30-06-10

Smart and sexy

’t Is hot in the city. Dat is het minste wat je kan zeggen.

De zomer geeft mij een dubbel gevoel: ik hou niet van dit soort temperaturen, maar wel van de zon en van het licht.

 

Vorige week had ik dinsdags niet kunnen gaan trainen. Dat moest woensdag goedgemaakt worden. Rond een uur of 8 ’s avonds was ik klaar met mijn klusjes, en kon ik me nog op ’t gemakske klaarmaken voor een wisselloopje. Dat is het voordeel van die lange, lichte avonden. Je krijgt zoveel meer tijd om dingen te doen.

 

Gisteren twijfelde ik ook: eigenlijk vond ik het geen weer om te lopen, maar aangezien het zomer is, kunnen we deze temperaturen beste gewoon worden. Dus niet zagen, maar omkleden en wegwezen! Ik heb de bergskes wel gedaan maar niet echt snel. Tijdens het lopen viel de temperatuur eigenlijk heel goed mee, stelde ik verbaasd vast. Alleen het stoppen was lastig, dan brak het zweet me uit en viel de hitte op mijn lijf.

 

Omdat we zaterdag met 3 ploegen aan de aflossingsmarathon in Rijkevorsel gaan meedoen, werd er gisteren al volop gestrooid met onderlinge bedreigingen allerhande. Dat ging van een duwke geven tot in je het kanaal valt, over het inschakelen van een geheim wapen, tot het loslaten van blaffende honden. Er werd met spek geschoten dat het niet meer normaal was. Voorpret is ook pret J

 

logoSSRestte ons nog de kwestie van de ploegnamen. Er is één supersnelle ploeg. Een briljante ingeving van Nancy resulteerde in Dal Qaida. Dat zijn dus euh…explosieve lopersStoer.

De naam “Mall’se Dames” die ik even schitterend vind, kunnen we helaas niet meer gebruiken aangezien de 2 minder snelle ploegen gemengd zijn.

Vanmorgen werd dan beslist om de ploeg van Luk “The Lucky Lukes” te noemen en de ploeg van Nancy “The Daltons XXS”. Guy (die zelf in de snelle ploeg zit) had er op eigen initiatief XXS aan toegevoegd, omdat dat Daltons enkele jaren geleden de naam was van onze supersnelle ploeg. We moeten een onderscheid maken, hé, zodat er geen foute verwachtingen gecreëerd worden.

Waarvoor staat XXS nu? Volgens Guy staat dit voor “extra extra slow”. Volgens mijn interpretatie moest dat zijn “extra extra smart”. En Nancy maakte het helemaal goed door er “extra extra sexy” van te maken. Smart en sexy? Akkoord. Slow? Wacht maar af. We zullen er daar eens een lap op geven, se!

13:28 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

26-06-10

Haaswerk

Ik kwam gisteren compleet groggy van het werk thuis. Echt moe. Gewoon op. Na het eten zat ik achterovergeleund in een terrasstoel met mijn ogen dicht en wilde daar gewoon blijven liggen voor de komende uren. Onbeweeglijk.

 

Ik had echter een belofte gemaakt aan een vriendin, en beloftes kom ik na. Ik had Marjo aangeboden om haar mentale ondersteuning te zijn in het laatste deel van haar minitriathlon, ik ging de 4 km meelopen en onderweg alle soorten oppeppende onzin uitkramen.

Eerlijk gezegd was ik gisterenavond zenuwachtiger dan ik me kan herinneren het laatste jaar geweest te zijn. Wat als ik haar niet zou terugvinden in de hoop mensen? Wat als Marjo mij voorbij zou vliegen? (complete afgang!!!) Wat als ze mij van het parcours zouden halen omdat ik zonder nummer liep? Wat als ik op dat moment geen inspiratie had om haar op te peppen? Wat als ik mijn benen voelde leeglopen terwijl de finish nog niet in zicht was? Marjo rekende wel op mij!

 

Brrr, vragen genoeg om mijn hartslag te laten pieken nog voor ik één stap gezet had.

