14-12-09

Tweede bijeenkomst A-team

A-teamHet was een erg leuke tweede bijeenkomst met het A-team de voorbije zaterdag.

We kwamen wat later toe door file onderweg, dus hop hop hop, omkleden en bij Carlien op de weegschaal. Meten is weten! Zoals verwacht was er niet veel af, maar de impedantiemeter wist wel te vertellen dat ik dubbel zo veel vet kwijt was als het gewichtsverlies deed uitschijnen. Waarom zag ik dat niet aan de weegschaal? Omdat ik meer vocht vasthield. Dat was eveneens duidelijk te zien. Dus al bij al was ik toch nog content. Verder alleen maar tevreden gezichten bij de andere teamleden, met uitzondering van Herman die met een blessure kampt.

Daarna gaf René ons uitleg over het belang van onze “core stability” en moesten we de nodige oefeningen doen, oa met een zitbal. Het zag er allemaal makkelijk uit toen hij het voordeed, maar zelf doen is toch nog iets anders.

Na de lunch gingen we lopen. Zelfs Rob en Ramiro liepen mee. Op naar de Utrechtse Heuvelrug! In het bos was het prachtig om te lopen. Rob liet ons al spelend opwarmen. Elke keer als hij “ja” riep, moesten we met onze rechterhand de grond raken (al lopend). Natuurlijk riep hij op een gegeven moment “nee” en toch dook iedereen naar de grond. Fout bezig J

We kwamen op een mooi (vals plat) pad met in de verte een heuse heuvel. Wow, wat een klim! Daar kunnen de bergskes van Westmalle niet tegenop! Onderweg stonden om de zoveel meter paaltjes. We moesten in hoger tempo van paaltje 1 naar 2 lopen en dan rustig terug. Dan van paaltje 1 naar 3 en weer terug. Zo elke keer verder tot we het paaltje boven op de heuvel bereikt hadden. En dan deden we de hele mikmak in de omgekeerde volgorde. Een heftige training maar mensen, wat deed het deugd om nog eens hard te lopen! Wat deed het deugd om nog eens diep te gaan! Net zoals Jess onlangs zo mooi schreef: om te voelen dat je leeft moet je af en toe eens doodgaan!

spinningNa het lopen gingen we spinnen. Ik was best nieuwsgierig want had dit nog nooit gedaan. De instructeur vertelde dat we er een sessie van 45 minuten van gingen maken. Na een 5-tal minuten stonden mijn dijbenen op ontploffen. Pfff, 45 minuten zou ik dat nooit volhouden! Maar toen ik mijn weerstand wat hoger draaide, ging het gek genoeg makkelijker om al rechtstaande te fietsen. Ah ja, denk niet dat je af en toe eens moet rechtstaan, nee hoor, af en toe mag je eens gaan zitten voor 2 minuten om wat te drinken en met de handdoek je zweet af te vegen, maar dan is het opnieuw volle bak gas geven! Rechtstaan op die pedalen!

Spinnen is echt leuk. De instructeur zei ons het ritme van de muziek te zoeken en dat te volgen, en inderdaad, eens je de beat vasthad kon je jezelf volop laten gaan. Het heeft veel weg van lopen, vind ik: je voelt je hart pompen, je weet dat je aan het afzien bent hoewel je je gehijg niet kan horen door de luide muziek, je zet je verstand op nul en gewoon stoempen, stoempen, stoempen! Tot je – zoals ik – je ogen dichtdoet en volledig in de muziek opgaat. In trance is het nog niet, maar ’t scheelt toch niet veel J Voordeel van een spinningfiets is dat je nergens tegen kan rijden, hé.

Amai. Goed getraind, moet ik zeggen. Het deed deugd!

Na de douche hebben we nog wat nagepraat bij een tasje thee - ik bedoel een kopje thee- en hebben wij Vlamingen onze Noorderburen nog wat taalles gegeven. Carlien vond het hilarisch dat wij altijd spreken over bloed “trekken”. Die hollanders stellen zich daar de meest gruwelijke praktijken bij voor. In Holland spreekt men over bloed “afnemen”.

ik zie je graagIemand moest lachen met onze uitspraak “Ik zie je graag”. Als ze dan toch een vreemde taal aan het leren waren, heb ik ze geleerd hoe je dit echt echt moet zeggen, namelijk “ik zien a gère”. Dat kregen ze helemaal niet over hun lippen J

Rob heeft me beloofd om de trainingen wat pittiger te maken, dus ik kijk uit naar het eerstvolgende schema! En ondertussen doen we verder zoals we bezig waren. Traag maar gestaag.

21:59 Gepost door Sandy in A-Team | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-12-09

Spieren

Op verschillende blogjes is het armoe troef. Weinig verhalen of anders maximum eentje per week. Sommige zijn zelfs op sterven na dood. Ik snap dat er in de plaats veel gesmoelenboekd wordt, maar toch is dat niet hetzelfde, vind ik. Dus…hierbij nog eens mijn bescheiden bijdrage.

 

De laatste dagen stond vooral in het teken van frustratie. Omdat mijn gewicht niet wil zakken. Ik wil er ook niet teveel meer over zeggen, want ik weet dat ik een stukske kan zagen eens ik op gang ben. Zelfkennis is het begin van wijsheid, hé. Misschien dat er eindelijk wat vooruitgang geboekt wordt eens mijn schema wat intensiever wordt? Rob Veer zal er vast zijn redenen wel voor hebben waarom hij het weken aan een stuk zo rustig houdt, hij is tenslotte de specialist.

Soit. Zaterdag moet ik terug de weegschaal op. Dan is de volgende bijeenkomst van het A-team en zakken we weer af naar Amerongen. Ik ben eens benieuwd naar de resultaten van de andere leden.

 

chocomousseIk doe er in elk geval mijn best voor, en heb de laatste weken al fameus karakter gekweekt. Vrijdag had de firma Luckerath bij ons op het werk getrakteerd met gebakjes. Voor iedereen! Op elke verdieping en in elke kantine stond het vol! ’s Middags tijdens de pauze zat iedereen rondom mij een gebakje te eten. Overal waar ik keek. En vlak voor mijn neus stonden er nog van die superlekkere potjes, met chocomousse in, met daarop een toef slagroom en 1 chocolade koffieboon. Echt, de zever liep bijna uit mijn mond. Maar toch ben ik er af gebleven.

Na het eten kwam ik boven op kantoor terug en wat denk je? Naast de kopieermachine stond er een hele doos met alweer die lekkere gebakjes. Met óók potjes chocomousse met slagroom en een koffieboon. Elke keer als ik moest faxen of kopiëren brachten die verdomde lekkernijen mij in verleiding. Ik heb er heel vaak eens lelijk naar gekeken, maar het hielp niet. Ze bleven er even lekker uitzien. En toch heb ik er geen genomen. Omdat er nog zo veel over waren, heb ik er 2 mee naar huis genomen. Ik vreesde dat de verleiding onderweg te groot zou worden, maar toch heb ik stand gehouden. Flink, hé? Zaterdagmiddag heb ik wel toegegeven en 2 hapjes chocomousse gepikt. Ik ben ook maar een mens, hé zeg.Schamen

 

Zaterdag ben ik met ons mannen den Decathlon gaan leegkopen. Allé, dat is een beetje overdreven. Als er iets leeg was, was het mijn portemonnee. Maar ons mannen zullen geen excuus meer hebben om niet te gaan trainen als het regent want ze zijn nu volledig uitgerust als echte atleten! Ik heb mezelf ook verwend, want heb een fuchsia regenjasje gekocht, dat perfect past bij de Adidas-kledij van het A-team. (en ook nog een loopbroek, en ook nog een extra paar loophandschoenen, en ook nog 3 paar loopsokken).

 

In de namiddag hebben ze verder gebouwd aan hun Lego-pakketten die de Sint had gebracht. En die verdomde Sint heeft hier ook van die chocolade mannekes afgezet! Dju toch.

 

Gisterennamiddag zou ik alleen moeten gaan lopen, want al mijn matekes hadden samen in de voormiddag afgesproken. Gelukkig had Lieve nog een beetje compassie met mij (of geraakte ze ’s morgens niet uit bed J) en hebben we samen ons gebruikelijke 1,5-uur-toerke gedaan. Omdat zij wat sukkelt met haar knieën is zij ook veroordeeld tot trage duurlopen, dus dat komt eigenlijk goed uit.

 

Daarnet was ik met Robin bij mijn broer thuis om zijn poes eten de geven. Hij zelf zit in de Dominicaanse Republiek, te genieten van 31° zon, de gelukzak.  Hier thuis was al een de discussie ontstaan waarom onze poes altijd op mijn schoot komt liggen, en niet op die van iemand anders. Daarnet kwam ook de poes van mijn broer op mijn schoot liggen en plots wist Robin het antwoord: “Mama, ik weet het! De reden waarom poezen graag op uw schoot komen liggen, is omdat in uw benen alleen maar pap zit!” Ik heb hem gekieteld tot hij amper nog kon ademen. “Ok, spieren. Spieren. SPIEREN!!!” riep hij tenslotte.

Efkes laten zien wie er (voorlopig nog) de sterkste is J

 

21:01 Gepost door Sandy in A-Team | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

31-10-09

De eerste bijeenkomst van het A-team

Gisteren heb ik kennis gemaakt met de andere A-teamleden. Om 8 u had ik afgesproken om Herman uit Mol op te pikken in Arendonk en dan zouden we samen richting Amerongen rijden. Aangezien ik Herman enkel nog maar per mail “gespoken” had, was het een beetje afwachten hoe het contact zou lopen. Maar dat ging heel vlotjes. Op de terugweg vertrouwde hij me toe dat hij voor alle zekerheid een ‘Runners’ had meegenomen voor het geval ik eerder een zwijgzaam type was, dan had hij toch iets te lezen onderweg. Maar ik ben er zeker van dat de brave man zijn oren tuutten toen ik hem om 19,30 u terug afzette. De Runners mocht onderaan in de tas blijven J Hij is huisarts en al pratend kwamen we van het ene onderwerp op het andere. Ik heb hem gisteren vragen gesteld tot en met. Hij kan alles zeer duidelijk en voor een leek verstaanbaar uitleggen. Zowel fysieke als mentale kwesties kon hij uit de doeken doen. Ik heb wreed veel bijgeleerd van deze innemende man!

Rond 10 uur kwamen we in Amerongen aan, en konden we kennis maken met onze begeleiders en de andere teamleden. In het begin was het nog een beetje onwennig, maar dat duurde niet lang. We mocht al dadelijk nieuwe loopkleren gaan passen en dan volgde er een voetanalyse en mochten we loopschoenen gaan proberen. Mooie spullen allemaal!

Ieder om beurt passeerde bij René voor bespreking van eventuele blessures of lichamelijke mankementen. Blijkt dat de pijn aan mijn voetboog voortkomt uit een minder beweeglijk heupgewricht. Toen ik op de tafel lag, draaide hij mijn ene been vrij gemakkelijk in één richting, maar met dat andere been kon hij niet hetzelfde doen. Heel raar. Een paar beurten bij de kinesist zou de heup moet losmaken en eventuele ergere blessures moeten voorkomen.

Al vrij snel kwam het voor mij gevreesde moment: op bespreking bij Carlien, met andere woorden: op de weegschaal….pff, ik ga het hier niet eens neerschrijven. Koop de Runner’s van volgende maand maar als je het wil weten J Ook volgde een test waarmee de lichaamssamenstelling werd gemeten. We kregen op een blad papier zwart op wit afgedrukt hoeveel kilo vet ik meedraag. Echt, dat wil je niet weten. Dat wil je gewoon niet weten. Je komt niet toe met 2 emmers, nog niet bijna. Jawadde.

’s Middags waren er broodjes en daarna, tadaaaa…..de fotosessie. Ik ben echt eens benieuwd wat het resultaat zal zijn. Het weer was in elk geval schitterend. Er waren enkele ‘verplichte’ foto’s, waaronder ééntje waarbij ons vestje uit moest en we dus in loopbroek en loopshirt gefotografeerd werden. Tel daar een windbriesje bij, waarbij de kleding lekker tegen elke ronding werd geblazen, en het Michelin-mannekes-effect is compleet. Jakkes.

Eens we terug in het centrum waren, verzamelden degenen die klaar waren rond de tafel. Lekker tasje thee en tateren maar. Iemand van het sportcentrum had tegen Ramiro gezegd dat we “helemaal niet zo zwaar” waren. Daar hebben ze natuurlijk wel rekening mee gehouden bij de selectie. Om 10 kg af te vallen door middel van te lopen, moet je wel in staat zijn om te lopen. Nu eerlijk gezegd: van sommige A-teamleden vond ik ook helemaal niet dat ze te zwaar waren. Stevig, dat wel, maar ik zou nooit gedacht hebben dat sommige mensen xx kg wogen, als het niet zwart op wit op papier had gestaan. Ik zou hen veel lichter ingeschat hebben. Bovendien vond ik ook niet dat bij sommige 10 kg af moest. In mijn ogen waren ze perfect zoals ze waren, maar ja, ik hou dan ook van een “goeie pak” ipv een mager lijf J

Herman en Rob wisten te vertellen dat onderzoek had uitgewezen dat bij vermagering, niet het aantal vetcellen afneemt maar elke vetcel kleiner van formaat wordt. Het aantal blijft dus gewoon gelijk. Vroeger werd aangenomen dat vet gewoon als reserve in een lichaam werd opgeslagen, en verder geen functie had. Nu blijkt dat die vetcellen wel degelijk actief zijn. Zo zouden ze 2,5 tot 7 jaar (!) na het afvallen, signalen blijven uitsturen naar het lichaam waarbij getracht wordt opnieuw dat zwaarder gewicht te bereiken. Het is dus geen kwestie van efkes karakter te tonen om wat kilo’s kwijt te spelen, maar wel om dit heel lang vol te houden, cq een manier van eten/bewegen te vinden die het goede gewicht in stand houdt.

Ook kwamen Carlien en Roselie (de hoofdredactrice ad interim) af met een verhaal over één vraag die wel effect sorteerde: voor je iets in je mond steekt moet je jezelf de vraag stellen “WAT LEVERT HET ME OP?” Roselie vertelde dat ze 15 jaar geleden zelf haar overgewicht was kwijtgeraakt en nooit meer was bijgekomen. “Ik ben niet echt een zoetebek. Op een gegeven moment was er iemand jarig en trakteerde met gebak. Omdat het er lekker uitzag en iedereen het opat, at ik mee, maar plots realiseerde ik me dat ik dat eigenlijk niet eens ECHT lekker vond, terwijl het me wel een overdaad aan calorieën opleverde. Vanaf toen geef ik enkel toe aan iets wat ik echt, echt lekker vind.” Een hele goede tip vond ik. Ook die vraag “wat levert het me op?”, zal ik mezelf stellen als ik in verleiding wordt gebracht door één of andere caloriebom. 2 minuten genot in de mond mag toch niet opwegen tegen een teveel aan kilo’s, hé?

Enfin, het begin is gemaakt. Vanmorgen ben ik al een mooi toerke gaan lopen, want de vrijdagavondtraining is er bij ingeschoten, en morgen voorspellen ze bakken regen.

See you!

 

20:52 Gepost door Sandy in A-Team | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22-10-09

Chocolade

chocolade
Ik ben een beetje bang. Nog één week te gaan voor de eerste bijeenkomst van het A-team.
Stel je voor dat Carlien de chocolade volledig schrapt uit mijn “dieet”? Dat zou niet meer dan logisch zijn. Afvallen MET chocolade? Ik zie het nog niet gebeuren. 

Een aantal mensen hadden me al aangeraden om me deze week nog eens goed vol te proppen zodat er nog een paar kg’s bijkwamen. Kwestie van al rap een eerst succes te boeken om die er weer af te krijgen. Maar wie hou je dan voor de zot? Juist ja.

Desondanks geniet ik –nu het nog kan- met volle teugen van mijn dagelijkse dosis chocola. We moeten een week lang alles opschrijven wat in het mondje verdwijnt. En dat doe ik plichts- en waarheidsgetrouw. Maar een “blokje” chocolade, hoeveel is dat?  Dus heb ik het weegschaaltje erbij gehaald. Een elektronisch ding dat tot op de gram kan wegen. Na het avondeten neem ik altijd een tasje koffie en een beetje chocolade. 18 gram om juist te zijn. Ik heb het gewogen! Het is geen 17 of 20 gram, maar 18 gram. En daar bijt ik dan piepkleine stukjes af die ik in mijn mond laat smelten en wegspoel met een slokje warme koffie. Zàààààlig!

Nu kan het nog.

20:34 Gepost door Sandy in A-Team | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

18-10-09

The A-team

logo A-team
Allé vooruit, hier gaan we dan….tatarataataaaaaaaa….ik ben geselecteerd voor het A-Team van Runner’s World! Yes, yes, yes!!!

Ik had vorige maand al vrij snel mijn kandidatuur ingestuurd toen ik in het tijdschrift las dat ze 7 kandidaten zochten om onder begeleiding 10 kg af te vallen, met als kers op de taart een wedstrijd in Zandvoort in maart 2010. Ik kreeg 100 woorden om mezelf voor te stellen. Dat is begot weinig, zenne! Ik heb nogal moeten schrappen, want eens ik op dreef ben…. Maar allé, het was afwachten tot vorige vrijdag want dan zouden de namen van de geselecteerden op de website bekend gemaakt worden.  Donderdagnamiddag was ik nog één en ’t ander aan het regelen voor ons ledenfeest, ik stond in een winkel met een bijna platte GSM, toen ik telefoon kreeg van een onbekend nummer. Een man met een nederlandse tongval stond me te woord. Hij had zijn naam nog maar amper uitgesproken toen ik al besefte: “Yes, ik ben erbij!!!” Nog even afwachten natuurlijk of het echt zo was, en even mijn klep dichthouden zodat de brave man zijn verhaal kon doen. Maar ja, hoor. Ik was geselecteerd uit 407 kandidaten! Ik was in de wolken. Een nieuw doel! Dat kon op geen beter moment komen, zo vlak na de halve van Eindhoven. En eindelijk zou ik eens komaf maken met dat overgewicht! Jihaa!! Maar dan plots kwam het besef: “Oh shit, heel lopend en lezend België en Nederland gaan wel te weten komen hoeveel ik weeg. Dat gaat zwart op wit gedrukt staan…..” Dat was efkes “klets boem-gewijs” met de voetekes terug op de grond, zo een beetje het gevoel van naar de slachtbank geleid te worden, maar een beetje later hing ik al terug in de wolken. So what? We gaan aan dat gewicht werken, en ondertussen nog wat sneller worden. Nah! En binnen een half jaar zal het resultaat wel zichtbaar zijn!

Een grotere stok achter de deur is echt niet mogelijk, hé? Als ik de komende maanden moeilijk kan weerstaan aan de chocolade, hoef ik maar te denken aan al die lezers en dan zal de zin me wel vergaan, hoop ik. Beetje karakter kweken, hé J

Gisteren na ons ledenfeest (eigenlijk vannacht) waren we nog met een paar mensen iets gaan drinken en heb ik het verteld van het A-team. Net zoals vorig jaar toen ik met het schema van onze coach Mario begon, waren er ook nu al direct kandidaten die wilden aansluiten. Dat apprecieer ik echt. Dan hoef ik niet in mijn eentje de trainingen te doen. Allé, we zullen afwachten, hé, want ik kan me voorstellen dat er voornamelijk op hartslag gelopen moet worden, en dan is het voor sommigen al eerder wandelen ipv lopen. Ach, we zien wel.

Toen ik dan toch bezig was met mijn “bekentenissen”, kwamen er nog meer bekentenissen van mijn matekes:

-“ik vond eigenlijk dat je de laatste tijd moeilijker liep”

- “je had een minder vlotte looppas”

- “ja, je kreeg je voeten zo precies niet goed meer omhoog”

“JA ZEG MANNEKES, ’T IS AL GOED, HE, IK HEB HET GESNAPT, ZENNE!!!”

Er zijn grenzen aan wat ik wil horen, hé J  Ik voel me zelf maar al te vaak een logge olifant die toch moeite doet om de ene poot voor de andere te zetten, dus ik weet zelf best dat ik niet de looppas van een slanke ranke hinde heb. Elk uitstalraam dat ik voorbijloop vertelt me hetzelfde.  En dan zijn er van die wedstrijdorganisaties die foto’s maken van hun deelnemers, of erger nog, van die filmkes aan de finish…. Afgrijselijk gewoonweg. Echt, ik kan dat niet aanzien J

Soit, dat was dus het grote nieuws. Voor de trainingsschema’s worden we begeleid door Rob Veer, voor alles wat met voeding te maken heeft door Carlien Harms, en dan is er ook nog fysiotherapeut René van Engelen, Vrijdag 30 oktober is de grote kennismakingsdag in Aart Stighter’s Sportcentrum in Amerongen. Ik kijk er echt naar uit. Ik ga ook op geregelde tijdstippen mijn zegje doen op het forum van Runner’s World. En jullie kunnen het reilen en zeilen van het team natuurlijk volgen in het tijdschrift zelf. Ik vermoed dat er de komende maanden telkens wel een stand van zaken wordt gegeven.

To be continued….

 

20:45 Gepost door Sandy in A-Team | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |