16-08-10

Een moederhart

mother-and-son-2.jpg’t Waren moeilijke dagen, de voorbije week. Zaterdag 7 augustus vertrok Robin op kamp met Kazou (CM). Het was niet de eerste keer dat hij een week weg ging. De voorbije jaren ging hij ook telkens met de volleybal een week op kamp. Maar dan weet je zeer goed wie de begleiders zijn, welke ouders er altijd aanwezig zijn en in welke groep hij terecht komt.

 

Nu wist ik niks. Het afscheid viel me veel zwaarder dan ik had ingeschat. Ik had me op voorhand geen zorgen gemaakt over dat afscheid, waarschijnlijk omdat ik gerustgesteld was door de ervaringen van de voorbije jaren. Toen de mama van zijn vriendje echter haar tranen niet meer kon inhouden, en ik dat zag, was ik natuurlijk ook vertrokken. Solidair als ik ben, jankte ik vrolijk mee. En maar hopen dat Robin het niet zou zien vanuit de bus.

 

Ik hoor vaak ouders opgelucht zuchten dat het eindelijk een week stil zal zijn in huis als hun kinderen op kamp vertrekken. Ik zal dat nooit over mijn lippen krijgen. Vanaf het moment dat de bus wegreed, leek het alsof er een strakke band rond mijn borstkas gespannen was. Net los genoeg om te kunnen ademhalen, maar te strak om te kunnen ontspannen.

Vanaf zaterdagnacht heb ik zeer slecht geslapen, vaak wakker geworden. Nacht na nacht. Iedereen tegen wie ik mijn bezorgdheid uitte, antwoordde met dezelfde zin: “Die mannen amuseren zich echt wel! Die denken nog geeneens aan thuis!”

Ik twijfelde er niet aan dat ze zich zouden amuseren. Maar tja…een moederhart, hé. Ik kan mijn kinderen zo slecht missen. Ik weet het: loslaten moet je leren.

 

In de loop van die zaterdag kreeg ik last van hoofdpijn, pijnlijke keel en het snot. Lopen zou een goede afleiding zijn geweest maar ik had geen zin om mezelf verder ziek te maken, dus heb ik de beentjes stil gehouden tot dinsdagavond.

Gelukkig mocht ik maandag gaan werken, zodat mijn gedachten toch enigszins afgeleid werden. Woensdag kwam een vriendin uit Brugge langs om bij te babbelen. En babbelen hebben we gedaan! Een babbelmarathon van 12u ’s middags tot 19,30 u ’s avonds. Zalig!

 

Vrijdag na het werk maakte ik de brievenbus leeg en zat er – totaal onverwacht – een kaartje van Robin in de bus. Waarop hij een hele oplijsting had gemaakt van zijn nieuwe vrienden. Ik heb als een echte foekas aan straat staan glimlachen en glunderen met dat kaartje in mijn handen. Nog één nacht slapen….

’s Avonds na de training mochten we onze trainer zijn verjaardag mee gaan vieren, dus was het weer laat eer ik in bed lag.

 

Zaterdagnamiddag nog een barbecue bij mijn ouders en vanaf 17,30 u mochten we bellen om te checken of de bus van Kazou vroeger of later ging zijn. Bij mijn eerste telefoontje verliep alles nog volgens planning: ze zouden om 19,30 u arriveren. Bij mijn tweede telefoontje om 18,45 u bleek dat ze om 19 u zouden aankomen. Halsoverkop vertrokken, natuurlijk.

Ik kan moeilijk beschrijven hoe blij ik was toen de bussen kwamen aanrijden. Door de getinte ruiten was het moeilijk om iemand te herkennen, maar toch zag ik hem! Mijn hart spatte zowat uiteen van geluk. En toen stapten ze één voor één uit en kwam mijn zoon aangelopen, recht in mijn armen. Wat een opluchting, wat een geruststelling. Knuffel, kus, knuffel, kus.

Het voelde zo vertrouwd om zijn zachte kaakjes weer tegen de mijne te voelen. Soms is geluk zo eenvoudig.

 

’s Avonds bleven de kindjes van mijn zus slapen. Omdat ze zondagmorgen redelijk vroeg wakker waren, was me weer geen lange nachtrust gegund J. Eigenlijk moest ik in de namiddag gaan lopen, maar mijn ogen vielen bijna toe, dus heb ik mezelf een uurtje op de zetel gelegd. Daarna een etentje bij de schoonfamilie, en dan kon ik zondagavond eindelijk met een volkomen gerust hart gaan slapen. En ronken dat ik heb gedaan…

 

Vandaag wachtte me een berg strijk. Tja, die geraakt niet gedaan door er eens lelijk naar te kijken, dus heb ik de koe bij de horens gevat en ben eraan begonnen. Om 15,30 u was ik klaar en heb ik mezelf beloond met de duurloop die ik gisteren eigenlijk moest doen. Het schema zei 12 km aan hartslag < 135. Ik heb 12,6 km gelopen aan een gemiddelde van 134.

De eerste km was hij zelfs maar 125. Hallo? Rond km 5 zat hij rond 135 en de laatste km’s ging hij richting 140.  De snelheid was niet om over naar huis te schrijven, maar dat is even niet belangrijk bij de trage duurloop. ’t Is de hartslag die juist moet zijn. Een trage duurloop heet niet voor niks ‘traag’. Snel lopen kan ik (nog altijd) niet, maar traag lopen, daar ben ik een kei in! J

20:41 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

ik ben er ietwat geruster in, maar toch, helemaal gerust nooit ...

Gepost door: kaat | 16-08-10

Aaaah, zo een lieve mama dat jij bent, ik persoonlijk kan er wel ééns van genieten om 1 dagje kinderloos te zijn, maar meer dan 2 dagen dan begin ik ze ook al verschrikkelijk te missen hoor.

Gepost door: wendy | 19-08-10

Ik ben nog eens een beetje aan het bij lezen geweest ! Ik zie dat je het schema nog altijd goed volgt ! geweldig vind ik dat ! En geloof me nu eens 1 keer !! Jij bent niet traag !! Ik ken zelfs niemand die traag is ! Wel ken ik mensen die iets minder snel zijn ! Ik persoonlijk vind dat een groot verschil om aan te horen .
Ook naast het lopen ben je nog een zeer bezorgde moeder , die altijd en overal voor, klaar staat ! Ook dit vraagt een goed de planning ! Het is niet voor niks dat ik veel bewondering heb voor dames die zich zo bezig houden met gezin en sport ! Mannen hebben het een stuk makkelijker !!

Op kamp gaan was vroeger ook een geweldige tijd bij mij . Ik als kind dan 2 weken verlost van het gezeur van de ouders . Dit gevoel hield zo een 2 - 3 dagen stand , en dan begon het gemis , al wilde je hier niet aan toegeven . Zeker niet op het kamp zelf en ik zelfs niet bij de thuiskomst ! Maar oooooo.......wat was ik blij dat mijn moeder mij knuffelde !! :-)

Doe alle dal lopers nog veel groeten van mij !!

Gepost door: coach mario | 22-08-10

De commentaren zijn gesloten.