19-09-10

Nog efkes!

Wat een drukte de voorbije dagen.

Vrijdag verjaarde Robin. Hij werd 11 jaar, en sprak al een heel jaar van “de fuif” die hij ging geven als hij in het zesde leerjaar zat. Vrijdagavond was het dan zo ver. In het zaaltje van zijn school stond de DJ (een 15-jarige dorpsgenoot) klaar om de mannen bezig te houden. Niet alleen de kinderen van de 2 zesde leerjaren waren er, maar ook familie, zijn vriendjes van de volleybal, en zelfs vriendjes van het CM-kamp! Dat was een leuke opsteker, want zij moesten toch van een paar dorpen verder komen.

Op een gegevan moment draaide de DJ een slow (de enige van die avond). Keigrappig om te zien wie wel en niet durfde. De koppeltjes die het wel aandurfden om op de dansvloer te gaan staan hadden elkaar bij de schouder vast. Met gestrekte armen. Zoals mijn schoonbroer uitdrukte: “dat was geen slow maar een safety dance! “ :-)

Hij wordt groot, mijn kleine jongen. Deze morgen vroeg ik hem of hij in het dorp bij de kraam een gebraden kip wilde gaan kopen. Hij ging in de garage mijn fiets halen.  “Wat ga jij met mijn fiets doen?” vroeg ik hem. “Naar het dorp rijden,” zei hij. “Jouw fiets heeft zakken achteraan dus dat is makkelijk”. En weg was hij. Toen moest ik toch even slikken. Mijn kleine jongen past al op mijn fiets….

Gisteren was het pistemeeting. Ik werd verondersteld, net als vorig jaar, om mee de deelnemerslijsten op te maken en de resultaten te verwerken. Op een gegeven moment hebben we gegierd van het lachen. Guy zat naast mij de resultaten van werpnummers voor te lezen, en ik was ze ijverig op de laptop aan het intikken. Ineens schoot hij in de lach. Omdat ik geen tijd had om op te kijken, ging ik er vanuit dat hij iets grappig zag. We deden verder, maar hij moest nog harder lachen. “Zeg, wa hedde gij eigenlijk?” vroeg ik hem. “Je zou eens moeten horen hoe jij elke keer “ja” zegt, dat gaat altijd maar in stijgende lijn!” Ik snapte ‘m. “Nog efkes, Guy!” kon ik niet laten om te roepen, “nog efkes!” Lachen

Dat is toch niet te onderschatten, hoor, zo’n pistemeeting. Na een paar uur geconcentreerd resultaten intikken, ben je groggy en dansen de cijfertjes voor je ogen.

Hieronder een foto van Robin bij het hockeybalwerpen:

Robin 2.JPG

Vandaag moest ik zelf nog eens aan de bak. Een duurloop van 15 km met hartslag onder de 145. Ik had een vroegere zwerftochtroute wat aangepast in Sporttracks en deze naar mijn Forerunner gestuurd. Het zou 18 km worden ipv 15. Een paar km extra is niet zo erg. Maar goed dat de hartslag niet onder de 135 moest zijn, want het lukte me niet om hem naar omlaag te krijgen, hij bleef rond de 140 hangen.

Een nieuwe omgeving om te lopen kan toch deugd doen. Ik was er in het voorjaar al wel eens geweest in voorbereiding op Brussel. Ook nu liep ik op een gegeven moment helemaal in the middle of nowhere in een onbekend bos. Alleen maar bomen rondom mij. En blauwe lucht en zonnestralen. En langpootmuggen. Ik denk dat het bevolkingsaantal van de langpootmuggen op dit moment aan haar hoogtepunt zit. Ze vlogen werkelijk overal! Ik kon de route perfect op mijn Forerunner volgen en ben niet verloren gelopen. Zelfs nergens getwijfeld.

In tegenstelling tot de wedstrijd van vorige week, had ik krachten op overschot in mijn benen. Ik besloot op 4 km van huis om een trukjes van mijn coach na te apen. Ik had namelijk op zijn blog al een paar keer gelezen dat hij soms de laatste kilometers van een lange duurloop in hoger tempo doet.  Zou ik dat ook kunnen? Hij zou me dit folieke wel vergeven.

Ik ging proberen om mijn HM-tempo aan te houden tot ik thuis was. Ja, dag Jan! Het voelde alsof ik 11 km/u liep, maar in werkelijkheid zat ik maar aan 10,3 km/u. Mijn hartslag bleef onder de 170, de benen waren krachtig, maar om één of andere reden ging ik niet harder. Toch heb ik die 4 km in hoger tempo kunnen volhouden. Ik kwam thuis met het gevoel dat ik 8 km had gelopen ipv 18 km. Hoe onvoorspelbaar is dat lopen soms toch?

De laatste kilometers hebben me doen beseffen dat mijn grote droom voorlopig een droom zal blijven. Ik denk niet dat ik in Eindhoven onder de 2 uur ga kunnen duiken dit jaar. Toegegeven, met 3 trainingen per week (waarvan er dan soms nog één wegviel) mag je geen wonderen verwachten.

Ik vind het niet erg, hoor. Ik blijf de ambitie houden om die halve marathon ooit eens onder de 2 uur te lopen. Wie weet, als ik ooit eens een superdag heb en zonder enige stress aan de start zal staan…misschien dat het me dan wel lukt. We zullen wel zien. Zo lang ik plezier in het lopen heb, is voor mij elk resultaat goed.

 

19:25 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ik ga je in Eindhoven supporteren!

Gepost door: Tiny | 19-09-10

Sandy,

de Singelloop in Breda! Zondag 3 oktober. Halve marathon op een omloop zo vlak als een biljartlaken. Sterk bezet, dus altijd iemand om je aan op te trekken. En.... pacers! Van 1u35 per marge van 5 minuten naar de 2 uur! Je wordt in een zetel naar de finish gedragen, of toch bijna.

groeten
Mark

Gepost door: Mark | 20-09-10

Oh, maar dan ben ik u tegengekomen, denk ik: ik was die loper die ge kruiste iets voorbij de Maey.

Gepost door: Bart | 20-09-10

De commentaren zijn gesloten.