07-07-10

Estafettemarathon

Voorbije zaterdag zouden we met 3 ploegen van onze club aan de afslossingsmarathon in Rijkevorsel deelnemen. Eén snelle ploeg en 2 euhm…minder snelle ploegen. Nancy had de 12 mensen op zo’n manier ingedeeld, dat we aan elkaar gewaagd waren.

Ik maakte deel uit van de “Daltons XXS”, en zou het 3e traject lopen, het kortste van 4,3 km.. Dat wilde zeggen, kort maar hevig. Zoals ik hier onlangs had geschreven vind ik dat niet leuk. Ik heb het liever lang en langzaam J, maar met deze weersomstandigheden vond ik het helemààl niet erg om maar een kort stuk te moeten lopen.

Ik had mijn auto bij mijn zus thuis geparkeerd, en zij ging met de fiets meerijden. Eerst ging ik in tegengestelde richting “warmlopen”. Op die manier had ik toch al enkele kilometers in de benen voor ik aan het echte werk moest beginnen. Ik had daar goede ervaringen mee toen ik haasje speelde voor Marjo bij haar triathlon.

Tijdens het warmlopen was het natuurlijk een kwettersessie tot en met. Daarvoor ben je zussen, hé? Onderweg kwamen we Guy nog tegen, mijn Eindhoven-halve-marathon-haas uit een ver verleden. Hij was ook aan het warmlopen want hij behoorde tot de snelle explosieve lopers van Dal Qaida. Even een praatje gemaakt, succes gewenst en verder gelopen. Het parcours dat ik moest lopen was heel rustig: een asfalt baantje tussen de weien dat daarna overging in een zandpad onder een beschermend bladerdak van bomen.

Op de wisselpost waren alle lopers al gearriveerd, waaronder ook Inge, mijn tegenstandster van de andere ploeg.  Al gauw kwamen de eerste estafette- en marathonlopers voorbij. Waaronder ook Rosita en Patrick, die de marathon liepen. Een beetje later passeerde Dirk, de meest doorgewinterde marathonloper van onze club, die de foto van zijn pas overleden broer Peter op zijn wedstrijdnummer had gespeld, zodat ze samen de marathon zouden lopen.  Er arriveerde een vrouw die net haar deel van de estafette tot een goed eind had gebracht. Tijdens het uitblazen kwam ze naar mij en het bleek Els te zijn, die mijn blog onlangs ontdekt had! Leuk om kennis met je te maken, Els!

Ondertussen hadden Luk en Nancy het eerste stuk gelopen, waarbij Luk zo’n 1 à 1,5  minuut voorsprong had genomen op Nancy. Annelies wist die voorsprong nog groter te maken op Marjo. Dat wilde zeggen dat mijn tegenstandster, Inge, 4 minuten vroeger kon vertrekken dan ik. Pfft, en ik had maar 4,3 km om dat proberen goed te maken!!!

Marjo kwam eraan gestoven en duwde de nummer in mijn handen waarna ik letterlijk mijn beste beentje mocht voorzetten. Ik had ons Vanessa gewaarschuwd dat mijn ademhaling enigszins anders zou klinken dan in het warmlopen, om het zacht uit te drukken. Maar ze heeft me de hele tijd bemoedigend toegesproken. Dikke merci, Vaneske!! Ik probeerde 12 km/u aan te houden. Eens ik het bos achter mij gelaten had, zag ik een mannelijke loper die ik wilde inhalen. Ik kwam maar heel moeizaam dichterbij. Heel traagjes.

In de verte zag ik een rode stip. Zou dat Inge zijn? Ons Vanessa dacht van wel, maar ze was zo ver weg, dat zou ik nooit inhalen. Tenslotte stond zij niet bepaald stil, hé! Ik liep vlak achter de loper die op een gegeven moment zich al lachend naar mij omdraaide. Ik excuseerde me voor mijn gehijg, maar wat bleek? Hij kende mij! Van Facebook nog wel. Leuk om je eindelijk eens in real life te zien, Sven! Na een kort hijg-babbeltje ging ik hem voorbij en probeerde ik hem voor te blijven. Maar ik was wat overmoedig geweest want een beetje later ging hij mij terug voorbij.

Ik was ondertussen genaderd op Inge, maar dacht niet haar nog te kunnen inhalen. Ik zag het bruggetje over het kanaal dichter komen. Een 100 meter daarachter lag de wisselpost. Verdorie, ik moest en zou ze pakken, dus ik ging ongemerkt sneller lopen. Na het bruggetje was de wisselpost in zicht. Ons Vanessa zei me: komaan, nog een spurtje! En zowaar, dat wist ik nog uit mijn benen te persen. Vlak voor de wisselpost ging ik haar voorbij en gaf de nummer door aan May. Ik had 11,6 km/u gemiddeld gehaald. Content.

In normale omstandigheden zou ik nooit een clubgenoot de laatste meters inhalen, want dat vind ik eigenlijk vrij laf. Dat soort rivaliteit leeft bij ons gelukkig niet. Maar ik liep om onze ploeg een zo goed mogelijk tijd te geven, dus vond ik dat ik alles moest geven.

Aan het plaatje hieronder is goed te zien dat ik de laatste honderden meters een tandje heb bijgestoken:

  Hardlopen Aflossingsmarathon Rijkevorsel (Merksplas - Beerse) 3-07-2010, Snelheid - Afstand

 Raar maar waar: dit vond ik wel leuk om te doen. Kwam het omdat ik nu goed was warmgelopen? Kwam het omdat ik niet voor mezelf liep, maar voor de ploeg? Eén ding staat vast: in het vervolg zorg ik ervoor dat ik altijd voldoende kan warmlopen! Het verhaal van de ezel en de steen, weet je?

Ik wandelde terug naar de auto en vertrok naar Oostmalle. Daar zouden May en Walter aankomen. Tot mijn verbazing was Walter maar 1 minuut 40 seconden vroeger daar dan May! Nu was het aan Dirk om het langste stuk van 9 km te gebruiken om Gerd in te halen. Dat zou hem ongetwijfeld lukken. In Oostmalle maakte ik nog kennis met Hild, die onlangs ook op mijn blog gereageerd had. Leuk zeg, zovele mensen die ik vandaag leerde kennen! Rosita en Patrick passeerden ook net in Oostmalle, die waren nog lang niet moe!

Wij reden vlug met de auto naar Rijkevorsel, met de bedoeling om alle aankomers van onze ploegen al jubelend in te halen. We hoorden echter dat Dirk had moeten opgeven door ziekte. Dju zeg, en net nu hij deze marathon voor zijn broer had willen lopen. Hij had last van diarree en bleek achteraf zelfs koorts te maken. Dan moet je inderdaad je verstand gebruiken. Knap van hem dat hij de beslissing om te stoppen heeft kunenn nemen, want ik kan me voorstellen dat de emoties in dergelijke omstandigheden toch de overhand krijgen op het verstand.

We kregen nu een 3 kwartier extra tijd voor we de eerste mensen van onze ploegen verwachtten, dus placeerden we ons op een terrasje met een Kriek. En smaken dat die deed! Guy, Tom, Luk en Inge, May en Annelies hielden ons gezelschap. In tussentijd passeerde de grooooote Bart op de fiets die na mijn roepen terugkwam om een praatje te maken. Even later kwam Tinne en Anita in vliegende vaart voorbijgelopen. Die dames waren er al! Het deed deugd om Tinne te zien vliegen lopen na alle miserie met haar been van de voorbije jaren. Ook Ilse van den bakker liep voorbij, dus die moedigde ik ook even aan.

Wij waren ondertussen zo ongeduldig geworden, dat we ons in de bocht hadden gezet waar we de lopers al van ver zagen aankomen. Wie zou er eerst te zien zijn? De zwart-grijze krullenbol van Theo (onze ploeg) en de blonde haren van Lieve (Luk zijn ploeg)? Plots zagen we een rood truitje komen aanlopen. Was dat Theo? Nee, het bleek Dirk te zijn die zijn auto net had geparkeerd en al lopend naar ons toe kwam. Hij had Gerd niet kunnen inhalen, vertelde hij, dus Lieve was met voorsprong vertrokken op Theo. Goh, wat zou ze content zijn, want er was al een fameuze woordenstrijd vooraf gegaan tussen die twee J

Plots zagen we weer een rood truitje opduiken. Met blonde haren boven. Dju toch, Lieve hing nog altijd eerst! Maar sportief als we waren, hebben we haar al joelend binnengehaald en liepen we de laatste 200 meter met haar mee richting finish. De trek op haar gezicht sprak boekdelen. Zelden zo’n vastberadenheid gezien! Het was duidelijk dat ze het vertikte om Theo dichter te laten komen J Eens Lieve over de finish was gegaan, keerden wij direct terug om Theo binnen te halen. Die kwam maar een minuutje later. Gelukkig moesten wij niet al te veel meer lopen, want de Kriek zat al duidelijk in mijn benen. Amai!

We hebben iedereen een dikke proficiat gekust! De strijd werd beslecht met maar een goeie minuut verschil. Toch geweldig om het tot de laatste moment zo spannend te kunnen houden! We hebben er allemaal van genoten en ’s avonds werd de strijd nog eens mondeling overgedaan bij een pakje friet op een terras en de nodige pintjes natuurlijk. Leuk!

Onze snelle ploeg werd tweede bij de estafettelopers. Knap gedaan, heren! Ook de Lucky Lukes mochten nog een prijs gaan afhalen van de gemeente Malle.

Bij het leegmaken van mijn sportzak ’s nachts, vond ik mijn loopschoenen niet. Het is niet waar, hé? Laten staan in de kleedkamer? ’s Morgens maar direct gebeld, en inderdaad, mijn getrouwe Asics stonden nog braaf op mij te wachten. Oef!

11:31 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

amai chance da ge uw schoenen terug hebt! leuk verslagje, lijkt me wel tof zo in een team een marathon te doen, zo wordt het toch een beetje een ploegsport hé!

Gepost door: Jess | 07-07-10

Sandy, leuk om met jou kennis gemaakt te hebben! Leuk verslag ook al weer, én zéér herkenbaar. De AVN-LADIES zijn uiteindelijk als 16de ploeg over de maat gekomen in een tijd van 3.46.19. Nét achter een ploeg van jullie, geloof ik. We hebben ooit sneller gelopen, maar hebben elk jaar ook een wisselende opstelling met telkens weer andere deelnemers. en het gaat toch vooral om het clubgevoel, hé. Trouwens, er waren maar weinig volledige damesploegen, denk ik.
Waarschijnlijk zien we nog wel eens op een andere wedstrijd. Altijd leuk dat je zo nieuwe mensen leert kennen!
Groeten, Hild

Gepost door: Hild Hillen | 08-07-10

Knap gedaan hoor van de daltons xxs!! Grt

Gepost door: Wendy | 09-07-10

De commentaren zijn gesloten.