29-08-10

Wortel, die schone

Het moet gezegd worden: het parcours van de Landlopersjogging in Wortel is echt wel heel mooi. Vrijdagavond was het de 3e keer op rij dat we gingen meedoen. Ik had in de archieven mijn tijden van de vorige 2 edities opgezocht. Vorig jaar was ik een minuutje trager dan 2 jaar geleden. Zou ik dit jaar de tijden van 48’31” en 49’23” kunnen evenaren? Ik vreesde van niet.

Hoe hard ging ik dan lopen? Die vraag werd me een paar keer gesteld. Mario had geschreven dat ik eens mocht doorlopen maar niet zodanig dat het zwart voor mijn ogen werd. Ik zou wel zien, niet te veel zorgen maken en gewoon lopen. Dat ik rustig en totaal niet zenuwachtig was, bewees mijn hartslag bij de start: die lag rond de 80. Dat heb ik ooit al anders geweten, om het eens met een understatement te zeggen :-).

De eerste kilometers was het een beetje zoeken naar een goed tempo, maar al gauw had ik een vaste cadans gevonden. Gemiddelde snelheid bijna 11 km/u maar niet helemaal. Oei, oei, een evenaring van de tijden van vorig jaar zat er op deze manier niet in. But who cares?

Op km 4 zat mijn hartslag nog altijd maar ergens in de 160. En dat voor een wedstrijd! Dus ik dacht: “Breugelmans, je moet gaan gaaaaaaaas geven!” Ik wilde geen stervenstempo aanhouden zoals op de Kapellekensloop in Minderhout, waar ik 5 km aan een stuk heb zitten vloeken, maar op een wedstrijd moet ik toch zeker wel hartslag 170 halen, vind ik. Anders heb ik het gevoel dat ik er met de klak naar heb gegooid.

Ik had niemand aan wie ik mijn wagonnetje kon vasthaken. Dirk en Lieve waren al uit het zicht verdwenen. Ik moest dus alleen het tempo maken. Af en toe liep ik samen met anderen, maar ofwel gingen zij mij na een tijdje voorbij, ofwel ik hen.  Maar met muziek in mijn oren was dat tempo maken geen enkel probleem. “Anything goes” van AC/DC kwam heel toepasselijk voorbij. Inderdaad, zo was het en zo is het. Als het moet, gaat alles.  Mijn gevoel zei me dat ik een vlot maar comfortabel tempo aanhield. Tussen 2 nummers hoorde ik mezelf echter hijgen, en toen kreeg ik prompt compassie met de mensen in mijn buurt. Geen aangenaam geluid, vrees ik.

De laatste kilometers had ik mijn wagonnetje wel kunnen aanpikken bij 2 vrouwen. Zij liepen een heel vast tempo en waren zo’n 10 meter voor mij. Stilaan kwam ik dichter en 2 km voor de streep had ik ze te pakken. Toen liep er echter niemand meer voor mij en plots voelde ik dat het toch wel makkelijker is om te volgen ipv zelf de snelheid te moeten bepalen. Toen we de laatste km ingingen gingen ze me terug voorbij. Het was ze gegund.

Ergens in de laatste kilometers ben ik Els nog gepasseerd want vlak nadat ik gefinisht was, hoorde ik haar naam afgeroepen worden. Dju toch. Dat ik haar onderweg niet gezien had! Het had leuk geweest om de laatste kilometers samen te lopen! Volgende keer, hé Els!

Resultaat: 50’53”. Dat is anderhalve minuut trager dan vorig jaar. Volgens de officiële uitslag een gemiddelde van 11 km/u, maar volgens mijn Garmin 10,8 km/u.

Had er meer ingezeten? Allicht wel. Gemiddelde hartslag was ocharmkes 168. Had ik dan contenter geweest? Waarschijnlijk niet. Ik heb nu een hele mooi en leuke wedstrijd gelopen, heb van elke kilometer genoten en altijd met een goed gevoel gelopen. Meer moet dat toch niet zijn?

paarse permanent.jpgOok na de wedstrijd was het als vanouds gezellig met de Dallers. Tussen pot en pint hadden we het over ouder worden, en of wij, vrouwen, er later ook als echte moemoe’s gingen uitzien. Ik zei mijn matekes dat wij allemaal moderne oma’s gingen worden met een pittig kapsel. Het is op dat moment dat we elkaar plechtig beloofd hebben om later niet rond te lopen met een paarse permanent en bloemekes schort. En dat we zéker géén plikses op ons haar zouden kappen! :-)

14:08 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Och Sandy je bent zo oud als je je voelt. En dat kan van dag tot totaal verschillend zijn.

Gepost door: Tiny | 29-08-10

Sandy, je liep de hele tijd voor me, ik ben je gevolgd tot op een 2-tal meter tot aan de 7de kilometer, maar toen ging je weer wat te snel voor mij. Goe bezig en tot op een volgende loop !

Gepost door: Els Van der Kaa | 31-08-10

Sandy,

dat moet nou lukken: jij schrijft over oude dametjes. Heb je de foto op Facebook van Els en mij gezien? Onze AVN-huisfotograaf heeft een mooie foto getrokken van een stel oude vrouwtjes op een bankje in de Parochiezaal van Wortel én ons daarin getagd! Geeft een perfect beeld weer van hoe we er in 2040 zullen uitzien!
Eén troost: de dametjes kijken nog héél fel uit hun oogskes, zè!

Gepost door: Hild | 01-09-10

De commentaren zijn gesloten.