18-07-10

Op het verkeerde pad

bloem.jpgJa, ’t ziet er een beetje anders uit, hé? Ik vond de vorige layout met de bloemetjes beter (ben een bloemenmens) maar ik kreeg de titel “Black eyes burning bright” niet meer op zijn plaats, en ook het citaat van Lars Borghout verscheen helemaal rechts buiten beeld ipv in beeld. En beide zaken zijn zo sprekend helemaal “ik”, dat ze er op MOESTEN staan, vond ik.

Dus heb ik maar gekozen voor dit. Redelijk sober, maar nog altijd in mijn favoriete kleurtjes.

 

Om met de deur in huis te vallen: ik ben op het verkeerde pad. Echt waar. Ik eet elke dag een crème-glace (elke dag!) en mijn Sporttracks laat sinds half mei nog maar 2 vetgedrukte dagen per week zien in de kalender, zijnde 2 loopsessies per week. Mijn weegschaal heeft dat ook opgemerkt, het kreng.

 

Hey, ik heb wel wat excuses, hoor. Wat dacht je van temperaturen rond 37°C hier in de Kempen? Wat dacht je van wedstrijdjes die op een zaterdag vallen, zodat de vaste vrijdagavondtraining wegvalt (benen sparen) en de vaste zondagnamiddagtraining ook (gisteren al gelopen).

Flauw? Natuurlijk is dat flauw! Het annuleren van de vrijdagavondtraining is verstandig, maar die zondagnamiddagen had ik best wat kunnen loslopen.

 

Anderzijds, er zijn tijden geweest dat zowat alles in het teken stond van lopen, en dat bijna alles daarvoor moest wijken. Toen was ik ook niet echt goed bezig. Ik heb namelijk nog een man en 2 kinderen. En een huishouden. De gulden middenweg wordt het dus!

 

Aangezien ik vrijdag de out-of-office-assistant op mijn pc heb ingeschakeld voor de komende 3 weken, kan ik al zeker het excuus “geen tijd” niet meer inroepen. Maar dat zal ook niet nodig zijn. We vliegen er vol goede moed terug in.

 

Trouwens, ik heb niet altijd op mijn krent gezeten. Zo hebben we woensdagavond een fietstochtje van 38 km gemaakt (naar een ijsjesboerderij Schamen). Tegen 19 à 20 km per uur. Op de terugweg kreeg ik wat last van een vierkant gat, dus ik legde me plat op het stuur om van houding te veranderen. De ellebogen op de handvaten van mijn stuur, en mijn handen in het midden van het stuur. Een Cancellarake, dus. Met dezelfde moeite ging ik 2 km/u sneller. Zo kon ik uren blijven rijden zonder moe te worden.

Toen we een goei 3 km van huis waren, besloot ik een demarrage te plaatsen. Ik schakelde een vitesse groter, keek eens uitdagend naar mijn kinderen en gaf van katoen. Ik reed 26 à 27 km/u. Ze hadden het echter begrepen en staken me direct voorbij. En ze bléven voor mij. Ik kon ze niet meer inhalen. De volle 3 km heb ik tegen die snelheid gereden, al hijgend op den duur, maar het was vergeefse moeite.

 

Gisteren heb ik wat nieuwe muziek gedownload en die ga ik deze namiddag uittesten, want weet je wat ik ga doen? Een toerke lopen! En ik ga er met volle teugen van genieten. Niet te warm, een fris windje, goeie muziek, een rustig tempo. Mmmm, 2 uur aan een stuk in dromenland!

 

Life is good!

11:11 Gepost door Sandy | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Je bent een geboren snel lopende schrijfster!
Deze winter afspraak in Lier!!

Gepost door: Geert | 22-07-10

De commentaren zijn gesloten.