20-08-09

Bijna verzopen!!

beachEr zijn weinig dingen die zo’n deugd kunnen doen als een douchke pakken na een dagje strand. Man, man, man. Het zand zat overal. Werkelijk O-V-E-R-A-L.  Mijn haar was keihard, stak naar alle kanten…ik had direct dienst kunnen doen als vogelverschrikker J

 

’t Was anders een bewogen dagje strand: de heenrit verliep vlekkeloos. Er waren wel wat wolkjes maar daar maakte ik me niet ongerust over. Dan begon het gesleur van de parking naar het strand. Met z’n vieren hebben we 8 handen en die waren allemaal gevuld. Eens we de duinen over waren lag er een enorm groot strand op ons te wachten. Eerst moesten we nog een 200 m in mul zand ploeteren. Dan waren er enkele ondiepe plassen en dan was er opnieuw mul zand, waarna het hardere, natte strand begon. Ik wilde me installeren nog vóór de ondiepe plassen maar daar was de rest niet mee akkoord, dus al pootjebadend liepen we verder naar de 2e strook mul zand.  Eens het tentje was rechtgezet en het grote strandlaken lag, kon het genieten beginnen.

Op een gegeven moment ging ik met ons mannen met de boot wat in het water spelen. Zij zaten of hingen in de boot, ik duwde hem weg en gaf dan een ruk aan het touw dat ik in mijn hand had, zodat zij omvielen of in het water duikelden. Pret tot en met. :-)

 

Op een gegeven moment ging Wouter terug naar het strand en kroop ik bij Robin in het bootje. Een paar minuutjes maar. Ik vond dat we wel erg ver afdreven, dus legde me op mijn buik en probeerde met mijn armen de schoolslag na te doen, in de hoop dat we de goeie richting uitgingen, maar ik had niet het idee dat dat iets opleverde. Ik besloot dan maar de plons in het koude water te wagen en de boot terug naar het strand te trekken. Toen ik uit de boot sprong ging ik pardoes kopje onder en voelde ik geen vaste grond meer onder mijn voeten. Dat was wreed verschieten! Het zoute water prikte in mijn neus, mijn keel, mijn mond. Bah! Maar ik had geen tijd om te zeveren. Dit was serieus dus ik moest actie ondernemen. Ik nam de boot met één arm vast en met de andere arm en mijn benen zwom in richting strand. Ik stond er van te kijken hoe traag ik vooruit kwam, en hoe moe ik werd op zo’n korte tijd. 2 keer probeerde ik of ik al kon staan, maar noppes. Op een gegeven moment draaide ik me op mijn rug en zwom ik zo verder. Dat ging terug beter. En zo bereikten we terug het strand. Met knikkende knieën van de adrenaline vertelde ik het verhaal aan Mark. Inderdaad, in een zwembad of in zee zwemmen is een wereld van verschil. En de zee is en blijft een verraderlijk ding.

 

Na enkele uren begon het redelijk hard te waaien. We moesten de piketten van ons tentje terug vastzetten. Zelfs de boot ging vliegen! Maar het ging nog wel.

De zee was aan het opkomen, en Robin zei altijd maar: kijk hoe dicht de zee gaat komen! Ik stelde hem gerust: van aan het natte strand tot aan het mulle zand was minstens 1 meter klimmen. Zo ver ging de zee heus niet komen.

