Black eyes burning bright

Het hele weekend stond in het teken van sport: volleybal, lopen en veldrijden. In die volgorde van tijdsbesteding.

Vrijdagavond was het nog eens tijd voor een ouderwetse intervaltraining op de piste, zij het wel lange intervallen en niet zo snel: 6 x 1 km tegen 11 km/uur. We waren net op tijd klaar toen de piste glad begon te worden door aanvriezende mist. Toch weer goed voor 10,5 km.

Zaterdagmorgen was het volleybal voor Robin in Booischot, en ik was chauffeur van dienst. Tegen half twee waren we terug thuis, met een ticket voor de finale van de Beker van Antwerpen op zak. Als dat geen goed nieuws is! Ze hebben de ouders nochtans laten zweten, want het was bij momenten superspannend!

We waren amper thuis of Mark vroeg of ik zin had om mee naar de Krawatencross in Lille te gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Indrukwekkend hoe die mannen voorbijgefietst komen. De adrenaline spat er zo van af! Die gaan echt een uur aan een stuk in het rood!

Ongeveer halfweg koers begon ik een voze vinger te voelen. Ik had nochtans mijn dikste fleece handschoenen aan. Een beetje later 2 vingers van de andere hand. En tot overmaat van ramp kreeg ik last van mijn voeten. Mijn rechtervoet werd gevoelloos. Dansjes en huppeltjes ter plaatse hielpen niet. Na afloop hebben we 40 minuten stevig moeten doorstappen naar onze auto, dus dan is je bloed toch wel een keer rondgeraakt, zou ik denken, maar niet het mijne. Op een gegeven moment tijdens de wandeling bekeek in mijn vingers. Overal blauw-purpere nagels! Niet blauwig, maar echt blauw! En dat in combinatie met geel witte vingers, een schoon zicht, zene! Bovendien blééf mijn rechtervoet gevoelloos.  Enfin, alles hangt er nog aan en het is goedgekomen, maar plezant is anders. Zeker als je met zo’n vingers patatten wil schillen.

Na het avondeten overviel mij hetzelfde allesoverheersende vermoeide gevoel dat ik vorige zaterdagavond ook had. Ik kon me niet wakker houden. Vorige week ben ik er om 20 u ingedoken, gisteren was het toch al 20.30u... Komt misschien door die laatavondfilms van vrijdag. Gisteren ben ik met Robin naar King Kong blijven kijken tot na 12 u, en vorige week was het Armageddon. Niet dat ik die film nog niet gezien had (nog maar een keer of 3 denk ik J) maar ik vind hem zo geweldig van de pot gerukt. Bovendien zitten er een paar pakkende scènes in, en ook al weet ik op voorhand wat er gaat komen, toch biggelen de tranen elke keer weer over mijn wangen. Maar toppunt van al, de scène waarop ik elke keer weer zit te wachten, de scène die de hele film goed maakt, is het moment waarop ze hun tuig niet aan de praat krijgen om terug naar de Aarde te keren, en de kosmonaut met zo’n lekker russisch accent gefrustreerd uitroept: “American components? Russian components? All components made in Taiwan!” Elke keer weer rol ik over de zetel van het lachen. Echt gieren!  Een lach en een traan liggen soms dicht bij elkaar. Bij mij althans ;-)

Vanmorgen was het dan weer volleybal voor Robin, dit keer thuis in Zoersel. En was ik van corvée voor de tap van 10 tot 13 u.  Ook nu hebben ze gewonnen en keerden we tevreden naar huis.

Om 14 u hadden een resem dames van onze club bij mij afgesproken om aan de wekelijkse lange duurloop te beginnen. Vandaag was het 1,5 uur in Z2, met enkele versnellingen op het einde.  En om af te sluiten zijn we om 18 u nog naar de volleybalmatch van Heren 1 gaan kijken.

Voorlopig even genoeg sport gezien…

Ik sluit de week trouwens met een mooi weektotaal af:

Ik heb het licht gezien! Echt waar, een hele wereld is voor mij open gegaan. Ik ben vandaag namelijk mijn allereerste bril mogen gaan afhalen bij de opticien. Niet dat ik zo’n zware afwijking heb (toch niet aan mijn ogen J) maar jongens, wat sta ik er versteld van hoe goed ik nu zie, nu ik aan de pc zit. Ik heb al het hele seizoen van de Slimste Mens moeite met de woorden van de puzzelronde. Ik heb mijn brilletje dus net op tijd voor de finale vanavond.

