20-06-10

De eend

mama duckVrijdagavond kwam ik met de auto van het werk naar huis. Het laatste stuk rijd ik altijd binnendoor op een klein baantje. Plots kwam aan de rechterkant tussen het riet mama eend tevoorschijn, gevolgd door 2 kleine duckies. Heel parmantig stak ze de straat over, waggel waggel. Ik was ondertussen met de auto gestopt, helemaal vertederd door het tafereel voor mijn neus.

Mama eend was net halverwege toen van de andere kant een wielertoerist aankwam. Hij had een vragende uitdrukking op zijn gezicht maar begreep al vlug waarom ik stil stond. Mama eend besloot dat het wat te druk naar haar goesting werd en ze maakte pardoes rechtsommekeer. Haar 2 kleintjes volgden braaf. Waggel waggel terug. De wielertoerist had net als ik een even grote glimlach op zijn mond. Mooi begin van het weekend in elk geval!

 

Hoewel het vrijdagavond was, dus loopavond, moest ik passen want we werden verwacht op het trouwfeest van onze buren. We zagen een heleboel mensen terug van vroeger, van “in onze jonge tijd”. Ook kwam er iemand naar mij die dacht mij te herkennen uit de Runner’s World. Natuurlijk hebben we in het lang en breed over onze favoriete hobby gehad.

 

Zaterdagmorgen ben ik al vlug achter de pc gekropen om te resultaten van de Toeroetlopers op te vragen. Daar zijn nogal PR’s gesneuveld, zeg! Amai mijn botten. Dikke proficiat, Katrien en Chris en Veerle! Ik doe het jullie in geen honderd jaar na!

 

Vandaag was het tijd om zelf de eendenpas nog eens in te oefenen. Op het splinternieuwe schema van Coach Mario, stond een duurloop van 1 uur met hartslag onder de 135.

Ik vertrok hier thuis en zag de hartslag al snel tot 166 stijgen. Dat zijn normale verschijnselen in putteke winter. Door de vrieskou en andere natuurfenomenen registreert mijn FR305 altijd  hoge hartslagen de eerste kilometer. Maar met een temperatuur van 15 ° vond ik dat nogal raar. Soit, het komt wel meer voor, en ik wist dat hij wel zou zakken eens ik 1 kilometer van huis onder de hoogspanningslijn was gepasseerd.  En inderdaad ik zag hem dalen tot 133 op een paar seconden tijd. Daar is hij het volledige uur blijven hangen. Ik heb mezelf echter wel bij momenten moeten beheersen omdat er swingende platen voorbijkwamen die aanzetten om een vitesse hoger te schakelen. De White Lies bijvoorbeeld, geweldige bass met een opzwepend, beloftevol ritme. Of Anouk, en natuurlijk de Foo Fighters.

Al bij al heb ik me goed kunnen inhouden en kwam op exact 1 uur en 1 minuut thuis aan met een gemiddelde hartslag van 133. Perfect volgens schema. Braaf meisje, hé?

16:48 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dankjewel voor het 'op afstand supporteren' he :-) Zo'n leuke reacties allemaal, ik word daar een beetje verlegen van ;-)
Die plotse hartslagstijging, is dat niet te wijten aan de hartslagmeter zelf?
White Lies heb ik ondertussen ook op ipod staan, leuke muziekjes !

Gepost door: Chris | 20-06-10

Ooooooh, zo schattig die eendjes!! Heb hier enkele weken geleden ook een familie eend gered, zo waggelden richting straat (drukke) en ik heb ze dan maar terug in hun slootje gejaagd, onder luid gekwaak want ze waren er niet blij mee :). Knap dat je je schema zo op de letter volgt, er mag nu echt wel ééns een beloning (lees pr) op volgen hé!

Gepost door: Wendy | 21-06-10

De commentaren zijn gesloten.