19-11-09

Overcome

Wouter moest deze namiddag enkele testen afleggen in Hoogstraten. Deze zouden 2 uur in beslag nemen. Wat doe je ondertussen? Over en weer naar huis rijden is te zot voor woorden. Eens je fatsoenlijk thuis bent kan je terug vertrekken. Bovendien is dit brandstofverspilling. Gaan shoppen? Mmm, laat me nog maar even wachten. Misschien kan ik dan een maat kleiner kopen J Lopen? Ja, lopen! Natuurlijk! Het nuttige aan het aangename koppelen, heet dat. Op het schema stond een half uurtje Z-. Dus heerlijk relaxed lopen.

Ik besloot vanuit Hoogstraten richting Wortel te lopen, en daar de mooie omgeving van de kolonie te verkennen. Voor alle zekerheid had ik een plannetje uit Google Maps afgedrukt. Eens ik bijna in Wortel was, besloot ik een mooi rustig straatje in te lopen. Tot mijn verbazing kwam ik toch in het dorp uit. Daar wat rondgetoerd, maar nergens vond ik een aanknopingspunt met mijn plannetje. Ach ja, wat maakte het uit? Het was lekker zonnig, niet koud, niet warm. Perfect loopweer.

Op een gegeven moment liet ik het dorp achter me en liep richting bos. Ik kwam een wandelaar tegen en vroeg hem uit waar hij vandaag kwam, dan wist ik tenminste waar ik naartoe ging. Hij was echter niet van de streek maar wees me op een bospad dat uiteindelijk terug op de grote baan zou uitkomen. Daar liep ik. Eenzaam en alleen in de zon, links van mij uitgestrekte velden, rechts van mij het bos. In de wijde omtrek geen enkele mens te bekennen. Ed Kowalczyk van Live zong “I am overcome” in mijn oren, en ik genoot met volle teugen. Echt met volle teugen. Soms kan het leven zo simpel en zo mooi zijn.

Die grote baan kwam maar niet. Wel een betonnen straatje. Waar zat ik toch?  Even overwoog ik om een poging te doen me te oriënteren aan de hand van de zon. Maar ik ben een vrouw, oriënteringsvermogen nul komma nul. Laat mij 3 bochten nemen en ik weet niet meer wat mijn voor- of achterkant is, dus ik liet de zon met rust en liet haar braaf schijnen. Ik besloot het kruispunt over te steken, omdat ik in de verte huizen zag staan. Dat leek me verstandiger. Na een tijdje passeerde ik een kapelletje. Hé, dat herkende ik! Hier heb ik in de zomer een wedstrijd gelopen, en dit kapelletje was het herkenningspunt om nog een tandje bij te steken in de laatste recht lijn naar de finish! En zo kwam alles toch nog goed. Een goed uur en 730 kcal later stond ik weer aan de auto. Training perfect volbracht, zij het ietsje langer. Maar wel heerlijk relaxed. J

blushOh ja, de hollandse Runner’s is er al. Dirk was zot genoeg om speciaal de grens over te steken om hem al te gaan kopen. Vrij confronterende foto’s, maar dat is nog niet echt een ramp. Wacht. Ergens staat een kadertje gedrukt met daarin de kilo’s vermeld. En tot overmaat van ramp ook nog het BMI én het vetpercentage. Ik ga volgende week, als hij hier in België verschijnt, maar wat blush opdoen ’s morgens. Dan vallen mijn rode kaken minder op J

21:23 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Hij valt bij mij waarschijnlijk morgen in de bus. Ik zie het wel. Een mooi loopje trouwens!

Gepost door: Tiny | 19-11-09

leuk zo'n enthousiaste reactie op mijn blogje ! Ik heb achteraf ook gehoord dat ie in de laatste show terechtgekomen was, helaas gemist, maar woensdag maakte alles goed natuurlijk :-)

Gepost door: Chris | 20-11-09

makkelijk op sommige blogjes is 't o zo makkelijk om te reageren (en ja: jij bent erbij! :-) )
1) oriëntatie op basis van de zon is heel handig, zo weet je tenminste zeker wat boven en onder is!
2) doe de Runner's een proces aan bij publicatie ... tegenwoordig zeer populair en met de opbrengst van de dwangsom gaan we ne keer ene drinken, ok? ;-)

Gepost door: geert | 20-11-09

ik heb hem gisteren in de bus gehad. zo confronterend vind ik de foto's niet. en zo veel weeg je ook niet :-) ik woog rond deze tijd vorig jaar niet veel minder; en het is er bijna allemaal af :-)
TOI TOI!!

Gepost door: Jess | 21-11-09

De commentaren zijn gesloten.