04-11-10

Groen

Hoewel er van mijnentwege wel teken van leven was op andere social websites , was er toch enige ongerustheid te merken onder enkele lezers van dit blogje. Mediastilte wil meestal iets zeggen. Geen tijd? Geen goesting? Geblesseerd? Of nog erger: writer’s block? Voor zij die het zich afvroegen, kan ik Eddie-Vedder-gewijs antwoorden: I’m still alive. Of zelfs Jim-Kerr-gewijs: Alive and Kicking! Onkruid vergaat immers niet.

Er valt dan ook niks spectaculairs te vertellen over de laatste weken. Ik ben een cursus aan het volgen en het huiswerk dat we meekrijgen vraagt elke dag wel een uurtje van mijn tijd. Toegegeven, mijn bereidheid is niet alle dagen even groot om het eens met een understatement te zeggen, maar engagement is engagement.

Even dreigde er een “lachen-met-Sandy”-verhaal te volgen. Maar de gedachte aan de reactie van Marathon Geert die zelf een patent heeft op “lachen-met-xx”-verhalen, deed me besluiten om geen risico’s te nemen.

groen.jpgIk was namelijk aan het schilderen hier in huis. Wouter had een kleur mogen kiezen voor zijn kamer. We kwamen de winkel binnen, hij stapte gedecideerd naar de muur waar alle kleuren van de regeboog voor het uitkiezen hingen, en zonder te twijfelen ging zijn vinger naar de meest afgrijselijke kleur van het hele pallet: namelijk fluorescerend groen. Geen knalgroen, geen hard groen, geen grasgroen, maar werkelijk fluorescerend groen. Een héél uur heb ik het kind proberen te overtuigen van een andere kleur. Een héél uur. Ik weet niet van wie hij zijn vastberadenheid heeft geërfd, maar verdorie, dat kind weet wat hij wil. Op een gegeven moment had ik een kleurenwaaier vast. Ik zag een soort groen dat niet fluoresceerde maar waar ik nog altijd wel koppijn van kreeg. Tja, op den duur geeft een mens toe, hé. Ik vroeg hem zijn mening. “Awel ja, dat is goed,” zei hij. Ik beval de bediende om die kleur te maken. Nu. Direct. Bang dat mijn kleine wijsneus van gedacht zou veranderen. 

En zo kwam het dus dat ik de muren in zijn kamer groen schilderde. Mijn lieve zus bood spontaan aan om mee te helpen, kwestie van de koppijn wat te verdelen.  Zij deed de eerste laag in Wouter zijn kamer, en ik nam onze kamer onder handen met bosbessenyoghurtkleur. Althans, zo beschreef mijn broer het, en dat was eigenlijk de nagel op de kop. 

Op dag 2 volgde een tweede laag van het knalgroen. En zowaar, eens alles afgewerkt was en de kamer terug aangekleed was bekeek ik het resultaat. Eigenlijk was het een hele frisse kleur. Het is net alsof de lente in dat kamertje woont. Moest je wakker worden tussen dergelijke groene muren nadat je de avond ervoor wat veel alcochol genuttig hebt, dan kan ik me voorstellen dat je maag zich net iets sneller zou omdraaien. Maar toch….ik moet toegeven dat mijn zoon risico’s durft nemen. Het leven is aan de durvers, nietwaar?

Op dag 2 volgde ook de eerste laag bosbessenyoghurt in de bureau. En hier kwam het beruchte ramenwassenladdertje aan te pas. Op een gegeven moment stond de bak met verf op het plateautje bovenaan. En moest ik de ladder verschuiven. Voor ik het wist had ik de ladder al vast. Maar toen zag ik in gedachten bosbessenyoghurtverf in mijn décolleté terechtkomen. Ik stopte. Ik lachte, en ik nam de verfbak van het laddertje alvorens de ladder te verschuiven. Het verhaal van de ezel en de steen, weet je wel? Nee, nee, ik ben dan wel onnozel, maar zo onnozel nu ook weer niet! Ha!

Op dag 3 volgde een stijfheid van mijn beenspieren die niet normaal was. Kamers schilderen is harder afzien dan een halve marathon lopen. Echt waar! Of zou dat allemaal kwestie van training zijn? Dan heb ik nog wat trainingsuren voor de boeg, want de schildersmicrobe in mijn lijf is nog niet uitgewoed. Komend weekend nemen we even een pauze, maar het lange weekend daarna zal weer gevuld worden met borstels, verfrollen en trapladdertjes. Ineens doorbijten, dan ben ik er weer vanaf voor een paar jaar.

Lopen doen we ook nog wel, maar de drive is wat zoek. De lange donkere avonden doen daar geen goed aan. Ik moet echter dat logge lijf van mij in beweging houden want de weegschaal is onverbiddelijk hard. De chocolade kan daar ook voor iets tussen zitten, maar dat weet ik niet zeker ;-)

16:56 Gepost door Sandy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ik vind die groene kleur (als 't lijkt op je 'staaltje') heel mooi. Bijna alle tinten groen kan ik wel hebben eigenlijk. En groen staat me ook wel met mijn donkere haar ;-)
Voor mij zijn die lange trainingen ook van de baan. Die veel te korte dagen en dan nog 's avonds in het donker lopen, nah, niets voor mij. En 's morgens moet je ook al niet vroeg opstaan om te lopen want het licht gaat ook maar tegen half 8-8u aan :-/ Dus heb ik lief aan mario gevraagd mijn schema aan te passen aan alleen maar korte wedstrijden: één training minder per week, minder kilometers, meer snel werk. Dikke fun !!! :-)

Gepost door: Chris | 04-11-10

hahahahaha heerlijk blogje :-)
wij hebben ook zo'n soort groen; op één muur in de living. iets zachter misschien. maar vervolgens hebben zijn ook een boel eye-catchers in die kleur beginnen kopen: extra kussens voor in de zetel; een poefke om uw voeten op te leggen; een wijnkoeler, een serveerschaal voor hapjes. ik word goedgezind van die kleur :-)

Gepost door: Jess | 05-11-10

De commentaren zijn gesloten.