22-09-10

Een vrije namiddag

hurry.gifWoensdagmiddag 12 uur. Einde van de werktijd voor vandaag. Voor de werktijd op kantoor tenminste. Een vrouw heeft nooit echt gedaan met werken. Ik ga de trap af als ik mijn GSM hoor piepen. Een sms van Mark. Hij komt vanmiddag thuis eten. Leuk, dan zitten we vanmiddag met 4 aan tafel.

Ik vertrek met de auto, doe de zonneklep naar beneden en reik naar mijn zonnebril. Shit, die ligt niet hier. Ah ja, ik had hem gisterenavond uit deze auto genomen omdat ik met Mark zijn auto naar de training ging rijden.

10 na 12. Ik stop bij de beenhouwer. 2 mensen voor mij. Zou het me lukken om op tijd thuis te zijn voor ons mannen er zijn?  Kwart na 12, ik ben aan de beurt. Wat gebraad, wat biefstuk, wat kalkoenlapjes, wat charcuterie. Ik laat mijn ticketje van vorige week zien, er moet nog een bedrag in mindering gebracht worden. Heel toevallig had ik ontdekt dat ik de bestelling van mijn voorganger meebetaald had. Normaal gezien gooi ik die briefjes altijd direct weg zonder ze te bekijken. Vorige week dus niet. Gelukkig maar. De dame neemt een rekenmachine en begint te tellen. Oei, fout getikt, opnieuw.  Dju, weer fout getikt, nog eens opnieuw. Wéér fout getikt, “wat voor een rekenmachine is dat, zeg!” hoor ik haar zeggen. “Doe maar rustig,” zeg ik. Ik kijk op mijn klok. 20 na 12. Ik ga niet op tijd thuis zijn.

 Ik vervolg mijn weg naar huis en kom onderweg op de gebruikelijke plaats familie eend tegen. Grote vergadering, vermoed ik, gezien hun aantal. Thuis zitten Mark en ons mannen al aan tafel. “Je bent zo laat, mama?” vragen de kinderen me. Een paar boterhammen eten, wat babbelen over school, over ’t werk….

Tafel afruimen. Ons mannen ploffen op de zetel. “Mannekes, ga eens naar buiten spelen!”, maan ik hen aan. Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Altijd maar voor die tv willen zitten! Mark vertrekt. Kusje, en hij is weg.

Het is 13 uur. Afwachmachine leegmaken.  Als ik de kast van de brooddozen en drinkenbussen open doe, komt alles eruit gevallen. Dat komt ervan als je je kinderen de afwasmachine laat leegmaken en alle spullen in de kast laat zetten. Ik zucht, haal het meest eruit en maak mooie stapeltjes in de kast.

Als dit klaar is, ga ik naar de bureau en zet de pc op. 

- “Hela, als ik geen tv mag kijken, moet jij niet aan de pc gaan zitten!” zegt Robin me vermanend.

- “Ik heb al wel gewerkt, hé jongen, ik heb de afwasmachine helemaal alleen leeggemaakt. En wat heb jij gedaan?” snauw ik hem af.

Wouter houdt mijn gejakker voor bekeken en gaat bij moemoe spelen.

 Een mail ivm een retourzending die ik naar Nederland moet sturen. Ik moet op hun website aanloggen om een retourformulier aan te maken en dit uitprinten. Wat een gedoe. Ik open internet. Geen verbinding. Verdorie! Dat was gisterenavond laat ook al het geval.  Ook de mail geeft plots een foutmelding.

Accountinstellingen testen. Noppes. Ik meld me af en meld me terug aan. Nog eens proberen. Lukt niet. Ik meld me af, zet de pc uit, trek de pries uit, zet alles terug op, meld me aan, verbinding testen. Nog steeds niet. Miljaar!!! PC terug af.

Telefoon. Het vriendje van Robin vraagt of Robin niet bij hem kan komen spelen ipv hij bij ons. De lijn wordt plots verbroken. Een halve minuut later belt hij terug. Ok, ok, ik breng Robin wel. Hem alleen laten gaan met de fiets betrouw ik niet want hij moet de grote baan oversteken.

Ik ga naar de garage. Trek de stekkers van de modem en de router uit, steek alles terug op zijn plaats. Ik zet de pc terug op en meld me aan. Terug verbinding. Yes!!! Zeg nog eens dat een vrouw hare plan niet kan trekken.

Robin komt vragen wanneer we vertrekken. “Sebiet.” “Ja maar, wanneer is sebiet? Binnen 5 minuten of binnen een half uur?” “Sebieieieieieiet!!” roep ik geïrriteerd.

 Mijn wachtwoord blijkt niet meer te werken, dus ik vraag een nieuw op.  Allé vooruit, alles ingevuld, retour aangemeld, maar dat ding wil niet printen “Can’t open the document vanwege één of andere failure”. Godmiljaarde! Waarom wil dat ding niet meewerken? Ik maak een screenshot van de belangrijkste gegevens, print dat af en steek dat bij in de doos. Het moet maar goed genoeg zijn. Het is bijna 14 uur.

We vertrekken met de auto. Met de fiets had ook gegaan, maar ik moet nog naar de apotheker en dan is de auto sneller. “Oh ja, vergeet niet dat ik straks wil trakteren op de volleybal, hé! Je moet nog snoepjes gaan kopen!” zegt Robin me.  Robin bij het vriendje afgezet en ik rij richting Oostmalle.

Eerst nog stoppen op het postpunt om mijn pakketje te verzenden. Aangetekend? Waarom niet, doe maar vlug. 11 euro? Pfff, dan bestelt een mens al eens iets via internet voor de goedkoop en nu ben ik wel ferm gechareld. Ach, who cares. Ik betaal en ben er vanaf. Nah! Weg met dat ding! Ik wil er niks meer over horen.

Ik stap in en rij verder. File. Ik ben verdorie ons dorp amper uit! Wat is er aan de hand? Ik besluit aan te schuiven. Er zit toch niks anders op.

Wim de Craene zingt over Rozanne.

Weet je nog hoe ik vertelde
hoe pijnlijk het afscheid is.
Hoe traag een schip de baai afvaart
hoelang het wuiven is.
Voordat het schip een stip wordt
dat helemaal verdwijnt.
En hoelang je nog zou blijven
in de havenkroeg bij Stijn.


En toen we afscheid namen
was ik rotsentimenteel.
Ik wou voor het laatst met jou naar bed
en God het scheelde echt niet veel.
Niemand was die nacht, Rozanne,
zo gek als wij ons twee.
Hoe gek het ook mag blijven
’t viel allemaal wel mee.

Ik vraag me af wat hem er 20 jaar geleden toe gedreven heeft zich van het leven te beroven. Een mens moet toch echt aan het einde van zijn latijn zitten als dat nog de enige uitweg lijkt.  Ik zou het nooit doen, maar ik begrijp hem. Soms doet leven gewoon pijn. Te veel pijn om te kunnen dragen.

Waarom wilde ik alweer per se naar Oostmalle naar de apotheker? Omdat de apotheker van ons eigen dorp nooit iets in huis heeft, en we al jaren naar Oostmalle rijden. Da’s waar. Maar het zijn nu andere uitbaters, misschien in het vervolg toch eens proberen? Wat maakt het nu nog uit? Ik ben al halfweg. We maken vorderingen! 10 km/u…20 km/u….30 km/u…hola, we rijden! Eens ik het kruispunt over ben parkeer ik de wagen en snel naar binnen. Een potje dagcrème van Widmer – mijn favoriet, en zalf tegen aftjes want Robin met zijn blokjes…, en oh ja, vitamientjes voor mezelf. En ook nog een fles tegen de snotvalling. En da’s just, nu ik hier toch ben: 2 tubes tandpast van Sensodyne, die speciale die je niet in de winkel kan krijgen. Die moest ik al zo lang geleden gekocht hebben. Klantenkaart? Die zit nog in mijn gestolen handtas. Niet erg, dan maken ze wel een nieuwe aan en zetten ze de puntjes over.

Ik rij terug naar huis en de file is verdwenen. Straf. Pech gehad daarstraks dat ik net op dat moment naar Oostmalle wilde rijden.

Goh, dat zonnetje schijnt nogal, zeg. Dju, ik ben vergeten mijn was buiten te hangen! Waarom  heb ik dat daarstraks niet eerst gedaan? Hij had al droog kunnen zijn! Ah ja, da’s waar, ik moest Robin eerst wegbrengen. En hij zat al op hete kolen.

In rij mijn huis voorbij en rij naar de supermarkt. Snoepjes kopen en wasmiddel, want dat was op. En ook Bonne Nuit kruidenthee, want die is al 2 weken op en ben ik altijd al vergeten mee te brengen. Ik feleciteer mezelf dat ik er nu wel aan denk.

In de auto bedenk ik dat ik de was vandaag zeker moet doen. Ik moet absoluuit strijken. En eigenlijk ook het huis kuisen. Als ik nu straks mijn mannen eens aan het werk zet om boven andere lakens op de bedden te leggen en boven te stofzuigen? Zou dat pakken? Pfff, Robin is pas laat thuis want die moet nog volleyballen. En dan nog huiswerk maken. Wouter is nog te klein om dat alleen te kunnen, en die heeft ook huiswerk. En Mark, tja, die heeft ook al een hele dag moeten werken.

Ik kom thuis en het is al na half 3. Al halverwege de middag! Met mijn handen vol zakken, een handtas en huissleutels stommel ik binnen. Ik zet de zakken op tafel en leg alles op zijn plaats. Ik zie de rijpende tomaten die mijn vader gebracht heeft op het vensterschap liggen, en bedenk me dat ik die dringend in de diepvries moet steken. Anders worden ze slecht.  Ik moet nog soep koken. Want het is woensdag, en dan heb ik een vrije namiddag en dan heb ik tijd om te koken. En de was hangen. Eerst de was hangen!  Ik doe mijn vestje uit en gooi het vlug op de rugleuning van een stoel, want pfff, wat is het warm.