Later begon het echt wreed hard te waaien. Het was niet leuk meer. We waren hardop aan het nadenken over naar huis gaan, toen op een paar minuutjes tijd de zee heel, héél dicht kwam. Wat ik niet had gezien, was dat er een beetje verder een inham op het strand was, waarlangs het water in de ondiepe plassen stroomde. Plots zag ik ook achter ons het water dichterbij komen. Opkrassen! Snel snel pakten we alles in. Alle mensen rondom ons schoten ook in actie. Ik kon nog net op tijd de zak met onze kleren en gsm’s en portefeuilles op mijn rug gooien toen het water er al was. We liepen terug richting ondiepe plassen, die plots helemaal niet meer ondiep waren. Ik zag volwassen mensen oversteken die tot hun middel in het water stonden! Kinderen moesten zwemmen! Mark en Wouter waren voorop. Zij haastten zich door het water. Maar ik droeg de zak nog altijd op mijn rug. Het is een gewone reistas, waarbij ik mijn armen door de draagbandjes had gestoken zodat ik hem als een rugzak kon dragen. Hij kwam echter nogal laag op mijn rug, dus hij zou zeker nat worden als ik zo zou oversteken. Ik besloot samen met Robin te wachten. Naast ons stonden 2 kindjes waarvan er eentje in paniek aan het huilen was. Hij kon nog niet zwemmen, vertelde zijn zusje. Mama en papa waren aan de overkant de spullen in veiligheid aan het brengen. Ik heb hem wat gerustgesteld en gezegd dat alle mama’s en papa’s terugkwamen om iedereen te helpen oversteken. Wat ook werkelijk zo was. Toen Mark terugkwam, bood een andere man aan om een deel van de bagage te dragen. Mark droeg mijn tas op zijn schouders. Robin moest zwemmen om de overkant te bereiken.  Mensen waren foto’s aan het nemen van het schouwspel. Echt een vies gevoel om overal de ongerustheid te voelen. Toen wij veilig en wel aan de overkant waren, ging ook Mark terug om mensen te helpen met hun bagage. Alle wachtende kinderen waren ondertussen door helpende mensen in veiligheid gebracht. Wel fijn om te merken dat in tijd van –relatieve- nood, iedereen elkaar toch willen helpen.

Het stuk in het mulle zand dat we nog moesten afleggen, werd in stilte afgelegd. Ik wist dat ons mannen zere voeten hadden van het lopen op gebroken schelpjes, maar ze kloegen niet. Onder de indruk van hetgeen net gebeurd was, vermoed ik.

 

Tot zo ver ons dagje strand. Hehe. Moraal van het verhaal: met de natuur, en met de zee in het bijzonder valt niet te spotten. Op de terugweg hoorde ik op de radio het verhaal van het 5-jarige kindje dat vandaag in zee werd teruggevonden. Ik kon me heel goed voorstellen hoe snel dat kon gebeuren. Eén minuutje onoplettendheid en het is gebeurd. Die mensen hun leven is naar de vaantjes. Heel erg.

Wees dus voorzichtig als je kleine (of grotere) kinderen hebt. Zelfs ik als volwassene heb me vandaag laten verrassen. 

 

18:56 Gepost door Sandy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

De zee is inderdaad een stukje natuur waarop je niet altijd vat hebt. Voorzichtig zijn is de boodschap.
Gelukkig is alles goed afgelopen.

Gepost door: Spencerwoman | 20-08-09

Liefkozend het zeetje genoemd maar op korte tijd een gevaarlijk wild beest!

Gepost door: Tiny | 20-08-09

Brr eng verhaaltje!

Gepost door: Wendy | 20-08-09

Zee Oei, dat was efkes schrikken, gelukkig heb je heel alert gereageerd.
Wij vertrekken zaterdag voor een laatste weekje naar Middelkerke.
Ik ga je verhaal zeker indachtig zijn.

Gepost door: frank spencer | 21-08-09

Wat een avontuur ! Goed dat je toch redelijk allerd was . Dit was zeker een strandje zonder redders ? Misschien zefs verboden om te zwemmen . Niet dat ik zo'n heilige ben , en het plezier van een afgelegen strand , zonder pottekijkers , kan ik wel inkomen . Zo begrijp ik natuurlijk ook dadelijk hoe het komt dat er O-V-E-R-A-L zand zat ! :-)

Gepost door: coach mario | 24-08-09

De commentaren zijn gesloten.