte mij nog wel een stress-jobke, namelijk een rechte lijn schilderen daar waar de donkerdere verf van de onderkant stopte. Het moest in één keer goed zijn. En het is me gelukt. Je moet niet met een vergrootglas komen kijken, maar als ik en mijn huisgenoten er content mee zijn, is ’t wel goed zekers? 

Dan het huis nog even dweilen en dan kon Mark alle plaatjes van de lichtknoppen en stopcontacten terug monteren, alsook de gordijnen en prikborden enz. 

En nu…is het allemaal af. Er zit een wreed, wreed contente vrouw voor U. Wel één met een slapende rechterhand, maar dat trekt hopelijk wel weg. Mission accomplished!

Van een mission gesproken: het liedje hieronder draag ik op aan een zeer sterke vrouw waar ik onlangs mee afgesproken had. Zij heeft in het leven al serieuze klappen van de zweep gekregen maar niets of niemand krijgt haar klein. Altijd opnieuw krabbelt ze terug recht en gaat met frisse moed verder, zij het weer een lesje rijker. We zijn die avond constant aan het babbelen geweest en toen ik de eerste keer op mijn klok keek was het al na 12 uur. We hebben onze grote en kleine verdrietjes tegen elkaar verteld, hebben keer op keer gegierd van het lachen (vooral met de hond en de rugzak) en kwamen tot de slotsom dat we een dikke vette middelvinger aan de rest van de wereld lieten zien. :-)  Soms kan het zo’n deugd doen om conversaties te voeren waar het sarcasme van afdruipt, en waar je bijgevolg volledig horizontaal gaat van het lachen.

An, deze is voor jou:

21:58 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Ik dacht al, vier dagen verven aan enkele kamers, Sandy moet in een héél groot huis wonen ! ;-)
Leuke tekst btw :-)

Gepost door: Chris | 15-11-10

Chic van je ! Kan er geen klein klein fotooke bij ;-) Ben nieuwsgierig !

Gepost door: kaat | 16-11-10

Hey Breugelmans!! Je bent een sterke jongedame.

Gepost door: Tiny | 16-11-10

Bij deze stuur ik je een welgemeende, bruin-beige-roze maar in elk geval warm gekleurde JIHAAAAAA! toe ... knap gedaan. Waar het karakter van een steenezel allemaal al goed voor is hé ;-)
btw, als je nog eens afspreekt met die vriendin, dan heb ik hier een gratis tip voor je: stop met die middenvingers. Ten eerste is da tegenwoordig al zo ingeburgerd dat niemand er nog van opkijkt en ten tweede riskeer je een verstuiking en/of blauw oog als je wat te onstuimig bent. Wil je écht een statement maken naar de maatschappij en meer bepaald dat deeltje ervan dat zich in je onmiddelijke periferie bevindt, laat dan gewoon een dikke vette ... scheet!

Gepost door: geert | 16-11-10

Bij deze stuur ik je een welgemeende, bruin-beige-roze maar in elk geval warm gekleurde JIHAAAAAA! toe ... knap gedaan. Waar het karakter van een steenezel allemaal al goed voor is hé ;-)
btw, als je nog eens afspreekt met die vriendin, dan heb ik hier een gratis tip voor je: stop met die middenvingers. Ten eerste is da tegenwoordig al zo ingeburgerd dat niemand er nog van opkijkt en ten tweede riskeer je een verstuiking en/of blauw oog als je wat te onstuimig bent. Wil je écht een statement maken naar de maatschappij en meer bepaald dat deeltje ervan dat zich in je onmiddelijke periferie bevindt, laat dan gewoon een dikke vette ... scheet!

Gepost door: geert | 16-11-10

hmmmmmm .... zie ik nu dubbel??

Gepost door: geert | 16-11-10

@Geert, volgens mij wilde je gewoon duidelijk zijn. Got the message!

Gepost door: Sandy | 16-11-10

Mooi "kleurlijk" verhaal en erg herkenbaar ik wil de gang van ons huis aanpakken, 2 verdiepingen en heb de verf al in de garage staan (veel geld hé) kreeg het in men bolleke om dit in 3 kleuren te doen en....dat grijs in de pot trekt in geen geval op het grijs die ik dacht gevraagd te hebben ....wacht tot het droog is meneer zei dien winkelbediende nog, ja ja ...ik zie mezelf al om kleurstof lopen.

Gepost door: marnix | 17-11-10

De commentaren zijn gesloten.