27-12-10

2011

Het einde van het jaar nadert en dan lees je bij de meeste blogs een verslagje van het afgelopen jaar en de toekomstplannen voor het volgende jaar.

Om mijn lezertjes niet te vervelen heb ik een paar zaken in een tabelletje gegoten. Dan kan je dit snel overslaan als deze cijfertjes je niet zo interesseren.

 

km

AVG HR

# trainingen

 # uur

2008

  1.544  

150

166

185

2009

  1.509  

144

165

182

2010

  1.330  

145

134

169

Over de plannen in 2011 kan ik heel kort zijn: ik ga me amuseren! Dat is het enige doel dat ik me stel voor het komende jaar. Ik denk niet dat ik een nieuw PR op één of andere afstand ga behalen, omdat de motivatie me ontbreekt om alles op alles te zetten om dit doel te bereiken. Ik vind het gewoon zo belangrijk niet meer om beter te worden. Qua snelheid, bedoel ik dan. Ik wil nog wel beter worden wat tevredenheidsfactor betreft. Maar dit is uitsluitende gerelateerd aan hoe ik een training of wedstrijd zelf ervaar. Heel subjectief dus. Niet meer te meten aan de hand van objectieve factoren als tijd of snelheid.

Vroeger zou ik mezelf de vraag gesteld hebben wat er aan de hand was, omdat die gedrevenheid om sneller te worden die ik ooit voelde, blijkbaar verdwenen is. Ondertussen weet ik dat het daar allemaal niet om draait voor mij. Er zijn zaken die veel, véél belangrijker zijn in mijn leven.

Wat wedstrijden betreft, vraag ik me zelfs af of ik nog wel wil deelnemen aan de jaarlijks terugkerende grote wedstrijden zoals de 20km van Brussel of de HM van Eindhoven. Ik doe nu al jaren aan een stuk bijna altijd dezelfde wedstrijden. Op de duur heb je alles wel gezien. Er zijn nog zovele wedstrijden waaraan ik niet heb deelgenomen en die vast ook heel leuk zijn om te doen. Tijd om nieuwe horizonten op te zoeken!

Ondertussen wens ik alle mensen van goede wil een héél fijn 2011 toe!

 2011 (2).jpg

22:07 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-12-10

Alles verandert

change.jpgAlles verandert voortdurend. Dat is wat een wijze man me al een tijdje probeert wijs te maken. En het is waar wat hij zegt. Niets blijft hetzelfde. Wijzelf in de eerste plaats niet.

Eigenlijk is dat maar goed ook. Stel je voor dat je nooit iets zou bijleren? Dat je altijd halstarrig overtuigd blijft van je eigen gelijk? Dat je jezelf nooit in vraag stelt? Dat je je mening nooit wijzigt? Het zou als gevolg hebben dat we vlug uitgepraat waren, en dat het leven zeer oninteressant werd. We zouden oude knorrepotten worden en nooit iets bijleren.

Ik loop al bijna 39 jaar op deze aardkloot rond. Op een gegeven moment denk je dat je toch al ’t één en ’t ander hebt meegemaakt. Je beseft dat je met scha en schande zaken hebt bijgeleerd, met vallen en opstaan. Alle wijsheid die je onderweg vergaard hebt, probeer je aan je kinderen door te geven, maar dat gaat nu eenmaal niet altijd, want er is geen enkele leerschool zo effectief als de eigen ervaring. Ook al zie je kilometers op voorhand dat ze gaan botsen, soms moet je ze gewoon laten botsen. Ze de kans geven om te botsen. Ze luisteren immers niet naar het gezaag van een ouder die het beter denkt te weten. Hoe waren we immers zelf op die leeftijd?

En dan kom je plots tot de ontdekking dat je eigenlijk zelf ook maar een stumper bent die nog zo ontzettend veel te leren heeft. Die frank is pas gevallen op een moment dat ik een paar inzichten rijker werd. Ineens vraag je je af hoe je het al 39 jaar hebt klaargespeeld om een zinvol leven te leiden (ofwel: lijden – schrappen wat niet past) zonder die bepaalde inzichten.

Soms… soms als er iets heel ergs gebeurt in onze omgeving, staan we even stil bij de manier waarop we leven. De manier waarop we tot op dat moment ons leven geleefd hebben. We zeggen tegen elkaar dat we onszelf om die of om die reden toch gelukkig mogen prijzen. Waarna we elk terug onze eigen weg gaan en verder razen op dezelfde manier als we bezig waren.

Ik ben er van overtuigd dat er eerst iets ingrijpend in je leven moet gebeuren voor je werkelijk de daadkracht kan opbrengen om iets wezenlijk te veranderen. Voor zo ver het nodig is dat er iets verandert, natuurlijk. Klagen we niet vaak dat we zo weinig tijd hebben om datgene te doen dat we zo graag doen? Of dat we zo dikwijls “ja” zeggen als mensen iets van ons vragen, terwijl er een klein stemmetje vanbinnen “neen” zegt. Of net het tegenovergestelde, dat datzelfde stemmetje roept om gehoord te worden, en we “neen” tegen onszelf zeggen?

Vorig weekend is er een loopvriendin die bij mij in de buurt woonde, op enkele honderd meter van haar huis verongelukt. Ze was 48 jaar, een pittige loopster die wist hoe ze er een lap op moest geven. De voorbije zomer begon ze aan de verwezenlijking van een droom: een marathon lopen. Ze ging echter wat te enthousiast van start, want haar schenen waren niet akkoord met de extra trainingskilometers, waardoor ze al een tijdje rust moest houden.

En nu…..nu is ze er niet meer. Haar zonen hebben geen moeder meer waarbij ze thuis kunnen komen. Haar man heeft geen vrouw meer waarbij hij terecht kan met zijn verhaal. De kindjes in haar klas moeten verder met een andere juffrouw. Haar petekindje kan niet meer door haar geknuffeld worden.

Levens worden verwoest, grote leegtes blijven achter. Hoedanook moeten we een manier vinden om verder te gaan. Om zin te blijven geven aan ons leven.

Ik vind het leven vaak heel erg mooi, maar even vaak ook bitter hard.  Meer en meer raak ik er van doordrongen dat we alle ballast overboord moeten gooien en vooral moeten doen waar we onszelf goed bij voelen. Datgene doen wat ons gelukkig maakt. Genieten. Allemaal binnen de grenzen van het mogelijke natuurlijk, maar als je echt wil is er heel veel mogelijk. Je moet het alleen graag genoeg willen.

20:31 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-06-10

Mooi

we weten 't allemaal, 't is er een bende

't is er te eng, en te vijandig en te vol

het is in hoofdzaak grote rotzooi en ellende

op onze groene, blauwe, grijze, grauwe bol

 

't is haat en nijd, elkaar de pas afsnijden

en door de steden raast een 'rücksichtlos' geweld

maar of we vloeken, vechten, vallen, lachen, lijden

er staan weer altijd boterbloemen in het veld

 

er zijn nog immer die momenten van vervoering

al lijkt dat bolletje ook nòg zo negatief

tussen de puinhoop schemert altijd de ontroering

van mensen die nog zachtjes zeggen: 'k heb je lief

(Toon Hermans)

16:57 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-10

De klok

clock Zondagmorgen. Ik open mijn ogen, kijk naar de klok. De wekker heeft geen lawaai gemaakt. Waarom niet? Omdat het zondag is. Jeuj, ik kan lang slapen! Ogen terug dicht, efkes omdraaien en ik vertrek terug richting dromenland. Dat is althans de bedoeling, maar het lukt me niet. Ik kan mijn geest niet terugzetten op non-actief. Goed, dan niet. Ik lig in bed en luister naar de vogeltjes die buiten kwetteren. Ik zie de zonnestralen door het raam. Ik besluit wat te blijven liggen en te rusten.

Ik voel me nog zo moe. Nu heb ik de gelegenheid om te slapen, maar het lukt me niet. Ik herinner me een tijd – zo’n 20 jaar geleden – dat ik zaterdags speciaal de wekker liet aflopen om te kunnen beseffen dat het zaterdag was en ik mocht blijven liggen. Om dat heerlijke gevoel te krijgen dat er niets moest. Dat ik gewoon verder kon slapen zo lang ik wilde.

Ben ik echt oud aan het worden? Dat is toch een typische ouderdomskwaal, hé? Wel willen slapen maar niet kunnen.

Ik merk eveneens dat ik de laatste weken ’s morgens wakker ben vóór mijn wekker afloopt.  En dat is niet omdat ik er ’s avonds zo vroeg in lig en ik ’s morgens uitgerust zou zijn. No way! Ik lig er wel op tijd in, maar geraak dan weer niet in slaap. Soms lig ik nog 1 of 2 uur klaarwakker in bed. Te wachten.

horloge herstellen 2Volgens mij is dat mijn biologische klok. Zou er geen horlogemaker zijn die dat terug goed kan afstellen?

Ik heb een idee! Als ik nu eens terug wat meer en wat regelmatiger ging lopen? Dan is mijn lichaam echt moe en val ik misschien wat vlugger in slaap? Proficiat, Breugelmans, ben je daar zelf op gekomen?

Toen ik zondagmorgen opstond, voelde ik niks van de wedstrijd zaterdag. Het waren dan ook niet de spieren die geprotesteerd hadden, maar wel de longen.  Aangezien ik in mijn eigen beleving toch wel serieus gesport had zaterdag (???), vond ik dat ik zondag een rustdag verdiend had. Ik ben zelfs niet met de fiets naar de bakker geweest maar met de auto. EN ik heb bij hoge uitzondering koffiekoeken gekocht. Ik ben psies echt op het slechte pad….

Gisterenavond had ik de beentjes echter ingesmeerd (met muggenmelk) om de bergskes van Westmalle te gaan bedwingen. En tijdens het lopen heb ik een leuke afspraak gemaakt met Marjo: ik ga namelijk samen met haar lopen tijdens het laatste deel van haar mini-triathlon volgende week vrijdag.

machiavelliIk schrijf zeer bewust niet dat ik haar ga hazen, want dat zou een flagrante leugen zijn. Ik kan namelijk helemaal niet sneller lopen dan Marjo. Wat ik wel kan doen, is haar mentale ondersteuning zijn, en in haar nek blazen. Misschien dat mijn gehijg haar zo irriteert dat ze vanzelf sneller gaat lopen? Het doel heiligt de middelen, zei Macchiavelli. Bij deze…

14:56 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-03-10

DYSLEXIE

Iedereen heeft er al wel eens van gehoord, en het lijkt een soort trend te zijn om te zeggen dat je kind dyslexie heeft. Net zoals Wouter Deprez in zijn laatste voorstelling zich afvraagt: “Wat zou ons kind later hebben? ADHD? ADD? Dyslexie? Of misschien autisme?. Iéts moet er toch wel aan de hand zijn.”