Plots stop ik. Ik roep mezelf tot de orde.

WAT BEN IK EIGENLIJK AAN HET DOEN?

Ik ben mezelf aan het afjagen. Ik probeer honderd en één dingen tegelijk te doen. En terwijl ik met één ding bezig ben, denk ik al aan het volgende. Frustraties tot en met omdat ik zoveel taken in die ene halve vrije (?) dag wil proppen.

Dit moet anders. Dit kan anders.

Ik neem de was uit de machine en wandel rustig naar buiten.  Ik voel de zon op mijn huid. Ik voel de wind op mijn schouders. Ik voel hoe de wind met mijn haren speelt. Ik geniet van de warmte terwijl ik de was ophang. Ik denk aan niks anders behalve aan wat ik aan het doen ben. Heel rustig. Ik hoor in de verte kinderen spelen. Ik hoor de vogels in het bos. Ik zie hoe de zon schaduwen maakt op de garagemuur. Ik zie de t-shirtjes wapperen. Ik lach met mijn favoriete ondergoed dat in hetzelfde model in 3 verschillende kleuren aan de draad hangt. Dat is écht wel mijn favoriet zo te zien.

Zo gaat het ook.

En weet je, het gaat even rap. Je beleeft het alleen anders.

18:42 Gepost door Sandy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (8) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad Sandy, heeeeeel herkenbaar ;).

Gepost door: wendy | 22-09-10

Ik moet van mijn vrouw ook zeggen dat 't herkenbaar is ;-)
Nee, serieus, weet je, wanneer je op 't einde dag even achterom kijkt dan zie je eigenlijk dat je heel de dag op compleet inefficiënte wijze achter de feiten bent aangehold, terwijl je 't eigenlijk aan de helft van de snelheid vrijwel even goed had kunnen doen. Toegegeven, je zou misschien 10% minder gedaan hebben, maar op gebied van efficiëntie.

Ok, dames ... laat maar komen die verwijten (ik ben een man en dus weet ik dat niet en dus heb ik makkelijk praten en dus ... pffffff ;-) ))

Gepost door: geert | 22-09-10

Die woensdagnamiddagen ( én zaterdagen) verlopen bij ons ook altijd op dezelfde manier, Sandy!
Je wil vanalles doen en de tijd gaat veel te snel. In de voormiddag op het werk ben ik dan alles al aan het plannen. Totaal fout, want de kinders houden daar dus geen rekening mee. Maar die van ons zijn al wel wat ouder. Dus zet ik ze ook maar aan 't werk.
Loopt dan ook weer niet van een leien dakje: protest hier, gemor daar... En dan moet je weer gaan onderhandelen... pfft...!
Wat je als moeder lijden kan...

Gepost door: Hild Hillen | 23-09-10

Bij ons de kinderen al lang de deur en nog moet ik mijn vrouw eens tot de orde roepen: "doe eens wat rustiger aan, de dagen komen toch op een rijtje"! Tja....dovenmansoren! Of is het dovevrouwsoren?

Gepost door: Tiny | 23-09-10

Prachtig cursiefje, Sandy, en zoooo..... herkenbaar!!!

Gepost door: frank spencer | 23-09-10

Sandy, ik genoot gisterenavond van mijn avondloopje, via FB heb je gereageerd. Bewust ben ik koeien gaan tellen, hield ik paarden in 't oog, merkte ik zwammen op, om toch maar niet in gedachten af te dwalen naar de beslommeringen en planningen van de afgelopen dag. Ik heb écht genoten van de natuur rondom mij, het deed me enorm deugd dat ik de tocht kon afsluiten met de volle maan in mijn gezicht .. we moeten wat meer stilstaan bij het mooie rondom ons, in plaats van het steeds maar weer voorbij te hollen. Ik herken die woensdagnamiddagen ook zo goed, hoog tijd om te beseffen dat je jezelf niet voorbij mag lopen. Lopen moet je op een andere manier beleven, anders hou je het niet vol ! Tot volgende week in Breda, de Singelloop ?

Gepost door: els Van der Kaa | 23-09-10

idd, zó herkenbaar! Ik had enkele jaren (toen de kids nog jong waren) de vrijdag als vrije dag. 's Avonds dacht ik altijd: pfff, zo'n vrije dag is toch niet leuk? zo'n hele dag jagen, ik ga liever werken, ben dan meer op m'n gemak :-)
Nu werk ik weer op vrijdag, en ondertussen ben ik al zover dat ik tegen mezelf kan zeggen: geen tijd om te kuisen? ach, volgende week dan maar... :-))

Gepost door: Chris | 24-09-10

zou een mens daarom lopen??

Gepost door: marnix | 28-09-10

De commentaren zijn gesloten.