23-01-10

Natuurloop Lier: 10 km een kopje kleiner gemaakt!

Ik hoorde de vogeltjes fluiten….nee, niet waar. Ik hoorde geen vogeltjes fluiten. Ik hoorde The Black Eyed Peas, Faithless, The Rembrands, Neil Young…, en last but nog least: The Who. Dat hoorde ik allemaal tijdens mijn 10 km-wedstrijd in Lier vandaag.

Lag het aan het goede weer? Lag het aan de reebruine kijkers van Marathon Geert die ik voor de start ontmoette? Lag het aan het totale gebrek aan stress? Ik weet het niet, en eerlijk gezegd, I don’t give a shit, want….. IK LIEP EEN PR!!!

Echt waar, totaal out of the blue liep ik zomaar mijn beste tijd op de 10 km: 52 min. 56 sec. zei mijn Forerunner. En alsof dat nog niet genoeg is, liep ik met een heel goed gevoel.

Ik snap er de ballen van, maar dat is niet belangrijk. Ik heb het toch maar gedaan.

 

Toen we in Lier aankwamen zagen we al dat er veel volk was opgedaagd. Het was dan ook drummen in het kleine tentje waar wij stonden aan te schuiven voor een stempel op ons abonnement. “Vorige keer de 5 km meegedaan? Dan moet je nu opnieuw een briefje invullen”. Allé hop, wij terug drum drum naar de tafeltjes en een papierke ingevuld. Ineens vroeg iemand “Sandy?” Inderdaad, dat ben ik. Het was Marathon Geert die me herkend had. Leuk!

Een beetje later kwam ik mijn nicht tegen, die daar in Lier de halve marathon al eens durft winnen. Respect, hoor meid. Spijtig dat die winnaarsgenen niet aan mij werden doorgegeven J

 

Na wat inlooprondjes op de piste, vertrokken we richting start, samen met de halve marathonlopers. Zij werden als eerste weggeschoten. 5 minuten later was het onze beurt, natuurlijk net toen ik de 2 oortjes van mijn koptelefoon in mijn handen had. Verdoemme. Al lopend heb ik die dan aan mijn oren gehaakt, de Forerunner gestart en hopla, we waren vertrokken.

De eerste meters kreeg ik visioenen à la 20 km van Brussel, omdat het drummen was om een plaatsje te vinden op het jaagpad. Dan maar ernaast in het gras. Eens we het bruggetje gepasseerd waren had ieder ongeveer zijn plek gevonden en kon het echte werk beginnen. Al snel liep ik in een groepje met een goed tempo. Een schuine blik op de Forerunner zei meer dan 11 km/u. Straf, want het lopen ging me heel goed af. Zo goed zelfs dat ik bij momenten wilde versnellen. Maar gelukkig had ik mijn verstand meegenomen naar Lier want dat riep me direct toe om niet te zot te doen. Uiteindelijk was het nog ver naar de finish. En ik weet uit ervaring hoe je onderweg 10 keer kan doodgaanJ.  Tot en met km 6 ging het als een fluitje van een cent. Ik kreeg zowaar vleugels door dat goede gevoel en het ongeloof van mijn tempo. En dan begon het wat zwaarder te worden. Ik zag dat mijn hartslag 180 was. Ik weet dat mijn grens rond de 178 ligt, dus niet verwonderlijk dat het wat begon te sputteren. Maar verdorie, ik had al zo goed gelopen en zat zo goed in dat groepje, dat ik me niet wilde laten kennen. Volhouden tot aan de finish, dat was mijn plan. Foert met die hartslag, concentreren op de muziek en lopen!

Er lagen 2 grote plassen op de weg. De loopster voor mij hield plots in om opzij te gaan, dus ik vertraagde ook. Dju dat was lastig. Toen viel het me op hoe ik in mijn ritme zat en dat ik zo’n plotse vertragingen niet kon hebben. Tegen dat de volgende plas in ’t zicht kwam, had ik me al aan de zijkant gemanoevreerd, want ik moest en zou die snelheid aanhouden. De tijd had ik totaal niet in het oog, maar met die gemiddelde snelheid wist ik dat er een dik PR in zou zitten. Redelijk euforisch liep ik richting piste, net toen Roger Daltrey mijn favoriete nummer aan het zingen was.

 

Sally, take my hand
We'll travel south cross land
Put out the fire
And don't look past my shoulder.

The exodus is here
The happy ones are near
Let's get together
Before we get much older
.

 

Mmm, zalig! Muziek die energie geeft!

Tijdens het laatste stuk op de piste hoorde ik mijn naam roepen. Een vroegere klasgenoot van mij passeerde me vlakbij, hij was al aan het uitlopen. En een beetje later riep Geert ook nog (zei hij, maar ik heb hem niet gehoord, Roger Daltrey, weet je wel?)

Resultaat: 11,2 km/u gemiddeld. Ik was wreed content!

 

Dan nog wat bijpraten met mijn matekes, en met Geert (die praat zoals hij schrijft, maw je lachspieren krijgen de kans niet om te ontspannen), en met Elastimam die jammer genoeg haar knie terug gevoeld had na een pijnloze week.

 

Dames en Heren, voor U zit een tevreden vrouw!

17:43 Gepost door Sandy in Wedstrijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

shut up Roger! die Roger moet zwijgen als ik roep, zeg 'm da maar! ;-)
Goe gelopen meiske, A-team waardig. 't Zal zeker niet de laatste keer zijn dat je de vogeltjes hebt horen fluiten ...

Gepost door: geert | 23-01-10

Dat zal wel zijn dat er een tevreden vrouw voor ons zit, knap gelopen hoor!!!

Gepost door: Wendy | 23-01-10

Dat doe je toch maar mooi even. Proficiat met je PR!!

Gepost door: Tiny | 23-01-10

Lier Waauw Sandy, je liep een knappe tijd. Mooi verslagje. Geniet nog maar van je prestatie.

Gepost door: Edith | 23-01-10

Knappe tijd Sandy, geniet er alvast van

Gepost door: Wim | 23-01-10

Dan mag je tevreden zijn. Gefeliciteerd.

Gepost door: Bart | 23-01-10

profficiat ! dit is echte klasse !!

Gepost door: coach mario | 24-01-10

wauw echt kei goed! een hele dikke proficiat!

Gepost door: Jess | 24-01-10

Proficiat hoor Sandy...echt knap gedaan. Chapeau.

Gepost door: natalie | 24-01-10

De commentaren zijn gesloten.