Ik geef toe dat er tegenwoordig geen middelmaten meer lijken te bestaan. Ofwel is je kind hoogbegaafd, ofwel heeft het een leerstoornis. Iets daartussen bestaat niet meer.

In deze prestatiegerichte wereld van vandaag krijgt een kind ook maar amper kans om iets te LEREN. Het moet KUNNEN. Nu. Direct.

 

Maar toch zeg ik: zit er maar eens mee. Heb maar eens een kind met dyslexie.

Ach, ik weet het heus wel. Er zijn erger dingen in de wereld. Véél erger dingen. En dyslexie is echt niet levensbedreigend. En ze vinden hun weg wel later….En goede stielmannen zijn er ook nodig….En wie weet wordt hij later wel zelfstandige en verdient hij op die manier goed zijn kost…En….En….

 

Maar ik kan het niet helpen me zorgen te maken om mijn kinderen. Omdat mensen zo graag een stempel drukken op andere mensen. “Schrijffout? Wat ne lomperik!” “DT-fout? Hoe is dat nu mogelijk?”

Ik moet eigenlijk geen commentaar leveren, want ik reageerde vroeger ook zo. Een DT-fout heb ik onmiddellijk gezien. Dat valt mij op alsof het rood gedrukt staat.

Ik heb nooit echt uitgeblonken in iets. Maar toen ik studeerde voor mijn diploma A1-Talen, was ik wel de beste in de klas voor Nederlands. Pure grammatica.

Ik heb mijn diploma Talen ook gehaald. Komt dat omdat ik taalgevoel had? Of heb ik taalgevoel ontwikkeld omdat ik talen gestudeerd heb? Ik weet het niet zeker. Maar vaak wordt gezegd dat je OF een wiskundeknobbel hebt OF een talenknobbel. Wel, met zeer grote zekerheid kan ik zeggen dat ik GEEN wiskundeknobbel heb. Dus misschien is het tegendeel dan wel waar.

 

En laat mij nu net 2 kinderen met dyslexie op de wereld zetten. Dju toch J. Ik zei vroeger altijd dat onze kinderen later altijd wel bij iemand terecht zouden kunnen: bij mij voor de talen en bij Mark voor de exacte vakken. Hij is immers ingenieur. Hoe makkelijk zouden zij het wel niet hebben…Niets is minder waar.

 

Laat me eerst eens duidelijk maken wat dyslexie exact is. Want ondanks dat dit fenomeen meer en meer bekendheid krijgt en aanvaard wordt, toch valt het me op welke misverstanden er over bestaan, zélfs bij leerkrachten in het lager onderwijs.

Dyslexie wil NIET zeggen dat de lettertjes op het blad aan het dansen gaan. Dyslexie wil NIET zeggen dat er blinde vlekken op het blad staan, ook al spreekt met soms van “woordblindheid”.

Doe eens even volgende test, als je wil. Spel je achternaam eens letter voor letter maar dan van achter naar voren. Doe het eens.

Ik ben er zeker van dat je even hebt opgekeken van je scherm en naar een punt in de verte hebt gestaard. Of dat je je ogen even hebt dichtgedaan. Maar hoe dan ook, je zag je naam in de lucht geschreven staan. Juist? En op die manier kon je vanachter naar voor letter per letter opzeggen.

Wel, dat is dus wat een kind met dyslexie niet ziet. Die ziet dat woord niet in de lucht geschreven staan. Die heeft dat BEELD niet. Elk woord dat hij leest, is alsof hij het de eerste keer leest. Een woord “herkennen” kan hij niet. Als ik “aketoglutaarzuurdehydrogenase” typ, dan moet jij waarschijnlijk ook gaan hakken en plakken om het woord gelezen te krijgen.

 

En dan hebben we het enkel nog maar over het lezen. Schrijven is nog een ander paar mouwen. Mijn kinderen schrijven bijna alles fonetisch op. Ze schrijven het op zoals het klinkt. Dubbele medeklinkers, open lettergrepen, een d of een t achteraan….dat is allemaal niet van toepassing. Waarom wordt het woord “zijn” met lange ij geschreven? Wij schrijven dat allemaal met lange ij en twijfelen daar zelfs niet aan, omdat het woord “zein” niet bestaat. Wij zien “zein” nooit geschreven staan, en herkennen dat niet, dus schrijven wij altijd “zijn” met lange ij.

Voor een kind met dyslexie is “zijn” of “zein” exact hetzelfde. Hij herkent geen van beide, dus voor hem zijn de 2 woorden mogelijk. Meer nog. Misschien herkent hij “zien” wel in “zein” want hij weet dat hij vaak tweeklanken omdraait: eu wordt ue, ui wordt iu, oe wordt eo. Een kind weet op de duur welke fouten hij soms maakt, dus misschien denkt hij wel dat hij zichzelf op een fout heeft betrapt en dat het “zein” moet zijn in plaats van “zien”.

En dan hebben we het nog niet over woorden die zowel met een lange als een korte ei geschreven kunnen worden, zoals bijvoorbeeld “stijl” of “steil”.

 

En natuurlijk zijn er massa’s regeltjes die hem de weg moeten wijzen. Zoals de juf van Robin eens vertelde:” de klinkerrobot hangt in het groot voor zijn neus in de klas, dus hij hoeft maar omhoog te kijken om hem te zien staan. En toch lijkt hij die moeite niet te willen doen”. Inderdaad, juf, maar vóór je een probleem kan oplossen, moet je eerst wel weten dat er zich een probleem voordoet! Als je het probleem niet ziet, weet je ook niet dat je het moet oplosssen! En zo lijkt het dan alsof je kind niet “wilt”.  

 

Dan komen we in het vijde leerjaar en gaan we frans leren. Ik zag de problemen al van héél ver komen. Man, man, man. De eerste 2 maanden is het nog geen probleem want dat is de franse woordenschat nog eerder beperkt, en is het nieuw voor iedereen in de klas. Maar dan duiken de problemen één voor één op.

Leer een dyslectisch kind maar eens op correcte wijze “Qu’est-ce que c’est” te schrijven. Waarom zou dat niet “keske se” mogen zijn?

Zo schreef Robin een keer “une table petitte”. Petitte met dubbele t. Heel logisch nagedacht van het kind, want hij wist dat table vrouwelijk was, dus dat er een e achteraan petit moest, en vlak daarvoor had hij “une table basse” geschreven. Basse met dubbele s. Dus moest petitte ook met dubbele t. Dat waar hij jaren voor geoefend had in het nederlands, bleek dan plots in het frans niet meer waar te zijn. Leg het maar eens uit, hé!

Ik weet het wel, als je basse met één s zou schrijven, spreek je het uit als “baaaaze” maar hoe weet ik dat je dat dan zo moet uitspreken? Taalgevoel? Geen argument dat je kan gebruiken tegenover een kind met dyslexie.

 

Zo moest hij onlangs oefenen om zinnetjes in het negatief te zetten. Bijvoorbeeld: “je ne suis pas un boulanger” of “je n’ai pas de pain”. Ik verbeterde zijn oefeningen, en wist wanneer hij een fout had geschreven. Toen vroeg ik me af waaróm het fout was. En ik kon er geen antwoord op geven. Ik wist het gewoon niet. Ik wist alleen dàt het fout was. Waarom zeg je niet “je n’ai pas un pain”, maar zeg je “je n’ai pas de pain”?

Ik zweer het, ik heb mijn diploma talen gehaald, maar kan me niet herinneren ooit het regeltje gehoord te hebben dat ik in zijn boek terugvond, namelijk: als het met être vervoegd wordt, gebruik je een gewoon lidwoord, als het met avoir vervoegd wordt, gebruik je “de” in negatieve zinnen.

 

Zo zijn er honderden voorbeelden van zaken die ik correct kan toepassen, maar waarvan ik de regel niet ken. In eender welke taal. Ik hoor soms dat iets “niet klinkt”. Maar waarom niet? Toch weer dat taalgevoel?

 

Zo weet ik wat er met de zoon van een kennis van ons 20 jaar geleden is gebeurd. De jongen had zware dyslexie. Na de lijdensweg van de lagere school, kon hij eindelijk naar het middelbaar. Eindelijk kon hij een richting kiezen die hem interesseerde en waar hij minder verveeld werd met absurde regeltjes over dubbele medeklinkers en dergelijke.  Hij koos een vrij gespecialiseerde richting maar had het geluk een school vrij dicht bij huis te vinden die die richting aanbood. Er was echter een leerkracht die waarschijnlijk nog nooit van dyslexie gehoord had. Ondanks het feit dat hij door de ouders ingelicht was van het probleem van de jongen, liet hij het niet na om tijdens de lessen nederlands in volle klas te zeggen: “allé jongen, lees jij nog maar eens voor, dan kan iedereen nog eens horen hoe ze in het eerste leerjaar leren lezen!” De jongen heeft zijn pennezak gepakt en naar de leerkracht gesmeten. Gevolg: hij werd van school gestuurd. En kon een andere richting gaan volgen in een andere school die zijn interesse veel minder had. Of hij kon naar de andere kant van het land op internaat gaan. Dat was ook een mogelijkheid.

Uiteindelijk is het goedgekomen met de jongen: hij geeft nu les aan de universiteit. In die ene bepaalde gespecialiseerde richting nog wel. Dus inderdaad: waar een wil is, is een weg. Maar die man is nu volwassen en zegt nog altijd, dat als hij die ene leerkracht onverhoeds zou tegenkomen, hij hem nog altijd zonder pardon een koek op zijn bakkes zal verkopen.

En ik geef hem overschot van gelijk. Een leerkracht zou beter moeten weten. Een leerling zet je niet te kakken met zijn leerstoornis. Nooit.

 

Gelukkig is er ondertussen al veel veranderd in de meeste scholen. En bestaat er spellingcontrole op pc’s.  Maar toch merk ik dat mensen met dyslexie vaak zonder pardon als “lomp” worden afgeschreven. Geloof me vrij, voor de diagnose dyslexie wordt gesteld, moet het kind vele vele testen afleggen die nagaan of er iets mis is met zijn concentratie, of zijn IQ voldoet, of er een ander probleem is…

Pas als daar overal negatief op geantwoord kan worden, en enkele jaren (!) logopedie geen duidelijke vooruitgang hebben meegebracht, dan pas wordt er voorzichtig over dyslexie gesproken.

 

Als ouder maak je natuurlijk ook fouten. Hoe vaak hebben de papieren hier niet door het huis gevlogen, zat Robin aan tafel te wenen van frustratie, en was ik razend kwaad omdat hij woorden WEER verkeerd schreef, ondanks úren oefenen. Ik wist niet beter. Ik dacht ook dat hij niet wilde, terwijl ik nu weet dat het kind niet kàn. Zoveel spanning, zoveel frustratie. En allemaal voor niks.

Toen ik bij Wouter in het eerste leerjaar merkte dat hij de lidwoorden “de-het-een” willekeurig door elkaar leek te halen bij het lezen, begonnen mijn tenen zich te krullen. Ik herkende dat. ’t Is toch niet waar, hé?  En inderdaad. Bij hem is het ook van dat. Lezen vormt voor hem veel minder een probleem dan voor Robin, maar schrijven is even moeilijk.

Maar wij weten nu: als ze een woordpakket moeten inoefenen, laten we hen dat één keer inoefenen. Ze moeten hun uiterste best doen en moeten niet proberen er met de klak naar te gooien want dat pakt niet. Werken zullen ze! Maar of ze die woorden nu één keer of duizend keer moeten inoefenen….het resultaat zal altijd hetzelfde blijven.

 

Dus dames en heren, als je de volgende keer rgens een schrijffout ziet staan, oordeel dan niet te vlug. De dame of heer in kwestie heeft misschien al grote vooruitgang geboekt. Ik blijf ijveren voor een beetje begrip en een beetje mildheid van uw kant. De wereld zal er beter bij varen.

 

11:14 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-02-10

Ziek

Ik moest maar heel hard roepen dat ik deze winter nog niet ziek was geweest, zelfs nog geen valling had gehad. En terwijl die woorden uit mijn mond kwamen, was er al een duvels stemmetje dat me waarschuwde dat je zoiets nooit hardop mag zeggen.

God straft meteen, en dat heb ik geweten want zaterdagmorgen werd ik om 5 u gewekt doordat ik een poging deed om te slikken. Precies schuurpapier. Maar voor de rest viel het nog mee. Dus heb ik overdag veel theetjes gedronken en was ik weer chauffeur van dienst voor de volleybal van Robin. (weer gewonnen, trouwens J).

 

Ik was benieuwd hoe mijn zaterdagavond er zou uitzien, nu ik al 2 weken aan een stuk rond 8 uur mijn beddeke had opgezocht. Ik zat in de zetel, en herinner me de begingeneriek van Dieren in Nesten. Het volgende wat ik me herinner was het gekrijs van Carmen in  FC De Kampioenen en Robin die me aanmaande om in bed te gaan liggen ipv in de zetel in slaap te vallen. Als je zoon van 10 jaar zulke raad geeft, moet je die gewoon opvolgen. Geen vragen stellen, gewoon doen. En dus trok ik naar boven op een onchristelijk vroeg uur. 3e zaterdag op rij. Je wordt ouder, mama!

 

Zondag was het hek van de dam, ik kreeg mijn hoofd amper omhoog, snot was plots rijkelijk aanwezig, en mijn ‘huid’ deed zeer. Overal. Gewoon ziek dus.

Hoewel het pas half elf was eer ik boven water was, heb ik het grootste gedeelte van de dag slapend doorgebracht, tussendoor wat thee slurpend, wat koorts metend, wat ellendig wezend.

 

Bezoek aan de dokter maandag, waar ook nog eens bloed werd geprikt voor mijn schildklier. En voor de rest: uitzieken.

 

Ik weet niet wat de werkelijke oorzaak is (die paar kg’s minder of het vele slapen) maar sinds gisteren word ik geplaagd door pijn in mijn hamstrings. Een soort pijn die ik jammer genoeg maar al te goed herken, omdat die pijn me x aantal jaar geleden heeft verplicht om de loopschoenen een half jaar in de kast te parkeren. Ik weet dat ik een hernia heb onder in mijn rug, en dat laat zich meestal voelen als ik eens ‘uitslaap’, maw een paar uurtjes langer slaap dan gewoonlijk. Dan word ik altijd wakker met een pijnlijke rug. Maar eens ik 5 minuten rondhuppel is die pijn weg. Niks aan de hand dus.

Na mijn lange nacht van zaterdag op zondag, was die rug zondagmorgen natuurlijk niet-te-doen, maar ja, aangezien alles op dat moment al zeer deed, kon die rug er ook wel bij.

Jammer genoeg blijft deze pijn nu hangen. Een altijd aanwezige, zeurende, trekkende pijn. In de zetel zitten is pijnlijk, autorijden is pijnlijk, in bed liggen is pijnlijk. Het enige dat helpt is aan de deurstijlen gaan hangen. Op die manier rek ik mijn rug uit en krijgt de zenuw van mijn hamstrings meer plaats en zendt hij geen pijnlijke signalen meer uit.

 

Aangezien lopen er de eerstkomende dag nog niet in zit, kan ik niet testen of dat wel goed gaat. Ik wacht met een heel bang hartje af….

14:22 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-01-10

Welkom 2010!

Eindelijk zijn de feestdagen voorbij. Werd dat tijd. Ik heb mijn buik -letterlijk- vol van de familiediners. Nu moet ik de knop in mijn koppeke terug omdraaien om terug in de spaarstand te gaan leven eten. Leven doen we niet in spaarstand, hé. Ah nee, leven doen we voluit, met volle goesting en een open geest, genietend van de kleine dingen.

Ik ga geen overzichtje maken van wat ik in 2009 op sportief vlak heb gedaan. Geen zin in. Het belangrijkste dat ik onthouden heb is dat ik dichter bij de magische grens van 2u ben gekomen voor wat de halve marathon betreft, maar dat ik het –alweer- net niet heb gehaald.  The story of my life. Het voorbije jaar heb ik 1510 km afgemaald terwijl ik er in 2008 net iets meer had gedaan: 1544 km.

Dinsdag was ik jarig, en heb ik een hele dag cadeautjes uitgepakt en vrienden en familie op bezoek gekregen. ’s Avonds ben ik zoals elke dinsdag gaan trainen, en hebben al mijn matekes gezongen voor mij! Ik werd er gelijk rood van. Daar moet je dan 38 jaar voor geworden zijn J. Mijn ventje had 2 lekkere cakes gebakken, waarmee ik hen getrakteerd heb.

Als kers op de taart zijn we woensdagavond naar de sauna gegaan, waar we in de Finse sauna verwend werden met een honingsessie en later ook nog een banja-ritueel (zwaaien met berketakken). Omdat het de laatste sauna van het jaar was hadden ze een verrassing voorzien, vertelde men ons. Ik dacht aan een borreltje of iets dergelijks, maar nee hoor, toen we bijna aan het einde van de sessie waren kwamen die mannen met 2 grote emmers met ijswater binnen. Ik vreesde dat ze die óók nog op het vuur zouden gooien – het was nu al vechten – maar dat deden ze niet. Ze sopten de berkentakken in dat ijskoude water en zwierden en zwaaiden er op los! Het ijswater vloog in het rond! Zálig!

Onze oudejaarsnacht hebben we reuzegezellig met vrienden doorgebracht, al etend, drinkend, babbelen en lachend. Meer moet dat niet zijn. Om iets na 2 u lagen wij in ons bedje, dus was het niet zo moeilijk om op Nieuwjaarsdag op tijd uit bed te rollen, de loopkleren aan te trekken en de eerste looppassen van 2010 te zetten. In het gezelschap van mijn matekes hebben we een uurtje losgelopen.

Plannen voor 2009?  Ik zou hier veel kunnen opschrijven, maar iets in mij zegt dat ik beter voorzichtig ben. Dat iets heet “ervaring” geloof ik J Toch waag ik een kleine poging om mijn WENSEN op te schrijven. Dat is nog iets anders dan PLANNEN.

-         die verdomde 2 uursgrens op de halve zou ik echt echt echt willen breken

-         ik zou heel blij zijn met een aantal kilo’s minder. Minstens 5.

-         het zou super zijn mocht ik einde maart er in slagen om 12 km/u te kunnen lopen op de Zandvoort Circuit Run met de mensen van het A-team van de Runner’s World

Maar bovenal, en dat is het allerbelangrijkste, hoop ik samen met mijn familie en vrienden te kunnen genieten van de kleine dagdagelijkse dingen. Het gevoel van geluk dat me kan overvallen als ik helemaal alleen tussen de velden loop en de wereld er prachtig uitziet. Mijn kinderen die -ondanks hun dyslexie- me trots een dictee laten zien met goede punten. De grappen van Philip Geubels die me doen schaterlachen. Het gevoel van dankbaarheid na een wedstrijd dat mijn beentjes mij hebben willen dragen. Onze poes die altijd blij is als ze ons ziet thuiskomen. Het plezier als ik met mijn matekes een stapje in de wereld ga zetten en we ons 20 jaar voelen. Een reactie op mijn blog die mijn hart verwarmt. Wouter die als een echte waterrat al lopend het zwembad induikt en tegelijkertijd 2 ringen uit het diepe bovenhaalt en ze trots toont. Het lezen van een meeslepend boek waarbij mijn ogen niet snel genoeg over de letters kunnen vliegen. Robin die het altijd van me wint in een fietsduel en zijn blozende kaken en de lichtjes in zijn ogen achteraf…..

Het klinkt zo cliché, als we iemand ons een “goede gezondheid” horen toewensen. Maar ik wil er toch even bij stilstaan, dat alles werkelijk begint bij een goede gezondheid. Als alles goed gaat is die gezondheid een vanzelfsprekend iets. We staan er niet bij stil. Maar o wee als er een pees protesteert, of een gewricht lastig gaat doen….Menig loper verandert in geen tijd van een vrolijke clown in een chagrijnig stuk verdriet. Ik bijvoorbeeld J En dan gaat het nog maar om iets onnozels als een blessure. Laat staan dat er iets serieus aan de hand zou zijn. Pas dan gaan we waarderen wat het betekent om echt gezond te zijn.

Dit gezegd zijnde, wens ik al mijn lezertjes een heel fijn en gezond 2010!

2010

 

16:02 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

18-11-09

In my eyes

oogtestVanmorgen kreeg ik telefoon op het werk. Een collega vroeg of ik even naar de bus wou gaan. “De bus?” – “Ah ja, voor een medisch onderzoek.”

Brrrr. Medisch onderzoek. Doet me denken aan mijn jeugdjaren waarbij we schaarsgekleed in een gang onze beurt moesten afwachten. Klasgenootjes die onwennig tegenover elkaar in de gang stonden en niet wisten waar naar kijken.

Soit, we zijn 2009, dus we trekken vol goede moed naar De Bus.

Eerst bij de verpleegster annex secretaresse passeren. Na wat administratieve formaliteiten mag ik mijn voorhoofd tegen een apparaat plaatsen. Zo’n 8 cm voor mij bevinden zich 2 kijkgaten, doet me denken aan zo’n machientjes dat ons mannen vroeger ook hadden, en dat je als een verrekijker voor je ogen moest houden,waarbij je een soort dia’s van Sneeuwitje kon voortklikken.  Een paar cm lager staan nog 2 kijkgaatjes en daaronder nogmaals 2.

