01-10-09

In verhouding

beer met roosGisteren stond ik aan het graf van mijn neefje, ons Gino’ke. Het was exact 9 jaar geleden dat hij gestorven is. Hij was mijn lieveke, mijn schatje, mijn vriendje, mijn liefste lievelingeske.

Ik zag het moment voor me toen ik en Mark trouwden en we de kerk uitkwamen. Ik had zo vaak aan mijn nonkel en tante gevraagd of ze toch wel met onze Gino naar de kerk kwamen. Ze hadden altijd geantwoord dat ze het nog niet wisten, hing af van het weer enz., wat ik perfect begreep.  Ik had allemaal snoepjeszakjes voorbereid om aan de kindjes uit te delen. En ook één knuffelbeertje voor onze Gino, voor het geval hij toch moest verschijnen, je wist maar nooit. Met snoep kon het kind natuurlijk niks doen.

Toen we de kerk uitkwamen zag ik hem. Hij zat in zijn rolstoel. Mijn nonkel had hem één roos “in zijn armen gegeven”. Ik herinner me nog hoe een waterval van  tranen bij mij begon te lopen toen ik hem zag zitten. En hoe ik hem zijn beertje heb toegestopt. Hoe ik de andere kindjes eigenlijk amper heb gezien in mijn waas van tranen.  Hoe ik gepakt was door het feit dat hij daar in zijn rolstoel op ons wachtte. 

En nu is het alweer 9 jaar geleden dat hij is gestorven.

Ik was diep beschaamd dat ik me zondag zo heb laten gaan om iets triviaals als een omgeslagen voet en een eventuele niet-deelname aan een wedstrijd. Diep beschaamd. Sommige mensen moeten met andere zaken afrekenen. Zaken die 1000 keer zo belangrijk en 1000 keer zo moeilijk zijn.

Dus laat ons maar van het leven genieten, en alles in verhouding zien.

18:32 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Tjee... Sandy dat houdt geen mens droog... toch! Goed om eens terug te kunnen grijpen om je eigen onbeholpenheid weer eens tot de juist proporties terug te brengen.

Gepost door: Tiny | 01-10-09

Om even stil bij te worden, al is het 9 jaar geleden zulke dingen laten je nooit los en vergeet je nooit...

Gepost door: Spencerwoman | 01-10-09

Dank je Sandy voor al wat je voor onze Gino gedaan hebt en dat je hem nog altijd zo graag ziet!En ook nu kunnen we altijd op je rekenen als we hulp nodig hebben met Xander!
Je bent echt een engel!

Gepost door: zoet | 01-10-09

zoiets blijft je pakken.

Gepost door: Wendy | 03-10-09

eigen zorgen een mens maakt z'n eigen zorgen altijd wel een beetje groter dan ze zijn. Wees gelukkig dat je kleine problempjes kan uitvergroten; 't is altijd beter dan grote muizenissen te moeten relativeren.
Ik wens jou en je familie van ganser harte sterkte toe met je verwerking van het grote verlies; ik weet dat het zelfs na 9 jaar niet evident is om zoiets een plaats te geven ...

Gepost door: geert | 04-10-09

De commentaren zijn gesloten.