11-05-10

Zwerftochtje (bis)

In plaats van intervallen op de piste, heb ik vrijdag weer een bruggentraining gedaan. Ik had thuis geen kandidaten gevonden om me te vergezellen. Wouter wilde eerst wel, maar na een woordenwisseling tussen de mama en haar jongste spruit, kon ik in de hoogste boom. Hij zei het niet met zoveel woorden (gelukkig maar!), maar daar kwam het wel op neer J

In totaal 11 km gelopen, en 6 keer in hoog tempo de brug opgevlamd. Oef.

 

Het weekend was gevuld met opendeurdagen van middelbare scholen (Robin moet pas volgend jaar kiezen, maar aangezien hij volgend jaar rond deze tijd al ingeschreven moet zijn, is het nu het moment om de opendeurdagen te doen). Zondagvoormiddag moest Robin de finale van de Beker van Turnhout spelen met zijn volleybalploeg. Zoals ik verwacht had, heeft hij niet mogen meedoen. 8 spelers voor 3 plaatsen op het veld….dan mogen alleen de besten spelen. Tijdens de gewone competitie is dit niet altijd het geval, maar als zoals zondag de match echt wel gewonnen moet worden, tja…De eerste set was hij gewoon aan het kijken. De tweede set kon er geen lach meer af, en de derde set keek hij ronduit sip. Begrijpelijk, natuurlijk. Hij wilde zo graag iets laten zien….Gelukkig hebben ze de titel wel binnengehaald en bracht de medaille een beetje troost.

 

garmin-forerunner-305Om een lang verhaal kort te maken: we kwamen zondag om 17 u thuis. En ik moest nog gaan lopen…. Ik had echt, echt, echt, écht geen zin om te vertrekken. Ik wilde veel liever in de zetel ploffen en niks doen. Maarrrr, de 20 km van Brussel komen er aan! Bovendien had ik met de hulp van Jessica en van mijn ventje geleerd hoe ik een route in Sporttracks kon uittekenen en die naar de Forerunner kon sturen, zodat ik hem als een echte GPS kon gebruiken. Zo moeilijk is het zelfs niet. Ik heb die Forerunner al een jaar of 4 en dacht het apparaatje wel van binnen en van buiten te kennen….niet dus! Soit, ik zou net als vorige week een zwerftochtje ondernemen. Onbekend terrein gaan verkennen. In totaal een 20 km.

 

Ik vertrok in lange broek en shirt met lange mouwen. Ik had al snel spijt van die lange broek, een korte was beter geweest. Na een 8-tal kilometer sloeg ik rechtsaf waar ik vorige week linksaf de onbekende wereld introk. De Forerunner gaf heel keurig de te volgen route weer. Dat marcheert dus echt goed, hé! Leuk. Op een gegeven moment dook ik het bos in. Na een dikke kilometer keek ik eens rond. Ik zat op volstrekt onbekend terrein. Nergens huizen te bespeuren. Nergens een levende ziel te vinden. Midden in de natuur. Even besloop me de gedachte dat als er op dat moment ene uit de struiken zou springen, ik echt wel een vogel voor de kat zou zijn. Zou iets voor Lieve of Nancy geweest zijn (sorry, meiden J). Nee, hoor, ik heb echt wel genoten onderweg. Het viel me op hoe lekker het rook in het bos.

Bovendien kreeg ik stilaan honger. Slim als ik was (nou ja…) had ik een Sultana-koekje meegenomen in mijn drankgordel. Het was tenslotte bijna etenstijd. Op een kruispunt heb ik een minuutje of 2 gepauzeerd en wat gegeten. Om daarna weer mijn weg te vervolgen.

Stilaan kwamen er terug huizen in zicht. Ik liep een straat door met nogal een ver zicht. Aan de overkant van een wei herkende ik in de verte 2 huizen: daar woonde mijn tante Stien! En daarnaast stond het vroegere huis van mijn moemoe zaliger! Haha, terug bekend terrein! Maar voor ik daar passeerde, moest ik nog een omweg maken. Nog 7 km voor ik thuis was…ondertussen was ik al helemaal blij geworden met mijn keuze voor een lange broek. Mijn rechterhand begon lastig te doen. Zo koud, jong, zo koud. Brrr. Kan je het eigenlijk maken om in mei nog met handschoenen te lopen?

Het was een goeie mentale training, want hoewel ik er eigenlijk genoeg van had, moest ik blijven lopen. Ik was tenslotte nog niet thuis, hé.

 

Yes I canHelemaal stijf van de kou kwam ik thuis, waar ik gelukkig maar hoefde aan te schuiven om wat verloren energie bij te eten. Ik hoef vast niet te vertellen dat het douchke ook deugd deed. Ik was eigenlijk wel fier op mezelf dat ik toch karakter had getoond om die 20 km te gaan lopen, zelfs al had ik geen sikkepit goesting. Klopke op mijn eigen schouder. Yes, I can! J

 

En de Forerunner? Die heeft perfect gedaan wat ik verwacht had. Nogmaals een dikke merci om mij wat slimmer te maken, Jess!

 

19:53 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

das geire gedaan meiske :-)

Gepost door: Jess | 11-05-10

Goed bezig Sandy!!

Gepost door: Tiny | 11-05-10

da's het karakter dat je nodig hebt om snel weer uit die hoogste boom te komen ;-)
btw ... ik vind het wel triest dat een jeugdploeg spelertjes meeneemt om die een volledige (!) match op de bank te laten zitten. In mijn ogen zijn die trainers volledig met de foute zaken bezig!!

Gepost door: geert | 12-05-10

Zo helemaal alleen ergens door een bos of langs verlaten wegen lopen is inderdaad niks voor mij... Ik ben nogal bang van enge honden en loslopende mannen - of was het nu omgekeerd? :-)

Gepost door: Nan-c | 12-05-10

Ik heb vorige week en zelfs gisteren met het uitlopen nog met handschoenen gelopen! Dat weer mag hier echt gaan veranderen !!!

Gepost door: Annelies | 13-05-10

dat ken ik ook nog niet ! Voor mij doet hij alleen maar dienst als afstandmeter ! Voor de rest ....is't niet gemakkelijk he !! :-)
Je bent nog altijd knap bezig ! Veel succes daar in brussel !!
je kan he !!

Gepost door: coach mario | 15-05-10

Juist de trainingen waar je voor geen zin in hebt geven achteraf het allerbeste gevoel :-)

Gepost door: Bjorn | 19-05-10

De commentaren zijn gesloten.