Bij thuiskomst kon ik hem niet rap genoeg opzetten, zo nieuwsgierig waren Robin en Wouter. Maar eens ik hem op had hoorde ik het volgende: “Lelijke kleur! Rare vorm! Te vierkant! Valt te hard op!” Er was dus weinig goed aan. Mark vond hem in eerste instantie wel goed, maar toen hij beter keek vond hij hem wat te breed.

Soit, ik heb hem met mijn allerliefste frindinneke Nancy gaan kiezen, en als zij zegt dat het mooi is, geloof ik haar! Ik zie er in elk geval toch een beetje slimmer uit, niet? J

Over foto’s gesproken: de Runner’s van deze maand al gezien? Er staat een megagrote foto van ons in toen we op de spinningfietsen zaten bij de eerste bijeenkomst eind oktober. Ik zit als eerste in de rij. En ik zie er uit als een echt Michelin-manneke! Echt afgrijselijk! Ik weet dat ik niet van de magerste ben, maar op die foto lijk ik wel 150 kg! Niet te doen. Als je goed ziet, zie je wel dat die foto “uiteen” is getrokken omdat mijn gezicht ook helemaal breed is en de verhoudingen niet helemaal goed zitten, maar toch…

Dinsdagavond hadden Marjo en Tracy me al gewaarschuwd dat de foto niet flatterend was, maar ik had niet kunnen vermoeden dat het zo erg was. Na de training liet Marjo me de foto zien, en ik werd er gelijk slechtgezind van.  En als ik dan eens was afgevallen, zou ik nog kunnen zeggen: wacht maar tot de volgende editie, dan kan je vergelijken! Maar helaas zal er niet veel verschil zijn.

Ik zal het de fotograaf zaterdag bij de volgende bijeenkomst wel inpeperen dat ik niet meer vooraan wil staan, of dat hij minstens een andere lens moet gebruiken J

Ach ja, ik heb daarnet nog in het hoogwaardige literaire tijdschrift “Flair” gelezen dat als je verhoudingen goed zitten het niet uitmaakt of je maat 36 of 46 hebt. En als het in de Flair staat, is het waar, hé!

Ik hoorde de vogeltjes fluiten….nee, niet waar. Ik hoorde geen vogeltjes fluiten. Ik hoorde The Black Eyed Peas, Faithless, The Rembrands, Neil Young…, en last but nog least: The Who. Dat hoorde ik allemaal tijdens mijn 10 km-wedstrijd in Lier vandaag.

Lag het aan het goede weer? Lag het aan de reebruine kijkers van Marathon Geert die ik voor de start ontmoette? Lag het aan het totale gebrek aan stress? Ik weet het niet, en eerlijk gezegd, I don’t give a shit, want….. IK LIEP EEN PR!!!

Echt waar, totaal out of the blue liep ik zomaar mijn beste tijd op de 10 km: 52 min. 56 sec. zei mijn Forerunner. En alsof dat nog niet genoeg is, liep ik met een heel goed gevoel.

Ik snap er de ballen van, maar dat is niet belangrijk. Ik heb het toch maar gedaan.

Toen we in Lier aankwamen zagen we al dat er veel volk was opgedaagd. Het was dan ook drummen in het kleine tentje waar wij stonden aan te schuiven voor een stempel op ons abonnement. “Vorige keer de 5 km meegedaan? Dan moet je nu opnieuw een briefje invullen”. Allé hop, wij terug drum drum naar de tafeltjes en een papierke ingevuld. Ineens vroeg iemand “Sandy?” Inderdaad, dat ben ik. Het was Marathon Geert die me herkend had. Leuk!

Een beetje later kwam ik mijn nicht tegen, die daar in Lier de halve marathon al eens durft winnen. Respect, hoor meid. Spijtig dat die winnaarsgenen niet aan mij werden doorgegeven J

Na wat inlooprondjes op de piste, vertrokken we richting start, samen met de halve marathonlopers. Zij werden als eerste weggeschoten. 5 minuten later was het onze beurt, natuurlijk net toen ik de 2 oortjes van mijn koptelefoon in mijn handen had. Verdoemme. Al lopend heb ik die dan aan mijn oren gehaakt, de Forerunner gestart en hopla, we waren vertrokken.

De eerste meters kreeg ik visioenen à la 20 km van Brussel, omdat het drummen was om een plaatsje te vinden op het jaagpad. Dan maar ernaast in het gras. Eens we het bruggetje gepasseerd waren had ieder ongeveer zijn plek gevonden en kon het echte werk beginnen. Al snel liep ik in een groepje met een goed tempo. Een schuine blik op de Forerunner zei meer dan 11 km/u. Straf, want het lopen ging me heel goed af. Zo goed zelfs dat ik bij momenten wilde versnellen. Maar gelukkig had ik mijn verstand meegenomen naar Lier want dat riep me direct toe om niet te zot te doen. Uiteindelijk was het nog ver naar de finish. En ik weet uit ervaring hoe je onderweg 10 keer kan doodgaanJ.  Tot en met km 6 ging het als een fluitje van een cent. Ik kreeg zowaar vleugels door dat goede gevoel en het ongeloof van mijn tempo. En dan begon het wat zwaarder te worden. Ik zag dat mijn hartslag 180 was. Ik weet dat mijn grens rond de 178 ligt, dus niet verwonderlijk dat het wat begon te sputteren. Maar verdorie, ik had al zo goed gelopen en zat zo goed in dat groepje, dat ik me niet wilde laten kennen. Volhouden tot aan de finish, dat was mijn plan. Foert met die hartslag, concentreren op de muziek en lopen!

Er lagen 2 grote plassen op de weg. De loopster voor mij hield plots in om opzij te gaan, dus ik vertraagde ook. Dju dat was lastig. Toen viel het me op hoe ik in mijn ritme zat en dat ik zo’n plotse vertragingen niet kon hebben. Tegen dat de volgende plas in ’t zicht kwam, had ik me al aan de zijkant gemanoevreerd, want ik moest en zou die snelheid aanhouden. De tijd had ik totaal niet in het oog, maar met die gemiddelde snelheid wist ik dat er een dik PR in zou zitten. Redelijk euforisch liep ik richting piste, net toen Roger Daltrey mijn favoriete nummer aan het zingen was.

“Sally, take my hand
We'll travel south cross land
Put out the fire
And don't look past my shoulder.

The exodus is here
The happy ones are near
Let's get together
Before we get much older.

Mmm, zalig! Muziek die energie geeft!

Tijdens het laatste stuk op de piste hoorde ik mijn naam roepen. Een vroegere klasgenoot van mij passeerde me vlakbij, hij was al aan het uitlopen. En een beetje later riep Geert ook nog (zei hij, maar ik heb hem niet gehoord, Roger Daltrey, weet je wel?)

Resultaat: 11,2 km/u gemiddeld. Ik was wreed content!

Dan nog wat bijpraten met mijn matekes, en met Geert (die praat zoals hij schrijft, maw je lachspieren krijgen de kans niet om te ontspannen), en met Elastimam die jammer genoeg haar knie terug gevoeld had na een pijnloze week.

Dames en Heren, voor U zit een tevreden vrouw!

Ik schrik er van als ik zie dat het alweer 10 dagen geleden is dat ik iets geschreven heb. Wat gaat de tijd snel.

De eerste dinsdagtraining van 2010 werd afgesloten met een knapperend vuur in de open haard van ons clublokaal, jenevertjes allerhande, en chipkes en nootjes. En het goede gezelschap van mijn matekes. Van het snoepgoed ben ik kunnen afblijven. Van mijn matekes ook J, maar van de jeneverkes niet. Zo op een doordeweekse avond moet je niet overdrijven, de volgende ochtend is het namelijk gewoon werkendag. Maar iets mag het hebben, hé?

Ik moet verdorie al in Sporttracks gaan kijken wanneer ik vorige week gelopen heb, de leeftijd begint echt zijn sporen na te laten. Mijn Alzheimer neemt gestaag uitbreiding, pfff. Of ik zal het anders formuleren: ik ben ondertussen al zó vaak gaan lopen dat ik de trainingen niet meer uit elkaar kan houden. Klinkt al beter, hé? En is eigenlijk niet gelogen want:

Elke vetgedrukte datum is een looptraining. Zo heb ik deze maand alweer 84 km in de beentjes zitten. Daar is bibi redelijk content mee. Zeker als ik dat pokkeweer in acht neem.

