27-09-09

Frustratie? Frustratie!

frustration“Het kan verkeren,” zei Bredero. Hij moest eens weten.

 

Ik schrijf dit stukje met het schaamrood op mijn kaken. Enerzijds omdat ik een mooi compliment heb gekregen van Geert, en van complimentjes word ik altijd verlegen. Ik citeer: De eerste reactie was van Sandy, iemand wiens blog ik nog maar zeer recentlijk volg en dus eigenlijk niet echt ken, maar evengoed iemand met een zeer scherpe en duidelijke visie die ik zeer kan waarderen.”

Wel spijtig dat die Sandy tegen een ander altijd vinnig kan zeggen hoe het zit, maar als ze zelf met moeilijke zaken geconfronteerd wordt, is die scherpe en duidelijke visie vaak mijlenver weg. En dat is de andere reden dat mijn kaakjes roodgekleurd zijn.

 

Ik verklaar me nader: ons groepje had vanmorgen afgesproken voor de lange duurloop. Ik zou niet mee kunnen gaan omdat Mark zondagsmorgens altijd gaat fietsen en ik babysit van dienst ben. Na veel vijven en zessen lukte het me toch om mee te gaan.

Al na 200m liep er een kopgroepje weg. Mijn stekels gingen al vlug omhoog staan. Een duurloop dient tráág afgelegd te worden, ttz tegen trage hartslag. Het is een feit dat sommige onder ons de laatste maanden ferme vooruitgang hebben gemaakt, waaronder mijn beste frindinneke Nancy (gisterenavond nog 2e dame op de 5 km bij de Stratenloop in Halle!!). Zij kunnen nu dus makkelijker een sneller tempo aan met behoud van die lage hartslag. Ik kan dat niet. Toen we de abdij van de Trappisten passeerden overwoog ik om rechtsomkeer te maken, mijn auto thuis te zetten en in mijn eentje een toerke te gaan doen. Op mijn gemak. Maar ja, ik was nu daar, dus toch maar meelopen.

We volgden ons zomerparcours, op de bergskes. Mooi parcours, maar niet ideaal om traag te lopen. Op één of andere manier kan je bergjes niet traag doen, dat gaat altijd een tandje sneller. Bovendien was de oneffen ondergrond in het bos evenmin ideaal voor mijn broze voet. Laat ons zeggen dat het monster van de frustratie zijn kop op stak onderweg, om het zacht uit te drukken. Tot overmaat van ramp sloeg ik op een gegeven moment mijn voet om op een boomstronk. Mijn slechte voet. Pijn! Pijn!  Ik kon wel janken. Waarom nu? Eindhoven is binnen 14 dagen! Waarom die voet weer? Waarom had ik mijn intuïtie niet gevolgd en vanaf het begin teruggedraaid en op mijn eigen parcours gaan lopen? Ik was zo kwaad op mezelf. Ik heb op mijn tanden moeten bijten om niet de flauw mie uit te hangen. Ze zullen aan mijn gezicht wel gezien hebben dat ze niet al te veel moesten vragen, en anders waren er nog mijn snauwen die verdere vragen overbodig maakten.

Aan de auto aangekomen ben ik ingestapt en weggereden. Zonder uitleg. Zonder pottekijkers kon ik mezelf in de auto even laten gaan Schamen

 

En waarom al die frustratie, Geert? Wel, ook dat draait allemaal om een paar minuten en een paar seconden. Ik probeer al enkele jaren om de halve marathon binnen de 2 uur te lopen. Vorig jaar heb ik 5 maanden het schema van Mario tot op de letter gevolgd. Zonder uitzondering 4 keer per week gelopen ipv de gebruikelijke 3 keer. Mijn snelheid ging vooruit, de kilo’s vlogen er af, ik dacht echt dat het me zou lukken daar in Eindhoven. Tarara boem. Ik heb afgezien als nooit tevoren en dat allemaal voor een tijd van 2u en 4minuten. Daar had ik dan een hele zomer voor getraind… Pas op, ik heb die dag verscheidene fouten gemaakt. Na analyse achteraf heb ik veel geleerd, dus het is niet allemaal voor niks geweest.

 

Dit jaar wilde ik revanche nemen. Om één of andere reden blijven de kilo’s echter plakken dit jaar, doet de voet de laatste weken lastig en wil het niet vlotten. En dan steekt de frustratie natuurlijk de kop op. Zeker als je het hechte groepje medelopers wel vooruitgang ziet maken en je zelf achter blijft.

 

Dus Geert, die scherpe en duidelijke visie ….ook dat is allemaal maar relatief. Het is altijd makkelijk om tegen iemand anders te zeggen waar het op staat, maar als je zelf geconfronteerd wordt met gelijkaardige zaken, klinkt het plots helemaal anders.

 

Ach, zelfkennis is het begin van wijsheid, zeker?

 

Ik besef natuurlijk wel dat er veel erger dingen zijn in de wereld. En dat als het nu niet lukt, er nog andere halve marathons zijn. Maar het is geen fijn gevoel om te merken dat je inspanningen geen vruchten afwerpen, en dat je het doel dat je voor ogen had, stilaan ziet verdwijnen.

 

22:43 Gepost door Sandy in Training | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Binnen 2 weken is EHV. In je hoofd gaat het al spelen. Wedden dat alles op z'n pootjes terecht komt als het startschot gevallen is!

Gepost door: Tiny | 28-09-09

Gewoon een paar keer per week gaan trainen ter ontspanning en dan als beloning een grote halve marathon uit kiezen, niets van druk, zonder chrono of hartslagmeter lopen... Dat is het wat wij als recreatieve lopers moeten doen. 't Is gemakkelijk gezegd en ik ben onbewust ook bezig met tijden en pr's maar ik denk dat dit de oplossing is.
Ik ken iemand uit het dreamteam van enige tijd geleden die niet start als er een limiet is op een halve en ze doet het ook, nu en dan een halve maratrhon lopen.
Het zal je lukken in Eindhoven, ongeacht de tijd.

Gepost door: Spencerwoman | 28-09-09

geen paniek ... ... wnat hier is Geert met een scherpe visie :-))
Kijk, jij zit in het mentale hoekje waar ik eerder deze week zat. Niet leuk, maar je hebt 't niet altijd in de hand. Om jezelf te citeren: ga met iets meer twijfels aan de start staan, loop de frustraties van je af en geniet van de verhoogde voldoening achteraf. Geloof me, het kàn!
Succes!!

Gepost door: geert zelf | 28-09-09

Helaba!! Niet panikeren hé! Het is normaal dat je de laatste weken van de voorbereiding wat pijntjes voelt, het enige dat jij nu moet doen is zien dat er niks ernstig aan de hand is met je voet en dan dan nog even 2 weekjes chillen om dan die zondag te vlammen! Stay focussed ;-).

Gepost door: Wendy | 28-09-09

De commentaren zijn gesloten.