 

Ik mag de lettertjes hardop zeggen die ik zie staan. Door de bovenste kijkgaatjes zie ik een lichtscherm verschijnen. Ik begin al een hekel aan dat apparaat te krijgen. Wat is dat zeg, ik zie precies niks? Ik zie wel dat daar heel fijntjes “iets” staat, maar om daar nu een letter van te maken? Volgens mij zit ik niet goed voor dat ding. Dus ik schuifel wat op de stoel en probeer het nog eens. Verdorie, zeg. Ik die er zo prat op ging dat ik nog hééééle goeie ogen had. Er passeren nog een paar schermpjes. Pfff, gokken dan maar. Of het een O of een D is? Of het een R of een B is?

Dan wordt het leuker. Er verschijnt een grafiekje met in het midden een bolletje. Ik mag zeggen waar in het raster het bolletje zich bevindt. Makkie. Net als ik hardop wil zeggen waar de hij zit, springt de snoodaard weg. Huh? Ik knipper eens met mijn ogen en ja hoor, hij staat terug in het midden. Tweede poging. En wéér verspringt hij. Ik zeg het tegen de verpleegster annex secretaresse, met een zekere wanhoop in mijn stem. “Naar rechts, zeker? “ vraagt ze me.  “Euh, nee, hij springt naar links”.

 

Ik moet blijven zitten en het apparaatje rommelt en rammelt weer. Ha! De middelste kijkgaatjes gaan open. Weer lettertjes lezen. Dat gaat al een beetje beter maar ik twijfel nog vaak. Dju toch. Mijn kijkers laten me in de steek.

 

Als de onderste kijkgaatjes open gaan, krijgt de verpleegster geen kans om iets te zeggen, want ik ben haar voor. Heel fier dreun ik het rijtje op. Zie je wel! Ik kan het toch!

 

“Tja, dichtbij is geen probleem, maar ver zien is nog net goed genoeg om ’s avonds auto te rijden”, luidt het verdicht.  Zo voelt het dus om niet goed te zien. Ik heb me altijd afgevraagd wat dat is, niet goed zien. Ik kon me niet inbeelden wat het moest zijn om letters in een waas te zien, of niet meer scherp te kunnen focussen. Vandaag ben ik die ervaring dus rijker.

 

Nog even bij de dokter gepasseerd voor een babbeltje en dat was het. Stempel “goedgekeurd” op mijn gat gekregen en ik mocht weer gaan werken. Pas binnen 5 jaar de volgende controle. Als ik de bus dan niet op de tast moet gaan zoeken….

16:57 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17-10-09

the week after

Ik heb deze week nog geen tijd gehad om iets te schrijven. Gewoon geen tijd. Druk met het voorbereiden van ons ledenfeest vanavond. Spannend. Ik ben benieuwd of onze quiz weer succes gaat hebben en of we daarna de mensen van hun stoel krijgen… Nog veel spannender (maar minder leuk) is of alles met de traiteur in orde zal zijn, want die heeft me de voorbije week redenen gegeven om daaraan te twijfelen. Soit, we zullen wel zien. 

Dadelijk ga ik mijn mannen hun kleren uitkiezen, want aangezien we vanavond een BLACK AND WHITE-party houden, moet dat wel juist gekozen zijn natuurlijk. En mijn mannen hebben daar geen verstand van, dus moet moeder de vrouw wat helpen.

Aan de halve marathon hou ik goeie herinneringen over. Ik heb hem goed verteerd. Maandag en dinsdag was trappenlopen niet mijn favoriete bezigheid, vooral niet trap af J, maar woensdag was er nog weinig van te merken.

Ik had wel schuurwondjes van mijn singletje aan de binnenkant van mijn arm en de zijkant van mijn lichaam. Omdat ik het singletje nog een paar uur na aankomst heb aangehouden, begon dat echt wel pijn te doen. Eénmaal in de douche ging ik zowaar tegen het plafond. Het prikt altijd wel als er water op een nieuw schuurwondje komt, maar nu riep ik het uit! Ik had de wondjes dan afgeplakt met een grote plakker, maar die kleefstrips veroorzaken op hun beurt weer irritatie, dus van lopen is er deze week nog geen sprake geweest. Ik kan de armbeweging niet maken zonder pijn. Allé, pijn is een groot woord. Het doet ambetant, laat het me zo zeggen. Ik moet er trouwens niet aan denken om een strakke sportbh aan te doen. Dat gaat even niet.

Morgen ga ik jullie groot nieuws verklappen! GROOT nieuws. Maar vandaag nog niet. Mijn clubgenoten lezen deze blog ook, en ik wil er vanavond op het ledenfeest nog niks over vertellen. Dus nog even wachten tot morgen… echt GROOT nieuws!!!  En ik ben er superblij mee!!! J

Het heeft met deze mensen te maken:

A-team

14:06 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-10-09

VROLIJK

Als je hier niet vrolijk van wordt, weet ik het ook niet meer...

19:49 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-10-09

In verhouding

beer met roosGisteren stond ik aan het graf van mijn neefje, ons Gino’ke. Het was exact 9 jaar geleden dat hij gestorven is. Hij was mijn lieveke, mijn schatje, mijn vriendje, mijn liefste lievelingeske.

Ik zag het moment voor me toen ik en Mark trouwden en we de kerk uitkwamen. Ik had zo vaak aan mijn nonkel en tante gevraagd of ze toch wel met onze Gino naar de kerk kwamen. Ze hadden altijd geantwoord dat ze het nog niet wisten, hing af van het weer enz., wat ik perfect begreep.  Ik had allemaal snoepjeszakjes voorbereid om aan de kindjes uit te delen. En ook één knuffelbeertje voor onze Gino, voor het geval hij toch moest verschijnen, je wist maar nooit. Met snoep kon het kind natuurlijk niks doen.

Toen we de kerk uitkwamen zag ik hem. Hij zat in zijn rolstoel. Mijn nonkel had hem één roos “in zijn armen gegeven”. Ik herinner me nog hoe een waterval van  tranen bij mij begon te lopen toen ik hem zag zitten. En hoe ik hem zijn beertje heb toegestopt. Hoe ik de andere kindjes eigenlijk amper heb gezien in mijn waas van tranen.  Hoe ik gepakt was door het feit dat hij daar in zijn rolstoel op ons wachtte. 

En nu is het alweer 9 jaar geleden dat hij is gestorven.

Ik was diep beschaamd dat ik me zondag zo heb laten gaan om iets triviaals als een omgeslagen voet en een eventuele niet-deelname aan een wedstrijd. Diep beschaamd. Sommige mensen moeten met andere zaken afrekenen. Zaken die 1000 keer zo belangrijk en 1000 keer zo moeilijk zijn.

Dus laat ons maar van het leven genieten, en alles in verhouding zien.

18:32 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-09-09

Wie het kleine niet eert....

Er stond een berg strijk naar mij te lonken vanavond, maar ik kon mezelf niet meer bedwingen. Ammehoela strijk!

Ik heb mijn loopschoenen aangedaan en ben een 3 kilometerkes gaan lopen. De blessure heb ik niet gevoeld, wel mijn voetzool achteraan aan dezelfde voet. Zouden de schokdempende hieltjes die ik draag niet meer genoeg zijn?

Ik wacht nu even af of ik morgenvroeg iets voel. Het deed in elk geval wreed, wreed deugd om de beentjes nog eens te mogen strekken. Heb de hele tijd lopen glimlachen als de eerste beste idioot. Een kinderhand is gauw gevuld….

23:17 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-08-09

IK HEB DE MARATHON GELOPEN!!!!!!

Ja, je leest het goed! Ik heb de marathon gelopen. Samen met Dirk en Luk en Nancy. Vannacht in mijn slaap. Ik weet zelfs mijn tijd nog: 4u 16 minuten en daar was ik apetrots op. Te meer omdat ik niet kapot was aan de finish, er had dus nog méér ingezeten J

 

Dromen zijn bedrog, I know, I know. Zo ver reikt mijn ambitie trouwens niet. Ik wil eerst de halve marathon een kopje kleiner maken. Ik ben altijd zo blij dat ik na 21 km mag stoppen, en kan me dan echt niet voorstellen dat je dan nog maar halverwege zou zijn. Uit ervaring weet ik wel dat het allemaal afhangt van hoe je je op de afstand instelt, want bij elke wedstrijd vind ik de laatste kilometer er te veel aan, of het nu om 3 km of 21 km gaat.

 

Vanavond staan er lange intervals op het programma: 800 meter. Niet bepaald mijn geliefkoosde training, zeker niet als het zo’n lange versnelling is, maar achteraf zal ik weer wreed kontent zijn dat ik het gelopen heb.

 

mojitoGisterenavond heb ik me te pletter geamuseerd. Vrij onverwacht met mijn liefste broerke en mijn liefste frindinneke op een terrasje verzeild geraakt, in het gezelschap van een paar mojito’s. We hebben gelachen tot onze buikspieren protesteerden. Werkelijk gegierd. Dat was lang geleden en het heeft me ongelofelijk veel deugd gedaan. Merci matekes!

 

Vanmorgen bracht de postbode eindelijk, eindelijk een briefje van Robin vanop volleybalkamp. Hij amuseert zich heel goed en hij had zelfs 3 smarties bij in de envelop gestoken, die tijdens de reis gesmolten waren, vervolgens platgedrukt en daarna gestold. Het zag er lief uit J. Morgen mag ik hem gaan halen, nog één keer slapen….

14:11 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

28-06-09

Nostalgie

Wat een enthousiaste reacties op mijn muziekvragen J Niet iedereen is natuurlijk zo gek als ik. Ter volledigheid geeft ik toch de titel en uitvoerder: 

  1. Infinity – Guru Josh Project
  2. Master of puppets – Metallica
  3. Disturbia – Rihanna
  4. Drop the pilot – Joan Armatrading
  5. Kryptonite – 3 Doors Down
  6. Baba O’Reilly – The Who
  7. Hot ’n Cold – Katy Perry
  8. Fairytale gone bad – Sunrise Avenue
  9. Swedish designer drugs – Daan
  10. The bad touch – Bloodhoung Gang

Vandaag was het al nostalgie wat de klok sloeg: ons moeder en ons vader hadden grote kuis gehouden op hun zolder. Ik kreeg mijn LP’s en singeltjes mee naar huis, mijn trouwkleed, en ik moest een zak met oude juweeltjes nakijken alvorens hij weggesmeten werd.

