31-05-10

20 km Brussel

Fred FlintstoneJabbedabbedoe! Zou Fred Flintstone geroepen hebben J

 

Ja, het is me eindelijk nog eens gelukt om de magische 2uursgrens te doorbreken.

Om een goei wedstrijd te lopen moet het koppeke meezitten, moet de fysiek meezitten en moeten de omstandigheden meezitten. Laat nu net die 3 voorwaarden gisteren vervuld worden.

 

Wat de omstandigheden betreft: het weer was perfect om in te lopen. Kon niet beter. 15° en een fris windje. Bovendien had mijn rots in de branding, Dirk, had voor een perfecte omkadering gezorgd in de vorm van parking voor de auto’s, een pendelbus naar de start en later ook weer terug. Mét achteraf gelegenheid tot douchen en broodjes en dessertjes en drankjes. Dat de douche min of meer in het water viel (what’s in a name?) kon de pret toch niet meer drukken. Deodorant en droge kleren kunnen wonderen doen. Merci voor alles, Dirk!

 

Omdat er regen voorspeld was, had ik mijn voor-éénmalig-gebruik-voorzien-doch-reeds enkele-malen-gebruikt regenjasje van bij den Blokker meegenomen. Een stuk plakband repareerde de scheur in de kap, en voilà, zeg nog eens dat we niet aan recyclage doen.

Maar hoewel dat jasje de regen redelijk goed tegenhoudt, zou het ook wel koud worden.

In een uitzonderlijke bui van helderheid viel mijn frank dat ik boven in de kast nog oude werktruien van Mark had liggen, van in zijn Corus-periode. Die kon ik gebruiken om mij warm te houden en die mocht weggegooid worden aan de start (tot zo ver de groene gedachte).

Toevallig was dat net een XL-trui. En hoewel ik ook wel XL-vormen heb, moest ik toegeven dat er eigenlijk nog wel iemand bij in paste. En dat het zeker lang genoeg was. En dat het eigenlijk op niks trok. Soit. Het zou me warm houden en daar ging het om.

Dat het op niks trok werd direct door Luk bevestigd toen hij we kwam ophalen, want één blik om mijn lange rode XL-trui resulteerde in de sarcastische commentaar dat hij er helemaal wild van werd. Jaja. J

 

We hadden afgesproken met de bende aan de Park&Ride. Met 3 auto’s vertrokken we richting Brussel. Eens de auto’s veilig en wel geparkeerd waren, volgden de traditionele toiletbezoekjes, het zenuwachtige gegiechel tijdens het opspelden van de nummers en aanverwante voorbereidingen, voor alle zekerheid nogmaals een toiletbezoekje en dan bracht de bus ons naar de start.

Dju toch, de vrouwen moesten wéér naar ’t toilet. Gezien de lange wachtrijen aan de mobiele toiletten, doken we de bosjes in. Het zal een schoon zicht geweest zijn, want je moet je voorstellen dat er een muur van 4 vrouwen half in de struiken staat, allemaal met de rug naar de struiken en als een standbeeld onbeweeglijk naast elkaar. Om de zoveel tijd hoorde we de kreet: “Klaar! De volgende!” en mocht de volgende in rij achter “de muur” plaatsnemen. Voorbijgangers wist wat er aan de hand was, en konden een glimlach niet onderdrukken.

De pret werd later nog groter toen we midden op een grasvlakte stonden en Isabelle wéééér moest. Onder het motto “wat moet, dat moet!” maakten de vrouwen een cirkel met de ruggen naar elkaar, en Isabelle hurkte in die cirkel. Midden op het plein. Zeg nu nog eens dat vrouwen niet dapper zijn!

 

In ons startvak was het bang afwachten tot het kanonschot….dat niet kwam. En ik tegen alle anderen maar zeggen hoe erg ze wel zouden verschieten. Niet dus. De trui was ondertussen al weggegooid maar het jasje zat aan mijn drankengordel achteraan vastgeknoopt. Dat zou nog van pas komen na de finish. De eerste kilometers gingen vrij vlot. Tot aan de tunneltjes. De eerste tunnel was wreed benauwend en ik was blij dat ik boven was. Amai. Nog 2 te gaan. Die vielen gelukkig beter mee. Nu konden we terug tempo maken.

Mijn hartslag bleef verbazend laag want regelmatig zag ik hem terugvallen naar vanachter in de 160. Hé? Dit was toch de 20 km van Brussel met hellingen en afdalingen?

Reden te meer om er een lap op te geven. Ik had blijkbaar nog wat reserve.

 

Ik probeerde een snelheid van tegen de 11 km/u aan te houden op de vlakke stukken. Wat sneller in de afdalingen, wat trager bergop. En eigenlijk liep ik vrij comfortabel. Op km 8 nam ik een eerste gelleke. Nergens pakte ik een flesje water want ik had zelf sportdrank bij in mijn drankengordel, dus bij de waterposten kon ik netjes middenin de links- en rechtsgraaiende meute doorlopen. Op km 12 zat ik op 1u en 8 minuten. Dat was maar 1 minuutje meer dan mijn laatste wedstrijd! Toen was ik o zo blij dat ik na 12 km mocht stoppen omdat het me niet echt makkelijk afging, maar nu had ik een veel beter gevoel. Nog maar 8 km te gaan.

Soms voelde ik mijn dijen protesteren. Dat loopt hier precies zo moeilijk, zeg? Ah ja, vals plat. Je ziet dat dus niet altijd, hé. Voelen des te meer.

Een beetje later ging het plots een pak beter, eens we terug op vlakke weg zaten.

Op km 14 nam ik een volgend gelleke. Ik dacht dat tegen dat dat begon te werken, de fameuze Tervurenlaan zich wel zou aankondigen. Op km 16 had ik 1u en 33 minuten. Ik begon er in te geloven. Als ik nu niet meer zou terugvallen, zat een tijd binnen de 2 uur er wel in!

In de verte zag ik de bocht naar links. Aiai. Daarachter begon de klim.

Eens ik daar was begonnen mijn dijspieren echt te protesteren. Zo zou ik niet boven geraken. Ik besloot om heel even te wandelen. En dat deed me goed. Het was maar 20 meter, maar daarna ging het stukken beter. “Don’t think, run!” was de slogan van Nike, en dat probeerde ik toe te passen. Op één of andere manier geraakte ik boven en zag ik de boog. Uit ervaring weet ik dat die dichtbij lijkt maar nog ver weg is. Ik nam vaak de goot om mensen voorbij te kunnen steken. Ik moest en zou binnen de 2u binnenkomen. En op 1u en 57 minuten en 45 seconden ging ik de matten over. Met de glimlach, wat had je gedacht? En met “slechts” een gemiddelde hartslag van 169. Straf.

 

Zeer tevreden gezichten te zien, want de meeste mensen hadden goed gelopen. Het weer is echt wel een zeer bepalende factor. Al gauw gingen we de bus opwachten die ons terugbracht. Er volgde een gezellige nabespreking tussen de broodjes, chocoladecake, koffie en cola.

 

Als ik er zo op terugkijk heb ik eigenlijk met een vrij comfortabel gevoel gelopen. Dat vertaalt zich ook in de relatief lage hartslag. Ik had toch zo’n 10 slagen hoger verwacht. Had ik dan harder kunnen lopen? Misschien wel, maar ergens tussen mijn grijze hersencellen ligt een ervaring opgeslagen van een halve marathon die te snel gestart werd, en die op een grote teleurstelling afliep, en waarin ik afgezien heb als de beesten. Het verhaal van de ezel en de steen indachtig, ben ik toch liever wat voorzichtiger J

 

Ik ben zeer tevreden dat ik het toch nog eens gekund heb, binnen de 2 uur finishen. Ooit moet die halve marathon er aan binnen de 2 uur. Ooit. Zeker weten.

21:54 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

ook al een succesverhaal voor Brussel, het is je van harte gegund ! Leuk he om met zo'n gevoel over de matten te gaan, ik heb me zelden zo goed gevoeld in een wedstrijd als gisteren in Brussel. Mijn vorige deelnames indachtig wist ik wel dat het deze keer beter zou gaan, maar 't is toch altijd wat bang afwachten ;-) Dikke proficiat nogmaals met je schitterende wedstrijd !

Gepost door: Chris | 31-05-10

Die 2 grens gaat er ook aan op een HM. met de juiste omstandigheden.

Gepost door: Tiny | 31-05-10

Sandy, meet the Sandy ...
Die sub 2u op de halve is no toch wel héél erg dicht bij hé ... als je dit kan met aankomst na de Tervurenlaan, dan kan je die paar extra secondjes in een vlakke halve ook wel ophalen!
Proficiat!!

Gepost door: geert | 01-06-10

Tuurlijk zal het je lukken om die halve eens binnen de 2 uur te lopen... Zeker weten!

Gepost door: Spencerwoman | 01-06-10

goed hoor!!! ik was er dus zo eentje die zich mispakte aan die bogen die dichtbij leken maar nog meer dan 2km ver waren :-) hihi
wanneer ga je een halve marathon lopen? ik heb er nog nooit eentje gedaan LOL

Gepost door: Jess | 01-06-10

1 woord, Eindhoven, met deze conditie geraak je zeker onder de 2u!

Gepost door: Wendy | 01-06-10

Knap! Sandy, mijn complimenten voor je prestatie op de 20 Km door Brussel, de moeder aller loopwedstrijden. De 20 mag je trouwens als een halve marathon beschouwen, gezien het lastig karakter van de wedstrijd. Wat denk je: 12 juni, Minderhout, halve marathon, onder de 2 uur?
Loopgroeten,
Mark (blog 20 Km door Brussel).

Gepost door: Mark | 06-06-10

Sandy,

We hebben elkaar juist gemist in Brussel, ik finishte in mijn eerste 20 km daar op een tijd van 1 u 57 min en 51 seconden, bijna vlak achter jou ! Ik had er ook een enorm goed gevoel bij, het weer was echt top om te lopen, zo wil ik zeker nog eens terugkomen. Keep running zou ik zeggen !

Gepost door: Els Van der Kaa | 24-06-10

De commentaren zijn gesloten.