18-11-09

In my eyes

oogtestVanmorgen kreeg ik telefoon op het werk. Een collega vroeg of ik even naar de bus wou gaan. “De bus?” – “Ah ja, voor een medisch onderzoek.”

Brrrr. Medisch onderzoek. Doet me denken aan mijn jeugdjaren waarbij we schaarsgekleed in een gang onze beurt moesten afwachten. Klasgenootjes die onwennig tegenover elkaar in de gang stonden en niet wisten waar naar kijken.

Soit, we zijn 2009, dus we trekken vol goede moed naar De Bus.

Eerst bij de verpleegster annex secretaresse passeren. Na wat administratieve formaliteiten mag ik mijn voorhoofd tegen een apparaat plaatsen. Zo’n 8 cm voor mij bevinden zich 2 kijkgaten, doet me denken aan zo’n machientjes dat ons mannen vroeger ook hadden, en dat je als een verrekijker voor je ogen moest houden,waarbij je een soort dia’s van Sneeuwitje kon voortklikken.  Een paar cm lager staan nog 2 kijkgaatjes en daaronder nogmaals 2.

 

Ik mag de lettertjes hardop zeggen die ik zie staan. Door de bovenste kijkgaatjes zie ik een lichtscherm verschijnen. Ik begin al een hekel aan dat apparaat te krijgen. Wat is dat zeg, ik zie precies niks? Ik zie wel dat daar heel fijntjes “iets” staat, maar om daar nu een letter van te maken? Volgens mij zit ik niet goed voor dat ding. Dus ik schuifel wat op de stoel en probeer het nog eens. Verdorie, zeg. Ik die er zo prat op ging dat ik nog hééééle goeie ogen had. Er passeren nog een paar schermpjes. Pfff, gokken dan maar. Of het een O of een D is? Of het een R of een B is?

Dan wordt het leuker. Er verschijnt een grafiekje met in het midden een bolletje. Ik mag zeggen waar in het raster het bolletje zich bevindt. Makkie. Net als ik hardop wil zeggen waar de hij zit, springt de snoodaard weg. Huh? Ik knipper eens met mijn ogen en ja hoor, hij staat terug in het midden. Tweede poging. En wéér verspringt hij. Ik zeg het tegen de verpleegster annex secretaresse, met een zekere wanhoop in mijn stem. “Naar rechts, zeker? “ vraagt ze me.  “Euh, nee, hij springt naar links”.

 

Ik moet blijven zitten en het apparaatje rommelt en rammelt weer. Ha! De middelste kijkgaatjes gaan open. Weer lettertjes lezen. Dat gaat al een beetje beter maar ik twijfel nog vaak. Dju toch. Mijn kijkers laten me in de steek.

 

Als de onderste kijkgaatjes open gaan, krijgt de verpleegster geen kans om iets te zeggen, want ik ben haar voor. Heel fier dreun ik het rijtje op. Zie je wel! Ik kan het toch!

 

“Tja, dichtbij is geen probleem, maar ver zien is nog net goed genoeg om ’s avonds auto te rijden”, luidt het verdicht.  Zo voelt het dus om niet goed te zien. Ik heb me altijd afgevraagd wat dat is, niet goed zien. Ik kon me niet inbeelden wat het moest zijn om letters in een waas te zien, of niet meer scherp te kunnen focussen. Vandaag ben ik die ervaring dus rijker.

 

Nog even bij de dokter gepasseerd voor een babbeltje en dat was het. Stempel “goedgekeurd” op mijn gat gekregen en ik mocht weer gaan werken. Pas binnen 5 jaar de volgende controle. Als ik de bus dan niet op de tast moet gaan zoeken….

16:57 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Wij moeten elk jaar die marteling ondergaan. En dat apparaatje waar je over sprak uit je jeugd: ik denk dat je een view-master bedoelt ;-)

Gepost door: Spencerwoman | 18-11-09

De bus, heb ik ook ervaring mee, ze hebben mij daar eens in serieus zwangere toestand een 45min in die omkleedhokjes laten zitten, mocht onmiddelijk thuisblijven in moederschapsbescherming want ik zag toch zoooo bleek :-D. Nog een 2 weekjes en dan kunnen we jou bewonderen in de runners, ik kijk er al naar uit zenne!!

Gepost door: Wendy | 18-11-09

ge zijt weer gekeurd se :-)

Gepost door: Jess | 18-11-09

Wa is da joeng Sandy,

Een aantal weken geleden zaten we op een avond bij jou thuis de kwis voor te bereiden en uit te testen (in aanwezigheid van een grote pot tiramisu) en heb jij nog gelachen met mijn bril: "wa is da joeng? zo'n vergroting ?". Nu heb je zelf ervaren wat het is. Je mag de mijne altijd komen lenen. En jouw gehoor hebben ze niet getest zeker? :-)) Dan had de verpleegster zeker tegen jou gezegd: "wa is da joeng?" :-)) Als je dat al gehoord zou hebben.

Gepost door: Luk | 18-11-09

confronterend toch hè als de tand des tijds begint toe te slaan. Ik ben er inmiddels een beetje aan gewend maar toegeven is nog heel iets anders;-)

Gepost door: Tiny | 18-11-09

zaaalig geweldig toch, die tests? vroeger op school hadden wij ook een oortest; je moest telkens een teken geven wanneer je een fijne fluittoon hoorde ... toen ik niets hoorde wilde ik niet toegeven dat ik officieel doof aan 't worden was, en dus gebaarde ik maar af en toe dat ik iets hoorde. Bleek dat het toestel niet aan stond ...

Gepost door: geert | 19-11-09

De commentaren zijn gesloten.