Bij de LP’s vond ik natuurlijk de hele collectie van Bruce Springsteen, inclusief zo’n live box, de maxisingle van Lou Gramm’s “Midnight Blue” (in turquoise transparante uitvoering!) die ik ooit van Nancy voor mijn verjaardag had gekregen.Bij de singeltjes vond ik het allereerste plaatje dat ik ooit zelf gekocht heb: “Midnight Dynamos” van Matchbox. Keigrappig. Word je op slag vrolijk van.

Tussen de juweeltjes vond ik een ring die ik op mijn 16e ergens in Zuid-Frankrijk gekocht had; zo’n oud zilver ringetje met een natuursteentje in. Ik voelde me op slag 20 jaar jonger! Waar is de tijd gebleven?

Maar dan….mijn trouwkleed. Het heeft exact 13 jaar bij ons thuis op zolder gehangen, goed verpakt en beschermd. De rekening van de droogkuis hing er nog aan: 3000 BEF verdorie, alleen maar om het te laten kuisen, maar dat was destijds wel nodig na een trouwdag in de regen. De grote vraag was natuurlijk: KAN IK DAAR NOG IN? Ik wist zeker van niet, maar toch wilde ik eens proberen. En ziehier het resultaat:

 nieuwe map 003

nieuwe map 006

nieuwe map 001


nieuwe map 007

Het paste nog perfect! Heel straf vind ik dat, want er zijn toch wel wat kilo’s bij tegenover 13 jaar geleden, maar toen liep ik nog niet en wogen mijn, ahum, spieren nog niet zo zwaar, haha! Het was precies net als 13 jaar geleden: mijn moeder die me kwam helpen aankleden, alle knopjes en knipperkes vastmaken, ik die in de spiegel mezelf wilde keuren…spannend en keileuk!

Ik herinner me nog toen ik een kleed ging kiezen dat ik perfect wist wat ik wilde: een SPIERWIT kleed, in SATIJN en met hééééél vééééél PARELTJES op. En wat is het geworden: een GEBROKEN WIT kleed, in WILDE ZIJDE, ZONDER één enkel pareltje. We hadden al een paar winkels gedaan en veel, héél veel gepast, maar niets waarvan ik echt overtuigd was. Tot ik dit kleedje zag hangen. Die rug met die strikjes…ik was al verkocht nog voor ik het gepast had. Ik zou nu never nooit nog zo’n pofmouwen kiezen, maar tja…op 13 jaar tijd verandert de mode en een mens zijn smaak natuurlijk J

Ah ja, ik heb vandaag ook gelopen: zo’n 13 km deze namiddag. Het was warm, maar best te doen voor een trage duurloop. Veel mensen onderweg tegengekomen, al fietsend. Ook veel senioren waarvan één man me zei: “Mor menneke toch, het is zoe al hiejet genoeg” J Vanavond hebben we daar nog 21 km fietsen bij gedaan. Dan is de gemiste training van vrijdag een klein beetje goedgemaakt. Vrijdag waren we nog eens van een sauna gaan genieten.

Volgend weekend staat de aflossingsmarathon in Rijkevorsel op het programma, waar we met onze ploeg “De Mall’se Dames” de tijd van vorig jaar zullen proberen te verbeteren: toen waren we op 3 u 45 min binnen. We zullen proberen, wait and see….

22:20 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-06-09

Birthday

1_jaar“Black eyes burning bright” is vandaag precies 1 jaar oud. 1 jaar geleden begon in vol goede moed en met hopen energie aan een trainingsschema van coach Mario. De eerste keer dat ik met een schema zou trainen. Om één en ander op een makkelijke manier te laten opvolgen, had ik deze blog in het leven geroepen.

Van begin juni 2009 tot medio oktober 2009 heb ik heel trouw 4 keer per week gelopen. Voor zo ver ik me herinner heb ik gedurende deze 4 maanden ocharmkes 3 keer van het schema afgeweken:

-         in juli op verlof heb ik 1 training overgeslagen wegens de warmte

-         in augustus heb ik een keizware training waar ik al weken op voorhand van wakker lag niet helemaal volbracht wegens te zwaar

-         in september mocht in op bevel van de dokter 1 week niet lopen wegens wondroos aan mijn been.

Voor de rest heb ik alles tot op de letter nauwkeurig uitgevoerd. Ik herinner me zelfs een vrijdagavondtraining dat ik samen met Dirk in de dertig rondjes op onze piste heb gelopen. Oersaai, zo rondjes draaien, maar HET SCHEMA zei dat het moest, dus ik deed het.

Resultaat van deze gevarieerde trainingsmethode was dat ik eind augustus een 9 km-wedstrijd liep aan 11,3 km/u gemiddeld, MET bovendien een heel goed gevoel. Ik denk dat dat één van de wedstrijd is waar ik tot op heden de beste herinneringen aan overhou. Goed resultaat met goed gevoel. Nooit was ik beter getraind, nooit was ik beter in vorm. De kilo’s vlogen er af, zonder dat ik echt begreep hoe dat kwam.

Doel van het trainingsschema was om op de halve marathon van Eindhoven onder de 2 uur te duiken. Supergemotiveerd was ik. Ik geloofde dat het zou lukken. Maar het is me niet gelukt. Veel te snel gestart. Vlug opgebrand. De kaars was uit en dan duurt elke kilometer héééél lang. Afgezien als de beesten. Echt niet voor herhaling vatbaar.

Na Eindhoven ben ik terug op 3x/week trainen overgeschakeld omdat ik thuis gemist werd. De kilo’s vlogen er terug aan. Coach Mario bleef voor schema’s zorgen die ik zo goed mogelijk volgde, maar waar al eens regelmatig van afgeweken werd.

blotekontNu zijn we 1 jaar verder, en ligt er hier weer een mooi schema te blinken. Ik wil in Eindhoven namelijk wraak pakken. Maar op één of andere manier geraak ik niet vertrokken. Ik weet niet waar ik de motivatie moet zoeken. Zo gretig als ik vorig jaar was, zo vertwijfeld ben ik nu.

Ik wil wel, maar ik denk dat ik een schop onder mijn kont nodig heb. Iemand kandidaat?

20:53 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

03-06-09

Moe?

Het is hier stil geweest. Ik weet het.

Maar ik heb weinig te vertellen. Geen inspiratie, geen motivatie.

Idem dito voor wat het lopen betreft. Geen inspiratie, geen motivatie, geen ambitie. 

ever been this tiredNiet dat de liefde voor het lopen verdwenen is, absoluut niet. Ik loop nog heel graag, maar ik kan mezelf niet motiveren om alles uit de kast te halen om een goei training te beginnen of een goei wedstrijd te lopen. De fut is eruit. De vlam is uitgeblazen. De pit is weg.

 

Afgelopen zondag heb ik samen met mijn clubmaatjes meegedaan aan de 20 km van Brussel.

Ooit is het me gelukt daar onder de 2 uur te lopen, maar die ambitie had ik dit jaar niet. Veel te warm, niet goed genoeg getraind, geen ambitie, geen motivatie. (of had ik dat al eens gezegd?)

Luk en Dirk zijn de hele tijd al echte chaperonnes bij mij gebleven, zijn bij elke drankpost drinken voor mij gaan halen, hebben me natgegoten, maw verwend tot en met! Aan het begin van de Tervuren laan speelde een oude kuitblessure van Luk op. Hij ging wandelen. Ondanks zijn aansporingen om verder te lopen zijn Dirk en ik altijd bij hem gebleven. Samen uit, samen thuis. Alsof ik het erg zou vinden om te Tervurenlaan te wandelen ipv te lopen J

Gefinished in 2u 16min. Er had zeker een betere tijd ingezeten, maar who cares? Ik alvast niet.

 

Wat nu?

Misschien volgende week een 5 km in Hoogstraten. Misschien ook niet. Ik weet het nog niet.

Op 19 juni doe ik zeker wel in Brecht mee. Maar ik weet nog niet of het de 3 of de 6 km wordt. Ik weet niet veel, hé? Ik weet het. Ik weet dat ik niet veel weet, dat is ook al iets.

 

Soit, ik merk dat er niet veel zinnigs meer uitkomt, dus tijd om te stoppen met zeveren, denk ik.

20:20 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26-03-09

Nieuwe job!!!

nieuwe jobIk ben gisteren mijn contract gaan tekenen, dus ik mag het nu wel zeggen: IK HEB EEN NIEUWE JOB!! En bovendien deeltijds! Wel 4/5e dus meer uren dan ik nu doe, maar dat vind ik niet zo erg omdat het voor de rest echt wel is wat ik wil: een interessante functie in een groter bedrijf, en niet in ’t stad of die richting uit. Dus hopelijk blijf ik gevrijwaard van files. Het zal hier thuis wel enige aanpassing vragen van de gezinsleden en wat de organisatie van het huishouden betreft, maar dat moet dan maar.

Dus om op mijn eigen vraag van één van mijn vorige postjes te antwoorden: ja ik ben bijgelovig geworden want vrijdag de 13e heeft me geluk gebracht, haha! Toen had ik het eerste sollicitatiegesprek en een paar uur later belden ze al terug om me uit te nodigen voor een tweede gesprek. Dan was het nog afwachten tot vorige vrijdag vooraleer ik de bevestiging kreeg, maar uiteindelijk kwam het verlossende telefoontje!

De voorbije weken werd er wel gelopen, hoor. ’t Is niet omdat ik het hier niet opschrijf dat ik niets zou doen, hé. Vorige week dinsdag heb ik nog eens gewoon met de groep meegelopen.. De eerste ronde haalde ik 8,8 km/u met een gemiddelde hartslag van 137. Vond ik niet slecht. Dat is al een halve km/uur gewonnen.

Vrijdag heb ik intervallekes gedaan, maar mijn FR305 niet terug opgezet na het warmlopen, dus geen gegevens beschikbaar.

Zaterdag ben ik mijn matekes gaan aanmoedigen in Lier. Het verslag lees je op onze miepmiepzoef. Bovendien heb ik eindelijk kunnen kennismaken met Ruthje en Julie die ik op een terrasje tegenkwam. Leuk! Nadien waren we bij mijn allerliefste frindinneke uitgenodigd om haar verjaardag mee te vieren.’t Was daar weer ambiance, zoals je in de reacties op de miepmiepzoef kunt lezen. Man, man, man….

Zondag heb ik nog eens een toerke over de bergskes gedaan. Binnenkort mogen we daar terug elke week over galopperen. Zal dat deugd doen! Terug in ons geliefde bos en in daglicht lopen! Ik kan amper wachten!

Eergisteren heb ik nog eens braafjes op hartslag gelopen. Maar coach, jong, nu niet voor ’t één of ’t ander, maar dat traag lopen begint serieus mijn voeten uit te hangen! Ik weet wel waarom ik dat moet doen, en ik heb er tenslotte zelf voor gekozen om die testen te doen en het advies ter harte te nemen, maar stillekesaan begin ik het beu te worden. Dinsdag hing ik ook weer helemaal achteraan en al vlug liep ik helemaal alleen bij de warmloopronde. Na het warmlopen hebben mijn matekes samen met mij de 6 min-versnellingen op hartslag meegedaan, dus dat was wel leuker. Ik had er echt deugd van om nog eens gas te geven.

Bovendien beginnen de 10 mijl in Antwerpen in ’t zicht te komen, en ook al zou ik daar op hartslag moeten lopen ipv een goede tijd te willen neerzetten….ergens begint het toch te kriebelen om er een lap op te geven. Als dit weekend de klok wordt verzet, zal het ’s avonds merkelijk langer licht zijn. Als we dan dinsdags terug naar het bos trekken, ga ik toch gewoon met de groep meegaan, en niet meer achterblijven.

 coupe den draverMorgen gaan we nog wat intervallekes doen, en zaterdagmorgen om 9 u hebben we met de bende afgesproken om de jogging in Brecht mee te doen. ’s Avonds gaan we ne fameuze crème-glace eten in den Draver, en daarna gaan we nog eens lichtjes de beest uithangen. Alle opgegeten caloriekes verbranden op den dansvloer. Ik heb er al zin in!!!

16:50 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-03-09

Lente

Er zit verbetering in de conditie. Echt waar! De duurloop van deze namiddag ging supergoed: als ik mijn hartslagen vergelijk met die van de vorige maanden aan dezelfde snelheid, zit ik zo’n 9 à 10 bpm lager. Er komt dus schot in de zaak, eindelijk. Ook hier geldt het gezegde: ‘de aanhouder wint’!

 plons-3Onderweg waren er mensen zwarte lage schermen aan een beek aan het zetten. Even gestopt,  uitleg gevraagd EN gekregen: deze schermen dienen om de padden en kikkers tegen te houden en ze zo te beschermen tegen een gewisse dood onder een autoband. Om de 5 m ongeveer plaatsten ze emmers in de grond waar ’s nachts de beestjes in vallen, en ’s morgens komen die mensen de emmers uit de grond trekken, om ze dan aan de overkant van de weg leeg te maken. De padden en kikkers kunnen dan gezond en wel verderspringen naar hun einddoel: een vijver iets verderop waarvan ik vermoed dat dat hun geliefkoosde plek is om volop aan het nageslacht te werken. Blijkbaar zaten op die bepaalde plek ook heel veel salamander(tje)s. Ik wist niet dat die hier in onze streek ook leefden.

Vanavond na het eten ben ik met ons mannen nog eens naar ginder gefietst in de hoop dat er al iets in de emmers te zien was, maar helaas.

Wel zagen we dartele lammetjes in de wei rondspringen. Samen met de zachte temperaturen maakt dit toch het lentegevoel wakker. Laat maar komen, die lente!

19:01 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-02-09

Change of plans

Plannen zijn er om veranderd te worden: ik ga voorlopig geen wedstrijden meer lopen, dus ook de halve marathon in Lier niet. Ten eerste doet de kuit nog altijd wat lastig. Niet erg, maar te erg om 21 km aan een stuk volle gas te geven. Dat is vragen om een grotere blessure. Ik heb het al met de coach ‘besproken’ en hij vindt het ook belangrijk dat ik moet kunnen blijven lopen, dus geen grotere blessure mag oplopen. Ten tweede zijn de uitslagen van mijn sportmedische testen eindelijk binnengekomen, maar daarover later meer. Ten derde maken de extra kilo’s de kans op succes kleiner. En een aanval op een PR heeft in mijn ogen alleen maar kans op slagen als alles meezit. Alle beïnvloedbare zaken, bedoel ik. De vorm van de dag is altijd af te wachten.

De uitslag van de testen wees op een te kleine aërobe basis. Ik zou harder moeten kunnen lopen bij hartslagen onder mijn omslagpunt, dan ik nu doe. Dit kan ik bekomen door een aantal maanden gericht op hartslag te trainen, wat wil zeggen voornamelijk TRAAG lopen. Niet alleen de lange duurlopen, maar ook alle andere trainingsvormen moet een paar vitessen lager geschakeld worden. Interval mag (moet) nog wel, maar aan veel lagere hartslagen/snelheden dan nu. Dus gaan we dat maar proberen. Men raadt me aan pas een nieuwe aanval op mijn PR op de halve marathon te doen in het najaar. En ondertussen weinig of geen wedstrijden te lopen.

Of ik volgende week ik Lier ga verschijnen, weet ik nog niet. Misschien doe ik wel mee, maar loop ik ‘voor de fun’ de 10 km mee. Misschien blijf ik gewoon thuis, want er dient hier nog wat kunst- en vliegwerk te gebeuren om 2 volleybalwedstrijden van Robin, een wielrennerstraining van Mark, en een loopwedstrijd van mij in één namiddagplanning te kunnen passen. We zullen zien.

De 10 mijl in Antwerpen wil ik wel meedoen. Ik zou met mijn hartslag niet boven de 170 mogen komen. Het zou eens wat anders zijn: een wedstrijd op hartslag lopen en niet tegen de tijd. Zou ik dat kunnen? Ik weet het niet. Maar als ik het niet probeer, ga ik nooit een antwoord op die vraag kunnen geven.

Gisterenavond op de piste heb ik met mijn maatjes dus traag gelopen.  Mijn kuit liet zich nog altijd wel voelen, maar het ging wel. Morgen staat een echt traag duurloopje op het programma. De kunst zal zijn om zo traag te lopen dat de hartslag niet hoger gaat dan toegelaten.

Deze namiddag ben ik met mijn broer nieuwe loopschoenen voor hem gaan kopen bij Top Running in Wuustwezel. Daarna zijn we samen binnengesprongen bij de beenhouwer bij ons in het dorp. Nee, niet om 2 koteletjes te bestellen, haha! Mijn broer had al afgerekend en was naar de bakker gegaan. Ik moest nog afrekenen. Plots draait de beenhouwersvrouw zich om en vraagt me:

-“Zijn jullie een tweeling?”

-“ Huh???? Ik ben 11 jaar ouder dan hem!”

-“Maar jullie zijn toch broer en zus? Jullie gelijken als 2 druppels water op elkaar!”

- “Wij zijn inderdaad broer en zus, maar ik wist niet dat dat zo zichtbaar was”

Ik in mijn nopjes omdat een leeftijdsverschil van 11 jaar blijkbaar niet echt opviel J Zelf zie je dat niet, hé, dat je op je broer of zus gelijkt. Ik hoor wel vaak, en heb dat hier op mijn blog ook al als reactie gekregen, dat ik wel veel op mijn ene zus lijk. Nu, oordeel zelf maar: hier zijn we met z’n vieren: (foto werd vorige zomer genomen, toen mijn zus zwanger was van onze Vincent)

 Kinderen Breugelmans

18:18 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-01-09

Obama en Bruce Springsteen

De dinsdagavondtraining werd geen succes: we waren nog maar amper 1 kilometer ver, of ik kreeg last van mijn linkerkuit. Geen stekende pijn, maar een brandenderig gevoel, te vergelijken met het gevoel vlak voor je een kramp in je kuit krijgt. Ik hoopte dat het wel zou wegtrekken, maar niks van. Na de 1e toer ben ik dan maar binnengewandeld. Geen risico's nemen. Gisteren en vandaag voel ik nog altijd niks aan die kuit als ik gewoon wandel. Ik heb voor alle zekerheid de hakjes-laarzen maar in de kast laten staan en ga weer gewoon platvoets door het leven. Alles voor de goede zaak, hé?

bruce-springsteen-dropout-400a062207
Heuglijk nieuws: de beste zanger aller tijden met de beste songs aller tijden en de beste begleidingsgroep aller tijden komt opnieuw naar onze contreien: inderdaad, Bruce Springsteen maakt zijn opwachting op Pinkpop op 30 mei! Jihaaa! Volgens mij is dat de datum van de 20 km van Brussel. Mijn keuze is rap gemaakt, hoor! Ik was sowieso al aan het twijfelen of ik nog wel naar Brussel zou gaan: de massa deelnemers (waaronder veel niet-lopers, volgens mij) maakt het gewoon onmogelijk om een goede tijd neer te zetten. Dus bij deze is mijn beslissing een handje geholpen.

Dan nog een leuke anekdote van onze Wouter gisteren (7 jaar is hij): hij was enthousiast aan het vertellen over een nieuw computerspelletje dat hij van de papa gekregen had: een Ketnet-spelletje waar je dit mee kan doen, en dat, en zelfs radio luisteren en ook nieuws. "Maar dat nieuws is geen nieuws van vandaag, hoor mama, dat is al ouder nieuws, van voor dat Obama president was, " zei hij heel laconiek. Mijn kleine wijsneus! 

09:25 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-01-09

Goedgekeurd!

gevallen in sneeuwDinsdagavondtraining: het was 16 ° warmer dan 1 week ervoor! Niks witte wimpers, niks gladde banen, we konden gewoon onze gebruikelijke toer doen zonder op onze hoede te zijn om uit te schuiven, of zoals me vorige week overkomen is: in de sneeuw geduwd te worden door een collega loper. Ok, ik geef toe, ik heb het robbertje vechten in gang gestoken door te proberen sneeuw in zijn trui te stoppen. Wat me overigens niet gelukt is. Doeme toch. J

Soms willen de benen mee, soms niet. Soms wil de ademhaling mee, soms niet. Dinsdagavond werkten mijn beentjes supergoed mee, alleen kreeg ik precies geen zuurstof.  Niet logisch, want de lucht was toch niet meer zo koud als de week voordien? Ik had nogal vlug het gevoel aan een hele hoge hartslag te lopen, maar niks was minder waar: 1e toer 9.6 km/u  en 2e toer 9.8 km/u. Telkens aan hartslag 160. Het schema schreef 9.6 km/u voor, dus daar zaten we niet ver naast.

 goedgekeurd2Vandaag stond er iets anders op het programma: sportmedische testen bij Nottebohm in Brecht.

Ik wilde toch zekerheid dat met mijn hart alles in orde was, en dat het fameuze slaapgevoel na een intensieve inspanning, niet veroorzaakt werd door één of ander verborgen gebrek.

Ik moet zeggen: ze maken er daar serieus werk van. Eerst een consultatie bij een sportadviseur, daarna bij een dokter voor een echo van het hart, ook nog een cardiogram, bloed prikken voor volledig bloedonderzoek, bloeddruk nemen, de eigenlijke test, daarna weer bij de dokter en als laatste een bespreking bij de sportadviseur.

De eerste consultatie bij de sportadviseur was meteen de ergste: ik moest EN op de weegschaal EN er werd een vetmeting gedaan dmv huidplooimeting en dmv zo’n apparaatje dat een electrische stroom door je lichaam jaagt. ERG, ERG CONFRONTEREND. Op de koop toe mag je hardop je vetpercentage en absoluut gewicht voorlezen aan de adviseur. Eerste advies: ik moet afvallen. Nu ja, dat wist ik zelf ook, mijn broeken schreeuwen de laatste dagen tegen mij dat ik moet afvallen J

Ik blijk zeer stram te zijn want ik kon niet ver met mijn vingers voorbij de tippen van mijn tenen reiken, mijn reactiesnelheid is bedroevend wat wil zeggen dat ik eerder voor een duurloop dan voor een sprint gemaakt ben (hiphoi), mijn longinhoud is perfect normaal, en ik blijk 1 cm groter te zijn dan altijd gedacht, haha.

De echo van mijn hart en het cardiogram bleken ook normaal. Oef.

Voor de eigenlijke loopproef werd ik volgehangen met draden met zuignapjes op mijn borst, op mijn rug, en kreeg ik een enorm benauwend masker op mijn neus en mond. Het masker zat eveneens boven op mijn hoofd vastgemaakt met stevige rekkers, dus ontsnappen was geen optie.  Dan de hartslagmeterband nog om, een eerste prik in de vinger voor de lactaattesten, en ik mocht beginnen te wandelen. De adviseur wilde me geen vlakke test laten doen maar één met diverse hellingsgraden, zodat het zeker zwaar genoeg zou zijn en het slaapgevoel uitgelokt zou worden.

Elke 3 minuten werd de snelheid verhoogd alsook de hellingsgraad en werd er bloed geprikt in mijn vinger. Door al die draden was ik verplicht de “handvaten” van de loopband vast te houden tijdens het lopen. Lopen op een loopband vind ik al tegennatuurlijk, en dan kwam er nog een iets of wat geforceerde houding bovenop… Dat masker stak me al vlug tegen. Ik ben vrij claustrofobisch, om het zacht uit te drukken, dus ik moest een grote portie zelfbeheersing aan de dag leggen om dat masker er niet af te trekken.  Na het inwandelen mocht ik beginnen lopen. De hartslag steeg gestaag, de kamer werd warmer en warmer, de zuurstof leek te verdwijnen. Op een gegeven moment riep ik dat dat masker af MOEST. De verpleegster zette het raam nog open, maar de paniek begon zich van me meester te maken. Ze zag het en maakte het masker los. Oef! Terug lucht. Ondertussen bleef de snelheid maar stijgen, moest ik die loopband blijven vasthouden, moest ik af en toe mijn hand naar boven draaien voor de vingerprik, ging de ademhaling dieper en dieper. Na 13 minuten had ik het gehad. Mijn hartslag was naar 189 gestegen. Rustig uitwandelen en uithijgen. 13 minuten lopen met hellingsgraden komt blijkbaar overeen met een 18-tal minuten lopen op vlak parcours. Dat schijnt een goede gemiddelde score te zijn.

Daarna douchen, nogmaals bij de dokter en dan weer bij de sportadviseur.

Hoewel we nog moeten wachten op de uitslag van de lactaattesten, van het bloedonderzoek en dergelijke meer, konden volgende conclusies toch al getrokken worden:

 1.      Ik ben gezond

2.      Ik ben op een gezonde manier bezig met de loopsport

3.      Hart- en longwerking zijn perfect normaal

4.      Goed recuperatievermogen

5.      Voorlopig geen  verklaring voor slaapgevoel

6.      Wil ik het maximum halen uit mijn trainingsarbeid, zou ik toch met hartslagzones moeten beginnen te trainen – en hiervoor rekenen op een periode van 1 jaar alvorens lichaam is aangepast en er resultaat merkbaar is.

7.      Een recreant als ik dient de wedstrijden best te lopen in de buurt van mijn omslagpunt, dit wil zeggen: niet forceren maar luisteren naar signalen van mijn lichaam. Zelfs al wil dit zeggen dat de ambities teruggeschroefd moeten worden.

8.      Ideaal zou zijn om als aanvulling op het lopen, ook wat te gaan fietsen.

9.      Ik moet afvallen, maar vooral vet kwijtraken: blijkbaar is er niet veel mis met de verhouding van mijn gewicht tot de spiermassa (bijna had ik geschreven “massa spieren”, maar daar moet ik zelf eens mee lachen  - klein nuanceverschil)

Het eigenlijke advies met trainingsschema volgens hartslagzones mag ik binnen een 10-tal dagen verwachten.  Een volgende keuring is pas aangewezen binnen een 5-tal jaar. Tenzij ik van plan ben om een marathon te lopen, maar dat is nog altijd een brug te ver voor ondergetekende. Ik ben altijd o zo blij als ik na 21 km mag stoppen. J

Ik moet eens te rade gaan bij onze coach hoe we één en ander in elkaar gaan puzzelen, want hij maakt mijn trainingsschema’s altijd op basis van snelheid in plaats van hartslagzones, maar daar komen we vast wel uit.

20:40 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-01-09

2009

Zoveel als er eind 2008 werd gelopen, zo kalmpjes is 2009 begonnen.

Op oudjaar zelf geen tijd gehad, op Nieuwjaarsdag evenmin. Vrijdag 2 januari zijn we gaan genieten van een sauna, zaterdag was het shoppingdag, dus was het pas gisteren dat de eerste kilometers van 2009 werden gelopen.

Laat ons bij het begin beginnen: de sauna. Zoals altijd is dat ontzettend, ontzettend ontspannend. De spieren moeten niet werken, maar het hart des te harder. Onvoorstelbaar dat je buiten in dat koude weer in je geboortekostuum onder een ijskoude douche gaat staan, en er nog van kan genieten ook!

Ik moest de babysit nog naar huis doen, dus lag pas rond 1 u in bed. ’s  Morgens om 7.30 u eruit want ik ging met Nancy shoppen naar Antwerpen! Eerst rustig samen ontbijten en dan in vliegende vaart naar de Nationalestraat! Naar de winkel van Marlies Dekkers. Ik heb er 2 setjes op de kop kunnen tikken. De portemonnee was bijna leeg, maar ik was wreed content. Mijn dag kon niet meer stuk!  Hoe later op de dag, hoe drukker het werd. Op een gegeven moment was het echt niet leuk meer, je kon over de koppen lopen.  We waren dan ook op tijd thuis.

Zondag, loopdag.  Hoewel ik er een lange nachtrust had opzitten, geraakte ik maar niet wakker. Toch 15.5 km aan 9.5 km/u gelopen. De hartslag hield zich redelijk koest, er werd dan ook niet zo heel veel gepraat. Niet van onze gewoonte eigenlijk.  Ik was warm aangekleed, had alleen last van de koude in mijn ogen. Nu had ik daar gisteren na het lopen nog last van, niet door de kou maar wel gewoon door vermoeidheid. Na het avondeten ben ik als een blok in slaap gevallen voor 2 uur.  Gebrek aan slaap? Vermoeidheid na de lange duurloop? Iets aan het broeien?

Ben eens benieuwd of het morgenavond te doen zal zijn om op straat te lopen met die sneeuw. Wegens de voorspelde kou zou het best kunnen dat ik de eerste keer deze winter een buff over mijn oren ga dragen. Na de training is er een nieuwjaarsdrink voorzien in ons clublokaal. Mogen we niet missen, hé.

Oh ja, waar zijn mijn manieren? Ik vergeet jullie bijna een Gelukkig Nieuwjaar te wensen… bij deze: aan alle bloggers en lezers:  dat al jullie wensen mogen uitkomen, dat jullie nog veel PR’s mogen lopen, geen blessures mogen krijgen (en indien het toch het geval is: dat ze rap mogen genezen), een uitmuntende gezondheid, heel veel liefde, maar vooral: héél véél plezier in 2009!

12:54 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-12-08

Eindstand


1.561 km
, dat is de eindstand van het aantal km in 2008. Daar ben ik best tevreden mee.

 

Gisteren heb ik de training na 1 ronde voor gezien gehouden, had last van mijn buik. Teveel tiramisu gegeten? J

Bedankt voor alle verjaardagswensen! Een 5-tal jaar geleden kreeg ik alleen wensen als de mensen me thuis kwamen opzoeken, of via de vaste telefoon. De laatste jaren kwam daar de mail bij en sms’en. En dit jaar ook nog de blog en facebook.  Zoveel communicatiekanalen tegenwoordig, erg leuk!

 

Bij deze wens ik iedereen leuke feesten vanavond  en zoals ze dat in het Duits zo mooi kunnen zeggen: einen guten Rutsch ins neue Jahr!

vuurwerk

10:47 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

21-11-08

Mijn kleine wijsneus

rechten vh kindMijn jongste zoontje, Wouter, is er pas 7 geworden. Hij heeft onlangs het jeugdjournaal ontdekt en is sindsdien trouwe kijker.

Vanmorgen in de badkamer was hij zich aan het aankleden. Ik was verwoede pogingen aan het doen om mijn verstand in gang te trappen. (Ik heb daar 's morgens wel wat tijd voor nodig) Hij stelde me de vraag of ik wist dat het gisteren de verjaardag was van het kindje van de rechter. Ik besefte wel dat ik nog niet echt wakker was, maar ik had geen flauw idee waarover hij sprak, en wilde er eigenlijk ook niet echt over nadenken. Tot hij me vertelde dat men dat op het jeugdjournaal had verteld. Ik herinnerde me dat ons mannen gisteren in school een kwartiertje extra speeltijd hadden gekregen omdat het de dag van de rechten van het kind was. Toen voel mijn frank. De verjaardag van de rechten van het kind, of de verjaardag van het kindje van de rechter....zeg nu zelf, mijn kleine wijsneus heeft zijn best gedaan om het correct te onthouden, maar hier en daar zaten er toch iets niet juist :-) Schattig, niet?

13:03 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-11-08

Koude handen

koude handenIk heb bijna altijd koude handen. Vaak ook koude voeten, maar dat is niet zo'n groot bprobleem. Gelukkig heb ik een hele droge huid.  Stel je voor dat je met van die klamme zweethandjes moet rondlopen...jakkes.

Vandaag verschenen er enkele artikelen in de pers over waarom vrouwen koude handen hebben. Ik citeer:

"Vrouwen hebben sneller last van koude handen en voeten dan mannen. Bij vrouwen vloeit er immers minder bloed naar de uiteinden van het lichaam dan bij mannen. En dat is nog maar één van de redenen waarom vrouwen het altijd koud hebben.

Zowel mannen als vrouwen hebben het moeilijk met koude temperaturen. Volgens professor menselijke fysiologie Mike Tipton van de universiteit van Portmouth komt dat doordat de mens 'ontstaan' is in de warme streken. Later heeft hij zich moeten aanpassen aan koudere temperaturen. Van nature hebben we dus liever warme temperaturen.

Toch is het opvallend dat mannen minder problemen hebben met koude dan vrouwen. Tipton onderzocht het fenomeen en kwam tot de conclusie dat vrouwen het écht kouder hebben dan mannen. Vreemd genoeg komt dat deels doordat vrouwen efficiënter omgaan met de warmte die ze produceren. Omdat het vet bij vrouwen beter verdeeld is over het lichaam dan bij mannen, zijn vrouwen beter in staat om het bloed naar de belangrijkste organen te laten stromen. Handig zou je denken, maar daardoor stroomt er bij vrouwen ook wel minder bloed naar de handen en voeten. En zo krijgen vrouwen het koud.

Maar dat is niet de enige oorzaak, ook de hormonen spelen een rol. Tijdens de menstruatiecyclus verandert de temperatuur van vrouwen. In de fase na de eisprong kan dat al snel een verschil maken van 1 graad Celsius.

Overigens heeft ook onze slaap een invloed op onze temperatuur. 's Nachts daalt onze lichaamstemperatuur, zowel van mannen als van vrouwen. Bij vrouwen gebeurt dat sneller en nadrukkelijker. "

Ik kan me voorstellen dat vele mannen in de lach schieten bij het lezen van de laatste zin. J

Enfin, ik wijk weer af.

In elk geval zou het resultaat van dit onderzoek willen zeggen dat ik efficiënt kan omgaan met de warmte die ik produceer. Ik durf er aan twijfelen. Ik krijg enkel warme handen als ik hard loop. En dan bedoel ik echt hard. Bovendien verlies ik vooral warmte langs mijn hoofd.  Tijdens het lopen kan mijn rug nog droog zijn, maar tegelijkertijd kan het zweet van mijn gezicht stromen.  Waarschijnlijk ook daarom dat ik nooit koude oren heb.

Dat de hormonen een rol spelen, geloof ik echter graag. Het was mij al opgevallen dat ik altijd in dezelfde periode van de maand de warmte van de zonnebank opzoek.

Ach, ik heb het al zo vaak gezegd: “koude handen, warm hart.” JJJ

 

 

 

18:55 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-10-08

Kinderwijsheid

De denker - RodinAf en toe voer ik gesprekken met mijn kinderen die me altijd zullen bijblijven. Waar halen ze het soms vandaan?

 

Zo reed ik 2 jaar geleden met ons mannen naar huis van school. Onze Wouter (toen in de laatste kleuterklas) zei me vanop de achterbank:

- “Ik weet wat belangrijk is, mama”

-“Ah ja? Wat dan?”

-“Dat je veel vriendjes hebt”

-“Dat is waar, Wouter, dat is het allerbelangrijkste!” (ik zo fier als maar zijn kon over zoveel wijsheid van het kleine prutske)

-“En ik weet ook wat het tweede belangrijkste is”

-“En wat is dat?”

-“Dat je veel centen hebt!”

Pats boem! Weg was mijn roze wolk. Mijn kleine ventje zette mij met mijn voeten terug in de realiteit!

 

Zo ging ik gisteren onze Robin halen van de scouts. We fietsen in de regen terug naar huis toen we over de volleybal praatten. Ik begreep iets niet goed dat hij aan het uitleggen was, dus vroeg om meer uitleg. Zijn reactie (letterlijk): “ daar ben jij nog veel te jong voor, mama, dat begrijp jij nog niet.”

Tegenwoordig ben ik wel blij als iemand me zegt dat ik nog ergens “te jong” voor ben. Ik beschouw het zelfs als een compliment! Misschien dat ik hem wel zal begrijpen “als ik later groot ben”! J

22:40 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19-10-08

Stress?

Het was een dikke 10 dagen geleden dat ik Lieve nog gezien of gesproken had. Dat moest dringend ingehaald worden! Dus hebben we vandaag samen een kleine 13 km gelopen en getaterd. Vooral getaterd. Tja, ik moest alles van Eindhoven nog in geuren en kleuren vertellen, en ook de lachsalvotraining van vrijdagavond.  We liepen wel op ons gemakske, maar ondanks mijn constante gebabbel, gelach en bijhorende hand- en armgebaren,  moest ik vaststellen dat mijn hartslag frustrerend laag bleef. De eerste kilometers kwam hij zelfs niet boven de 135. Waarom kon die vorige week zondag niet wat lager blijven???  Grrr…  Op km 5 moesten we beslissen: lopen we 8 km of doen we een rondje bij en wordt het in totaal een kleine 13 km? We waren goed bezig, dus waarom niet de langere afstand? Er moest tenslotte veel verteld worden, en daar is tijd voor nodig. Zelfs al haal ik zonder problemen het dagelijks gemiddelde van 25.000 woorden J

Morgenavond volgt de laatste vergadering voor de quiz die Nancy, Luk en ik ineengestoken hebben voor ons ledenfeest volgende zaterdag. Ik ben eens benieuwd wat dat gaat worden. Het is de eerste keer dat we een quiz doen, dus dat is altijd afwachten hoe iedereen daarop reageert. Gaat iedereen enthousiast meewerken, of zit de hele zaal er als een zak patatten bij? We hebben onze vragen wel zo geformuleerd dat er sowieso iets of wat schwung in de avond moet komen, maar je weet toch nooit….Bovendien gaan we experimenteren met het dessert. Ik heb heel lief aan de dames van onze club gevraagd of ieder een dessert wil maken, zodat we een echt dessertenbuffet kunnen samenstellen. Dat is evengoed nieuw. Bij een buffet is het moeilijker om de te maken hoeveelheden in te schatten. Lekker zal het wel zijn, als er maar genoeg is… Potverdorie, weeral stress! Wat een voorzitster van het feestcomité lijden kan!


STRESS

 

22:12 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

14-10-08

Al doende leert men

Bedankt voor alle ‘steunbetuigingen’, bloggertjes! Ik laat mijn hoofd niet hangen, hoor. Zo rap ben ik niet uit het lood geslagen. Er zijn erger dingen in ’t leven dan een tijd niet halen. Maar ik was wel enorm teleurgesteld in mijn eigen lichaam. 4.5 maanden voorbereiding op één wedstrijd, en dan een resultaat dat beneden verwachting is, dat veeg je niet zomaar van tafel. Ik hou niet van half werk.  Als ik blij ben, ben ik ook echt blij. Als ik de beest uit hang, hang ik ook echt de beest uit. En als ik teleurgesteld ben, ben ik echt teleurgesteld. Mensen die me kennen zullen nu waarschijnlijk een spottend lachje laten horen, en bevestigend knikken J. Tja, de emoties durven al eens zotte toeren uithalen met ne mens…Maar inderdaad, al doende leert men. Ik heb er al uitgebreid met mijn ventje over gesproken, welke fouten ik eventueel gemaakt heb. Hij zei dat het heel vaak op “details” aankomt. Als alle details goed zitten en alles op de juiste plaats valt, heb je een zogenaamde superdag. Als er details één voor één niet optimaal zijn, kan het ferm tegenzitten, zoals we hebben ervaren.  Maar hey, ik heb wel een PR op de halve marathon gelopen! 2 minuten eraf tegenover mijn vorige beste tijd in Kasterlee in 2006. En één veldslag verloren wil nog niet zeggen dat de oorlog verloren is. Het is zoals de coach zegt: binnen 5 jaar spreken we al lachend over die halve marathon waarin ik onderweg in slaap viel!Ik heb al gezien dat de Natuurlopen in Lier in januari en februari een halve marathon op hun programma hebben staan. Wie weet neem ik daar wraak?  Voorlopig hou ik het even bij kortere afstanden. Als de beentjes nog meewillen tenminste. Want vanmorgen wilde ik gezwind de trap afgaan (een mens denkt niet constant aan die stijve spieren), maar al na 1 trede protesteerden zowat alle spiervezels in mijn bovenbenen.  Ho, ho, ho, een beetje voorzichtiger!!! Waarschijnlijk ga ik vrijdag terug trainen. Eens zien of de loopmicrobe me nog te pakken heeft. 

 

20:12 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10-10-08

All's well that ends well

Gisterenavond heb ik met Dirk nog een laatste trainingske gedaan. 6 km loslopen aan 9 km/u.

En voilà, het zit erop. Sinds juni hebben we 680 km getraind om ocharmkes 21 km tot een goed eind te brengen. Maar dan wel een ECHT goed eind.

Zondag rond 16.00 u weten we of de doelstelling gehaald is. Zal het euforie zijn of teleurstelling? Vreugde of ontgoocheling? Contentement of frustratie?

We zullen zien.

Als ik heel eerlijk ben met mezelf, denk ik wel dat het me gaat lukken om binnen de 2 uur aan te komen. De motivatie is zelden zo groot geweest als nu en als het koppeke goed zit, zit er al héél véél goed. Bovendien ben ik nog nooit zo goed voorbereid aan de start van een wedstrijd verschenen als nu.

 

Aan alle halve en hele marathonners: héél veel succes gewenst! See you in Eindhoven!

14:36 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-10-08

A star is born!

Gisteren om 16.30 u is mijn jongste zus bevallen van een prachtige zoon, Vincent!  En ik mag de fiere meter zijn! Het is de allereerste keer dat ik meter mag zijn, dus dat is wel leuk.  Zijn verjaardag zal ik ook nooit vergeten, want het is krak dezelfde dag dat mijn ventje verjaart J

 SL270351

 Vincent met de fiere mama en fiere meter

Gisterenavond was ik “Lost” aan het zien, maar ik voelde me verschrikkelijk moe. Ik had zin om in bed te kruipen. En dat heb ik dan ook gedaan, om 21.30 u al. En vannacht werd ik wakker van een zere keel…daar was ik nu bang voor. Vlak voor de wedstrijd ziek worden. Doeme toch. Allé, ziek is een groot woord. Zo ver komt het hopelijk niet. Ik heb keelpijn, voel een druk op mijn oren en heb wat koppijn. Echter geen koorts of spierpijn. Hopelijk helpen de gewone huis-, tuin- en keukenmiddeltjes.

In de Runner’s World van vorige maand las ik dat een stijging van de lichaamstemperatuur er bij een verkoudheid voor kan zorgen dat de ellendige beestjes gedood worden. Dus vanavond ga ik toch maar gewoon trainen.  Een rustig loopje, maar toch ook een paar keer een kilometer doortrekken op wedstrijdtempo. Ik moet zien dat mijn temperatuur hoog genoeg stijgt, hé. J

De volgende dagen zullen wel uitwijzen welke richting het uitgaat. Wat komt, dat komt. Niks aan te doen.

12:46 Gepost door Sandy in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |