02-05-10

Zwerftochtje

bospadIk wilde minstens 16 km lopen, maar in een zotte bui besloot ik een ander pacours te doen. Ergens waar ik nog nooit gelopen had. Spannend…

Omdat ik mijn (gebrek aan) oriëntatievermogen maar al te goed ken, had ik aan Mark gevraagd als ik zo en zo zou lopen, waar ik dan zou uitkomen. Hij wist mij perfect te antwoorden, dus dat parcours zou ik doen. Ik had geen idee hoeveel km dat zou zijn, maar dat was eigenlijk bijzaak, thuiskomen zou ik toch wel. Een zwerftochtje door de omliggende dorpen zou het worden.

Vlak voor ik vertrok had ik toch maar snel een kopietjes uit de wegenatlas genomen, het stukje dat ik nodig had uitgeknipt en dat in de zak van mijn drankgordel gestoken. You never know, hé.  En weg was ik. Gewapend met 2 flesjes water en exact één druivensuikertje. Mijn GSM liet ik thuis, zoals altijd. Avontuur is avontuur, en in geval van nood kan ik mijn plan wel trekken. Ik ben een grote meid J

De eerste kilometers waren nog bekend terrein tussen de velden. Ondanks het vrij koele weer moest ik door zwermen vliegen lopen. Het waren geen gewone vliegen, ook geen dazen denk ik, maar het waren er in elk geval vééél, bah! Ik stak de brug over de autostrade over, en bij de afdaling kwam ik 3 mannen tegen die aan het wandelen waren. Zoals verwacht kwam de nodige commentaar: “nog een sprintje en je bent thuis!” riepen ze me toe. “Nog niet bijna!” antwoordde ik al lachend. Nog wat verder liep ik een stuk naast de autostrade. Een vrouw alleen nodigt blijkbaar uit tot getoeter van sommige auto’s… Ik sloeg af richting velden en genoot van de omgeving. Het was nog bekend terrein voor mij, hier kwamen we al wel eens met de fiets. Dan ging ik terug richting autostrade; hier was ik nog nooit geweest. Op de brug kwam ik een gevaarlijk uitziende man tegen, hij wandelde in de berm ipv op de brug zelf, droeg een zonnebril en een buff op zijn hoofd, had een lange grijze baard, en had alle soorten zakken bij. Van uitzicht een echte Harley-fan. Er kon geen glimlach vanaf, integendeel, hij gunde me geen blik. Na 50 meter heb ik me voor alle zekerheid toch maar eens omgedraaid om te zien of hij zijn weg wel vervolgde J

Ik liep verder richting het volgende dorp. Ergens moest ik links af gaan slagen, dus ik nam mijn plannetje erbij. Maar het was nog te vroeg. Plots werd de lucht heel donker en ineens begon het te gieten. Niet te regenen, maar werkelijk pijpestelen gieten. Tja, dan werden we maar nat, hé. Ik vond het straatje waar ik moest afslagen en liep een smal bospad in. Ik kwam daarna in een woonwijk terecht en toen ik wist ik het even niet meer. Ik moest met mezelf lachen, hoe is het toch mogelijk dat ik er weer in slaagde om verloren te lopen? Soit, de regen doorweekte mijn plannetje helemaal dus ik liep gewoon verder en zou wel zien waar ik uit kwam. Een beetje verder zag ik een straatnaambordje dat ik kende. Jeuj! De regen was er ondertussen ook mee opgehouden maar ik was wel zeikende nat geworden, en ongetwijfeld zag ik er uit als een verzopen kieken.

Ik kwam op een T-kruispunt. Mijn ahum…oriëntatiegevoel zei me naar links te gaan, dus dat heb ik dan maar gedaan. In de verte zag ik wandelaars. ‘Nog moedige mensen op pad’, dacht ik. Toen we elkaar naderden zag ik dat het 3 mensen waren. Mijn frank viel. Dat kan niet waar zijn, hé! Inderdaad, het waren opnieuw die 3 mannen die ik in het begin was tegengekomen. Ze moesten al van ver lachen toen ze me zagen komen. “Nog een sprintje, en dan ben je echt, echt thuis!” riepen ze me toe. Ik keek op mijn Forerunner en zei : “Ik schat nog een km of 6 en dan pas ben ik thuis.” – “En hoeveel km zal je dan gelopen hebben?” – “20 of 21” riep ik hun na, en na de nodige “amai”-uitroepen vervolgden we beide onze weg. Toch wel grappig en een ongelofelijk toeval.

Ik was redelijk gerust dat ik de juiste weg aan het volgen was, maar helemaal zeker was ik niet. Niet erg. Het was een wondermooie omgeving. Links en rechts van mij waren enkel bossen te zien, en kilometers aan een stuk zag ik geen levende ziel. Zalig lopen. De kilometers telden ondertussen op en ik wist dat ik op 20 km nog niet thuis zou zijn. Ok, dan zou ik vandaag een afstandsrecord lopen J

Op een gegeven moment passeerde ik de hangars van het vliegveld. Op deze achteraf-straatjes had mijn vader me leren autorijden, herinnerde ik me. Zie je wel dat ik op de juiste weg zat! Het begon terug te regenen. Zachte regen maar ook wel wat wind.  Ik kwam op een punt waar mijn gewone tochtje altijd passeerde, en wist dat het van daaruit nog 4 km tot thuis was.  Gek genoeg had ik nergens last van, alleen mijn schouders voelden wat stijf aan. Ik had dan ook altijd op mijn gemakske gelopen en me niet moe gemaakt. Onderweg genoten van de omgeving en mijn muziek.

De laatste kilometers begon ik echt last te krijgen. Last van…..bevroren handen. De wind en de regen maakten mijn handen gevoelloos. Na 23 km kwam ik thuis aan. Supertevreden over deze training, maar koukleumend.  Schoenen uitdoen, de Forerunner uitdoen zijn dan handeling die heel moeizaam verlopen omdat mijn vingers niet wilden doen wat ik ze opdroeg.

In de douche moest ik aan Geert denken. Misschien nogal een rare associatie, hoor ik je al denken, maar ik verklaar me nader: mijn middel- en ringvinger en pink van beide handen waren lijkbleek. Dode vingers. En omdat Geert daar ook last van heeft en er eens een blogje over geschreven heeft, moest ik dus aan hem denken. Eigenlijk is dit iets typisch voor de wintermaanden, maar het is verdorie al mei…

Deze eerste mei van 2010, heb ik gisteren gedoopt tot de dag van de TRAININGsarbeid J

13:32 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

spannend, zo rondzwerven :-)
maar jij hebt een forerunner? ik stippel voor onbekend terrein dan altijd tochtjes uit via www.afstandmeten.nl die je dan vervolgens gewoon kan importeren in je trainingcenter en op je garmin kan zwieren.

Gepost door: Jess | 02-05-10

Dat telt! Dit zijn ze de duurloopjes die tellen.

Gepost door: Tiny | 02-05-10

duurloopje 23 in plaats van 16? Wel een groot verschil !!! Ik zou het niet durven, zo op onbekend terrein lopen en dan nog zonder GSM. Een waar avontuur.

Gepost door: Edith | 02-05-10

dus daarom tintelde mijn rechteroor zo ... er was iemand aan me aan 't denken ;-)
gelukkig heb je geen priester op je pad ontmoet, want dat zou pas een risico geweest zijn. Hoewel ... je bent een grote meid ...

Gepost door: geert | 03-05-10

Je bent weer helemaal terug, zalig verslagje!!

Gepost door: Wendy | 03-05-10

Niks raar aan: ik denk ook altijd aan de Geert onder den douche. Maar verloren lopen op Blommerschot, dàt vind ik straf!

Gepost door: Bart | 04-05-10

De commentaren zijn gesloten.