17-02-10

Lita Ford

litafordEr zijn zo van die plaatjes die me in één seconde terug in de tijd katapulteren. Dit is er zo eentje: "Kiss me deadly" van Lita Ford.

Ik was 17 – 18 jaar en was er absoluut zeker van dat als ik ooit een dochter op de wereld zou zetten, ik haar Lita ging noemen. Leuk klinkende naam, een beetje apart maar toch niet té. Aangezien ik enkel spruiten van het mannelijk geslacht op de wereld heb gezet, is de kwestie nooit aan de orde geweest.

Lita Ford was een blondine die als een echtre ROCK CHICK door het leven ging. Een wulpse griet, stoer maar toch vrouwelijk. Ze was niet alom bekend, maar verwierf wel wat faam toen ze een hitje scoorde samen met Ozzy Osbourne, “If I close my eyes forever”, een ballad. Ik kende haar van het rocktijdschrift “Aardschok” dat ik destijds wel eens kocht. Ze heeft overigens in haar beginperiode nog samen in een meidengroep gezeten met Joan Jet, je weet wel, die van “I love rock’n roll”.  De naam van dat groepje valt me niet te binnen maar dat is ook niet verwonderlijk. Hun muziek was van de soort “wel willen maar niet kunnen”.

Toen ik 18 was, ging ik strak gebroekt naar de fuiven. Met strak bedoel ik: echt strak. Een jeansbroek moest zodanig spannen dat hij enkel al springend aangedaan kon worden. Uit ging ie alleen maar als ik hem binnenstebuiten van mijn benen mocht stropen. Onder die strakke broek hoorden basketters. Hoge zwarte basketters meer bepaald, en enkel van het merk Rucanor. ABSOLUUT geen All Stars, want dat was iets voor snobs, en ik wilde met alles geassocieerd worden maar niet met snobs.  Op die jeansbroek hoorde een simpele zwarte of purpere t-shirt. Of een felrode. Een gewone simpel wijd t-shirt, niks vrouwelijk model, niks getailleerd, gewoon rechtoe rechtaan. Of in geval van een recentelijk Bruce Spingsteen-concert, natuurlijk een Springsteen t-shirt! En een sjaaltje. Een soort Arafat-sjaaltje maar dan in het purper, zo eentje dat je in een driehoekje onder je kin droeg. Ik had dat sjaaltje van een ex-vriendje gekregen maar was er zo zot van (van dat sjaaltje J) dat ik het altijd blijven dragen ben.

Mijn lange haren waren altijd los, zodat mijn krullen goed in de rondte zwierden. Ik durfde in de vroege uurtjes namelijk wel eens al headbangend de dansvloer opvliegen. De volgende dag resulteerde dit in wreed pijnlijke nekspieren, en meestal wist ik dan niet eens waaraan ik dat te danken had want die vroege uurtjes waren vaak verdronken in de Kriek, het enige bier dat ik lustte. Mijn duimnagels vertoonden zondags sporen van rood zilverpapier van de flesjes Kriek dat ik er af krabte, mijn geliefde bezigheid in het begin van de avond als de fuif nog wat op gang moest komen en ik met mijn handen geen blijf wist. In mijn oren droeg ik lange zilverkleurige oorbellen. Hoe langer, hoe liever. Aan mijn vingers hoorde één grote zilveren ring. En die liefde voor grote ringen is blijven duren want ook nu nog behoort dit tot mijn standaard “garderobe”. Ik heb dan ook geen fijne handjes waar een lief fijn ringetje bij past. Nee, ik heb, zoals ze bij ons zeggen, echte kolenschuppen, dus dan mag de ring navenant zijn.  Mijn portefeuille zat altijd in mijn achterzak, een handtas was iets voor jeanetten. In de ene broekzak zat een groffe kam, in de andere een zwart oogpotlood om halverwege de nacht de schade wat bij te werken, en ook nog een klein zakdoekje.

Op elke fuif werd standaard 60 frank inkom gevraagd en als bewijs van betaling kreeg je een vettige stempel op je hand gedrukt. Ik ben niet zelden zondags wakker geworden met de replica van die stempel op mijn kaak (of ergens anders), afhankelijk waar mijn hand tijdens mijn slaap had gelegenJ. Rond een uur of 9 waren wij ter plaatse en dan begon het volk te komen. De avond werd echt goed in gang getrapt als de DJ een paar “foxtrots” draaide. Wij noemden dat dansje een foxtrot, maar ons dansje was veel sneller en vinniger dan een echte foxtrot. Klassieke foxtrots waren “Driver’s Seat” van Sniff’n Tears of “A walk in the park” van Nick Straker Band, of “Hiding from love” van Bryan Adams. “Sultans of Swing” van Dire Straits ging nog net, maar was eigenlijk net iets te snel van ritme.