Ik besloot om naar het park te lopen als opwarming. Dan zouden de beentjes toch als iets soepeler lopen. Na 4 km was ik daar en kwam ik Tracy en Lars tegen met de fiets. Tracy gaf me nog goede raad over hoe zij het haaswerk vorig jaar had aangepakt. We stonden op een punt te wachten waar we de fietsers zouden zien aankomen en waar de deelnemers een beetje later voorbij kwamen gelopen. Vanaf daar zou ik met haar meelopen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig heeft mijn inspiratie me niet in de steek gelaten onderweg. En mijn benen ook niet, en zelfs mijn adem niet. Ik heb geprobeerd haar mee te trekken en hield wat in als ik zag dat ze achterop geraakte. We zijn nog verschillende mensen voorbijgestoken, ook al was ze aan het doodgaan, zoals ze zei. Ze heeft dat keigoed gedaan en ik doe mijn hoed voor haar af! Na dat zwemmen en fietsen en alle hectiek onderweg nog meer dan 11 km/u lopen….pfff. De gedachte aan de wisselposten alleen al ontneemt me alle moed om zoiets ooit te proberen. Ik voel de adrenaline al razen!

 

Ik was vóór de finish van het parcours gegaan omdat ik vond dat dat niet gepast was. Ik was dus geen tafel met drankjes gepasseerd. Ondertussen had ik al wel 8 km gelopen in warm weer. Ik had geen geld bij (niet aan gedacht) en had zelf geen drinken meegenomen (niet bij stil gestaan). Na wat bijgepraat te hebben besloot ik dus om richting thuis de lopen om mijn dorst te lessen. Maarrrrr, ik kwam onderweg vrienden tegen. Ik denk dat we zo’n anderhalf uur op straat hebben staan kletsen, waarbij ik natuurlijk mijn bijdrage meer dan voldoende heb geleverd. Je bent een kletskous of niet, hé? Mijn tong voelde ondertussen als een echte lap leer aan. Eenmaal thuisgekomen heb ik de fles water bijna helemaal leeggetutterd.

 

Zo, en na dit geschreven te hebben, ga ik eens aan de voorbereidingswerken van de barbecue beginnen. Vanmorgen heb ik met mijn zonen gaan winkelen in de Delhaize. Nee, niet in de Colruyt, niet in de Carrefour, maar het moest en zou de Delhaize zijn. Ze zijn helemaal in de ban van het kaarten verzamelen. “Kijk eens mama, chocolade met nootjes, lekker!” (2 pakjes kaarten bij aankoop van 2 blokken chocolade). “Mama, zie hier, 7 pakjes kaarten bij deze scheerschuim, voor de papa of zo?” (tja, met scheerschuim is de mama niet veel, hé) Allé vooruit, 2 stuks scheerschuim in de kar. Het werkt dus, hé, dat systeem van die kaarten. Ik heb op aanraden van mijn zonen chocolade, scheerschuim, douchegel, nog méér cornflakes en wat weet ik nog allemaal gekocht, dat ik NIET nodig had.

Aan de kassa stonden we naast vriendjes van ons mannen die met hun ouders ook gewinkeld hadden. Ik liet de scheerschuim zien. 7 pakken kaartjes!!!,  bood ik aan. De papa nam de afwastabletten uit zijn kar, 9 kaartjes !!!, repliceerde hij al lachend.

 

Eens we in de auto zaten, passeerden we die mensen terug. Ik deed mijn raampje open en riep dat de buit 26 pakjes kaarten bedroeg. “Wij hebben er 36!” riep de papa. “OK, jullie hebben gewonnen!”, gaf ik al lachend toe.

Goed gevonden, Delhaize.

13:53 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-06-10

Mooi

we weten 't allemaal, 't is er een bende

't is er te eng, en te vijandig en te vol

het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende

op onze groene, blauwe, grijze, grauwe bol

 

't is haat en nijd, elkaar de pas afsnijden

en door de steden raast een 'rücksichtlos' geweld

maar of we vloeken, vechten, vallen, lachen, lijden

er staan weer altijd boterbloemen in het veld

 

er zijn nog immer die momenten van vervoering

al lijkt dat bolletje ook nòg zo negatief

tussen de puinhoop schemert altijd de ontroering

van mensen die nog zachtjes zeggen: 'k heb je lief

(Toon Hermans)

16:57 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-06-10

De Behandeling + Shock Absorber Run

Vanmiddag kwam ik op dezelfde plek moeder eend tegen met maar één kuiken. Oei, waar is het tweede eendje? Ze stoorde zich totaal niet aan het verkeer en waggelde op haar dooie gemakske de straat langs. Bijgevolg vraag ik me af of het één met het ander te maken heeft. Je moet je kinderen verkeersregels bijbrengen, mama eend!

Om te vermijden dat het hier een echte eendenblog wordt, ga ik het over 2 andere onderwerpen hebben: een nieuw gelezen boek en om in de sfeer van het lopen te blijven: een nieuwe sportbeha. 

de behandeling Mo HayderEerst het boek: ik had ooit al een boek van Mo Hayder gelezen (Vogelman) en herinnerde me dat ik dat in één ruk uitgelezen had. Wreed spannend.  Nu heb ik “De Behandeling” gelezen. Het is een soortement vervolg op “Vogelman” in die zin dat het hoofdpersonage hetzelfde is en deze specifieke verhaallijn gevolgd wordt. Maar er wordt genoeg naar het verleden verwezen om alles te kunnen begrijpen. Je kan dit boek dus als een zelfstandig verhaal beschouwen. Een politieman is op jacht naar een verdwenen jongetje en natuurlijk ook naar de schuldige.

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van de politieman, maar ook vanuit de slachtoffers en vanuit de dader. Deze diverse invalshoeken op hetzelfde verhaal groeien tot een climax naar het einde van het boek, waar alles tesamen komt.
Het is ongemeen spannend geschreven, en ik had vaak moeite om te stoppen met lezen. “Nog een paar bladzijden en dan leg ik hem weg”
J

De schrijfster is een expert in het kiezen van de juiste woorden. Ze kan met een paar rake beschrijvingen een welbepaalde sfeer oproepen. In die mate zelfs dat ik op een gegeven moment van het boek moest wegkijken omdat het me zo naar de keel greep. Ik kon even niet verder lezen. Zo rauw. Direct vroeg ik me af waar ze het hààlt om zulke situaties te schetsen maar op de achterflap had ik gelezen dat ze door haar ervaringen met het meelopen met de politie in real life, geen beroep moest doen op haar fantasie. Dit alles maakt dat het boek me niet direct losliet, en ik er onbewust een paar dagen mee bezig was, zelf moeder zijnde. Lopen er in onze wereld echt zo’n schepsels rond? Ik prijs me gelukkig dat het de ver-van-mijn-bed-show is.

Besluit: als je een goei boek wil meenemen op vakantie…dan kan ik deze zeker aanbevelen.

new-shock-absorber-run-bra2 Om van Brussel op nief pataate te springen zoals wij dat hier zeggen, nu mijn commentaar op de nieuwe Shock Absorber Run, die speciaal gemaakt is voor vrouwen die….tatatataaaa ….lopen! Of kon je dat al van de benaming afleiden? Hij is speciaal ontworpen om de platte-acht-vormige beweging die de borsten tijdens het lopen maken, op te vangen.

Laat ik al beginnen met te zeggen dat hij is goedgekeurd. Ik heb er een uur mee gelopen en had nergens last van schaafwondjes of irritaties. Dat is al een ferm pluspunt. Hij zit lekker en houdt mijn heuveltjes vrij goed in bedwang. Een tweede groot pluspunt. Maar er is ook een maar. In tegenstelling tot zijn voorganger duwt hij het hele zaakje nogal plat. Alle vorm verdwijnt. Maar op zich vind ik dat nog niet zó belangrijk.

Wat ik wel lastiger vind, is dat ik nog geen manier gevonden heb om hem aan te doen zonder hulp. Het zit namelijk Shock Absorber Runzo. Een gewone beha kan ik aantrekken en blindelings op mijn rug vastmaken. Een sportbeha moet bij mij echter zodanig strak zitten, dat ik de haakjes niet op mijn rug kan vastmaken, dat moet ik kunnen zien. Dus doe ik hem achterstevoren om (zonder de bandjes al om mijn schouders te doen), maak de sluiting onder mijn ogen vast, draai hem verder zodat de voorkant aan mijn voorkant zit en de achterkant aan mijn achterkant, en doe dan de bandjes omhoog. Deze nieuwe Shock Absorber heeft echter een verbinding op de rug tussen de 2 schouderbandjes. Dat zit reuzegoed tijdens het lopen en voorkomt dat de bandjes zouden afzakken. Je kan deze verbinding losklikken, wat nodig is om hem aan te trekken op de manier die ik hierboven beschreven heb. Maar dan moet je dat terug vastklikken.

Ik ben jammer genoeg niet zo lenig dat ik dat mijn armen ver genoeg over mijn schouders kan draaien. Dus heb ik een tweede persoon nodig om dat ding vast te klikken. Dat is meestal geen probleem, maar als je alleen thuis bent, tja… Als je deze beha kan aandoen op de gewone manier en je in staat bent om de haakjes blindelings te sluiten op je rug, dan stelt het probleem zich niet, natuurlijk. Maar zoals gezegd lukt mij dat niet.

Er zijn geen gespjes aan de bandjes vastgemaakt om ze losser of vaster te zetten, maar je kan ze wel verstellen door ze in een ander gleufje te steken. Dit is ook een pluspunt omdat de bandjes tijdens het lopen niet losgeschud kunnen worden.

Shock Absorber 2Al bij al dus een plus voor deze sportbeha, maar ik heb toch een voorkeur voor zijn voorganger. Die heeft een voorgevormd silhouet dat hij behoudt als je hem aandoet en die kan ik alleen aandoen.

 Let wel! Er zijn diverse modellen Shock Absorber op de markt. Mijn voorkeur gaat dus uit naar het type Shock Aborber B109D.

14:18 Gepost door Sandy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-06-10

De eend

mama duckVrijdagavond kwam ik met de auto van het werk naar huis. Het laatste stuk rijd ik altijd binnendoor op een klein baantje. Plots kwam aan de rechterkant tussen het riet mama eend tevoorschijn, gevolgd door 2 kleine duckies. Heel parmantig stak ze de straat over, waggel waggel. Ik was ondertussen met de auto gestopt, helemaal vertederd door het tafereel voor mijn neus.

Mama eend was net halverwege toen van de andere kant een wielertoerist aankwam. Hij had een vragende uitdrukking op zijn gezicht maar begreep al vlug waarom ik stil stond. Mama eend besloot dat het wat te druk naar haar goesting werd en ze maakte pardoes rechtsommekeer. Haar 2 kleintjes volgden braaf. Waggel waggel terug. De wielertoerist had net als ik een even grote glimlach op zijn mond. Mooi begin van het weekend in elk geval!

 

Hoewel het vrijdagavond was, dus loopavond, moest ik passen want we werden verwacht op het trouwfeest van onze buren. We zagen een heleboel mensen terug van vroeger, van “in onze jonge tijd”. Ook kwam er iemand naar mij die dacht mij te herkennen uit de Runner’s World. Natuurlijk hebben we in het lang en breed over onze favoriete hobby gehad.

 

Zaterdagmorgen ben ik al vlug achter de pc gekropen om te resultaten van de Toeroetlopers op te vragen. Daar zijn nogal PR’s gesneuveld, zeg! Amai mijn botten. Dikke proficiat, Katrien en Chris en Veerle! Ik doe het jullie in geen honderd jaar na!

 

Vandaag was het tijd om zelf de eendenpas nog eens in te oefenen. Op het splinternieuwe schema van Coach Mario, stond een duurloop van 1 uur met hartslag onder de 135.

Ik vertrok hier thuis en zag de hartslag al snel tot 166 stijgen. Dat zijn normale verschijnselen in putteke winter. Door de vrieskou en andere natuurfenomenen registreert mijn FR305 altijd  hoge hartslagen de eerste kilometer. Maar met een temperatuur van 15 ° vond ik dat nogal raar. Soit, het komt wel meer voor, en ik wist dat hij wel zou zakken eens ik 1 kilometer van huis onder de hoogspanningslijn was gepasseerd.  En inderdaad ik zag hem dalen tot 133 op een paar seconden tijd. Daar is hij het volledige uur blijven hangen. Ik heb mezelf echter wel bij momenten moeten beheersen omdat er swingende platen voorbijkwamen die aanzetten om een vitesse hoger te schakelen. De White Lies bijvoorbeeld, geweldige bass met een opzwepend, beloftevol ritme. Of Anouk, en natuurlijk de Foo Fighters.

Al bij al heb ik me goed kunnen inhouden en kwam op exact 1 uur en 1 minuut thuis aan met een gemiddelde hartslag van 133. Perfect volgens schema. Braaf meisje, hé?

16:48 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-06-10

De klok

clock Zondagmorgen. Ik open mijn ogen, kijk naar de klok. De wekker heeft geen lawaai gemaakt. Waarom niet? Omdat het zondag is. Jeuj, ik kan lang slapen! Ogen terug dicht, efkes omdraaien en ik vertrek terug richting dromenland. Dat is althans de bedoeling, maar het lukt me niet. Ik kan mijn geest niet terugzetten op non-actief. Goed, dan niet. Ik lig in bed en luister naar de vogeltjes die buiten kwetteren. Ik zie de zonnestralen door het raam. Ik besluit wat te blijven liggen en te rusten.

Ik voel me nog zo moe. Nu heb ik de gelegenheid om te slapen, maar het lukt me niet. Ik herinner me een tijd – zo’n 20 jaar geleden – dat ik zaterdags speciaal de wekker liet aflopen om te kunnen beseffen dat het zaterdag was en ik mocht blijven liggen. Om dat heerlijke gevoel te krijgen dat er niets moest. Dat ik gewoon verder kon slapen zo lang ik wilde.

Ben ik echt oud aan het worden? Dat is toch een typische ouderdomskwaal, hé? Wel willen slapen maar niet kunnen.

Ik merk eveneens dat ik de laatste weken ’s morgens wakker ben vóór mijn wekker afloopt.  En dat is niet omdat ik er ’s avonds zo vroeg in lig en ik ’s morgens uitgerust zou zijn. No way! Ik lig er wel op tijd in, maar geraak dan weer niet in slaap. Soms lig ik nog 1 of 2 uur klaarwakker in bed. Te wachten.

horloge herstellen 2Volgens mij is dat mijn biologische klok. Zou er geen horlogemaker zijn die dat terug goed kan afstellen?

Ik heb een idee! Als ik nu eens terug wat meer en wat regelmatiger ging lopen? Dan is mijn lichaam echt moe en val ik misschien wat vlugger in slaap? Proficiat, Breugelmans, ben je daar zelf op gekomen?

Toen ik zondagmorgen opstond, voelde ik niks van de wedstrijd zaterdag. Het waren dan ook niet de spieren die geprotesteerd hadden, maar wel de longen.  Aangezien ik in mijn eigen beleving toch wel serieus gesport had zaterdag (???), vond ik dat ik zondag een rustdag verdiend had. Ik ben zelfs niet met de fiets naar de bakker geweest maar met de auto. EN ik heb bij hoge uitzondering koffiekoeken gekocht. Ik ben psies echt op het slechte pad….

Gisterenavond had ik de beentjes echter ingesmeerd (met muggenmelk) om de bergskes van Westmalle te gaan bedwingen. En tijdens het lopen heb ik een leuke afspraak gemaakt met Marjo: ik ga namelijk samen met haar lopen tijdens het laatste deel van haar mini-triathlon volgende week vrijdag.

machiavelliIk schrijf zeer bewust niet dat ik haar ga hazen, want dat zou een flagrante leugen zijn. Ik kan namelijk helemaal niet sneller lopen dan Marjo. Wat ik wel kan doen, is haar mentale ondersteuning zijn, en in haar nek blazen. Misschien dat mijn gehijg haar zo irriteert dat ze vanzelf sneller gaat lopen? Het doel heiligt de middelen, zei Macchiavelli. Bij deze…

14:56 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-06-10

Kapellekensloop Minderhout: IK VIND DIT NIET PLEZANT!!!!

Nee, ik heb gisteren gedurende 26 minuten en 13 seconden geen lol gehad.  Niet een beetje, niks, noppes, nul, nada, niente!

Ik verklaar me nader: We gingen met een hele hoop van onze club meedoen aan de Kapellekensloop in Minderhout. Ik wist totaal niet welke afstand ik zou lopen. 5km? 10km? 15km? 21km?

