06-11-10

Het oude vrouwtje

leave.jpgIk zie haar bijna elke zondag.

Helemaal kromgebogen staat ze minutieus het fietspad te keren. Ze woont niet in het centrum van het dorp en heeft dus geen stoep om te verzorgen. Enkel maar een voortuintje, de goot en dan het fietspad. Maar die krijgen wel haar volle aandacht. Week na week zie ik haar geconcentreerd vegen. Geen zandkorrel zal blijven liggen als ie daar niet thuishoort.

Ik schat haar een jaar of 75.  Haar korte grijze haren heeft ze eenvouduig naar achter gekamd en ze draagt een altijd een schort.  Ze is van nature een kleine vrouw, maar ik vermoed dat een leven hard werken de oorzaak is van haar kromme rug. Die kromme rug maakt haar nog kleiner. Ze buigt niet een beetje voorover, maar is helemaal vergroeid met de houding waar het woord “zwoegen” van afstraalt. Desondanks is ze een vinnige vrouw en voeren haar armen nog steeds de opdrachten uit die haar ongetwijfeld sterke geest hen beveelt. Ze had zich ook kunnen opsluiten in haar huisje, de warmte van de houtstoof opzoekend. Maar ergens vindt ze altijd de motivatie om haar huisje en tuintje keurig te onderhouden.

In deze tijd van het jaar is het vrij hopeloos om je tuin proper te houden. De bladeren vallen volop van de bomen, en elke windstoot brengt een volgende lading mee. Zelfs als je een namiddag gewerkt hebt om de bladeren te verzamelen en op te ruimen, toch zie je dat een uur later niet meer. De herfst doet zich gelden.

De eerste keer dat ik het vrouwtje zag vegen, vroeg ik mezelf af hoe iemand gemotiveerd kon zijn om het zand op het fietspad weg te keren. Wat heeft dat voor zin? Dat je de sneeuw van je stoep ruimt, kan ik nog begrijpen. Maar het zand op het fietspad voor je deur? Ik vroeg me af of mijn wereld later ook zo klein zou zijn, dat ik bezigheden ging zoeken om de tijd te doden. Zou ik dan ook de meest nutteloze werkjes uitvoeren om mijn geest gezond te houden?

Vandaag zag ik haar weer. Hoewel de dorre bladeren constant in het rond vlogen, was ze ijverig het fietspad aan het keren. In plaats van het nutteloze van haar werk te veroordelen, bedacht ik me dat haar kromme rug niet vanzelf zo is gegroeid. Misschien heeft ze een leven achter de rug waarin ze dag in dag uit hard heeft moeten werken op een boerderij. Misschien is ze vroeger dienstmeid geweest?

Zij heeft nog geweten hoe het veld bewerkt moest worden, wilde je groenten kunnen oogsten. Zij heeft nog geweten hoe er hout gehakt moest worden, wilde je het in de winter warm hebben. Hoe een gat in een kous gestopt moest worden, omdat er geen geld was om een nieuwe te kopen. Zij heeft de tijd gekend dat enkel hard werken een garantie was om te overleven. Waarschijnlijk is dat harde werken een tweede natuur geworden en kan ze eenvoudigweg niet stilzitten. Omdat stilzitten vroeger eenvoudigweg niet hóórde. En omdat het woord "luxe" nooit in haar woordenboek heeft gestaan.

Hoe anders is haar leven geweest in vergelijking met het leven dat wij nu leiden?

Wij klagen omdat onze overvloed van kleren gestreken moeten worden. Wij klagen omdat we ocharme maar 15 weken bevallingsverlof krijgen. Wij klagen omdat de kuisvrouw een week niet komt, of omdat er geen tijd overschiet om onze sport te beoefenen.  

Waarschijnlijk heeft zij destijds nog de mangel bedient. Als ze geluk had. Anders moest de was gewoon met de hand uitgewrongen worden. Waaarschijnlijk heeft zij in haar jeugdjaren elke morgen om 5u het bed uitgemoeten om de koeien te melken. Elke dag. Waarschijnlijk kreeg zij na een bevalling een week tijd om te bekomen, en wachtte daarna de gewone dagtaak. En daar maakte niemand woorden aan vuil. Waarschijnlijk is het zelfs nooit in haar opgekomen om eens een uur tijd voor haarzelf uit te rekken en te genieten van een warm badje.

En heel waarschijnlijk werd dit allemaal gedaan zonder te morren. Omdat dat nu eenmaal de taak van een vrouw was, en omdat er nu eenmaal gewerkt moest worden om te overleven. Zonder daarbij één cent te verdienen.

Zulke vrouwen verdienen respect. Zij weten nog wat echt werken is.

14:41 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Zo is het maar net. Zij weet nog wat werken is.

Gepost door: Tiny | 06-11-10

Och man, daar ben ik echt niet goed van als ik dat zo lees. Wij zijn echt wel luxebeesten en klagen en zagen voor het minste.... Wij hebben nog gene oorlog meegemaakt of honger moeten lijden. Ja, die mensen verdienen zeker respect!!

Gepost door: Vanessa | 08-11-10

De commentaren zijn gesloten.