De DJ kende ons natuurlijk goed, want elke week gingen we wel een aantal nummers aanvragen. Als hij ons in het begin van de avond fris gewassen en gestreken al foxtrottend ons best zag doen, durfde hij al eens en plein public een compliment door de microfoon onze richting uitsturen. Geweldig begin van de avond, natuurlijk J Eens iedereen van onze kliek er was, legden we pot uit en van dat geld dronken we een hele avond. Ieder ging om beurt naar de toog drinken halen, of in het beste geval was er een garçon die je bij de kraag kon vatten.

Zo maakten we een hele avond plezier, dansten we elke week op dezelfde platen alsof ons leven er vanaf hing, brulden we de liedjes mee, en reden we elke week goed  in de wind (of gewoonweg zat)naar huis. Met de fiets, natuurlijk, we wisten wel wat wat verstandig was.

We sliepen tot zondagmiddag en hadden de hele namiddag nodig om bij te komen. Zondagsavonds zaten we op café om de avond voordien door te nemen en zwarte gaten die her en der waren ontstaan, op te vullen. ’s Maandags was het terug tijd voor het serieuze werk en riep de hogeschool ons tot de orde van de dag.

 Sandy

Zucht. Is het echt al 20 jaar geleden? 20 jaar? Het is langer geleden dan dat ik toen oud was!

’t Was toch een mooi tijd, en ik heb er met volle teugen van genoten. En al bij al moet ik zeggen dat de Kriek toch niet té veel hersencellen heeft beschadigd. Denk ik. J 

20:42 Gepost door Sandy in Muziek | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

God waar is de tijd Lita Ford... amai, en daartegen die andere Duitse walkure, Doro! En Vixen !
Man, man, waar is de tijd!? En ook al vonden we Europe net iets te commercieel, toch was het goed. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu nog, op 38-jarige leeftijd, onstopbaar op YouTube en dergelijke sites naar videoclips op zoek ga, die me terugvoeren naar die o zo goede tijden !
Rock On, Sandy ;-)

Gepost door: Peter | 17-02-10

@Bart, als ik Doro lees, begin in spontaan te zingen "alle we are, all we are we are, we are all, all we need"! :-)
Of haar cover van "Whiter shade of pale"!

Gepost door: Sandy | 17-02-10

Gokje Union Servet?

Gepost door: Bart | 17-02-10

Wat beschrijf je dat toch mooi. Ik ben nog van een generatie eerder maar is zo herkenbaar uit mijn omgeving toen. Daarin is België niks anders dan Nederland.

Gepost door: Tiny | 17-02-10

@Bart: nagel op de kop! Zij speelden nochtans enkel maar in onze buurt. Ben jij van onze streek afkomstig dan?

Gepost door: Sandy | 17-02-10

Ik voel met op slag terug de helft jonger van wat ik nu ben...

Gepost door: Spencerwoman | 18-02-10

Lita Ford Zalig stukje nostalgie.
Ik kan me jouw outfit als “rock chick” levendig inbeelden.

Hier ook heimwee naar de fuiven van vroeger, maar bij ons was dit eerder in het “new wave”-circuit.

Gepost door: frank spencer | 18-02-10

Grappig om te lezen ;-)! Het moet wel een fantastische tijd geweest zijn want het is één en al enthousiasme waarmee je dit schrijft!!
Had je wel graag eens gezien met je outfit met sjaaltje en portefeuille in achterzak en potlood in broekzak ;-). MIsschien een idee als thema voor het volgende leden feest ;-)

Gepost door: Annelies | 19-02-10

Schitterend verslag, en dat je Dire Straits kon pruimen is al helemaal de max, mijn favorieten, op 6 juni komt Mark naar Antwerpen, de kaarten liggen al klaar.

Gepost door: Stofke | 27-02-10

Wat leuk om te lezen!! 't Lijkt alsof het gisteren was he, daar heb ik ook last van hoor. En ook grappig dat die strakke broeken en hoge basketbalschoenen weer helemaal in zijn. Mijn 18-jarige nichtje loopt er nu ook zo bij. Ik was vroeger meer van de new-wave, maar ik had natuurlijk ook een kammetje en potlood in mijn zak als we uit gingen. Leuke foto ook.

Gepost door: Eline | 28-02-10

zalig Toch gewoon zalig zo terugblikken naar vroeger.Trouwens ... zoveel ben je nog niet veranderd!

Gepost door: Roel Truyers | 05-03-10

De commentaren zijn gesloten.