09-06-10

Don't fear the reaper

Muziek is voor sommige mensen iets dat altijd op de achtergrond aanwezig is. De ene plaat is al leuker dan de andere, maar over het algemeen besteden ze er niet veel aandacht aan.

Bij mij is dat enigszins anders, om het zacht uit te drukken.

Als ik een plaat goed vind, is dat omwille van de muziek EN de tekst. Sommige nummers vind ik geweldig goed om bijvoorbeeld op te lopen, of om onnozel op te doen – bijvoorbeeld van die boenkeboenk-muziek - maar die klasseer ik meestal onder “brol”.

Ik kan een liedje dan ook tot op het bot analyseren. Gewoon voor de lol. Ik denk daar niet bij na, dat gaat automatisch. Dat is een tweede natuur.

Ik ben stikjaloers op de artiesten die het in zich hebben om mooie teksten te schrijven en daarbovenop muziek kunnen creëeren. Het moet fantastisch zijn om zoiets te kunnen scheppen.

Een liedje dat mij onmiddellijk bij de keel grijpt, is “Don’t fear the reaper” van Blue Oyster Cult. Vraag me niet waarom, maar ik vind dat daar zo’n grote eenzaamheid uit spreekt, zo’n totale verlorenheid. Al van bij de eerste tonen. Eén en al gevoel. Subliem.

16:17 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

lachen! mijn probleem is dat ik te veel verbanden leg. Bvb bij dit nummertje ... de naam Blue Oyster Cult doet me te veel denken aan de Blue Oyster Club uit de Police Academy-films, en ja ... dan kan ik de lach niet inhouden hé ;-)

Gepost door: geert | 10-06-10

Ik ben zo niet met de teksten bezig, de enige muziek waar ik echt wel van de teksten kan genieten is van chansons, Francis Cabrel vind ik heel goed, dan kan ik echt zo even weg zijn.

Gepost door: Wendy | 10-06-10

De commentaren zijn gesloten.