28-07-10

Een weekje vakantie - in vogelvlucht

-         Fietsen in de bergen is moordend. Bij ons thuis word ik minder moe van 40 km tegen 20km/u te fietsen, dan hier 3 km bergop te fietsen aan 7 km/u. Bergop is echt wel bergop. Steil naar boven. Een aantal keer moet ik me gewonnen geven en te voet verder gaan. Mijn hart bonkt in mijn oren, mijn t-shirt vertoont een grote natte vlek op mijn rug, mijn adem giert door mijn keel. Nee, fietsen in de bergen is niet voor watjes.

-         Die Duitse vrouwen! Groot!

-         Die Duitse mannen! Groot! Dik! Lelijk! (niet allemaal, hoor: ofwel waren ze groot, dik en lelijk, ofwel waren het hunks.Echte hunks. Een middelmaat bestaat daar precies niet)

-         Witte knokkels als ik de leuning van de kabellift vastneem. Elke paal die ik zie naderen, vervult me met schrik. Kadoenk, kadoenk. Oef, deze paal zijn we weer gepasseerd en we zijn nog steeds niet neergestort. Op naar de volgende.

Kabellift.JPG

-         Bosbessen! Deze ene berg katapulteert me 30 jaar terug in de tijd, toen ik met mijn overgrootvader vaak bosbessen ging plukken, en ze daarna met witte suiker opat. Ook nu pluk ik de ene na de andere, met mooie paarse vingers als resultaat.

-         Panacotta als dessert. Crimineel lekker.

-         Hoewel we Olly, de houten pinguin, hadden ingehuurd om Wouter te helpen bij zijn eerste pasjes op de schaatsbaan, werd hij al na 5 minuten aan de kant gezet. Wouter kon het wel alleen. Na nog eens 5 minuten oefenen nam hij keikoddig superkorte pasjes op zijn schaatsen maar klopte hij ons allemaal in snelheid.

-         Ergens ter hoogte van mijn longen wordt alles samengeknepen als ik mijn kinderen boven op de rots zie. Enkel een weliswaar zware, maar roestige ketting scheidt hen van de afgrond. Ze horen mij niet meer als ik voor de honderdvijfendertigste keer zeg dat ze voorzichtig moeten zijn. Ik klim achterna en helemaal boven op de rots ga ik zitten en verplicht mijn kinderen hetzelfde te doen. Als ze nog maar aanstalten maken om recht te staan, roep ik al. Ik kan er niet aan doen. Hoogtevrees.

Wandelen naar rots.JPG

-         Vanillecrème als dessert. Innerlijke strijd: 2e portie? Nee, wat fruitsla ter compensatie.

-         In de sauna. Er zit een echte Duitse vrouw naast mij op het bankje. Ik zie dat vanaf de voet gemeten, haar knie zo’n 10 cm hoger komt dan mijn knie. We zitten beide tegen de rugleuning, maar haar dijbeen is minstens 15 cm langer dan het mijne. Mijn billen zijn qua omvang te vergelijken met haar kuiten.Als ik naar haar gezicht wil kijken, moet ik een beetje naar boven kijken. Ondanks mijn gestaag groeiend formaat van de laatste dagen, voel ik me Klein Duimpje. Tot overmaat van ramp zit ze op een groot badlaken met luipaard-print. Wow. Je zou van minder schrik krijgen.

-         Framboosjes! Op de bergflanken zie ik vele frambozenstruiken staan en pluk gretig.

Framboosjes.JPG

-         De hoogste springschans in West-Europa. Ik besluit het liftje naar boven te nemen om het debacle van vorig jaar te vermijden toen ik halverwege blokkeerde en niet meer links, rechts, vooruit of achteruit durfde te gaan. Het liftje gaat traag en stelt me enigszins gerust. Tot de helling zo steil wordt, dat je de rails onder je niet meer ziet. We lijken in de lucht te zweven. Opnieuw witte knokkels. Spanning. Eénmaal boven is het zicht adembenemend. Zijn er echt mensen die van deze hoogte naar beneden durven springen? Onvoorstelbaar.

Schans.JPG

-         Chocomousse als dessert. Om duimen en vingers van af te likken. Vanzelfsprekend een 2e portie! Ik beloof mezelf vanaf volgende week op de rem te gaan staan en trouw 3x per week te lopen.

-         Samen met de kinderen in het pretpark. Een huisje waar je in kan gaan, als je de los van elkaar op en neer bewegende linker- en rechtertrappen kan nemen. Leuk om te doen. Ik ga met de kinderen mee. Nadat we het trapje overwonnen hadden, wordt het donker. We besluiten elkaars hand te nemen en in een rijtje verder te gaan. Tot we een paar hoeken zijn omgedraaid en in totale duisternis zijn en ik totaal out-of-the-blue een max van een claustrofobie-aanval krijg. Ik probeer me te beheersen maar geraak in totale paniek. Ik ga de omgekeerde richting terug uit en sleur de kinderen mee die er niks van snappen. Eens we terug in het licht zijn draaien de kinderen al lachend om en vervolgen hun weg, waarna ik de bewegende trappen afklauter en hevig trillend en geschrokken wat bij kom. Man, man, man.

-         Een fietstochtje naar een maïsdoolhof. Een bergje over. Makkie. In de heenrichting althans. Ik moest amper trappen, enkel er op letten dat mijn remmen niet oververhit zouden raken. De terugweg was navenant. Verdere commentaar overbodig.

-         Ik drink mijn koffie rustig verder op en vraag me af waar de rest van mijn gezin zit. Een beetje verder zijn Robin en Wouter een levensgroot schaakspel aan het spelen, met behulp van de papa. Ik kan mijn ogen niet geloven als ik zie hoe ze op één, twee, drie de regels beet hebben. Ik snap er de ballen van, maar dat zal vast aan mij liggen.

Schaakspel.JPG

-         Vanillecrème en chocomousse als dessert. Van elk een stukje. Een stukje van elk. En alwééééér een 2e portie. Als we terug thuis zijn ga ik ELKE dag lopen. Heus waar.

-         Een opgietsessie in de sauna met sterke drank! Nog nooit meegemaakt. Niet om te drinken, maar om op te gieten! Dat is zat worden zonder iets te drinken.

-         Het gewei van een hert is super-super-superzacht. En warm! Stroomt daar bloed door?

-         Bij het zien van de hangbuikzwijntjes voel ik een plotse verwantschap in me opborrelen, denkend aan de diners en vooral desserten van de afgelopen dagen.

-         Vanillecrème EN chocomousse EN panacotta als dessert. Kreun. Zucht. Dit is niet meer eerlijk. Ik kan echt geen nee zeggen tegen een 2e portie. Vanaf volgende week sla ik ontbijt, middagmaal en avondeten over en ga ik elke dag lopen en fietsen.

Ikke.JPG

21:15 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-07-10

Op het verkeerde pad

bloem.jpgJa, ’t ziet er een beetje anders uit, hé? Ik vond de vorige layout met de bloemetjes beter (ben een bloemenmens) maar ik kreeg de titel “Black eyes burning bright” niet meer op zijn plaats, en ook het citaat van Lars Borghout verscheen helemaal rechts buiten beeld ipv in beeld. En beide zaken zijn zo sprekend helemaal “ik”, dat ze er op MOESTEN staan, vond ik.

Dus heb ik maar gekozen voor dit. Redelijk sober, maar nog altijd in mijn favoriete kleurtjes.

 

Om met de deur in huis te vallen: ik ben op het verkeerde pad. Echt waar. Ik eet elke dag een crème-glace (elke dag!) en mijn Sporttracks laat sinds half mei nog maar 2 vetgedrukte dagen per week zien in de kalender, zijnde 2 loopsessies per week. Mijn weegschaal heeft dat ook opgemerkt, het kreng.

 

Hey, ik heb wel wat excuses, hoor. Wat dacht je van temperaturen rond 37°C hier in de Kempen? Wat dacht je van wedstrijdjes die op een zaterdag vallen, zodat de vaste vrijdagavondtraining wegvalt (benen sparen) en de vaste zondagnamiddagtraining ook (gisteren al gelopen).

Flauw? Natuurlijk is dat flauw! Het annuleren van de vrijdagavondtraining is verstandig, maar die zondagnamiddagen had ik best wat kunnen loslopen.

 

Anderzijds, er zijn tijden geweest dat zowat alles in het teken stond van lopen, en dat bijna alles daarvoor moest wijken. Toen was ik ook niet echt goed bezig. Ik heb namelijk nog een man en 2 kinderen. En een huishouden. De gulden middenweg wordt het dus!

 

Aangezien ik vrijdag de out-of-office-assistant op mijn pc heb ingeschakeld voor de komende 3 weken, kan ik al zeker het excuus “geen tijd” niet meer inroepen. Maar dat zal ook niet nodig zijn. We vliegen er vol goede moed terug in.

 

Trouwens, ik heb niet altijd op mijn krent gezeten. Zo hebben we woensdagavond een fietstochtje van 38 km gemaakt (naar een ijsjesboerderij Schamen). Tegen 19 à 20 km per uur. Op de terugweg kreeg ik wat last van een vierkant gat, dus ik legde me plat op het stuur om van houding te veranderen. De ellebogen op de handvaten van mijn stuur, en mijn handen in het midden van het stuur. Een Cancellarake, dus. Met dezelfde moeite ging ik 2 km/u sneller. Zo kon ik uren blijven rijden zonder moe te worden.

Toen we een goei 3 km van huis waren, besloot ik een demarrage te plaatsen. Ik schakelde een vitesse groter, keek eens uitdagend naar mijn kinderen en gaf van katoen. Ik reed 26 à 27 km/u. Ze hadden het echter begrepen en staken me direct voorbij. En ze bléven voor mij. Ik kon ze niet meer inhalen. De volle 3 km heb ik tegen die snelheid gereden, al hijgend op den duur, maar het was vergeefse moeite.

 

Gisteren heb ik wat nieuwe muziek gedownload en die ga ik deze namiddag uittesten, want weet je wat ik ga doen? Een toerke lopen! En ik ga er met volle teugen van genieten. Niet te warm, een fris windje, goeie muziek, een rustig tempo. Mmmm, 2 uur aan een stuk in dromenland!

 

Life is good!

11:11 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-07-10

Estafettemarathon

Voorbije zaterdag zouden we met 3 ploegen van onze club aan de afslossingsmarathon in Rijkevorsel deelnemen. Eén snelle ploeg en 2 euhm…minder snelle ploegen. Nancy had de 12 mensen op zo’n manier ingedeeld, dat we aan elkaar gewaagd waren.

Ik maakte deel uit van de “Daltons XXS”, en zou het 3e traject lopen, het kortste van 4,3 km.. Dat wilde zeggen, kort maar hevig. Zoals ik hier onlangs had geschreven vind ik dat niet leuk. Ik heb het liever lang en langzaam J, maar met deze weersomstandigheden vond ik het helemààl niet erg om maar een kort stuk te moeten lopen.

Ik had mijn auto bij mijn zus thuis geparkeerd, en zij ging met de fiets meerijden. Eerst ging ik in tegengestelde richting “warmlopen”. Op die manier had ik toch al enkele kilometers in de benen voor ik aan het echte werk moest beginnen. Ik had daar goede ervaringen mee toen ik haasje speelde voor Marjo bij haar triathlon.

Tijdens het warmlopen was het natuurlijk een kwettersessie tot en met. Daarvoor ben je zussen, hé? Onderweg kwamen we Guy nog tegen, mijn Eindhoven-halve-marathon-haas uit een ver verleden. Hij was ook aan het warmlopen want hij behoorde tot de snelle explosieve lopers van Dal Qaida. Even een praatje gemaakt, succes gewenst en verder gelopen. Het parcours dat ik moest lopen was heel rustig: een asfalt baantje tussen de weien dat daarna overging in een zandpad onder een beschermend bladerdak van bomen.

Op de wisselpost waren alle lopers al gearriveerd, waaronder ook Inge, mijn tegenstandster van de andere ploeg.  Al gauw kwamen de eerste estafette- en marathonlopers voorbij. Waaronder ook Rosita en Patrick, die de marathon liepen. Een beetje later passeerde Dirk, de meest doorgewinterde marathonloper van onze club, die de foto van zijn pas overleden broer Peter op zijn wedstrijdnummer had gespeld, zodat ze samen de marathon zouden lopen.  Er arriveerde een vrouw die net haar deel van de estafette tot een goed eind had gebracht. Tijdens het uitblazen kwam ze naar mij en het bleek Els te zijn, die mijn blog onlangs ontdekt had! Leuk om kennis met je te maken, Els!

Ondertussen hadden Luk en Nancy het eerste stuk gelopen, waarbij Luk zo’n 1 à 1,5  minuut voorsprong had genomen op Nancy. Annelies wist die voorsprong nog groter te maken op Marjo. Dat wilde zeggen dat mijn tegenstandster, Inge, 4 minuten vroeger kon vertrekken dan ik. Pfft, en ik had maar 4,3 km om dat proberen goed te maken!!!

Marjo kwam eraan gestoven en duwde de nummer in mijn handen waarna ik letterlijk mijn beste beentje mocht voorzetten. Ik had ons Vanessa gewaarschuwd dat mijn ademhaling enigszins anders zou klinken dan in het warmlopen, om het zacht uit te drukken. Maar ze heeft me de hele tijd bemoedigend toegesproken. Dikke merci, Vaneske!! Ik probeerde 12 km/u aan te houden. Eens ik het bos achter mij gelaten had, zag ik een mannelijke loper die ik wilde inhalen. Ik kwam maar heel moeizaam dichterbij. Heel traagjes.

In de verte zag ik een rode stip. Zou dat Inge zijn? Ons Vanessa dacht van wel, maar ze was zo ver weg, dat zou ik nooit inhalen. Tenslotte stond zij niet bepaald stil, hé! Ik liep vlak achter de loper die op een gegeven moment zich al lachend naar mij omdraaide. Ik excuseerde me voor mijn gehijg, maar wat bleek? Hij kende mij! Van Facebook nog wel. Leuk om je eindelijk eens in real life te zien, Sven! Na een kort hijg-babbeltje ging ik hem voorbij en probeerde ik hem voor te blijven. Maar ik was wat overmoedig geweest want een beetje later ging hij mij terug voorbij.

Ik was ondertussen genaderd op Inge, maar dacht niet haar nog te kunnen inhalen. Ik zag het bruggetje over het kanaal dichter komen. Een 100 meter daarachter lag de wisselpost. Verdorie, ik moest en zou ze pakken, dus ik ging ongemerkt sneller lopen. Na het bruggetje was de wisselpost in zicht. Ons Vanessa zei me: komaan, nog een spurtje! En zowaar, dat wist ik nog uit mijn benen te persen. Vlak voor de wisselpost ging ik haar voorbij en gaf de nummer door aan May. Ik had 11,6 km/u gemiddeld gehaald. Content.

In normale omstandigheden zou ik nooit een clubgenoot de laatste meters inhalen, want dat vind ik eigenlijk vrij laf. Dat soort rivaliteit leeft bij ons gelukkig niet. Maar ik liep om onze ploeg een zo goed mogelijk tijd te geven, dus vond ik dat ik alles moest geven.

Aan het plaatje hieronder is goed te zien dat ik de laatste honderden meters een tandje heb bijgestoken:

  Hardlopen Aflossingsmarathon Rijkevorsel (Merksplas - Beerse) 3-07-2010, Snelheid - Afstand

 Raar maar waar: dit vond ik wel leuk om te doen. Kwam het omdat ik nu goed was warmgelopen? Kwam het omdat ik niet voor mezelf liep, maar voor de ploeg? Eén ding staat vast: in het vervolg zorg ik ervoor dat ik altijd voldoende kan warmlopen! Het verhaal van de ezel en de steen, weet je?

Ik wandelde terug naar de auto en vertrok naar Oostmalle. Daar zouden May en Walter aankomen. Tot mijn verbazing was Walter maar 1 minuut 40 seconden vroeger daar dan May! Nu was het aan Dirk om het langste stuk van 9 km te gebruiken om Gerd in te halen. Dat zou hem ongetwijfeld lukken. In Oostmalle maakte ik nog kennis met Hild, die onlangs ook op mijn blog gereageerd had. Leuk zeg, zovele mensen die ik vandaag leerde kennen! Rosita en Patrick passeerden ook net in Oostmalle, die waren nog lang niet moe!

Wij reden vlug met de auto naar Rijkevorsel, met de bedoeling om alle aankomers van onze ploegen al jubelend in te halen. We hoorden echter dat Dirk had moeten opgeven door ziekte. Dju zeg, en net nu hij deze marathon voor zijn broer had willen lopen. Hij had last van diarree en bleek achteraf zelfs koorts te maken. Dan moet je inderdaad je verstand gebruiken. Knap van hem dat hij de beslissing om te stoppen heeft kunenn nemen, want ik kan me voorstellen dat de emoties in dergelijke omstandigheden toch de overhand krijgen op het verstand.

We kregen nu een 3 kwartier extra tijd voor we de eerste mensen van onze ploegen verwachtten, dus placeerden we ons op een terrasje met een Kriek. En smaken dat die deed! Guy, Tom, Luk en Inge, May en Annelies hielden ons gezelschap. In tussentijd passeerde de grooooote Bart op de fiets die na mijn roepen terugkwam om een praatje te maken. Even later kwam Tinne en Anita in vliegende vaart voorbijgelopen. Die dames waren er al! Het deed deugd om Tinne te zien vliegen lopen na alle miserie met haar been van de voorbije jaren. Ook Ilse van den bakker liep voorbij, dus die moedigde ik ook even aan.

Wij waren ondertussen zo ongeduldig geworden, dat we ons in de bocht hadden gezet waar we de lopers al van ver zagen aankomen. Wie zou er eerst te zien zijn? De zwart-grijze krullenbol van Theo (onze ploeg) en de blonde haren van Lieve (Luk zijn ploeg)? Plots zagen we een rood truitje komen aanlopen. Was dat Theo? Nee, het bleek Dirk te zijn die zijn auto net had geparkeerd en al lopend naar ons toe kwam. Hij had Gerd niet kunnen inhalen, vertelde hij, dus Lieve was met voorsprong vertrokken op Theo. Goh, wat zou ze content zijn, want er was al een fameuze woordenstrijd vooraf gegaan tussen die twee J

Plots zagen we weer een rood truitje opduiken. Met blonde haren boven. Dju toch, Lieve hing nog altijd eerst! Maar sportief als we waren, hebben we haar al joelend binnengehaald en liepen we de laatste 200 meter met haar mee richting finish. De trek op haar gezicht sprak boekdelen. Zelden zo’n vastberadenheid gezien! Het was duidelijk dat ze het vertikte om Theo dichter te laten komen J Eens Lieve over de finish was gegaan, keerden wij direct terug om Theo binnen te halen. Die kwam maar een minuutje later. Gelukkig moesten wij niet al te veel meer lopen, want de Kriek zat al duidelijk in mijn benen. Amai!

We hebben iedereen een dikke proficiat gekust! De strijd werd beslecht met maar een goeie minuut verschil. Toch geweldig om het tot de laatste moment zo spannend te kunnen houden! We hebben er allemaal van genoten en ’s avonds werd de strijd nog eens mondeling overgedaan bij een pakje friet op een terras en de nodige pintjes natuurlijk. Leuk!

Onze snelle ploeg werd tweede bij de estafettelopers. Knap gedaan, heren! Ook de Lucky Lukes mochten nog een prijs gaan afhalen van de gemeente Malle.

Bij het leegmaken van mijn sportzak ’s nachts, vond ik mijn loopschoenen niet. Het is niet waar, hé? Laten staan in de kleedkamer? ’s Morgens maar direct gebeld, en inderdaad, mijn getrouwe Asics stonden nog braaf op mij te wachten. Oef!

11:31 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-07-10

Waardigheid

Ik stond vanmiddag na het werk bij de beenhouwer aan te schuiven. Er waren een paar mensen voor mij. Ik was de uitgestalde waren aan het inspecteren en vroeg me af waar mijn buikje vandaag zin in had. Plots werd mijn aandacht getrokken naar de schoenen van de mevrouw voor mij. Mijn wenkbrauwen gingen de hoogte in. Toen bekeek ik de mevrouw helemaal en kon mijn ogen niet geloven.

 

Ik schatte haar een jaar of 50 - 55. Ze had een zomers jurkje aan, met flodderende stroken. Tot zo ver nog niks aan de hand. Spijtig was wel dat het kleedje eigenlijk een maat te klein was, waardoor haar romp er eigenlijk bijna uitbarstte, maar kom. Haar duidelijk geblondeerde haren had ze opgestoken. Haar staart was niet zomaar een staart, maar elke lok was een zorgvuldig gedraaide krul. Net een Barbie met een permanent. Haar ogen had ze opgemaakt met felle blauwe eyeliner, zowel op het onderste als bovenste ooglid. In haar ene oor droeg ze een bluetooth-apparaatje, zodat ze zeker geen enkel gsm-gesprek zou missen.

Haar voeten had ze in sandaaltje gestoken met uiterst fijne stiletto-hakken van minstens 12 cm hoog! Die hakken waren transparant, ze leken van glas. Ze steunde dus volledig op haar tenen die er erg krampachtig en verdrukt uitzagen. De sandaaltjes waren vastgemaakt door middel van blauwe linten die tot halverwege haar kuit gedraaid waren. Haar teennagels en de nagels van haar handen waren groen(!) gelakt. Niet zomaar een kleurtje opgezet, neenee, er zaten overal versieringen in de vorm van glittertjes en figuurtjes op, dus dat was werk van een manicure.

 

Ik vroeg mij af of die vrouw echt dat dat ze er goed uit zag? Waarschijnlijk voelde ze zich heel hip met haar groene nagellak, blauwe eyeliner en dat bluetooth-ding in haar oren.

In mijn ogen was ze een overjaarse karikatuur van wat ongetwijfeld ooit een mooie vrouw is geweest.

Ik vind niet dat je je als een moemoe moet kleden eens je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, absolúút niet, maar het is toch een mooi ding als je je waardigheid kan behouden.

19:07 Gepost door Sandy in Zever | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |