26-06-10

Haaswerk

Ik kwam gisteren compleet groggy van het werk thuis. Echt moe. Gewoon op. Na het eten zat ik achterovergeleund in een terrasstoel met mijn ogen dicht en wilde daar gewoon blijven liggen voor de komende uren. Onbeweeglijk.

 

Ik had echter een belofte gemaakt aan een vriendin, en beloftes kom ik na. Ik had Marjo aangeboden om haar mentale ondersteuning te zijn in het laatste deel van haar minitriathlon, ik ging de 4 km meelopen en onderweg alle soorten oppeppende onzin uitkramen.

Eerlijk gezegd was ik gisterenavond zenuwachtiger dan ik me kan herinneren het laatste jaar geweest te zijn. Wat als ik haar niet zou terugvinden in de hoop mensen? Wat als Marjo mij voorbij zou vliegen? (complete afgang!!!) Wat als ze mij van het parcours zouden halen omdat ik zonder nummer liep? Wat als ik op dat moment geen inspiratie had om haar op te peppen? Wat als ik mijn benen voelde leeglopen terwijl de finish nog niet in zicht was? Marjo rekende wel op mij!

 

Brrr, vragen genoeg om mijn hartslag te laten pieken nog voor ik één stap gezet had.

Ik besloot om naar het park te lopen als opwarming. Dan zouden de beentjes toch als iets soepeler lopen. Na 4 km was ik daar en kwam ik Tracy en Lars tegen met de fiets. Tracy gaf me nog goede raad over hoe zij het haaswerk vorig jaar had aangepakt. We stonden op een punt te wachten waar we de fietsers zouden zien aankomen en waar de deelnemers een beetje later voorbij kwamen gelopen. Vanaf daar zou ik met haar meelopen.

 

Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig heeft mijn inspiratie me niet in de steek gelaten onderweg. En mijn benen ook niet, en zelfs mijn adem niet. Ik heb geprobeerd haar mee te trekken en hield wat in als ik zag dat ze achterop geraakte. We zijn nog verschillende mensen voorbijgestoken, ook al was ze aan het doodgaan, zoals ze zei. Ze heeft dat keigoed gedaan en ik doe mijn hoed voor haar af! Na dat zwemmen en fietsen en alle hectiek onderweg nog meer dan 11 km/u lopen….pfff. De gedachte aan de wisselposten alleen al ontneemt me alle moed om zoiets ooit te proberen. Ik voel de adrenaline al razen!

 

Ik was vóór de finish van het parcours gegaan omdat ik vond dat dat niet gepast was. Ik was dus geen tafel met drankjes gepasseerd. Ondertussen had ik al wel 8 km gelopen in warm weer. Ik had geen geld bij (niet aan gedacht) en had zelf geen drinken meegenomen (niet bij stil gestaan). Na wat bijgepraat te hebben besloot ik dus om richting thuis de lopen om mijn dorst te lessen. Maarrrrr, ik kwam onderweg vrienden tegen. Ik denk dat we zo’n anderhalf uur op straat hebben staan kletsen, waarbij ik natuurlijk mijn bijdrage meer dan voldoende heb geleverd. Je bent een kletskous of niet, hé? Mijn tong voelde ondertussen als een echte lap leer aan. Eenmaal thuisgekomen heb ik de fles water bijna helemaal leeggetutterd.

 

Zo, en na dit geschreven te hebben, ga ik eens aan de voorbereidingswerken van de barbecue beginnen. Vanmorgen heb ik met mijn zonen gaan winkelen in de Delhaize. Nee, niet in de Colruyt, niet in de Carrefour, maar het moest en zou de Delhaize zijn. Ze zijn helemaal in de ban van het kaarten verzamelen. “Kijk eens mama, chocolade met nootjes, lekker!” (2 pakjes kaarten bij aankoop van 2 blokken chocolade). “Mama, zie hier, 7 pakjes kaarten bij deze scheerschuim, voor de papa of zo?” (tja, met scheerschuim is de mama niet veel, hé) Allé vooruit, 2 stuks scheerschuim in de kar. Het werkt dus, hé, dat systeem van die kaarten. Ik heb op aanraden van mijn zonen chocolade, scheerschuim, douchegel, nog méér cornflakes en wat weet ik nog allemaal gekocht, dat ik NIET nodig had.

Aan de kassa stonden we naast vriendjes van ons mannen die met hun ouders ook gewinkeld hadden. Ik liet de scheerschuim zien. 7 pakken kaartjes!!!,  bood ik aan. De papa nam de afwastabletten uit zijn kar, 9 kaartjes !!!, repliceerde hij al lachend.

 

Eens we in de auto zaten, passeerden we die mensen terug. Ik deed mijn raampje open en riep dat de buit 26 pakjes kaarten bedroeg. “Wij hebben er 36!” riep de papa. “OK, jullie hebben gewonnen!”, gaf ik al lachend toe.

Goed gevonden, Delhaize.

13:53 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Goed gehaast ze, is ook niet echt mijn ding, maak mij dan ook steeds zorgen en grappig zijn op bevel is ook niet aan mij besteed ;). Ik moet toegeven dat ik blij ben dat ons mannen nog niet aan die leeftijd zitten, ik heb heel die actie van delhaize overleeft op 1 pakje.

Gepost door: Wendy | 27-06-10

Jouw blog staat in de kijker op onze Facebook pagina! Proficiat!

Gepost door: Het Skynet Blogs Team | 28-06-10

Sandy, ik ben je nog steeds dankbaar, als je mijn haas niet was dan had het me echt niet gelukt !! nogmaals 1000x dank !!! De sfeer errond was ook zalig, met ons collega's lopertjes van den dal !! thanks maatjes !!

Gepost door: marjo | 30-06-10

De commentaren zijn gesloten.