Ik had eigenlijk het meeste goesting in de halve marathon, zoals Klisoor me voorgesteld had, maar ik besefte al vrij vlug dat ik een goede kans zou maken om helemaal als laatste over de streep te komen. En nu weet ik best wel dat ik nooit onder de noemer ‘snelle lopers’ geklasseerd zal worden, maar om helemaal laatst aan te komen….mmm, daarvoor is mijn trots dan net iets te groot J Dan loop ik liever een halve marathon op een groot evenement waar ik ergens in de massa verdwijn.

Wat zou het dan worden? Als ik terugkeek op de trainingskilometers van de laatste weken, zou ik beter thuisblijven. De laatste 4 weken heb ik 6 keer gelopen, waaronder Brussel. Niet om over naar huis te schrijven, hé? Wreed triestig eigenlijk. Een snelheidstraining of interval heb ik al maanden niet gedaan. Ok, de bruggentrainingen die ik deed voor Brussel kunnen misschien wel doorgaan voor een soort interval, maar kom.

Toen ik mijn inschrijvingsstrookje moest invullen besloot ik maar voor de korte pijn te gaan: de 5 km. Ik had gezien dat er buiten een gezellig groot terras lonkte, en het zonnetje was van de partij dus met het vooruitzicht om daar wat van te genieten, zou de korte afstand het snelst achter de rug zijn.

Er was nog weinig tijd om in te lopen. Eén keer de straat over en ’t weer en dat was ‘t. Plots zag ik aan de zijkant van de weg bekende gezichten. De kleine fijne Anita en de groooote Bart. Hey, die kende ik! Natuurlijk gestopt om een praatje te maken. Anita vertelde dat ze de 15km ging lopen, en ik wist dat ze die ging winnen. En dat deed ze ook. Proficiat Anita!


Bart maakte me blij door me het compliment te geven dat ik er minder zwaar uit zag dan hij gedacht had (altijd leuk om dat te horen) maar een beetje later schoot er van mijn blijheid nog weinig over toen één van onze eigenste clubleden nota bene, mijn loopstijl ging analyseren.
Hij ging met zijn lichaam van links naar rechts om na te doen hoe ik liep. Ik ging er spontaan van kwaken. De eendenloopstijl, dus J

running_duck

Voor de start nog vlug een foto genomen van onze hele kliek:

P6120005

En toen was het moment daar om te vertrekken. Vanaf de eerste meter was het volle gas geven. Ik was nog maar 100 meter ver toen ik wist dat ik dat tempo niet zou volhouden. Marjo en Tracy liepen vlak bij mij en ik wilde proberen om hen bij te houden. De volle 5 km heb ik lopen vloeken in mezelf. Eigenlijk was er maar één zin die in me opkwam: ‘IK VIND DIT NIET PLEZANT!” Echt, ik heb er niet van kunnen genieten. Niks ook niet. Ik ben vanaf het begin ‘in het rood’ gegaan, en heb de volledige 5 km in het rood gelopen. De laatste honderden meters zag ik Tracy weglopen van Marjo, maar ook Marjo kon ik niet bijhouden. We zaten niet ver van elkaar maar er vielen toch gaten.

Ik ben zeker wel tevreden met mijn tijd , hoewel het geen PR is. Maar ik vind er niks aan om 5 km aan een stuk dood te gaan. Mijn gemiddelde snelheid is 11,6 km/u. Niet slecht, vind ik zelf, maar ik loop liever een halve marathon tegen mijn grens dan 5 km over mijn grens. Een plaatje ter illustratie:

 samenvatting

Na de wedstrijd hebben we echter wel een leuke tijd gehad. We zijn vlug vlug gaan douchen om onze andere maatjes te kunnen zien binnenkomen. Toppunt van al was Dirk, die de halve marathon had gelopen en op 1u 22 minuten of zoiets binnenkwam. Zijn commentaar vlak na de aankomst: “ik heb zeker 10 km helemaal alleen gelopen. Dat is geen echte wedstrijd, hé, zo kan je niet diep gaan. Brr, ik krijg kou, ik ga maar vlug douchen”. Wij waren verdorie na de douche nog niet uitgezweet van ocharmkes 5 km te lopen, en Dirk loopt dan met de glimlach efkes een halve marathon tegen zo’n snelheid. Dat noemt men “talent”, zeker?

Onze papa liep ook de halve marathon en de hele meute had zich ondertussen aan de eindstreep verzameld om hem naar binnen te schreeuwen. Op 1uur 52 minuten kwam hij aan onder luid gejoel van ons. Zou ik op mijn zestigste er al in geslaagd zijn om de halve marathon binnen de 2 uur te lopen, vraag ik me dan af? Als ik zijn loopgenen toch maar eens geërfd had J

Eens we op het terras zaten met z’n allen, kon het echte genieten beginnen met een Kriekje en een pakje friet. Ik kreeg de vraag of ik onderweg de kappelekens had gezien. Of de molen? Ik heb onderweg niks gezien! Helemaal niks! Behalve de zijkant en achterkant van Marjo en Tracy. En Tinne, die kwam ik onderweg tegen toen ze met haar hondje aan het wandelen was en gelukkig had ik nog genoeg tegenwoordigheid van geest om haar te herkennen. Van het parcours herinner ik me ook niks, behalve een smal paadje naast een betonnen wal. Dat irriteerde me behoorlijk omdat ik vond dat die wal zoveel warmte afgaf.  Moet je niet vragen hoe ik met oogkleppen op gelopen heb. Enkel bezig met overleven.

Langs de ene kant maak ik me de bedenking dat niemand me zegt dat ik over mijn grens moet gaan. Dat ik die 5 km evengoed tegen mijn grens had kunnen lopen. Maar daarvoor dient de korte afstand eigenlijk toch, hé. Om eens flink kapot te gaan. En feit is dat ik het heb gedaan, dus ik kan het eigenlijk wel.

Anderzijds gaat het er toch maar om dat je plezier beleeft aan de sport. Niet? Daarvoor doen we het toch. Eigenlijk is dit nogmaals een bevestiging voor mezelf dat ik beter voor de lange afstand kies. Mark zei me anders gisteren nog dat hij niet snapte waarom ik altijd maar lange afstand wil doen. “Kies eens voor de 5 km en ga eens voluit! Dat zal je lichaam leren om met verzuring om te gaan.” Verzuring, verzuring….ik zal op training wel in de verzuring gaan J

Volgende week doe ik misschien mee in Brecht, dat is nog niet zeker. Daarna volgt zonder twijfel de aflossingsmarathon in Rijkevorsel, maar ik helaas weer een kortere afstand zal moeten lopen tegen volle snelheid. Het ziet er namelijk naar uit dat we binnen onze club verschillende ploegen gaan kunnen maken die het tegen elkaar gaan opnemen. Spannend!

En daarna gaat elke training in functie van het grote najaarsdoel gedaan worden: de halve marathon van Eindhoven. En hoe ga ik dat aanpakken? Met een schema van coach Mario, natuurlijk!

11:30 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09-06-10

Don't fear the reaper

Muziek is voor sommige mensen iets dat altijd op de achtergrond aanwezig is. De ene plaat is al leuker dan de andere, maar over het algemeen besteden ze er niet veel aandacht aan.

Bij mij is dat enigszins anders, om het zacht uit te drukken.

Als ik een plaat goed vind, is dat omwille van de muziek EN de tekst. Sommige nummers vind ik geweldig goed om bijvoorbeeld op te lopen, of om onnozel op te doen – bijvoorbeeld van die boenkeboenk-muziek - maar die klasseer ik meestal onder “brol”.

Ik kan een liedje dan ook tot op het bot analyseren. Gewoon voor de lol. Ik denk daar niet bij na, dat gaat automatisch. Dat is een tweede natuur.

Ik ben stikjaloers op de artiesten die het in zich hebben om mooie teksten te schrijven en daarbovenop muziek kunnen creëeren. Het moet fantastisch zijn om zoiets te kunnen scheppen.

Een liedje dat mij onmiddellijk bij de keel grijpt, is “Don’t fear the reaper” van Blue Oyster Cult. Vraag me niet waarom, maar ik vind dat daar zo’n grote eenzaamheid uit spreekt, zo’n totale verlorenheid. Al van bij de eerste tonen. Eén en al gevoel. Subliem.

16:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |