28-07-10

Een weekje vakantie - in vogelvlucht

-         Fietsen in de bergen is moordend. Bij ons thuis word ik minder moe van 40 km tegen 20km/u te fietsen, dan hier 3 km bergop te fietsen aan 7 km/u. Bergop is echt wel bergop. Steil naar boven. Een aantal keer moet ik me gewonnen geven en te voet verder gaan. Mijn hart bonkt in mijn oren, mijn t-shirt vertoont een grote natte vlek op mijn rug, mijn adem giert door mijn keel. Nee, fietsen in de bergen is niet voor watjes.

-         Die Duitse vrouwen! Groot!

-         Die Duitse mannen! Groot! Dik! Lelijk! (niet allemaal, hoor: ofwel waren ze groot, dik en lelijk, ofwel waren het hunks.Echte hunks. Een middelmaat bestaat daar precies niet)

-         Witte knokkels als ik de leuning van de kabellift vastneem. Elke paal die ik zie naderen, vervult me met schrik. Kadoenk, kadoenk. Oef, deze paal zijn we weer gepasseerd en we zijn nog steeds niet neergestort. Op naar de volgende.

Kabellift.JPG

-         Bosbessen! Deze ene berg katapulteert me 30 jaar terug in de tijd, toen ik met mijn overgrootvader vaak bosbessen ging plukken, en ze daarna met witte suiker opat. Ook nu pluk ik de ene na de andere, met mooie paarse vingers als resultaat.

-         Panacotta als dessert. Crimineel lekker.

-         Hoewel we Olly, de houten pinguin, hadden ingehuurd om Wouter te helpen bij zijn eerste pasjes op de schaatsbaan, werd hij al na 5 minuten aan de kant gezet. Wouter kon het wel alleen. Na nog eens 5 minuten oefenen nam hij keikoddig superkorte pasjes op zijn schaatsen maar klopte hij ons allemaal in snelheid.

-         Ergens ter hoogte van mijn longen wordt alles samengeknepen als ik mijn kinderen boven op de rots zie. Enkel een weliswaar zware, maar roestige ketting scheidt hen van de afgrond. Ze horen mij niet meer als ik voor de honderdvijfendertigste keer zeg dat ze voorzichtig moeten zijn. Ik klim achterna en helemaal boven op de rots ga ik zitten en verplicht mijn kinderen hetzelfde te doen. Als ze nog maar aanstalten maken om recht te staan, roep ik al. Ik kan er niet aan doen. Hoogtevrees.

Wandelen naar rots.JPG

-         Vanillecrème als dessert. Innerlijke strijd: 2e portie? Nee, wat fruitsla ter compensatie.

-         In de sauna. Er zit een echte Duitse vrouw naast mij op het bankje. Ik zie dat vanaf de voet gemeten, haar knie zo’n 10 cm hoger komt dan mijn knie. We zitten beide tegen de rugleuning, maar haar dijbeen is minstens 15 cm langer dan het mijne. Mijn billen zijn qua omvang te vergelijken met haar kuiten.Als ik naar haar gezicht wil kijken, moet ik een beetje naar boven kijken. Ondanks mijn gestaag groeiend formaat van de laatste dagen, voel ik me Klein Duimpje. Tot overmaat van ramp zit ze op een groot badlaken met luipaard-print. Wow. Je zou van minder schrik krijgen.

-         Framboosjes! Op de bergflanken zie ik vele frambozenstruiken staan en pluk gretig.

Framboosjes.JPG

-         De hoogste springschans in West-Europa. Ik besluit het liftje naar boven te nemen om het debacle van vorig jaar te vermijden toen ik halverwege blokkeerde en niet meer links, rechts, vooruit of achteruit durfde te gaan. Het liftje gaat traag en stelt me enigszins gerust. Tot de helling zo steil wordt, dat je de rails onder je niet meer ziet. We lijken in de lucht te zweven. Opnieuw witte knokkels. Spanning. Eénmaal boven is het zicht adembenemend. Zijn er echt mensen die van deze hoogte naar beneden durven springen? Onvoorstelbaar.

Schans.JPG

-         Chocomousse als dessert. Om duimen en vingers van af te likken. Vanzelfsprekend een 2e portie! Ik beloof mezelf vanaf volgende week op de rem te gaan staan en trouw 3x per week te lopen.

-         Samen met de kinderen in het pretpark. Een huisje waar je in kan gaan, als je de los van elkaar op en neer bewegende linker- en rechtertrappen kan nemen. Leuk om te doen. Ik ga met de kinderen mee. Nadat we het trapje overwonnen hadden, wordt het donker. We besluiten elkaars hand te nemen en in een rijtje verder te gaan. Tot we een paar hoeken zijn omgedraaid en in totale duisternis zijn en ik totaal out-of-the-blue een max van een claustrofobie-aanval krijg. Ik probeer me te beheersen maar geraak in totale paniek. Ik ga de omgekeerde richting terug uit en sleur de kinderen mee die er niks van snappen. Eens we terug in het licht zijn draaien de kinderen al lachend om en vervolgen hun weg, waarna ik de bewegende trappen afklauter en hevig trillend en geschrokken wat bij kom. Man, man, man.

-         Een fietstochtje naar een maïsdoolhof. Een bergje over. Makkie. In de heenrichting althans. Ik moest amper trappen, enkel er op letten dat mijn remmen niet oververhit zouden raken. De terugweg was navenant. Verdere commentaar overbodig.

-         Ik drink mijn koffie rustig verder op en vraag me af waar de rest van mijn gezin zit. Een beetje verder zijn Robin en Wouter een levensgroot schaakspel aan het spelen, met behulp van de papa. Ik kan mijn ogen niet geloven als ik zie hoe ze op één, twee, drie de regels beet hebben. Ik snap er de ballen van, maar dat zal vast aan mij liggen.

Schaakspel.JPG

-         Vanillecrème en chocomousse als dessert. Van elk een stukje. Een stukje van elk. En alwééééér een 2e portie. Als we terug thuis zijn ga ik ELKE dag lopen. Heus waar.

-         Een opgietsessie in de sauna met sterke drank! Nog nooit meegemaakt. Niet om te drinken, maar om op te gieten! Dat is zat worden zonder iets te drinken.

-         Het gewei van een hert is super-super-superzacht. En warm! Stroomt daar bloed door?

-         Bij het zien van de hangbuikzwijntjes voel ik een plotse verwantschap in me opborrelen, denkend aan de diners en vooral desserten van de afgelopen dagen.

-         Vanillecrème EN chocomousse EN panacotta als dessert. Kreun. Zucht. Dit is niet meer eerlijk. Ik kan echt geen nee zeggen tegen een 2e portie. Vanaf volgende week sla ik ontbijt, middagmaal en avondeten over en ga ik elke dag lopen en fietsen.

Ikke.JPG

21:15 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Mooi verslag ! Vanaf nu zaterdag ga ik ook aan die verleidingen proberen te weerstaan. We vertrekken naar de Provence, waar die wijnboerderijen toch uitnodigen om te gaan proeven, en waar het stokbrood met zelfgemaakte lookboter toch zo goed smaakt .. bij de overvloedige barbecue om de haverklap. Mijn loopbeloftes zullen ook weer veelvuldig zijn, ik zou ze moeten opschrijven, om daarna terug vast te pakken en telkens af te vinken wanneer ik een rondje doe. Wat gaat het weer moeilijk zijn, maar nu kijken we uit naar 2 weken genieten, rust, lopen, wandelen en fietsen op en rond de Ventoux.

Gepost door: Els Van der Kaa | 28-07-10

Sandy,

Gij kunt echt bangelijk goe schrijven!! Zoals dat hier beschreven staat, bangelijk! En zeker met dat hoogtevrees, ik heb dat ook en kan mij da hier zo voorstellen, kreeg gelijk dat gevoel ook :-) Gij kunt het echt smakelijk vertellen!! xxx

Gepost door: Vanessa Breugelmans | 29-07-10

Geweldig verslag, Sandy!
Maak je geen zorgen om die vakantie-kilootjes, die loop je er wel terug af.
Ik vind : als je een gans jaar gewerkt hebt, mag je jezelf wel eens laten gaan op vakantie.
We zijn geen profs, hé.

Gepost door: frank spencer | 29-07-10

Hahaha, keileuk verslagje!!!!!

Gepost door: wendy | 01-08-10

De commentaren zijn gesloten.