11-10-10

Halve Marathon van Eindhoven

Daar was ie dan, de magische datum 10/10/10. Ik had het resultaat van mijn halve marathon kunnen aflezen aan de weerberichten van de voorbije dagen. De temperatuur zat wel goed, maar die zon…die voorspelde weinig goeds.

De voorbije dagen had ik er op gelet genoeg koolhydraten te eten. Ik had zaterdag zelfs pannekoeken gebakken. Zondagmorgen had ik koffiekoeken van de bakker meegebracht maar na even te twijfelen, besloot ik dapper om de overheerlijk ruikende koffiekoek met noten en honing links te laten liggen. Geen risico’s op buikkrampen nemen.

Om kwart voor elf zaten we in de auto richting Eindhoven. Geparkeerd aan de TU, gezamenlijk picknick met rozijnen- en notenbrood, en dan te voet naar het beursgebouw om onze nummers af te halen. Bij de passage van elk toilet toch maar even voor alle zekerheid aanschuiven want als ik mezelf nog maar afvroeg of ik moest plassen, voelde ik de aandrang al. Dat is net zoals bij het slapengaan. Dan mag ik 2 minuten daarvoor nog naar het toilet ziijn geweest, vlak voor het slapengaan moet ik toch nog eens even. 

“En? In vorm?” Die vraag werd me meermaals gesteld. Ik maakte me er niet druk om. Met 3 trainingen per week moet je geen wonderen verwachten. Bovendien gooide de zon roet in het eten. Maar anderzijds had ik genoeg aanmoediging gekregen van geblesseerde thuisblijvers die in gedachten met me meeliepen en van wie ik de opdracht had gekregen om in hun plaats te genieten. Ook had mijn haas-uit-een-ver-verleden me nog bemoedigende woorden gestuurd in de voormiddag. Dat doet toch iets met een mens, als je weet dat er anderen aan je denken. 

Ik nam me voor om mijn uiterste best te doen, om letterlijk mijn beste beentje voor te zetten, maar ook om te genieten. Ik was niet van plan om mezelf aan flarden te lopen. 

Vlak voor we naar ons startvak gingen, had ik een meet-and-greet met de one and only Chris Rogghe! Maak dat mee! Zij heeft me al één en ander bijgebracht wat goede muziek betreft. En als ik zie welke vooruitgang zij de laatste jaren geboekt heeft, dan doe ik mijn hoed af. Zo’n snelheid! Je hebt weer een prachtresultaat neergezet, Chris!

De wedstrijd zelf dan. Nu kan je veel zeggen van die Hollanders, maar van wedstrijden organiseren kennen ze wel wat. Gesjoemel in de startvakken was niet mogelijk want aan de poortjes stond mensen te controleren die je terugstuurden als je daar niet thuishoorde. Ze creërden een flessenhals vlak voor je over de matten ging, zodat iedereen daadwerkelijk kon beginnen lopen eens je de matten gepasseerd was. Daar kunnen ze in ons Belgenlandje nog één en ander van leren, als ik denk hoe je in Brussel na 100 meter alweer stil staat omdat er een wegversmalling is, of omdat je een bocht moet nemen. En aan hoe je 20 km aan een stuk moet afremmen, voorbijsteken, optrekken. Hier kon je comfortabel je eigen tempo lopen, ookal liepen er overal mensen om je heen. 

De eerste kilometer stoven ze me langs alle kanten voorbij. In mezelf moest ik lachen. “Laat ze maar gaan, die gaan nog duizend doden sterven onderweg,” dacht ik. Dat gold natuurlijk niet voor iedereen. Ik heb namelijk vrij weinig mensen ingehaald, om het met een understatement te zeggen, haha.  Maar op de duur merk je dat je haasje-over aan het spelen bent met bepaalde mensen. Op één of andere manier duiken ze altijd terug in je buurt op.

Na 2 kilometer lag mijn gemiddelde snelheid op 10,6 km/u. Perfect. Als ik dit kon volhouden, zou ik die 2-uursgrens wel eens kunnen breken. De hartslag gedroeg zich keurig. Na 5 km was de gemiddelde snelheid teruggevallen naar 10,5 km/u. Oei. Trager mocht ik niet meer gaan. Het nadeel van lopen zonder dat je bij een groepje kan aanpikken, is dat je zelf tempo moet maken. Als je met iemand kan meelopen die een tempo loopt dat je mits enige moeite aankan, dan hou je dat vol. Als je alleen loopt, zakt je tempo ongemerkt in. Als je niet elke seconde geconcentreerd bent op je snelheid, kan je het vergeten. Zo zag ik de snelheid terugvallen naar 10,4 km/u. Dat ging al moeilijk worden om binnen de 2 uur te finishen. Mijn hartslag zat vooraan in de 170 wat eigenlijk heel goed was. Ik had echter niet veel kracht in mijn benen. Het draaide niet zo goed. Zou een gelletje helpen? Op km 9 nam ik een eerste gelletje. Toen ik de snelheid zag terugvallen naar 10,3 km/u wist ik dat het over was. Ach ja.

Ik zou deze halve marathon gewoon tot een goed einde brengen en met een goed gevoel verder lopen. Rond kilometer 13 werd ik pardoes uit mijn overpeinzingen opgeschrikt toen ik een man aan de kant van de weg hoorde brullen; “Kom op Sandy! (natuurlijk uitgesproken als Sendy) Je bent goed bezig! Zet ‘m op, meid!”  Ik was op zoek naar een bekend gezicht, maar toen viel mijn frank dat hij gewoon willekeurig supporterde en de naam van mijn startnummer aflas.

Vlak daarna bedacht ik me dat ik misschien wel erg moeizaam liep, dat die man het nodig vond om zo enthousiast aan te moedigen. Het zou kunnen, natuurlijk Lachen Nee, hoor. Het toverde onmiddellijk een glimlach op mijn gezicht om zo aangemoedigd te worden. Die supporters in Eindhoven verdienen trouwens een dikke pluim. Op het gehele parcours was er geen enkele meter die niet bezet was door toeschouwers. Het is me een raadsel het ze het voor elkaar krijgen om zoveel mensen op de been te brengen om een groep lunatics hun ding te zien doen.

Vanaf kilometer 15 begonnen er meer en meer mensen te wandelen. Ik stak ze voorbij, waarna ze na enkele minuten weer voorbij kwamen gevlogen, om daarna weer compleet stil te vallen.  Zelf heb ik deze halve marathon geen meter gewandeld. De volledige 21,2 km gelopen.

Op kilometer 17 had ik het wel gehad. De gedachte kwam ik me op om daar, op dat moment ermee op te houden. Wat zou dat een goed gevoel geven. Gewoon stoppen, zodat ik mijn schouders niet meer voelde trekken. Maar tegelijkertijd gaf ik mezelf naar mijn voeten en hoorde ik in gedachten de geblesseerde thuisblijvers vermanend zeggen: “wees blij dat je überhaupt kàn lopen!”  En dus ploegden we voort. Tenslotte waren we niet eens echt aan het afzien. Gewoon een beetje moe.

Wreed frustrerend om in het centrum van Eindhoven tussen de massa toeschouwers te lopen, net alsof het einde in zicht is, maar je toch nog 2 km moet lopen. Man, dat is lastig! Vooral mentaal. Ook al weet je op voorhand dat dat lastige moment gaat komen op die plek, toch valt het tegen. Elke meter wordt dubbel zo lang. De rijen toeschouwers worden minder dik na een tijdje en je weet dat je nog even moet doorbijten. Je bent er nog niet. Volhouden. Stoppen met denken. Gewoon lopen. De ene voet voor de andere. En dan… dan is daar de boog van de finish. Dan zijn daar de matten.

2uur en 7 minuten. Even nadenken. Dat is de slechtse prestatie ooit op een halve marathon. Was ik teleurgesteld? Nee. Was ik tevreden? Ook niet. Gewoon, er zat niet meer in. Zoals ik al zei, met 3 trainingen per week mag je geen wonderen verwachten. En de zon is voor mij ook een spelbreker. Sommige mensen hebben daar weinig last vast, maar ik kan nu eenmaal niet goed tegen de warmte. Ik heb hem gelopen met een aanvaardbaar gevoel. Het ging niet vanzelf, maar ik ben ook niet diep gegaan. 

Als ik zo even de resultaten op Facebook lees, merk ik dat er weinigen zijn die hun doel wel hebben behaald. Voor velen was de zon er te veel aan. Ach, we zijn alweer een ervaring rijker. Lopen is tenslotte de belangrijkste bijzaak in ons leven.

Vandaag voelen de beentjes een beetje stijf aan. Trappen afgaan is wat lastig, maar er zijn geen echte pijntjes. Buiten de schuurplekken van mijn sportbeha aan de zijkant van mijn romp, maar dat ligt allemaal binnen de lijn van de verwachtingen. Morgen lopen we waarschijnlijk alweer een volgende training.

Wat me gisteren wel opviel, is het typische terugkerende gevoel na een langere wedstrijd. Het zout dat overal op je gezicht hangt. De intense kou die je 2 minuten na de finish overvalt.  De deugd die het doet als je dan een vestje kan aanschieten. Het gebrek aan honger. 

Eens thuisgekomen direct de douche in. Het branden van de schuurplekken eens er water op komt. En kou, kou, kou. Warme douchestralen op mijn schouders om die spieren te masseren, want daar had ik echt wel last van. En na de douche een lekker warme maaltijd die mijn ventje voor mij had klaargemaakt. En daarna de zetel in met nog een extra vestje aan. Dikke warme sokken. En dan, na een uurtje, voelde ik mijn kaken beginnen rood te worden. Ik begon het warm te krijgen. Genieten van de rust en van het gevoel toch weer een serieuze lichamelijke inspanning gedaan te hebben. Hoe interessant House MD ook was, ik kon mijn ogen niet open houden. Dan maar naar boven gegaan en met een verhit lichaam mezelf tussen de zachte koele lakens gevleid. Ogen dicht. En binnen de minuut als een blok in een droomloze slaap gevallen.

21:52 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Je hebt het toch maar weer gedaan he, het was inderdaad vrij warm weer om echt topprestaties te leveren. Volgend jaar weer?

Gepost door: Wendy | 11-10-10

Amai Sandy, toch proficiat met je resultaat ! Ik wil er volgend jaar ook bij zijn, maar dan moet het inderdaad zeker niet te warm zijn, die zon deed me vorige week in Breda ook afzien, niet normaal ! En ik moet ook toegeven, die Hollandse supporters, super hoe enthousiast die zijn, daar kunnen ze hier in België nog wat van leren.

Gepost door: els Van der Kaa | 11-10-10

ooo heel veel spijt dat ik je daar niet ontmoet heb, had het echt graag gehad. Volgend jaar opnieuw ? Toch knap gelopen vind ik. Sommige dingen herken ik, vanaf km 17 was 'het leuke' er voor mij ook af, wat mij misschien betekent dat ik langere trainingen moet doen, want het zit toch in mijn koppeke. Gisteren lag er ook van alles op mijn gezicht, dacht dat het zand was, maar nu weet ik het : gewoon zout van 't zweet ! Nog nooit op gedacht !
Graag tot gauw !

Gepost door: kaat | 11-10-10

Verdorie heb ik je zomaar gemist. Had je graag nog extra aangemoedigd! Goed gedaan.

Gepost door: Tiny | 11-10-10

Ik vond het zo leuk dat ik je eindelijk es in 't echt tegenkwam ! na al die jaren virtuele aanmoedigingen en boodschappen mocht dat wel es he! En je bent helemaal zoals ik me had voorgesteld, een toffe spontane griet ! ;-)
O ja, en nog es gefeliciteerd met je race he, die warmte heeft me ook behoorlijk gehinderd. Je hebt na een niet optimale voorbereiding eruit gehaald wat erin zat en niet opgegeven, chapeau !! :-)

Gepost door: Chris | 12-10-10

knap gelopen ! Wete wa het belangrijkste, is ! dat ge van elke meter die je mag lopen , met de nadruk op MAG LOPEN , dat je daar van geniet ! En ik geloof dat jij dat de laatste tijd meer en meer doet !
heb je eens efkes wat meer tijd , dan kan je ens proberen op een gezonde manier je pr aan te vallen !
is die minuut juist boven de 2 u je limiet ??? Tuurlijk niet ! De vraag is enkel , wat is me het waard , die 1 minuut ?
Voor mij persoonlijk ben je een super talent , alleen al omdat je plezier uitstraald tijdens het lopen !
Doe zo verder !!

Gepost door: coach mario | 12-10-10

Sandy,
alweer een mooie prestatie op het palmares! Het is inderdaad niet iedereen gegeven om een halve marathon te lopen. En ik moest toch even glimlachen met de dikke sokken; het nagenieten van een zware inspanning is ook onderdeel van de wedstrijd- en loopbeleving; zelfs een onderschat onderdeel.
Echt een leuk verslag.

Loopgroet,
Mark

Gepost door: Mark | 13-10-10

we hebben inderdaad bijna allemaal afgezien; de meesten hebben pech gehad met die zon.
het gevoel dat je op het einde beschrijft is OH ZO herkenbaar!!!
ik heb ontzettend veel zin om ook eens een halve marathon te lopen; ik heb geen enkel idee wat ik daarop zou kunnen!

groetjes!

Jess

Gepost door: Jess | 13-10-10

Baal ontzettend dat ik me verslapen heb. We hadden semen kunnen lopen , dan was het vast leuker geweest.

Gepost door: Bjorn Paree | 14-10-10

De commentaren zijn gesloten.