Vorige vrijdag hadden onze trainers één baan op de piste vrijgemaakt. Daar kon je perfect op lopen, zelfs al was het toen berekoud door de snijdende wind. Zondag ben ik in mijn eentje 16 km gaan lopen en omdat het BK Veldrijden aan de gang was in de buurt van mijn vaste zondagsrondje, ben ik maar uitgeweken naar mijn vaste rondje van jaren terug: het park van Oostmalle. Dat is een 4 km van mijn huis, en in het park zelf doe ik toerkes van 1,7 km. Het voordeel van dat parcours is dat elke keer ik op het punt kom waar ik moet beslissen om huiswaarts te keren of er nog een toerke bij aan te breien, ik al gemakkelijk denk: och kom, nog één toerke en dan is het genoeg. En 10 minuten later denk ik weer: allé, nog eentje. Om het af te leren. En dan, als je beslist dat het echt goed is geweest, krijg je er als bonus nog 4 km bovenop. Je moet immers nog naar huis lopen. En zo rijg je de kilometers aan elkaar zonder dat je het beseft.

Rob Veer heeft het schema een ietsiepietsie pittiger gemaakt: ik mag af en toe al eens versnellen tijdens de LSD. Dus dat heb ik zondag met plezier gedaan.  Zaterdagavond had Carel van de Runner’s mij nog gebeld voor een interview. Over het gewicht kon ik kort zijn: een ramp na de feestdagen. Maar wat mijn trainingen betreft ben ik wel tevreden: de sneeuw heeft mij geen enkele training doen overslaan.

Gisteren en eergisteren was het nochtans het moeilijkst lopen van alle afgelopen weken, vond ik. Echte ijzel op de weg. Gisteren was zelfs de piste terug helemaal ondergesneeuwd. Ik snapte er niks van. Vrijdag was één baan helemaal proper, en gisteren lag daar opnieuw zo’n dik pak op, dat het letterlijk ploeteren was. Het leverde me wel een compliment van de trainer op: “Aha, nu heft Sandy haar knieën wel hoog genoeg op, sé!” Ik moest wel, of anders lag ik op mijn snufferd. Nog een paar weken sneeuwtraining en mijn “techniek” gaat met sprongen vooruit J.

Nee, eerlijk gezegd, ik heb het hélemaal gehad met dit weer. Kan je je voorstellen: een blik naar buiten en je ziet bloemetjes in alle mogelijke kleuren, helder groen gras, de kinderen die in de zandbak een kasteel aan het bouwen zijn. Je doet de vliegendeur open en stapt naar buiten, je zet jezelf op een terrasstoel, de zonnetent tempert de felle zonnestralen, je voelt een warme bries over je blote armen strijken, je doet je sandalen uit en legt je blote voeten op een andere stoel te rusten. Je sluit je ogen. In de verte hoor je het zomerse geluid van een buur die zijn gras aan het afrijden is, wat dichterbij geniet je van het gezang van de vogeltjes die er lustig op los kwetteren, en je maakt plannen voor een gezellige barbecue het komende weekend.

Niet slecht, hé? Ik vrees dat ik toch nog eventjes geduld zal mogen oefenen voor het zo ver is.

Maar hoop doet leven. Ooit wordt het echt wel lente.

Ondertussen probeer ik mijn handjes warm te houden. Mark had me aangeraden mijn handen met een vettige zalf in te smeren voor ze in mijn handschoenen te steken. Door het feit dat je zo je poriën sluit, zou de koude minder vat hebben op je huid. Dat heb ik dinsdag geprobeerd, en het eerste half uur dacht ik echt dat ik de oplossing had gevonden. Maar de laatste 10 minuten van de training waren de ergste van deze winter. Ik had zo’n zeer aan mijn vingers. Echt zeer. May en Nancy wilden mijn vingers warm wrijven, maar ook dat deed zeer. Dju toch.  Wat ook helpt, is snel lopen. Als het tempo hoog genoeg is, blijf ik de kou ook de baas, maar dat kan natuurlijk niet elke training.

Soit, als het binnen 6 maanden 30° is, denk ik vast met heimwee terug aan de wintertijd toen ik elk vetrolletje kon verstoppen in een dikke trui, toen een interval enkel een warm gevoel gaf in plaats van een bonzend hoofd, toen ik een douche kon pakken en mezelf kon afdrogen zonder direct terug nat te zijn van het zweet, toen ik ’s nacht lekker diep in de lakens kon wegkruipen in plaats van puffend te wachten op verkoeling….

Als we kunnen zagen, leven we, hé ;-)