29-08-10

Nieuw record

heartbeat-graphic.jpgIk kwam daarnet redelijk enthousiast binnengewaaid na mijn duurloop. Ik had namelijk een record verbroken. Niet wat afstand betreft, niet wat tijd betreft en zeker niet wat snelheid betreft, maar wel wat de hartslag betreft: 15,5 km gelopen aan een gemiddelde van 128! Nog nooit gebeurd.

Toen ik dit dolenthousiast aan Mark vertelde, zette die mij onmiddellijk met mijn voetjes op de grond: “Ja maar jij had daarstraks gezegd dat je je zo moe voelde? Dan ben je gewoon nog niet gerecupereerd, hé. Daarom dat je hartslag zo laag is.”

Waarop ik quasi teleurgesteld zei: “Zeg dan toch gewoon dat ik in blakende conditie ben, dat wil ik horen”.

“Je bent pas in goede conditie als je hartslag heel snel kan stijgen en ook heel snel weer kan dalen, dat en alleen dat is de juiste parameter”.

Ik moet eerlijk toegeven dat er onderweg ook al een piepklein stemmetje in mijn achterhoofd fluisterde dat het feestje van gisterenavond, de wijn en de relatief korte nacht wel eens de oorzaak van die lage hartslag konden zijn.

Maar het was toch gaaf om eens met zo’n lage hartslag te lopen en om even, heel even te geloven dat er vooruitgang in zat. Lachen

18:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Wortel, die schone

Het moet gezegd worden: het parcours van de Landlopersjogging in Wortel is echt wel heel mooi. Vrijdagavond was het de 3e keer op rij dat we gingen meedoen. Ik had in de archieven mijn tijden van de vorige 2 edities opgezocht. Vorig jaar was ik een minuutje trager dan 2 jaar geleden. Zou ik dit jaar de tijden van 48’31” en 49’23” kunnen evenaren? Ik vreesde van niet.

Hoe hard ging ik dan lopen? Die vraag werd me een paar keer gesteld. Mario had geschreven dat ik eens mocht doorlopen maar niet zodanig dat het zwart voor mijn ogen werd. Ik zou wel zien, niet te veel zorgen maken en gewoon lopen. Dat ik rustig en totaal niet zenuwachtig was, bewees mijn hartslag bij de start: die lag rond de 80. Dat heb ik ooit al anders geweten, om het eens met een understatement te zeggen :-).

De eerste kilometers was het een beetje zoeken naar een goed tempo, maar al gauw had ik een vaste cadans gevonden. Gemiddelde snelheid bijna 11 km/u maar niet helemaal. Oei, oei, een evenaring van de tijden van vorig jaar zat er op deze manier niet in. But who cares?

Op km 4 zat mijn hartslag nog altijd maar ergens in de 160. En dat voor een wedstrijd! Dus ik dacht: “Breugelmans, je moet gaan gaaaaaaaas geven!” Ik wilde geen stervenstempo aanhouden zoals op de Kapellekensloop in Minderhout, waar ik 5 km aan een stuk heb zitten vloeken, maar op een wedstrijd moet ik toch zeker wel hartslag 170 halen, vind ik. Anders heb ik het gevoel dat ik er met de klak naar heb gegooid.

Ik had niemand aan wie ik mijn wagonnetje kon vasthaken. Dirk en Lieve waren al uit het zicht verdwenen. Ik moest dus alleen het tempo maken. Af en toe liep ik samen met anderen, maar ofwel gingen zij mij na een tijdje voorbij, ofwel ik hen.  Maar met muziek in mijn oren was dat tempo maken geen enkel probleem. “Anything goes” van AC/DC kwam heel toepasselijk voorbij. Inderdaad, zo was het en zo is het. Als het moet, gaat alles.  Mijn gevoel zei me dat ik een vlot maar comfortabel tempo aanhield. Tussen 2 nummers hoorde ik mezelf echter hijgen, en toen kreeg ik prompt compassie met de mensen in mijn buurt. Geen aangenaam geluid, vrees ik.

De laatste kilometers had ik mijn wagonnetje wel kunnen aanpikken bij 2 vrouwen. Zij liepen een heel vast tempo en waren zo’n 10 meter voor mij. Stilaan kwam ik dichter en 2 km voor de streep had ik ze te pakken. Toen liep er echter niemand meer voor mij en plots voelde ik dat het toch wel makkelijker is om te volgen ipv zelf de snelheid te moeten bepalen. Toen we de laatste km ingingen gingen ze me terug voorbij. Het was ze gegund.

Ergens in de laatste kilometers ben ik Els nog gepasseerd want vlak nadat ik gefinisht was, hoorde ik haar naam afgeroepen worden. Dju toch. Dat ik haar onderweg niet gezien had! Het had leuk geweest om de laatste kilometers samen te lopen! Volgende keer, hé Els!

Resultaat: 50’53”. Dat is anderhalve minuut trager dan vorig jaar. Volgens de officiële uitslag een gemiddelde van 11 km/u, maar volgens mijn Garmin 10,8 km/u.

Had er meer ingezeten? Allicht wel. Gemiddelde hartslag was ocharmkes 168. Had ik dan contenter geweest? Waarschijnlijk niet. Ik heb nu een hele mooi en leuke wedstrijd gelopen, heb van elke kilometer genoten en altijd met een goed gevoel gelopen. Meer moet dat toch niet zijn?

paarse permanent.jpgOok na de wedstrijd was het als vanouds gezellig met de Dallers. Tussen pot en pint hadden we het over ouder worden, en of wij, vrouwen, er later ook als echte moemoe’s gingen uitzien. Ik zei mijn matekes dat wij allemaal moderne oma’s gingen worden met een pittig kapsel. Het is op dat moment dat we elkaar plechtig beloofd hebben om later niet rond te lopen met een paarse permanent en bloemekes schort. En dat we zéker géén plikses op ons haar zouden kappen! :-)

14:08 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-08-10

Op mijn snufferd

’t Begint er een beetje op te trekken: vorige week heb ik 44 kilometerkes gelopen. Maandag de duurloop die eigenlijk de dag ervoor had moeten gebeuren.  Dinsdag het gebruikelijke toerke op de bergskes. Donderdag interval, en gisteren de trage duurloop. 

Dinsdag ben ik nog eens op mijn snufferd gegaan. Letterlijk. Bij het uitlopen waren we bijna aan de abdij van de Trappisten toen ik het ene moment nog aan het babbelen was met May, en het volgende moment in het zand beet. Vaak heb je nog een fractie van een seconde dat je beseft dat je gaat vallen en kan je je nog proberen recht te houden, maar nu was het boem patat, tegen de vlakte. Ik was zelfs met mijn armen voor mijn buik gevallen en heb mijn val niet kunnen breken waardoor ik de schok met mijn hoofd heb opgevangen. Resultaat: een gedeukt ego en een gedeukt oog. Maar nu is het allemaal al weggetrokken. Onkruid vergaat immers niet.

Donderdag had ik de Forerunner geprogrammeerd om 200+400+600m te lopen tegen 13 km/uur. Eerlijk gezegd, die intervallen alleen lopen is niet gemakkelijk. Als je met een groepje samen loopt, gaat het net iets beter om de snelheid aan te houden. Telkens ik aan een versnelling moest beginnen, begon de Forerunner te piepen, maar dat gepiep hield ook tijdens de versnelling aan. Ik had dat ooit nog eens voorgehad. Je kunt dat gepiep wel verdragen voor 200m meter, mits wat beheersing van de irritatie. Tijdens de 400 meter begon het danig op mijn systeem te werken, maar tijdens de 600m heb ik het klereding uitgezet. Om zot van te worden. Ik heb de rest van de intervallen gelopen door op de ouderwetse manier regelmatig op het klokje te kijken.

En….heb ook de reden van dat gepiep gevonden: als je in Training Center 0,2 km in geeft, dus nul komma twee in plaats van nul punt twee, herkent hij dat cijfer niet, en werd er met andere woorden geen afstand geprogrammeerd. Onthouden dus!

De training gisteren verliep volgens goede gewoonte met trage hartslag (AVG 137), ondanks een voortdurend en onophoudelijk gekwebbel.

 Vrijdag heb ik weer wat voorgehad: mijn handtas is verdwenen. Vermoedelijk gestolen in de sauna. Ja, hij zat achter slot en grendel maar het heeft niet mogen baten. Portefeuille weg, identiteitskaart weg, rijbewijs weg, bankkaart weg, mijn SIS-kaart en die van ons mannen weg, ne kortingsbon van den Delhaize van 5€ weg :-), geld weg, GSM weg…. Ik wist zaterdag dus wat doen. Wist je trouwens dat je ook een pasfoto nodig had enkel en alleen om de diefstal van je identiteitskaart nog maar aan te geven? 

Dat alles is niet leuk, maar kom, er zijn erger dingen. Toen ik echter vanmorgen mijn bril wilde pakken om mee te nemen naar het werk, zag ik die niet direct liggen. En toen viel mijn frank: die zat ook nog in mijn handtas. Toen heb ik wel eens ferm gevloekt. Niks aan te doen, ik zal er een nieuwe moeten gaan kiezen…

20:49 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-08-10

Een moederhart

mother-and-son-2.jpg’t Waren moeilijke dagen, de voorbije week. Zaterdag 7 augustus vertrok Robin op kamp met Kazou (CM). Het was niet de eerste keer dat hij een week weg ging. De voorbije jaren ging hij ook telkens met de volleybal een week op kamp. Maar dan weet je zeer goed wie de begleiders zijn, welke ouders er altijd aanwezig zijn en in welke groep hij terecht komt.

 

Nu wist ik niks. Het afscheid viel me veel zwaarder dan ik had ingeschat. Ik had me op voorhand geen zorgen gemaakt over dat afscheid, waarschijnlijk omdat ik gerustgesteld was door de ervaringen van de voorbije jaren. Toen de mama van zijn vriendje echter haar tranen niet meer kon inhouden, en ik dat zag, was ik natuurlijk ook vertrokken. Solidair als ik ben, jankte ik vrolijk mee. En maar hopen dat Robin het niet zou zien vanuit de bus.

 

Ik hoor vaak ouders opgelucht zuchten dat het eindelijk een week stil zal zijn in huis als hun kinderen op kamp vertrekken. Ik zal dat nooit over mijn lippen krijgen. Vanaf het moment dat de bus wegreed, leek het alsof er een strakke band rond mijn borstkas gespannen was. Net los genoeg om te kunnen ademhalen, maar te strak om te kunnen ontspannen.

Vanaf zaterdagnacht heb ik zeer slecht geslapen, vaak wakker geworden. Nacht na nacht. Iedereen tegen wie ik mijn bezorgdheid uitte, antwoordde met dezelfde zin: “Die mannen amuseren zich echt wel! Die denken nog geeneens aan thuis!”

Ik twijfelde er niet aan dat ze zich zouden amuseren. Maar tja…een moederhart, hé. Ik kan mijn kinderen zo slecht missen. Ik weet het: loslaten moet je leren.

 

In de loop van die zaterdag kreeg ik last van hoofdpijn, pijnlijke keel en het snot. Lopen zou een goede afleiding zijn geweest maar ik had geen zin om mezelf verder ziek te maken, dus heb ik de beentjes stil gehouden tot dinsdagavond.

Gelukkig mocht ik maandag gaan werken, zodat mijn gedachten toch enigszins afgeleid werden. Woensdag kwam een vriendin uit Brugge langs om bij te babbelen. En babbelen hebben we gedaan! Een babbelmarathon van 12u ’s middags tot 19,30 u ’s avonds. Zalig!

 

Vrijdag na het werk maakte ik de brievenbus leeg en zat er – totaal onverwacht – een kaartje van Robin in de bus. Waarop hij een hele oplijsting had gemaakt van zijn nieuwe vrienden. Ik heb als een echte foekas aan straat staan glimlachen en glunderen met dat kaartje in mijn handen. Nog één nacht slapen….

’s Avonds na de training mochten we onze trainer zijn verjaardag mee gaan vieren, dus was het weer laat eer ik in bed lag.

 

Zaterdagnamiddag nog een barbecue bij mijn ouders en vanaf 17,30 u mochten we bellen om te checken of de bus van Kazou vroeger of later ging zijn. Bij mijn eerste telefoontje verliep alles nog volgens planning: ze zouden om 19,30 u arriveren. Bij mijn tweede telefoontje om 18,45 u bleek dat ze om 19 u zouden aankomen. Halsoverkop vertrokken, natuurlijk.

Ik kan moeilijk beschrijven hoe blij ik was toen de bussen kwamen aanrijden. Door de getinte ruiten was het moeilijk om iemand te herkennen, maar toch zag ik hem! Mijn hart spatte zowat uiteen van geluk. En toen stapten ze één voor één uit en kwam mijn zoon aangelopen, recht in mijn armen. Wat een opluchting, wat een geruststelling. Knuffel, kus, knuffel, kus.

Het voelde zo vertrouwd om zijn zachte kaakjes weer tegen de mijne te voelen. Soms is geluk zo eenvoudig.

 

’s Avonds bleven de kindjes van mijn zus slapen. Omdat ze zondagmorgen redelijk vroeg wakker waren, was me weer geen lange nachtrust gegund J. Eigenlijk moest ik in de namiddag gaan lopen, maar mijn ogen vielen bijna toe, dus heb ik mezelf een uurtje op de zetel gelegd. Daarna een etentje bij de schoonfamilie, en dan kon ik zondagavond eindelijk met een volkomen gerust hart gaan slapen. En ronken dat ik heb gedaan…

 

Vandaag wachtte me een berg strijk. Tja, die geraakt niet gedaan door er eens lelijk naar te kijken, dus heb ik de koe bij de horens gevat en ben eraan begonnen. Om 15,30 u was ik klaar en heb ik mezelf beloond met de duurloop die ik gisteren eigenlijk moest doen. Het schema zei 12 km aan hartslag < 135. Ik heb 12,6 km gelopen aan een gemiddelde van 134.

De eerste km was hij zelfs maar 125. Hallo? Rond km 5 zat hij rond 135 en de laatste km’s ging hij richting 140.  De snelheid was niet om over naar huis te schrijven, maar dat is even niet belangrijk bij de trage duurloop. ’t Is de hartslag die juist moet zijn. Een trage duurloop heet niet voor niks ‘traag’. Snel lopen kan ik (nog altijd) niet, maar traag lopen, daar ben ik een kei in! J

20:41 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-08-10

Conversatie

Een conversatie tijdens het eten.

Robin vertelt over zijn namiddag die hij bij een vriendje heeft doorgebracht.

 

-         Robin: “Ik ben met Jan op het voetbalveld gaan spelen, samen met nog een jongen uit zijn straat. Weet niet juist hoe hij heet.”

-         Ikke: “Seppe?”

-         Robin: “Zou kunnen. Waarom? Ken jij die?”

-         Ikke: “Ik ken Seppe zelf niet zo goed, maar zijn papa wel.”

-         Robin: “Van waar dan?”

-         Ikke: “Dat was vroeger eens mijn lief.”

-         Robin: “Jij was zijn lief, en hij dat van jou?”

-         Ikke: “Ah ja, natuurlijk.”

-         Wouter: “Dus jullie waren een koppeltje?”

-         Ikke: “Inderdaad, voor efkes toch.”

-         Wouter: “En waarom was het dan gedaan geraakt?”

-         Ikke: “Hij had er genoeg van, denk ik.”

-         Robin: “Dus hij maakte het uit, wil je zeggen?”

-         Ikke: “Ja, hij maakte het uit.”

-         Robin: “En? Bleiten, bleiten, bleiten, zeker?

 

Natuurlijk reageerde ik verontwaardigd op zijn uitspraak met een luide “Zèèèèèg!”.  

Ons mannen vonden het nochtans wreed grappig, en hoewel Mark zijn uiterste best deed om zijn mond in de plooi te houden, zag ik lachrimpeltjes rond zijn ogen verschijnen.

 

Zouden ze de mama kennen, die 3 mannen van mij?

20:22 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-08-10

Rock 'n Roll Marathon

Ik zat vanmorgen bij mijn ouders thuis, toen Chris aanbelde om te zeggen dat ze niet mee kon doen met de Rock’n Roll (halve) Marathon van Viersel naar Antwerpen. Ze had haar betalingsbewijs meegenomen zodat iemand anders van haar inschrijving gebruik kon maken.

Mijn vader zou sowieso meedoen, hij had zich ook al vooringeschreven.

 

Ik had al getwijfeld of ik niet zou meedoen. Just for the fun of it. Maar gezien mijn trainingsintensiteit van de laatste 2 maanden, leek een halve marathon me net een brug te ver.

Een rustige duurloop in mijn eentje zou het worden. Tot Chris aanbelde dus. Tja, ik geloof niet in toeval, dus alles wees er op dat ik toch zou “moeten” meedoen J. Maar ik was gewillig slachtoffer, hoor.

 

boze blik.jpgToch nog even getwijfeld: ik had namelijk helemaal geen extra koolhydraten gegeten vandaag, eigenlijk alleen maar een kiwi vanmorgen….Ik had donderdag 16 km gelopen en vrijdag intervals gedaan op de piste en de laatste dagen ook nog eens alles tesamen 34 km gefietst. Niet echt uitgerust, dus. Ik zag Coach Mario al in gedachten met een kwade blik op me neerkijken. De vermanende vinger hoog opgestoken. Dus ik begon al te argumenteren:

  • “Ja maar, ik ga hem maar als training lopen, niet snel dus. Echt niet.”
  • “En ik moet nodig wat extra calorieën verbranden.”
  • “En ik moest toch sowieso een duurloop van 15 km doen volgens het schema, dus een paar km’s meer is toch niet zo erg?”
  • “Het is voor het goede doel, voor het Kinderkankerfonds.”
  • “Kid van Thienen organiseert ‘m, en er zullen onderweg diverse bandjes spelen, dus het lijkt wel een gezellige bedoening te worden.”
  • “Als ik niet mee ga, moet mijn vader alleen lopen” (ok, toegegeven, dat klinkt zwak)

 

Om 11 uur dus in allerijl pistolekes met poepgelei gegeten, in de hoop dat dat nog voor wat extra brandstof zou zorgen.

 

Omdat het de bedoeling was dat de mensen zich echt zouden amuseren, werden er ook fietsers op het parcours toegelaten. Dus ging Robin meefietsen in zijn bollekestrui en zijn koersfietske.

 

Roger_daltrey.jpgHet was wel te merken dat het een eerste keer was dat dit georganiseerd werd, omdat er verscheidene beginnersfouten werden gemaakt bij de inschrijving (en onderweg en bij de aankomst). Nu ja, het was geen stormloop van volk, dus niet erg. In de wachtrij bij de inschrijvingen merkte ik op een gegeven moment een man naast me op. Ik moest 2 keer kijken want hij was het evenbeeld van Roger Daltrey. In zijn jonge jaren wel te verstaan. Die krullekes! Om verliefd op te worden. ’t Is dat we in 2010 leven en Roger Daltrey er 30 jaar geleden zo uitzag, dus echt twijfelen moest ik niet doen.

 

Voor de eerste keer liep ik met een Datatag, zo’n chip in de vorm van een plastic bandje dat je tussen je veters moet steken en de uiteinden aan elkaar moet vastplakken.

Om 14.30 u mochten we vertrekken. Ik vreesde nog een beetje dat het wedstrijdvirus mijn tempo de hoogte in zou jagen, maar mijn verstand zegevierde vandaag. Rustig aan, Breugelmans!

 

Ik heb de hele tijd alleen gelopen. Soms wat haasje-over gespeeld met andere deelnemers, maar over het algemeen liep ik alleen. Het was genieten onderweg, omdat we altijd naast de vaart liepen en ik een comfortabel tempo liep, zo’n 9 km/u. Perfect loopweertje: geen zon, niet te warm en een beetje wind.  De hartslag bleef de eerste km’s rond de 150 hangen, wat ik meer dan behoorlijk vond. Daarna steeg hij wel, maar gemiddeld had ik 158 hartslag en 9,3 km/u. Totale afstand: 21,5 km. Nog nooit een halve marathon met dergelijk gemak gelopen.

 

Robin hield om beurten mij en mijn vader gezelschap.

“Vava heeft nu wel een grote voorsprong, hoor mama. Ik sta hier zeker al 10 minuten te wachten op jou.”

“Vava zegt dat je wat sneller moet lopen!”

Jaja.

Niks daarvan. Ik zou op mijn gemakske lopen en geen zotte kuren uithalen.

 

Onderweg heb ik inderdaad diverse bandjes horen en zien spelen. De toeschouwers waren niet talrijk, maar wel zeer fijn want ze moedigden ons aan met welgemeend applaus. Dat geeft toch altijd een boost(je).

 

Rijstpap.jpgDe laatste 2 km reclameerden mijn heupgewrichten wel wat, en ik was toch weer zo blij om de finish te bereiken. De laatste km’s liepen we tussen de industrie in Antwerpen Noord. Ik zag een toren met het logo van “Candico”. Dat kwam me bekend voor. Was dat niet een merk van bruine suiker? Bruine suiker deed me denken aan rijstpap, en plots overviel me een ongelofelijke goesting in rijstpap. Honger! Goesting! Het was tenslotte al van 11 u geleden dat ik gegeten had. Ik moest en zou rijstpap koken vanavond J 

 

Bij de finish spraken diverse mannen Robin aan. Ze deden alsof hij Lucien Van Impe was, met zijn bollekstrui, en vertelden hoe vaak ze hem onderweg hadden zien fietsen. Hij straalde. J

 

Zelf merkte ik allemaal zout op mijn gezicht, zelf op mijn armen en benen! Waarschijnlijk omdat de constante wind op het parcours het zweet direct liet opdrogen en er dus niks kon "weglopen".

 

Ik heb hem nog eens gelopen, die halve marathon. Ik weet weer hoe het voelt om 21 km in de benen te hebben. De motivatie is er 100% terug om er een goei lap op te geven de komende maanden, zodat die tijdsbarrière van 2 u op de halve marathon van Eindhoven eindelijk eens gebroken wordt.

 

Oh ja, ik zou het nog vergeten: de rijstpap was geweldig lekker!

23:19 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Fan in hart en nieren

Als ik bijgevoegd filmpje bekijk, voel ik de energie zo door mijn lijf stromen. Het doet me zo denken aan juni 2008, toen ik hem de laatste keer bezig zag in Antwerpen (zie verslag hiervan in de archieven).

Ik weet zeker dat ik tot mijn laatste dag fan in hart en nieren zal blijven van deze man, die geen show, attributen of flitsende kostuums nodig heeft om een geweldig concert te geven. De artiesten, hun instrumenten, de songs....rock and roll zonder franjes. Mmmm, love it!!


 

11:52 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |